Skarżący zaakcentował również, iż nie jest właścicielem przedmiotowego terenu- dzierżawi on teren na podstawie umowy dzierżawy. Wobec istotnej zmiany przedmiotu dzierżawy oraz istotnej zmiany obowiązku dzierżawcy w związku ze zmianą klasy gruntów skutkująca tak znaczną zmianą wysokości podatku - wydzierżawiający tj. prezydent Miasta S. winien zawiadomić dzierżawcę o zmianę warunków umowy, a to nie nastąpiło, przecież gdyby druga strona wiedziała o takiej zmianie mogłaby uznać, iż dalsze dzierżenie terenu wiąże się ze zbyt dużym obciążeniem finansowym. Zdaniem Skarżącego jest to istotna zmiana warunków umowy - zmiana przedmiotu umowy. Tymczasem żaden z wydziałów Urzędu Miejskiego w S. nie poinformował dzierżawcy o takich istotnych zmianach przez okres ponad 7 lat, mimo iż tutejszy okręg przez te wszystkie lata składał "błędną deklarację podatkową" - organ podatkowy dopiero po ponad 7 latach wezwał do wprowadzenia zmian w deklaracji. Kwestia ta została pominięta przez Kolegium lub uznana za kwestię uboczną, nie odniesiono się do wykazania zawinienia w powzięciu wiedzy przez podatnika o newralgicznej zmianie sposobu spornego opodatkowania.
Skarżący nadal nie zgadza się z interpretacją organu, iż posiada on status przedsiębiorcy i w takim zakresie winno oceniać się ewentualne podstawy do umorzenia zobowiązania podatkowego. Organ orzekający oparł się jedynie na dochodach z działalności Stowarzyszenia, jednakże nie wziął pod uwagę faktycznego przeznaczenia nieruchomości, stanowiącej podstawę opodatkowania tj. w jakim celu tutejszy Okręg wykorzystuje przedmiotowy teren. W konsekwencji wielokrotne przytaczanie na niekorzyść Skarżącego wręcz podręcznikowej analizy stanu finansowego jednostki jawi się jako wypaczenie w następstwie całkowitego pominięcia analizy źródła dochodowego. Niezależnie od powyższego, co winno skutkować rozwianiem wszelkich wątpliwości obligatoryjnego opodatkowania, które ze strony Skarżącego jest w dalszym ciągu rozważaniem tylko teoretycznym - owa działalność gospodarcza nigdy nie miała miejsca (i nadal nie ma) na gruntach mających podlegać rzeczonemu opodatkowaniu, co również nie było przedmiotem wartościującego opowiedzenia się. Faktem jest, iż Skarżąca będąca Stowarzyszeniem posiada również status przedsiębiorcy, jednakże posiada ona przede wszystkim status stowarzyszenia prowadzącego działania proekologiczne oraz szerzące kulturę sportu zgodnie z działalnością statutową tym samym Skarżący posiada ważny interes w umorzeniu zobowiązania podatkowego a przede wszystkim jest to interes publiczny.
Skarżący jest Stowarzyszeniem prowadzącym działalność gospodarczą w płaszczyźnie statutowo określonej, niemającym żadnego powiązania ze spółką lub profesjonalnym przedsiębiorcą, które to podmioty trudnią się przywołaną działalnością zawodowo, na zasadzie wyłączności.
Skarżący podkreślił, że uregulował zaległość podatkową, albowiem w wypadku braku uiszczenia należności narażałby się na ewentualną egzekucję, czego konsekwencją byłoby brak możliwość prowadzenia jakiejkolwiek działalności.
Konkludując zdaniem Skarżącej podatnik wykazał ważny interes podatnika w zastosowaniu ulgi polegającej na umorzeniu zobowiązań podatkowych poprzez wykazanie nadzwyczajnej sytuacji, w której podatnik znalazł się niezależnie od swojego postępowania (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. I SA/Łd 97/17).
2.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
2.6. Na rozprawie w dniu 4 listopada pełnomocnik Skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze osobistej. Wycofał, jednakże wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącego. Pełnomocnik wyjaśnił, że podatek od nieruchomości został sfinansowany ze składek Skarżącego.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna.
3.2. Na wstępie wskazać należy, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
3.3. Przedmiotem kontroli jest decyzja Kolegium w sprawie odmowy umorzenia Skarżącemu podatku od nieruchomości za okres od 1 sierpnia 2019 r. do 31 grudnia 2023 r.
