Wyrok WSA z dnia 26 listopada 2025, sygn. I SA/Gl 394/25

Sygnatura: I SA/Gl 394/25
Data orzeczenia: 26 listopada 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

G. Sp. z o.o. została obciążona dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w VAT za marzec 2017 r. w wysokości 32.514 zł, ustalonym przez Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach decyzją z 26 stycznia 2022 r., utrzymaną w mocy decyzją z 12 grudnia 2022 r. Organ uznał, że spółka uczestniczyła w sztucznej konstrukcji mającej na celu wyłudzenie podatku, posługując się fakturami od podmiotów powiązanych (np. A1. Sp. z o.o., G1. Sp. z o.o.) za transakcje zakupu i sprzedaży towarów, które nie zostały rzeczywiście dokonane, a jedynie służyły uzyskaniu…

korzyści podatkowych. Stwierdzono, że osoba Z. G. zarządzała wszystkimi powiązanymi podmiotami, dokonując obrotu dokumentami bez realnego przepływu towaru. Spółka nie współpracowała z organem, nie dostarczała dokumentów i nie stawiała się na przesłuchania. Podatnik (G. Sp. z o.o.) zakwestionował decyzje organów, wnioskując o uchylenie decyzji i przeprowadzenie postępowania na nowo, zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej (np. art. 122, 187 § 1, 191 o.p.) oraz ustawy o VAT (np. art. 86, 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), w tym nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, brak prawa do odliczenia VAT, naruszenie zasad postępowania dowodowego i uzasadnienia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że decyzje organów są zgodne z prawem. Sąd stwierdził, że spółka świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze, korzystając z faktur za czynności nie dokonane, co skutkuje brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. i uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania w wysokości 100% zgodnie z art. 112c u.p.t.u. Sąd uznał, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie, a podatnik nie wykazał naruszeń przepisów, przy czym obowiązek dowodowy nie spoczywa wyłącznie na organie, gdy podatnik nie współpracuje.

jeszcze 181 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach z dnia 12 grudnia 2022 r. nr 338000-COP2-1.4103.1.2022/PP UNP: 338000-22-162140 w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 grudnia 2022r. nr 338000-COP2-1.4103.1.2022/PP UNP: 338000-22-162140 Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach (dalej: organ, Naczelnik UCS) utrzymał w mocy decyzję organu z dnia 26 stycznia 2022r. nr 338000-CKK1-3.4103.5.2021.ZURE.21 UNP: 338000-22-022571 ustalającą G. Sp. z o.o. w Z. (dalej: spółka, skarżąca) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w wysokości: 32.514,00 zł.

Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 112c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 775 ze zm., dalej: u.p.t.u. w związku z art. 112b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.t.u.

Stan sprawy.

Decyzją z dnia 26 tycznia 2022r. Naczelnik UCS ustalił skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017r. w wysokości 32.514,00 zł – w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane w wysokości 100%, w związku z zaniżeniem kwoty zobowiązania podatkowego.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia 12 grudnia 2022r. organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UCS z dnia 26 stycznia 2022r. ustalającą skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r.

Jak wskazano posługiwanie się przez spółkę fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały wykonane, stanowiło przedmiot ustaleń przeprowadzonej przez Naczelnika UCS kontroli celno-skarbowej, a następnie po jej przekształceniu, postępowania podatkowego, które zostało zakończone decyzjami z 26 stycznia 2022 r.:

- określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w wysokości 86.588,00 zł oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., związanego z wystawieniem przez G. Sp. z o.o. faktur VAT w marcu 2017 r. - w łącznej wysokości 20.746,00 zł, oraz

- ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ww. miesiąc w kwocie 32.512,00 zł.

Decyzja z dnia 26 stycznia 2022 r. określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. związanego z wystawieniem przez G. Sp. z o.o. faktur VAT w marcu 2017 r. - po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego została utrzymana w mocy decyzją organu z dnia 12 grudnia 2022 r.

