Wyrok WSA z dnia 21 lipca 2026, sygn. I SA/Gl 286/26

Organ odwoławczy stwierdził również, że prezes zarządu Spółki złożyła w dniu 2 czerwca 2020 r. w Sądzie Rejonowym w G. do akt rejestrowych sprawy [...] oświadczenie, iż Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej od stycznia 2018 r. oraz, że nie posiada żadnego majątku. Oświadczenie to nie potwierdza jednak w żaden sposób, iż Spółka przestała być właścicielem przedmiotowych pojazdów, gdyż takie oświadczenie może równie dobrze świadczyć, iż pojazdy te zostały zniszczone, zutylizowane, nastąpiła zupełna utrata ich posiadania bez zmiany w zakresie prawa własności itd. i dopiero wydanie przez właściwy organ administracji publicznej decyzji o wyrejestrowaniu spowodowałoby, iż od kolejnego miesiąca po wydaniu decyzji o wyrejestrowaniu wygasłby obowiązek w zakresie podatku od środków transportowych. Podatnicy, nawet jeśli faktycznie nie używają pojazdu to z prawnego punktu widzenia zobowiązani się do składania deklaracji na podatek od środków transportowych i jego opłacania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 130/10; z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1161/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 4/13). Generalnie pozostaje bez znaczenia, że właściciel nie posiada pojazdu - dopóki bowiem pojazd nie zostanie wyrejestrowany, właściciela obciąża obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Właściciel może oczywiście wystąpić do organu rejestrującego w celu wyrejestrowania pojazdu, dokumentując trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, co umożliwia art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W takim przypadku dodatkowym warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach (art. 79 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Z kolei w toku postępowania zleconego ustalono, że E. P. de facto nie zajmowała się sprawami Spółki, a złożone przez nią w dniu 2 czerwca 2020 r. w Sądzie Rejonowym w G. do akt rejestrowych sprawy [...] oświadczenie wynikało, nie z faktycznej wiedzy, o tym co się stało z przedmiotowymi samochodami ciężarowymi (a więc czy zostały one sprzedane, zezłomowane itd.), a tylko z jej przekonania, iż Spółka nie posiada żadnego majątku. Wg informacji z CEPiK sporne pojazdy ciężarowe w dalszym ciągu zarejestrowane są na Spółkę, zatem nie sposób przyjąć, ażeby w dacie rozwiązania Spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, na mocy art. 25d ust. 1 ustawy k.r.s. oraz jej wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego wygasł obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych na podstawie art. 9 ust. 3 u.p.o.l. Nie zgromadzono ponadto żadnych dowodów, które potwierdzałyby, iż pojazdy te podlegały wyrejestrowaniu w związku z np. demontażem, wywozem pojazdu za granicą, kradzieżą etc., co spowodowałoby wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych na podstawie art. 9 ust. 5 u.p.o.l.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego:

1. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez ponowne niewyjaśnienie ujawnionych w toku postępowania wątpliwości co do stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co poskutkowało błędnym rozpatrzeniem zgromadzonego materiału dowodowego,

2. art. 191 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie, że wszystkie okoliczności sprawy zostały udowodnione, podczas gdy organ ponownie pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe wywołujące poważne wątpliwości, co do własności pojazdów, stanowiących podstawę opodatkowania, a tym samym wątpliwości, co do przypisania odpowiedzialności za te należności Skarbowi Państwa,

3. art. 207 O.p. poprzez określenie w sentencji wydanej decyzji wysokości zobowiązania wobec skarżącego, podczas gdy to - ewentualnie - Skarb Państwa jest podmiotem, który miałby ponosić odpowiedzialność za zobowiązania podmiotu wykreślonego z rejestru, a zatem określenie zobowiązania winno dotyczyć Skarbu Państwa reprezentowanego przez skarżącego;

jak również przepisów prawa materialnego:

1. art. 9 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 3 u.p.o.l. poprzez uznanie że Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdów po zlikwidowanej Spółce, choć dowody zgromadzone w sprawie nie pozwalają w sposób jednoznaczny na takie stwierdzenie,