3.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast art. 67b O.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, 3) które stanowią pomoc publiczną wyszczególnioną w tym punkcie, m.in. pomoc publiczną udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym (art. 67b § 1 pkt 3 lit b).
W konsekwencji mając na uwadze art. 67b § 1 O.p., w przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą, organ podatkowy zobligowany jest zbadać, czy ewentualne udzielenie którejkolwiek z ulg dopuszczonych ustawą stanowi pomoc publiczną, czy też nie. Zasady tej pomocy określają akty prawa unijnego. Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dziennik Urzędowy C 326,26/10/2012 P. 0001-0390). Pojęcie pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 ww. Traktatu zostało szeroko opisane w Zawiadomieniu Komisji z dnia 19 lipca 2016 r. (2016/C 262/01). Zgodnie z jego zapisami, główne kryteria, które muszą zostać spełnione, aby móc traktować przyznaną preferencję jako pomoc państwa w rozumieniu przepisów prawa wspólnotowego są następujące:
• beneficjentem środka pomocowego jest przedsiębiorstwo definiowane przez Trybunał Sprawiedliwości jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na jego status prawny i sposób jego finansowania,
• korzyści dla beneficjenta przyznane są bezpośrednio lub pośrednio przy użyciu zasobów państwowych. W podrozdziale 3.1. zapis nr 39 Komisja Europejska wyjaśniła, że w przypadkach, w których organ publiczny przyznaje korzyść beneficjentowi, taki środek z definicji można przypisać państwu,
• przedsiębiorstwo, poprzez udzielenie pomocy, osiąga korzyść gospodarczą, której nie mogłoby uzyskać w normalnych warunkach rynkowych tj. bez interwencji państwa,
• środki przyznanej pomocy w sposób selektywny przynoszą korzyść określonym przedsiębiorstwom lub kategoriom przedsiębiorstw lub określonym sektorom gospodarki,
• udzielona pomoc publiczna zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Według Komisji Europejskiej uznaje się, że środek przyznany przez państwo zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, jeżeli może on powodować poprawę pozycji konkurencyjnej beneficjenta w porównaniu z pozycją innych przedsiębiorstw, z którymi beneficjent konkuruje,
• udzielona pomoc publiczna może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
3.5. Przenosząc ww. przesłanki na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż Skarżący jest stowarzyszeniem. Z jego statutu wynika, iż podmiot prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto, strona wnioskując o przedmiotową ulgę przedłożyła dokumenty świadczące o ubieganiu się o pomoc de minimis. Tym samym, podmiot ten przy założeniu pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ulgę podatkową zyskałby korzyść gospodarczą w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Pomoc ta zostałaby udzielona przy użyciu zasobów państwowych z uwagi na to, iż preferencja byłaby przyznana przez organ administracji publicznej tj. Prezydenta. Z uwagi na fakt, iż tylko Prezydent Miasta jako organ podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości może udzielić wnioskowanej ulgi, bez interwencji tegoż organu. Spółka nie mogłaby uzyskać tej formy pomocy. Naturalną kwestią w przedmiotowej sprawie pozostaje również selektywność ewentualnego przyznania pomocy, która przyniosłaby korzyść tylko określonemu przedsiębiorstwu. Powyższe wynika z faktu, iż postępowania w zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych wszczynane są na wniosek konkretnego podatnika, a decyzje wydawane w tej sprawie są decyzjami uznaniowymi. Po spełnieniu przesłanek warunkujących możliwość udzielenia ulgi podatkowej, zawartych w art. 67b O.p., wniosek strony wymaga dokładnego przeanalizowania sytuacji finansowej podmiotu oraz zweryfikowania ważnego interesu podatnika, którym strona motywuje swoje podanie. Należy również przy tym uwzględnić kwestie dotyczące interesu publicznego w przyznawaniu preferencji podatkowych. Niewystępowanie w tym przypadku przesłanki zakłócania konkurencji oraz wpływu na wymianę handlową kieruje powyższe rozważania w stronę rodzajów pomocy publicznej. Jednym z nich jest pomoc de minimis, której zasady i zakres określa Rozporządzenia Komisji (UE) nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023, str.1).
Zdaniem Sądu mając na uwadze powyższe uznać należy, że Skarżący posiada status przedsiębiorcy i spełnia kryteria pozwalające zakwalifikować ewentualne udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości jako pomoc de minimis.
