Wyrok WSA z dnia 26 sierpnia 2025, sygn. I SA/Gl 340/25

Z powyższych przyczyn wierzyciel uznał, że oddalenie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane było prawidłowe.

Skarżący, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 i 2 lit. a, art. 34 § 3 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, podczas gdy postępowanie egzekucyjne było prowadzone pomimo nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, wobec czego zarzut skarżącego winien zostać uznany;

2. art. 33 § 2 pkt 2 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 i 2 lit. a, art. 34 § 3 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, podczas gdy postępowanie egzekucyjne było prowadzone pomimo określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, wobec czego zarzut skarżącego winien zostać uznany;

3. art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegające na braku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym błędnego nieustalenia przez organ faktu nieużywania przez skarżącego odbiorników telewizyjnych oraz radiowych, w tym wpływu pandemii COVID-19 na działalność skarżącego w szczególności poprzez brak możliwości oraz znaczne ograniczenie możliwości prowadzenia działalności hotelarskiej i gastronomicznej w okresie pandemii COVID-19, które to okoliczności wprost wykluczały możliwość korzystania przez skarżącego z odbiorników telewizyjnych i radiowych, które to naruszenie w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia o oddaleniu zarzutów skarżącego, jak i utrzymania w mocy postanowienia o oddaleniu zarzutów;

4. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy abonamentowej w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 i 2 lit. c, art. 34 § 2 pkt 2 lit. a, art. 34 § 3 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym pomimo niewłaściwego określenia kwoty należności oraz braku szczegółowego wyjaśnienia kwot należności żądanych przez organ w toku prowadzonego postępowania.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 29 października 2024 r., a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Sformułował również wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. wypisu z CEIDG skarżącego do wykazania faktu: rodzaju i charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, jak i okresu prowadzonej działalności.

Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik skarżącego wskazał, że podana przez organ data powstania należności z tytułu opłaty abonamentowej, tj. od lutego 2019 r. do sierpnia 2023 r. wyklucza istnienie obowiązku po stronie skarżącego, albowiem w tym okresie nie używał on odbiorników radiofonicznych ani telewizyjnych. Nie istnieją żadne dowody potwierdzające, że skarżący używał ww. odbiorników, a co za tym idzie, że był zobowiązany do zapłaty opłat abonamentowych. Wręcz przeciwnie, z uwagi na okres za jaki żądana jest należność, tj. okres pandemii COVID-19 skarżący nie mógł używać tychże odbiorników telewizyjnych i radiowych. Z okoliczności sprawy wynika, że działalność skarżącego polega w szczególności na prowadzeniu ośrodka wypoczynkowego, świadczenia usług zakwaterowania oraz usług gastronomicznych w ramach jednego obiektu. Działalność w tym zakresie skarżący prowadzi od wielu lat, w tym także prowadził ją w okresie w jakim panowała pandemia COVID-19. Zgodnie z tytułem wykonawczym na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, dochodzone opłaty abonamentowe dotyczą okresu, w którym ze względu na pandemię COVID-19 skarżący nie mógł prowadzić działalności hotelarskiej oraz gastronomicznej z uwagi na obostrzenia i zakazy wprowadzane przez organy państwa, a także dotyczą okresu w którym działalność skarżącego była mocno ograniczona, w tym ze względu na wprowadzane w tym czasie obostrzenia i zakazy, jak i postawę społeczeństwa. Skarżący, podobnie do innych przedsiębiorców prowadzących działalność o charakterze hotelarsko-gastronomicznym odnotował znaczny spadek zainteresowania swoimi usługami z uwagi na strach panujący wśród potencjalnych klientów i ich postawę, którzy obawiając się zakażenia koronawirusem unikali odwiedzania hoteli oraz restauracji. Taki stan utrzymywał się przez kilka lat od oficjalnego ogłoszenia pandemii w Polsce.

Następnie zwrócono uwagę, że organ nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji czego błędnie nie ustalił i pominął fakt nieużywania przez skarżącego odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz bezpodstawnie pominął zgłaszane przez niego zarzuty w zakresie nieistnienia obowiązku, jak i określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zdaniem skarżącego obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej musi wynikać z faktu korzystania z określonej ilości odbiorników telewizyjnych lub radiowych. Skarżący nie korzystał z odbiorników w ilości i w czasie wskazanym przez organ w toczącym się postępowaniu. Organ w toku postępowania nie przedstawił dowodów mogących potwierdzić, że skarżący w okresie od lutego 2019 r. do sierpnia 2023 r. używał 41 odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornika radiofonicznego. Okoliczności sprawy zaś wprost wskazują, że skarżący ze względu na pandemię COVID-19 nie mógł używać ww. odbiorników.