Jak wskazano, w toku kontroli celno-skarbowej i postępowania podatkowego organ pierwszej instancji dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego. W jej wyniku stwierdzono nieprawidłowości wynikające z naruszenia art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a u.p.t.u. polegające na tym, iż w marcu 2017 r. G. Sp. z o.o., była uczestnikiem procederu polegającego na oszustwie podatkowym poprzez uczestniczenie w stworzonej "sztucznej konstrukcji" nakierowanej na korzyści podatkowe. Organ pierwszej instancji ustalił nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. związane z faktem, że transakcje wykazane w fakturach VAT dotyczących zakupu i sprzedaży towarów i usług nie zostały przeprowadzone w celach gospodarczych, lecz w celu uzyskania korzyści podatkowej. G. Sp. z o.o., w badanym okresie ewidencjonowała nabycie towaru w postaci artykułów sanitarnych i hydraulicznych tylko od podmiotów, co do których stwierdzono powiązania osobowe, kapitałowe i zarządcze. Na podstawie oceny całokształtu okoliczności przeprowadzonych transakcji oraz analizy uzyskanych wyjaśnień ustalono,

że zawarte transakcje zarówno kupna, jak i sprzedaży, w części dostaw od i na rzecz podmiotów powiązanych miały charakter sztuczny i zmierzały jedynie (lub w głównej mierze) do osiągnięcia korzyści podatkowej. Stwierdzono, że dostawy, których dotyczyły faktury VAT wystawione przez: PUH A., G1. (G1.) Sp. z o.o., A1. Sp. z o.o., FHU K. na rzecz spółki oraz transakcje sprzedaży towarów i usług przez spółkę G. na rzecz: G1. (G1.) Sp. z o.o., N. Sp. z o.o., H., E. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A1. Sp. z o.o., PUH A. zostały zrealizowane w ramach organizacji całego przedsięwzięcia ukierunkowanego na osiągnięcie korzyści podatkowych. Według organu udowodniono, że osoba reprezentująca wszystkie ww. podmioty Z. G., faktycznie dokonywała tylko obrotu dokumentami, pomijając całkowicie przedmiot transakcji, jak też, iż nie dochodziło do przepływu realnego towaru między wszystkimi podmiotami powiązanymi.

Ponadto organ stwierdził, iż w związku z wystawionymi przez G. Sp. z o.o. nierzetelnymi fakturami VAT, znajduje zastosowanie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Organ uznał, iż podatek wynikający z nierzetelnych faktur, wystawionych i ujętych w rejestrze sprzedaży za marzec 2017 r. przez G. Sp. z o.o. na rzecz ww. odbiorców w łącznej wysokości 20.746,00 zł, podlega wpłacie zgodnie z przepisem art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Powyższe skutkowało brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. oraz stanowiło podstawę do wydania przez Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach decyzji z dnia 26 stycznia 2022 r. W rozstrzygnięciu tym organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 112c u.p.t.u. ustalił G. Sp. z o.o. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w wysokości: 32.514 zł - w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane w wysokości 100%, w związku z zaniżeniem kwoty zobowiązania podatkowego. Dotyczyło to faktu przyjęcia do rozliczenia w deklaracji VAT-7 za marzec 2017 r. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez A1. Sp. z o.o., G1. (G1.) Sp. z o.o., FHU K. i PHU A. w stosunku do których stwierdzono, że nie dokumentują one rzeczywiście dokonanych operacji gospodarczych, a strona świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze mającym na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług.

Ustalono, iż G. Sp. z o.o. świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze mającym na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług, tj. posługiwała się nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez ww. podmioty. Ustalono na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 30 września 2020 r., znak: [...], wydanej wobec G. Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r., że spółka ta w styczniu 2017 r. w rejestrze VAT- nabycia - za styczeń 2017 r. zaewidencjonowała:

• fakturę VAT korygującą nr [...] z dnia 31.01.2017 r. wystawioną do faktury VAT nr [...] z dnia 23.07.2016 r.,

• fakturę VAT korygującą nr [...] z dnia 31.01.2017 r. wystawioną do faktury VAT nr [...] z dnia 23.07.2016 r.

które pomniejszyły w styczniu 2017 r. podatek naliczony. Do ww. faktur spółka przedłożyła organowi podatkowemu dwa potwierdzenia przelewu: z dnia 01.03.2017 r. na kwotę 123.000,00 zł, zgodnie z którym płatnikiem była G1. sp. z o.o., odbiorcą była spółka G. sp. z o.o. tytuł przelewu — zwrot zaliczki [...], z dnia 02.03.2017r. na kwotę 123.000,00 zł, zgodnie z którym płatnikiem była G1. sp. z o.o., odbiorcą była spółka G. sp. z o.o., tytuł przelewu — zwrot zaliczki [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał, że prawo do uwzględnienia przedmiotowych faktur korygujących nie przysługuje G. Sp. z o.o. w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2017 r., ze względu na fakt, iż zwrot zaliczek nastąpił dopiero w dniach 01 i 02 marca 2017 r. jednocześnie stwierdził, że spółka zaniżyła w rozliczeniu za miesiąc styczeń 2017 r. podatek naliczony VAT o kwotę 50.600,00 zł. Organ ustalił, że w dokumentacji przedłożonej przez podatnika znajdują się wyciągi bankowe z marca 2017 r., z których m.in. wynika, że: w dniu 1 marca 2017 r. spółka otrzymała na konto "zwrot zaliczki [...]" od G1. Sp. z o.o., w wysokości 123 000,00 zł, a w dniu 2 marca 2017 r. otrzymała na konto "zwrot zaliczki [...]" od G1. Sp. z o.o., w wysokości 123.000,00 zł. Według Naczelnika UCS organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że w przypadku kiedy nie doszło do zrealizowania zawartej umowy i do faktycznego wykonania świadczenia oraz nastąpił zwrot zaliczki - kontrolowana spółka winna pomniejszyć podatek naliczony w marcu 2017 r. o kwotę 46.000,00 zł (2 x 23 000,00 zł) tym bardziej, że w lipcu 2016 r. (moment zawarcia umowy i wpłaty zaliczki) zwiększyła o tę kwotę podatek naliczony.