3.6. W dalszej kolejności odnieść się należy do przesłanek warunkujących możliwość udzielenia ulgi podatkowej, zawartych w art. 67b O.p.
Zdaniem Sądu wniosek Skarżącego został prawidłowo przez organy podatkowe przeanalizowany w aspekcie jego sytuacji finansowe, a także zweryfikowania występowania przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Okoliczności te winny być przez wnioskodawcę należycie udokumentowane. Wobec faktu, że obydwa te interesy, zarówno indywidualny jak i publiczny, są bardzo często względem siebie sprzeczne, szczególnie doniosłego znaczenia nabiera obowiązek organu podatkowego starannego i wnikliwego rozważenia zachodzących między nimi relacji. Podkreślenia wymaga, że nawet ustalenie, iż istniały przyczyny uzasadniające ewentualne zastosowanie ulgi samo przez się nie zobowiązuje organu podatkowego do wydania decyzji uwzględniającej żądanie strony. Ponadto wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. Decyzje wydawane na podstawie powyższych przepisów są decyzjami uznaniowymi pozostawionymi przez ustawodawcę do rozstrzygnięcia organom podatkowym. Podejmując decyzję organ podatkowy musi wziąć pod uwagę nie tylko argumenty strony, lecz również interes Gminy, gdyż należności z tytułu podatku od nieruchomości stanowią dochód Gminy i wykorzystywane są w dobrze pojmowanym interesie publicznym. Wystąpienie ważnego interesu podatniku czy interesu publicznego, stosownie do art. 67a O.p. może, ale nie musi przesądzać o słuszności przyznania wnioskowanej pomocy. Nawet stwierdzenie wystąpienia w danej sprawie tylko jednej z powyższych przesłanek nie obliguje organów podatkowych do pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez podatnika podania. Przechodząc z kolei do wyjaśnienia przywołanych uprzednio pojęć "ważnego interesu podatnika" jak i "interesu publicznego" należy zauważyć, iż są to pojęcia nieostre, niedookreślone, niezdefiniowane. Ich interpretacja winna być zatem dokonywana na podstawie zebranego materiału dowodowego występującego w danej sprawie (wyrok NSA z 16.01.2013 r. II FSK 1039/11). Trafnie NSA w wyroku z 15 listopada 2011 r. II FSK 910/10 uznał za "ważny interes podatnika" jako sytuację, gdy podatnik nie jest w stanie wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku uiszczania danin publicznych na skutek wystąpienia zdarzeń nadzwyczajnych, losowych, czyli takich na które podatnik nie miał wpływu. Muszą one jednocześnie mieć przełożenie na sytuację ekonomiczną strony przedkładając się na niemożność uiszczenia podatku. Z kolei przesłankę "interesu publicznego" NSA w wyroku z 19 sierpnia 2010 r. II FSK 620/09 zdefiniował jako "dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji". Nie może przy tym budzić wątpliwości to, że z punktu widzenia sprawiedliwości społecznej wyjątkowo istotnym pozostaje równe traktowanie wszystkich podatników z uwzględnieniem obowiązującego prawa wynikającego z przepisów podatkowych, a także respektowanie przez organy podatkowe zasady powszechności opodatkowania.
Zdaniem Sądu dokonana przez organy podatkowe weryfikacja sytuacji ekonomicznej podmiotu, zwłaszcza ta zawarta w decyzji Prezydenta (zaaprobowana przez Kolegium, pozwala uznać sytuację finansową za dobrą. Na podstawie przedłożonego sprawozdania finansowego zauważyć można, iż na dzień 31 grudnia 2020 r. Skarżący osiągnął zysk z działalności rzędu 1 165 187,48 zł. Analiza dokumentacji księgowej sporządzonej za lata 2021-2023 wskazuje, iż na przestrzeni tegoż okresu Skarżący także odnotowywał dodatni wynik finansowy.