Zdaniem skarżącego organ nie uzasadnił i nie przedstawił również wyliczenia żądanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego należności. Na skutek zarzutów zgłoszonych przez skarżącego organ wskazał w uzasadnieniu postanowienia z 23 grudnia 2024 r. różne kwoty mające stanowić opłatę za używanie odbiorników, jednakże nie wyjaśnił w jaki sposób dokonał obliczenia należności dochodzonych w prowadzonym postępowaniu. W ocenie skarżącego organ dochodzi należności w zawyżonej kwocie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy wierzyciel był uprawniony do obciążenia skarżącego, prowadzącego ośrodek wypoczynkowy wraz ze świadczeniem usług zakwaterowania oraz usług gastronomicznych w ramach jednego obiektu, opłatami abonamentowymi RTV za okres od lutego 2019 r. do sierpnia 2023 r.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a.,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a.,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Z kolei w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Zgodnie natomiast z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 § 1 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel natomiast rozpoznając zarzut wydaje postanowienie, w którym (art. 34 § 2 u.p.e.a.):

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, iż zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 2 u.p.e.a., zobowiązany wnosząc zarzut:

1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) – z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje albo uległ wygaśnięciu lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny;

2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 2 pkt 2-4 u.p.e.a.)

W przedmiotowej sprawie skarżący w terminie podniósł zarzuty:

- nieistnienia obowiązku - art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.,

- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu - art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.,

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane - art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.,

Zauważyć należy, że przedstawione w ww. art. 33 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, badaniu więc podlega tylko to, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r. sygn. akt II FSK 304/18).

Odnosząc się do ww. wymienionego zarzutu nieistnienia obowiązku wyjaśnić należy, że o charakterze opłaty abonamentowej jednoznacznie przesądził Trybunał Konstytucyjnego w swoich wyrokach, w szczególności w wyroku wydanym dnia 9 września 2004 r. w sprawie K 2/03 i z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie K 24/08 stwierdzając że abonament to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zdań państwa. Jest to danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji, przez swój celowy charakter, nie stanowiący dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym." Skutkiem traktowania abonamentu jako daniny publicznej, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, są rygory w zakresie jego wprowadzenia (wyłącznie ustawą), a także obowiązek jawnego i kontrolowanego publicznie wykorzystywania płynących z niego dochodów. Ustawą regulującą w sposób kompleksowy zasady pobierania opłat abonamentowych jest ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Cechą charakterystyczną dla opłaty abonamentowej jest również to, że obowiązek jej zapłaty wynika z mocy prawa, ex lege, bowiem art. 2 ustawy abonamentowej nakłada obowiązek uiszczania abonamentu, który powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika a jej wysokość również jest ustalona w ustawie abonamentowej i w rozporządzeniach Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydawanych corocznie, które aktualizują jej wysokości na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 3 ustawy abonamentowej i tym samym wynika wprost z przepisów prawa. Zarejestrowany abonent ma więc obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej w drodze samoobliczenia, a gdy wyliczenia tego dokonuje podmiot, któremu powierzone obowiązki związane z pobieraniem opłaty abonamentowej, to czyni to wyłącznie w trybie pozaprocesowym w drodze wyłącznie czynności materialno-technicznej, czy to polegającej na wyliczeniu wysokości nieuiszczonej opłaty. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. o sygn. K 24/08, uiszczanie opłat abonamentowych dokonywane jest w drodze samoobliczenia przez abonenta, zatem przerzucanie obowiązku w tym zakresie na wierzyciela jest bezpodstawne. Poczta Polska S.A. jest zobowiązana wyłącznie, na mocy przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, do kontroli wykonywania obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

Skarżący nie zaprzecza, że dokonał rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych na dane: [...] A. P., ul. [...], [...] U., NIP: [...] . Nie zaprzecza także, że 3 listopada 2015 r. w Urzędzie Pocztowym U. dokonał zmiany ilości odbiorników na 1 odbiornik radiofoniczny i 41 odbiorników telewizyjnych.

Dowodem na ww. zmianę jest potwierdzony datownikiem Urzędu Pocztowego U. formularz "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych", który został przez niego podpisany oraz "Zawiadomienie o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych" potwierdzone datownikiem Urzędu Pocztowego U..