Zatem prawidłowo dokonano rozliczenia zwrotu zaliczki w deklaracji za marzec 2017 r. wykazując podatek naliczony w wysokości 46.000,00 zł ze znakiem minus. W konsekwencji kwota ta powiększyła zobowiązanie podatkowe za dany okres rozliczeniowy i stanowi zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie na rachunek urzędu skarbowego.

Ponieważ G. Sp. z o.o. po zakończeniu kontroli celno-skarbowej, a przed wszczęciem postępowania podatkowego, nie złożyła korekt deklaracji VAT-7 za marzec 2017 r., wysokość dodatkowego zobowiązania, stosownie do zapisu art. 112c, art. 112b ust. 1 pkt 1) oraz ust. 2 pkt 1) u.p.t.u. - organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił w wysokości 100 procent zaniżenia zobowiązania podatkowego tj.: w kwocie 32.514 zł.

Jak podniesiono, Naczelnik UCS wydał w powyższym zakresie decyzję określającą z dnia 26 stycznia 2022 r., która została utrzymana w mocy wskutek przeprowadzonego postępowania odwoławczego.

W rozstrzygnięciu tym wskazano, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. wiąże się z otrzymaniem faktury, która dokumentuje rzeczywisty obrót gospodarczy. Celem faktury jest bowiem dokumentowanie zaistniałych, realnych zdarzeń gospodarczych. Faktura, aby uzasadniała prawo do odliczenia podatku naliczonego, powinna zatem odzwierciedlać realne zdarzenie gospodarcze zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. W sytuacji, gdy zachodzi oszukańczy proceder pomiędzy podmiotami powiązanymi, w którym transakcje pozbawione są celu gospodarczego, dostawa realizowana w łańcuchu takich transakcji nie jest dokonana w ramach działalności gospodarczej.

W ocenie Naczelnika UCS materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazywał, że przedmiotowe faktury z uwagi na warunki całego przedsięwzięcia nie dokumentują rzeczywiście dokonanych operacji gospodarczych, a skarżąca wiedziała, że uczestniczy w oszukańczym łańcuchu transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi, którego celem rzeczywistym nie był obrót gospodarczy, lecz uzyskanie nienależnych korzyści podatkowych. Powyższe skutkowało brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. co dało organowi pierwszej instancji podstawę do zastosowania sankcji wynikającej z art. 112c u.p.t.u.

Jak przyjęto w decyzji z dnia 26 stycznia 2022 r. określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w wysokości 86.588,00 zł, oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., związanego z wystawieniem przez G. Sp. z o.o. faktur VAT w marcu 2017 r. - w łącznej wysokości 20.746,00 zł, i utrzymującej ją w mocy decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, spółka nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach wystawionych przez A1. Sp. z o.o., G1. (G1.) Sp. z o.o., FHU K. i PHU A..

Dalej wywiedziono, iż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wskazuje, że powyższe faktury z uwagi na warunki całego przedsięwzięcia nie dokumentują rzeczywiście dokonanych operacji gospodarczych.

Jak podkreślono, wiele kwestii poruszonych w odwołaniu organ pierwszej instancji nie przedstawiał w decyzji. Odnosząc się do odwołania organ wskazał, iż mamy do czynienia - podobnie jak w przypadku odwołania od decyzji określającej - ze znaczną ilością bezprzedmiotowych, nietrafionych i przypadkowych zarzutów niedotyczących bezpośrednio ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji. Całość odwołania jest napisana chaotycznie, mieszają się tam zarzuty dotyczące różnych postępowań, prowadzonych przez różne organy i różne osoby - na przestrzeni wielu lat. Do tak skonstruowanego odwołania przytoczona została znaczna ilość orzecznictwa WSA i NSA.