Również przeanalizowana szczegółowo przez Prezydenta kwestia płynności finansowej Skarżącej wskazuje na bardzo stabilna kondycji finansowej, co pozwala na regulowanie zobowiązań podatkowych bez pomocy państwa. W badanym okresie, zarówno wskaźniki płynności finansowej jak i wskaźnik ogólnego zadłużenia nie wskazują na problemy finansowe podatnika. Potwierdza to również stan środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych (inwestycje krótkoterminowe). W efekcie nie ma podstaw do stwierdzenia, że podatnik nie jest w stanie jednorazowo uregulować ciążącej na nim zaległości za okres od 01.08.2019 do 31.12.2023 w kwocie należności głównej 335 492,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 116 928,00 zł
W następnej kolejności należy odnieść się do argumentacji Skarżącego dotyczącej powodu wniesienia wniosku o ulgę w postaci umorzenia przedmiotowej zaległości, czyli konieczność zmiany sposobu użytkowania gruntu z podatku rolnego na podatek od nieruchomości przez co roczna wysokość podatku od nieruchomości wielokrotnie wzrosła. Podatnik w piśmie z dnia 19.08.2024 r. wspomina ponadto o katastrofie ekologicznej, w związku z którą nastąpiła niespodziewana okoliczność wydatkowania nieprzewidzianych i nieplanowanych środków finansowych na utylizację martwych ryb ze zbiornika w ilości około 105 ton i kwota na dzień 18 sierpnia 2024 roku to około 100 tys. zł. Skarżący informuje, iż w związku z powyższym jest zmuszony ponieść ogromne wydatki na bieżącą utylizację śniętych ryb jak też odbudowę rybostanu, które wykraczają poza budżet Związku w 2024 roku. Nie sposób nie zgodzić się z twierdzeniem, iż wystąpienie katastrofy ekologicznej niesie konsekwencje w postaci dodatkowego obciążenia finansowego podatnika. Jednakże nie można tracić z pola widzenia faktu, iż trudności finansowe spowodowanymi różnymi czynnikami takimi jak chociażby: wzrost cen niemalże wszystkich produktów i usług oferowanych na rynku a także czynnikami niespodziewanymi, których nie sposób przewidzieć nie dotykają wyłącznie Skarżącego. Nie można jednak tego traktować jako automatyczną przesłankę przemawiającą za udzieleniem ulgi podatkowej.
Pamiętać należy o tym, jak definiowana jest przesłanka "ważnego interesu podatnika" w orzecznictwie sądów administracyjnych, tj. "jako sytuację, gdy podatnik nie jest w stanie wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku uiszczania danin publicznych na skutek wystąpienia zdarzeń nadzwyczajnych, losowych, czyli takich, na które podatnik nie miał wpływu. Zastrzec jednak trzeba, iż musza one mieć wpływ na sytuacje ekonomiczna strony, przedkładając się na niemożność uiszczenia podatku". Tymczasem zdaniem Sądu zasadnie twierdzi Kolegium, iż w takiej sytuacji w badanej sprawie nie ma. Dodatkowe obciążenie finansowe przy tak dobrej sytuacji finansowej podmiotu nie powoduje braku możliwości uregulowania podatku od nieruchomości. Takie stanowisko wspiera wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 października 2018 r. III SA/Wa 1241/17, który uznał, iż racjonalne jest przyjęcie, że zgromadzone oszczędności na rachunku bankowym mogą służyć uregulowaniu zaległości podatkowej. Organ podatkowy ma świadomość, że przyznanie stronie wnioskowanej ulgi stanowiłoby dla wnioskodawcy duże ułatwienie w postaci możliwości nastawienia się na spłatę innych zobowiązań, jednakże należności z tytułu podatków nie mogą być traktowane w sposób mniej priorytetowy i odsuwane na dalszy plan. Tym bardziej, że sytuacja ekonomiczna podatnika pozwala na podjęcie prób spłaty zaległości podatkowej.
Reasumując, w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z jednej strony z koniecznością poniesienia przez Skarżącego dodatkowych wydatków z powodu nieprzewidzianej katastrofy ekologicznej oraz zwiększeniem wysokości podatku od nieruchomości, a z drugiej strony ze zjawiskiem "nadpłynności finansowej" i z posiadaniem przez OPZW w K. środków pieniężnych w ilości wystarczającej na uregulowanie przedmiotowej zaległości. W konsekwencji Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika.
3.7. Odnosząc się do kwestii "interes publiczny", nie można tracić z pola widzenia faktu, że instytucja umorzenia jest najdalej idącą ulgą prowadzącą do nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Powoduje to definitywną utratę wpływów przez budżet gminy oraz jest istotnym odstępstwem od konstytucyjnych zasad równości i powszechności opodatkowania, co skutkuje w konsekwencji przenoszeniem ciężarów podatkowych na resztę społeczeństwa.