2. art. 25e ust. 2 ustawy k.r.s. poprzez uznanie, że przepis ten przyznaje samodzielną podstawę do przypisania odpowiedzialności Skarbowi Państwa za zobowiązania podatkowe podmiotu wykreślonego z rejestru (podatnika), w sytuacji, gdy następstwo prawne wskazane w tym przepisie nie obejmuje odpowiedzialności za zobowiązania podmiotu wykreślonego w dziedzinie prawa podatkowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że czynności wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1441/24 nie zostały zrealizowane w sposób umożliwiający udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w 2023 r. zlikwidowana Spółka, a następnie Starosta byli właścicielami pojazdów, czy też nie. Należy przy tym zauważyć, że Sąd nie ograniczał czynności do przesłuchania E. P., lecz podjęte czynności miały doprowadzić do bezspornego ustalenia własności pojazdu w danym czasie. Poprzestanie gromadzenia materiału dowodowego w momencie, w którym organ uzyskuje od E. P. informacje świadczące jedynie o tym, że nie widziała samochodów ciężarowych, nie wie co się z nimi stało oraz, że sprawami takimi zajmowała się inna osoba, narusza nie tylko zakres ustaleń niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskazanych przez Sąd, ale również podstawową zasadę obiektywizmu. Nie można bowiem zaniechać dalszych ustaleń pozwalających na uzyskanie informacji takich jak: czy E. P. w ogóle widziała te pojazdy, gdzie je widziała, kto z nich korzystał, gdzie byty parkowane, od kiedy ich nie widziała, kim była osoba mająca wiedzę na temat tych pojazdów, czy mogły one zostać sprzedane lub w inny sposób "zdjęte z majątku Spółki", kiedy to mogło nastąpić, itd. Logiczne z punktu widzenia każdego postępowania wydaje się przecież ustalenie osób mających wiedzę w wymagającym wyjaśnienia zakresie i przeniesienie tych i innych pytań na takie osoby.

Autor skargi podkreślił, że prowadzona przez starostów CEPiK zawiera jedynie dane wynikające ze zgłoszeń i w żadne sposób nie przesądza o własności danego pojazdu. Tym samym możliwe są i zdarzają się sytuacje, że inny podmiot jest właścicielem środka transportowego, a innemu podmiotowi pojazd ten jest przypisany w ewidencji (taka sytuacja ma właśnie miejsce w przypadku braku zgłoszenia nabycia pojazdu i jego przerejestrowania). Zakładając, że prawo własności może dotyczyć tylko czegoś, co istnieje w rzeczywistości (nie można być przecież właścicielem nieistniejącej, niezmaterializowanej rzeczy), brak jest podstaw do nakładania obowiązku podatkowego z tytułu własności rzeczy, której nie ma. Oświadczenie o braku majątku Spółki złożone zostało do akt sprawy o jej wyrejestrowanie już w 2020 r., a zatem można by przypuszczać, że co najmniej od 2021 r. Spółka nie była już właścicielem tych pojazdów, a co za tym idzie Skarb Państwa nie mógł nabyć czegoś, czego likwidowana Spółka nie była właścicielem.

Skarżący podniósł również, że koniecznym jest rozważenie podnoszonego w orzecznictwie sądowym argumentu o braku możliwości przypisania odpowiedzialności za zobowiązania podmiotu zlikwidowanego jego następcy prawnemu w dziedzinie prawa podatkowego, na co oba organy w ogóle nie zwróciły uwagi. W przepisach ustawy - Ordynacja podatkowa (Dział II, rozdział 14) brak jest regulacji odnoszących się do następstwa prawnego Skarbu Państwa po wykreślonym podmiocie wskutek zastosowania przepisu art. 25e ustawy o k.r.s. W konsekwencji należy uznać, iż skoro Skarb Państwa w aspekcie podatkowym nie jest następcą prawnym po zlikwidowanym, zgodnie z regułami art. 25a i nast. ustawy k.r.s., albowiem następstwo to nie wynika z przepisów Ordynacji podatkowej, brak jest możliwości przypisania odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania podmiotu zlikwidowanego Skarbowi Państwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy Skarb Państwa reprezentowany przez skarżącego powinien być obciążony podatkiem od środków transportowych - od samochodów ciężarowych marki Kamaz o nr rej. [...] oraz nr rej. [...] w ramach odpowiedzialności z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Krajowego Rejestru Sądowego.

Sąd wskazuje, że dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zobowiązania podatkowego.

W pierwszej kolejności konieczne jest odniesienie się do treści przepisów, aby rozstrzygnąć tak zarysowany spór.

W myśl art. 25e ust. 1 ustawy k.r.s. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, którym nie rozporządził przed wykreśleniem właściwy organ, z chwilą wykreślenia z Rejestru.

Z kolei zgodnie z art. 25e ust. 2 ustawy k.r.s. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru.

Sąd w pełni podziela pogląd prezentowany zarówno w doktrynie jak i w judykaturze, że celem regulacji z art. 25e ustawy k.r.s. nie jest przysporzenie mienia po podmiotach wykreślonych z Rejestru, lecz uporządkowanie stanu prawnego odnośnie co do tego mienia, którego dany podmiot był właścicielem w dacie wykreślenia, a którym nie rozporządził przed wydaniem orzeczenia o wykreśleniu, skutkującym utratą bytu prawnego tego podmiotu. Przepis ten odnosi się także do mienia ujawnionego po wykreśleniu podmiotu z Rejestru. Do nabycia mienia dochodzi nieodpłatnie, z mocy samego prawa, bez potrzeby złożenia przez Skarb Państwa jakiegokolwiek oświadczenia woli w tym zakresie i bez względu na przyczynę wykreślenia, co wprost wynika z powołanego wyżej art. 25e ustawy k.r.s.