Co więcej nie jest sporne, że do 7 stycznia 2019 r. zobowiązany wnosił opłaty abonamentowe. Ostatnia wpłata dokonana 7 stycznia 2019 r. w wysokości 930,70 zł została uiszczona za grudzień 2018 r. Wpłaty z tytułu opłat abonamentowych wnoszone były na bieżąco do grudnia 2018 r.

Zatem skarżący pozostawał abonentem ww. odbiorników RTV, natomiast jedynie do 7 stycznia 2019 r. dokonywał wpłat na poczet opłat abonamentowych.

Odnosząc się do podniesionej argumentacji skarżącego, dotyczącej "nieużywania odbiorników z uwagi na COVID-19" wskazać należy, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2019 r., I GSK 928/18).

Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa więc do czasu wyrejestrowania odbiornika RTV, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał. Z akt sprawy wynika, że nie wyrejestrował odbiorników RTV.

Wskazać także należy, że przepisy dotyczące trybu rejestracji odbiorników RTV wskazują na obowiązek informowania właściwej jednostki o zaprzestania użytkowania odbiornika RTV (wyrejestrowania), a także na obowiązek zawiadomienia operatora o zmianie adresu zamieszkania. Wynika to odpowiednio z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676), zgodnie z którym użytkownik odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników (akt ten obowiązuje od 1 stycznia 2014 r.). W okresie wcześniejszym obowiązek ten wynikał z:

– § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) – akt obowiązywał w okresie od 13 grudnia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.;

– § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 141, poz. 1190) – akt ten obowiązywał od 29 lipca 2005 r. do 12 grudnia 2007 r.;

– § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338) – akt obowiązywał od 1 września 1993 r. do 16 czerwca 2005 r.

W tym kontekście zasadnym jest więc stanowisko, że zmiana miejsca zamieszkania, sprzedaż lokalu, czy inna forma dokonania zmian, gdzie użytkowane były zarejestrowane odbiorniki RTV nie są okolicznością, która zwalnia z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Taki skutek wywołuje natomiast wyrejestrowanie takiego odbiornika. Warunkiem koniecznym dla wykazania nieistnienia obowiązku, w tym przypadku powinności uiszczania opłaty abonamentowej, jest przedstawienie dokumentu potwierdzającego dokonanie wspomnianej czynności.

Skarżący nie przedstawił dowodu potwierdzającego skuteczne wyrejestrowanie radioodbiorników przed dniem 30 sierpnia 2023 r., natomiast organ zaprzeczył, by taki dokument posiadał.

Z akt sprawy wynika, że skarżącej pismem z 10 września 2008 r. przesłano zawiadomienie o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników RTV o nr [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat), na adres wskazany przy rejestracji odbiorników.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Z zacytowanego przepisu wynika, że Poczta Polska S.A. była zobligowana do tego, aby wszystkim zarejestrowanym w dniu wejścia w życie wspomnianego aktu wykonawczego nadać indywidulany numer identyfikacyjny, a także zawiadomić ich o tym fakcie. Podkreślić przy tym należy, że przywołany przepis stanowi o "powiadomieniu" użytkowników, a zatem o przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na adres abonenta, pod którym rejestracja nastąpiła. W sytuacji braku zawiadomienia przez użytkownika o zmianie adresu, przesłanie powiadomienia na adres wskazany przy rejestracji czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło wyłącznie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem. Natomiast doręczenie omawianego zawiadomienia winno być dokonane na adres podany przez abonenta. Zatem skoro skarżąca nie dopełniła wymogu poinformowania o zmianie adresu, to Poczta Polska S.A. zobligowana była do powiadomienia zobowiązanej na adres, który został jej podany i nie można mówić o bezprawności działania wierzyciela w tym zakresie. Dodać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niekwestionowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla skutecznego zawiadomienia strony o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego nie jest niezbędne dokonanie tego zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2018 r., II FSK 2731/17).

Zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a także w okresie obowiązywania wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, (wynika to także z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Zatem także zarzuty skarżącego kwestionujące skuteczne doręczenie mu pisma o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, okazały się niezasadne.

Podsumowując, powtórzyć należy, że warunkiem koniecznym dla wykazania nieistnienia obowiązku, w tym przypadku powinności uiszczania opłaty abonamentowej, jest przedstawienie dokumentu potwierdzającego dokonanie wyrejestrowania odbiorników. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na podmiocie, który wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki procesowe, a więc na skarżącej. Skoro skarżący nie legitymuje się takim dowodem, to wierzyciel prawidłowo przyjął niezasadność zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i zasadnie dochodził wymagalnych opłat abonamentowych.