Przesłankę "interesu publicznego" Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 sierpnia 2010 r. II FSK 620/09 zdefiniował jako "dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznych, sprawność działania aparatu państwowego. Nie może przy tym budzić wątpliwości to, że z punktu widzenia sprawiedliwości społecznej wyjątkowo istotnym pozostaje równe traktowanie wszystkich podatników z uwzględnieniem obowiązującego prawa wynikającego z przepisów podatkowych, a także respektowanie przez organy podatkowe zasady powszechności opodatkowania. Nie może dochodzić do nieuzasadnionego uprzywilejowania jednego podatnika kosztem innych. Jest to materia specyficzna i wymagająca każdorazowo wnikliwej analizy przesłanek warunkujących udzielenie ulgi, w szczególności preferencji polegającej na umorzeniu zadłużenia. Zasadnie także twierdzi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. I SA/Po 4/20, że o umorzeniu zaległości podatkowej możemy mówić dopiero w sytuacji, gdy niewystarczające jest odroczenie płatności lub rozłożenie jej na raty, a możliwości te nie zostały jeszcze przez Stronę wyczerpane. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Jednym z podstawowych obowiązków każdego podatnika jest powinność terminowego płacenia podatków. Podatnik powinien zatem prowadzić bieg swoich spraw w taki sposób, aby wywiązać się z tego obowiązku (por. wyrok WSA w Łodzi I SA/Łd 600/09). Obowiązkiem podatnika, a nie organu podatkowego, jest poszukiwanie skutecznych metod źródeł rozwiązania problemów, mogących powstać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przede wszystkim zaś, powinnością każdego, na kim ciąży obowiązek podatkowy jest zabezpieczenie środków na pokrycie istniejących i przyszłych zobowiązań podatkowych.
Za umorzeniem zaległości nie przemawia również interes publiczny, albowiem interes ten wymaga by zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik nie był pochopnie zwalniany z obowiązku podatkowego. Dopóki istnieją niewykorzystane możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. W interesie publicznym leży bowiem pełna realizacja dochodów budżetowych, z których pokrywane są wszelkie niezbędne wydatki związane z ochroną zdrowia, edukacją, pomocą społeczną, bezpieczeństwem, itd.
Podkreślenia wymaga przy tym powszechnie obowiązująca reguła, iż przepisy dotyczące umorzeń zaległości podatkowych stanowią wyjątek od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania i mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych. Zdaniem tut. organu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową, uzasadniającą umorzenie
3.8. Za pozbawione podstaw Sąd uznał również zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i 80 k.p.a. w sposób w skardze wskazany.
Uzasadniając takie stanowisko w pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy k.p.a. w rozpoznawanej sprawie nie miały zastosowania. W sentencji zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało na art. 233 § 1 pkt 1 O.p. jako podstawę procesową rozstrzygnięcia. Oznacza to, że Kolegium prowadząc postępowanie w rozpoznawanej sprawie działało w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej.
Niezależnie od powyższego, Sąd nie doszukał się naruszenia analogicznych przepisów O.p. w stopniu uzasadniającym eliminację z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Kolegium respektując zasadę legalizmu (praworządności) wyrażoną w art. 120 O.p. podjęło wszelkie kroki do ustalenia stanu faktycznego, tj. zebrało i w sposób wyczerpujący rozpatrzyło materiał dowodowy (art. 187 O.p.), dokonując jego oceny prawnej zgodnie z art. 191 O.p. Choć Kolegium nie odniosło się do wszystkich argumentów odwołania odnoszącymi się do umowy użyczenia i przywołanymi poglądami doktryny, to nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy w wydanej decyzji zobligowany jest zawrzeć uzasadnienie prawne i faktyczne, a więc wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których pozostałym odmówił wiarygodności, a następnie dokonać subsumpcji do określonych przepisów prawa znajdujących zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym.
3.9. Końcowo wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Sąd na zasadzie powołanego przepisu odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentów powołanych w skargach na okoliczności w nich wskazane, albowiem okoliczności, które miałyby być w ten sposób dowiedzione nie mają znaczenia dla sprawy. Przeprowadzenie dowodu nie było to zatem niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy. Ponadto żadne wątpliwości, zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.
Wskazać także należy, że dowodów z dokumentu – umowy dzierżawy pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem reguluje on kwestie cywilnoprawne, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w obszarze prawa publicznego – podatkowego.
3.10. Z powyższych względów skargę jako niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.