Na podstawie ww. przepisu Skarb Państwa nie tylko nabywa mienie pozostawione po wykreśleniu podmiotu z Rejestru, ale ponosi również odpowiedzialność za zobowiązania tego podmiotu. Przy czym odpowiedzialność ta nie ma charakteru bezwzględnego, a jej ostateczne poniesienie jest uwarunkowana pozostawieniem mienia po podmiocie wykreślonym Rejestru i jego nabyciem przez Skarb Państwa. Ponadto zgodnie ze wskazanym wyżej art. 25e ust. 2 ustawy k.r.s. odpowiedzialność Skarbu Państwa jest ograniczona i stanowi przypadek odpowiedzialności cum viribus patrimonii. Skarb Państwa odpowiada bowiem za zobowiązania wykreślonego podmiotu jedynie częścią swojego majątku, a mianowicie tą, która nabył na podstawie art. 25e ust. 1 ustawy k.r.s. po wykreślonym podmiocie (por. Zamojski Łukasz, Krajowy Rejestr Sądowy. Komentarz do art. 25e, wyd. II; LEX/el. 2023; postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2023 r., sygn. akt I CSK 4546/22, LEX nr 3723668; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 17 września 2019 r., sygn. akt I ACa 771/18, LEX nr 3082633).

Z tych też względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 25e ust. 2 ustawy k.r.s. Kwestia sukcesji skarżącego wynika bowiem bezpośrednio z jednoznacznego brzmienia art. 25e ustawy k.r.s.

Co do oznaczenia strony w sentencji decyzji organu pierwszej instancji wskazać należy, decyzja została skierowana do Skarbu Państwa - Starosty Gliwickiego jako następcy prawnego Spółki, a zobowiązanie określono Staroście Gliwickiemu reprezentującemu Skarb Państwa. Zatem nie mogła okazać się skuteczna podnoszona przez skarżącego okoliczność nieprawidłowego oznaczenia strony. Jest to bowiem tylko kwestia kolejności językowego sformułowania. Oczywiście stroną jest Skarb Państwa reprezentowany przez skarżącego. Niemniej przyjęte przez organ pierwszej instancji sformułowanie nie powoduje, że decyzja została wydana wobec niewłaściwego podmiotu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.

Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.).

Z kolei, w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.).

Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).

W świetle powołanych przepisów o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustawodawca powiązał powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l., dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3161/16 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jednak na gruncie art. 9 ust. 1 u.p.o.l. stwierdzenie to dotyczy przeniesienia własności środka transportu i nieprzerejestrowania pojazdu, a nie niezrealizowania obowiązku wyrejestrowania pojazdu w przypadkach, w których przepisy u.p.o. wiążą wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu, czy też jego fizycznego posiadania.

Zatem należy uznać, że przepisy u.p.o.l. wiążą wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych z wyrejestrowaniem pojazdu. Z końcem miesiąca, w którym czynność ta została dokonana, obowiązek podatkowy przestanie spoczywać na właścicielu pojazdu. Z tych też powodów na wygaśnięcie obowiązku podatkowego nie ma wpływu zniszczenie pojazdu, jego zutylizowanie czy też kradzież. Podatnicy, choć w praktyce mogą faktycznie pojazdu nie używać, to z prawnego punktu widzenia zobowiązani są do składania deklaracji na podatek od środków transportowych i jego opłacania. Rozkradzenie pojazdu, czy też przekazanie na złom stanowią przesłankę jego wyrejestrowania. Oznacza to, że dopóki właściciel pojazdu nie złoży wniosku o jego wyrejestrowanie, czego konsekwencją będzie wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, dopóty będzie na nim ciążył obowiązek podatkowy. Dopiero wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu będzie skutkowało z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania, wygaśnięciem obowiązku podatkowego (R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl (w:) R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 9).

W tym miejscu Sąd rozważy, czy organ odwoławczy wykonał zalecenia wskazane w wyroku z 25 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1441/24. Obowiązkiem organu było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, czy w 2023 r. zlikwidowana Spółka, a następnie Starosta był właścicielem pojazdów, czy też nie. Sąd w powołanym wyroku zauważył także, że nie dołączono do akt aktualnych danych z ewidencji pojazdów.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez ustalenie, czy w 2023 r. zlikwidowana Spółka, a następnie Starosta, byli właścicielami pojazdów marki Kamaz o nr rej. [...] i [...], czy też nie - w szczególności poprzez przesłuchanie E. P. na okoliczność ustalenia, co stało się z ww. pojazdami.