Skarżący podniósł także zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz przedawnienia roszczeń (wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części).

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości skuteczne doręczenie skarżącemu upomnienia z 15 września 2023 r.

Z akt sprawy wynika bowiem, że Poczta Poiska S.A. 15 września 2023 r. przesłała przesyłką poleconą o numerze [...] upomnienie Nr [...] informujące o zaległościach w opłatach abonamentowych za okres od 02/2019 r. do 08/2023 r., które zostało odebrane przez osobę uprawnioną tj. M. B., w dniu 3 października 2023 r. Wierzyciel, w związku z podnoszonymi zarzutami, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż 7 czerwca 2023 r. w placówce pocztowej M.1 skarżący złożył Pełnomocnictwo Pocztowe dla M. B. do odbioru przesyłek rejestrowanych, przekazów pocztowych i innych przekazów pieniężnych adresowanych na dane: [...] A. P., ul. [...], [...] U.. Przy odbiorze przesyłki poleconej Nr [...] w dniu 03 października 2023 r, został złożony podpis na urządzeniu mobilnym - tablecie, który jest mało czytelny, co spowodowało, że pracownik placówki pocztowej odczytał nazwisko B. zamiast B1. i tak wprowadził do systemu (w związku z tym na złączonym do postanowienia z dnia 29 października 2024 r. .dokumencie tj. "Dokument elektroniczny wygenerowany w dniu 20 października 2023 r. z systemu Poczty Polskiej S.A." wydrukowane jest nazwisko B.). Sąd podziela stanowisko Wierzyciela, że powyższe stanowi o zaistniałej pomyłce pisarskiej, która nie przesądza o tym, że przesyłka polecona Nr [...] odebrana 3 października 2023 r. została wydana osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji dla podmiotu [...] A. P., ponieważ przesyłka została wydana M. B1. zgodnie z udzielonym przez skarżącego pełnomocnictwem.

Zatem prawidłowo Wierzyciel oddalił także i ten zarzut.

Odnosząc się do zarzutu wypełnienia tytułu wykonawczego niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa wskazać należy, że wysokość opłat abonamentowych kształtowała się następująco:

1. zgodnie z rozporządzeniem "KRRiT" z 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 roku wynosiła:

- za używanie odbiornika radiofonicznego - 7,00 zł za jeden miesiąc;

- za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego - 22,70 zł,

2. zgodnie z rozporządzeniem "KRRiT" z 04 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2020 roku wynosiła:

- za używanie odbiornika radiofonicznego - 7,00 zł za jeden miesiąc;

- za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego - 22,70 zł,

3. zgodnie z rozporządzeniem "KRRiT" z 23 lipca 2020 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2021 roku wynosiła:

- za używanie odbiornika radiofonicznego - 7,50 zł za jeden miesiąc;

- za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego - 24,50 zł,

4. zgodnie z rozporządzeniem "KRRiT" z 25 maja 2021 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2022 roku wynosiła:

- za używanie odbiornika radiofonicznego - 7,50 zł za jeden miesiąc;

- za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego - 24,50 zł,

5. zgodnie z rozporządzeniem "KRRiT" z 25 maja 2022 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2023 roku wynosiła:

- za używanie odbiornika radiofonicznego - 8,70 zł za jeden miesiąc;

- za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego - 27,30 zł.

Uwzględniając zatem fakt, że skarżący w ramach [...] A. P. posiadał zarejestrowany 1 odbiornik radiofoniczny i 41 odbiorników telewizyjnych, to nie sposób uznać tak jak to twierdzi skarżący, że doszło do określenia obowiązku niezgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej stanu zagrożenia epidemiologicznego oraz pandemii COVID-19, Sąd zauważa, że wprowadzenie takiego stanu przez prawodawcę nie doprowadziło do co do zasady wstrzymania obowiązku ponoszenia opłat publicznoprawnych. Nie mniej jednak ustawodawca przewidział w art. 10 ustawy abonamentowej, że w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu, w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, z późn.zm., dalej: "K.p.a."). Aby móc stwierdzić, że podnoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku oraz wypełnienia tytułu wykonawczego niezgodnie z obowiązkiem był skuteczny, skarżący winien był w toku postępowania przedstawić decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji bądź o umorzeniu zaległości z tytułu opłat abonamentowych, bądź też o rozłożeniu jej na raty, czego nie uczynił.

Z tych względów organ nie naruszył w toku postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.