Przesłuchano w charakterze świadka E. P., która pełniła funkcję prezesa zarządu Spółki do momentu jej rozwiązania. W trakcie tego przesłuchania zadano m.in. pytanie dotyczące złożonego do Sądu Rejonowego w G. Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego pisma i zawartego w nim oświadczenia, iż Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej od stycznia 2018 r., nie posiada żadnego majątku. Z odpowiedzi udzielonych przez E. P. wynika, że nie widziała ona samochodów ciężarowych, nie wie co się z nimi stało oraz nie posiada żadnych dokumentów związanych ze Spółką, gdyż dokumentami zajmowała się M. P.. Oprócz niej w Spółce były tylko 3 osoby tj. M. i W. P. oraz jej syn S. P.. Nie ma kontaktu z tymi osobami. Państwo P. kiedyś mieszkali w R., ale tam już nie przebywają. Świadek stwierdziła, że została prezesem, gdyż nie była karana, ale pełniła ona funkcję prezesa wyłącznie "na papierze".

Zatem organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka E. P.. Wprawdzie jej zeznania niewiele wniosły do sprawy. Jednakże nie miała ona żadnej wiedzy, gdzie mogą przebywać M. i W. P.. Natomiast jej syn wyjechał do Niemiec, ale nie ma z nim kontaktu.

W takiej sytuacji należy uznać, że organ odwoławczy wypełnił zalecenia wskazane w wyroku tut. Sądu z 25 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1441/24. Przesłuchał bowiem w charakterze świadka E. P., a z jej zeznań nie uzyskał informacji o osobowych źródłach dowodowych, które mogłyby zostać przesłuchane.

Ponadto dołączone zostały pozyskane z CEPiK aktualne dane dotyczące samochodów ciężarowych o nr rej.: [...] oraz [...].

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że posiadanie przez skarżącego prawa własności samochodów ciężarowych wynika z treści art. 25e ust. 1 ustawy k.r.s. W myśl art. 25e ust. 1 ustawy k.r.s. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, którym nie rozporządził przed wykreśleniem właściwy organ, z chwilą wykreślenia z Rejestru. Natomiast Spółka była na dzień 1 stycznia 2023 r. właścicielem samochodów ciężarowych marki Kamaz o nr rej. [...] (na podstawie faktury nr [...] z 18 kwietnia 2017 r.) oraz nr rej. [...] (na podstawie faktury nr [...] z 22 kwietnia 2017 r.). W momencie zakupu pojazdy te były już zarejestrowane na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wobec czego obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstał od maja 2017 r. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie doprowadziło do odmiennych ustaleń, co do własności spornych pojazdów.

Sam fakt zarejestrowania pojazdu na określony podmiot nie przesądza o prawie własności i co za tym idzie o obowiązku podatkowym w podatku od środków transportowych, jednak stanowi podstawę do przyjęcia domniemania prawnego, że podmiot ujawniony w ewidencji pojazdów jest właścicielem danego pojazdu i co za tym idzie, w przypadku pojazdów ciężarowych, jest podatnikiem podatku od środków transportowych. Ewidencja pojazdów, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., stanowi bowiem dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Oczywiście domniemanie wynikające z tej ewidencji może zostać obalone (art. 194 § 3 O.p.). Jednakże w rozpoznawanej sprawie, pomimo uzupełnienia materiału dowodowego w postepowaniu ponownym tak się nie stało.

Słusznie zauważył organ odwoławczy, że w postępowaniu o rozwiązanie Spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego oraz jej wykreślenie z KRS organy podatkowe nie posiadają możliwości kwestionowania ustaleń dokonanych przez Sąd i podjętego rozstrzygnięcia. Tak więc organ pierwszej instancji nie był stroną w prowadzonym postępowaniu, nie otrzymał postanowienia, w przeciwieństwie do Starosty, który mógł, mając świadomość obowiązujących przepisów, w tym zwłaszcza art. 25e ust. 1 ustawy k.r.s., podjąć stosowne działania mające na celu weryfikację prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu i ewentualne jego zaskarżenie.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 122, art.187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. i to w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 9 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 3 u.p.o.l. wskazać jeszcze raz należy, że z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu, czy też jego fizycznego posiadania. Do wygaśnięcia obowiązku podatkowego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopóki bowiem sporny pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeżeli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3302/14).

Reasumując, dopóki dany pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.o.l., nawet jeśli z pojazdu tego faktycznie nie korzysta. Obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniony od faktycznego korzystania z pojazdu, czy od poruszania się nim po drogach (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2812/18,; z 23 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1053/18 i II FSK 1054/18).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. oddalił skargę.