Naczelnik UCS nie stwierdził naruszenia zasad postępowania, które skarżąca wymieniła w zarzutach. W toku postępowania w pierwszej instancji podjęte zostały wszelkie działania niezbędne w celu wyjaśnienia sprawy, zapewnienia spółce udziału w postępowaniu i podjęcia niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierowano się w toku postępowania. Zebrany w sprawie materiał został wnikliwie rozpatrzony i oceniony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów określone w art. 191 o.p.

Skarżąca wniosła na powyższą decyzję Naczelnika UCS skargę do tut. Sądu.

W skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz nakazanie przeprowadzenia postępowania na nowo.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 111 ze zm., dalej: o.p.), art. 122 o.p., art. 124 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 180 o.p., art. 191, art. 210 § 4 o.p. oraz art. 233b § 2 o.p. w związku z art. 210 § 3 o.p. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i nienależyte uzasadnienie podjętych kwalifikacji w zakresie obejmującym wykazanie ziszczenia się przesłanek braku prowadzenia działalności w całości decyzji organu pierwszej instancji i braku przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ ii instancji;

- art. 233b § 2 o.p., poprzez uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ;

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., poprzez:

• bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie nabyła jeszcze prawa do nadpłaty za 03/2017r w związku z wykazaniem faktur nabytych w miesiącach: 1/2017 r., 2/2017 r. i 3/2017 r., które nie zostały ujęte w podatku naliczonym za 3/2017 r.,

• bezzasadne przyjęcie nie uwzględnienia, że skarżąca nabyło prawo do nadpłaty za 08/2015 r. w związku z brakiem wykonania rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu 4 grudnia 2020 r. przez organ pierwszej instancji;

- art. 122 o.p., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich starań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza, że rzekome zaległości wskazane przez organ pierwszej instancji nie istnieją - co wynika z okoliczności, że organ nie dokonał weryfikacji swojej wiedzy w toku II instancji i nie zweryfikował w żaden sposób informacji dostarczonych przez Naczelnika US w Z., mimo takiego obowiązku, czym dodatkowo naruszył zasadę dwuinstancyjności - opierając się wyłącznie na pomówieniach kierowanych w stosunku do skarżącej;

- art. 120 w zw. z art. 216 o.p. poprzez naruszenie zasady praworządności, co wynika z wadliwych analiz skutków nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 26.01.2022 r.;

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. poprzez zakwestionowanie prawa do odliczenia z faktur wystawionych prze podmioty powiązane w oparciu o wadliwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit a u.p.t.u.;

- art. 32 ust. 2 u.p.t.u. poprzez zakwestionowanie faktur wystawionych przez podmioty powiązane jako nie dokumentujące czynności rzeczywiste w oparciu o art. 88 ust. 3 pkt. 4 lit. a u.p.t.u.;

- art. 127 oraz art. 128 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, bez przeprowadzenia postępowania lecz bezmyślne przepisanie ustaleń organu pierwszej instancji, które okazały się wadliwe, co wykazały decyzje ostateczne Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 13.10.2020 r. (lipiec 2015 r.) oraz z 30.09.2020 r. (za 1, 2/2017 r.);

- art. 194 o.p. poprzez kwestionowanie ksiąg podatnika sprzecznie z istniejącymi dokumentami urzędowymi (aktami notarialnymi, decyzjami);

- naruszenie rażące art. 86 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. poprzez niezgodne z prawem zakwalifikowanie dostaw spółki jako nierzeczywiste;

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, bez powołania się na stosowne dokumenty;

- naruszenie prawa procesowego, tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 121 § 1 o.p., polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego spoza okresu kontroli w sprawie i niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak przedstawienia należytego uzasadnienia faktycznego decyzji. Znaczna cześć uzasadnienia była oparta na dowodach które pochodziły spoza okresu badanego;

- naruszenie zasady zaufania do działania organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 2 Konstytucji) oraz art. 123 § 1 w zw. z art. 148 o.p.;

- naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 197 o.p. poprzez błędną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego materiału dowodowego, co w szczególności wynika gdy organ porównuje ceny nabycia z cenami sprzedaży pojazdów, czy towarów bez zweryfikowania całego łańcucha dostaw realizowanego w oparciu o art. 7 ust. 8 u.p.t.u.;

- naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 o.p. poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji, co uniemożliwia weryfikację argumentacji organu kontrolnego - zwłaszcza zaś brak wskazania przyczyny, dla których wbrew zebranym dowodom organ podatkowy odmiennie ustala stan faktyczny;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, bez wcześniejszego wydania protokołu kontroli za sierpień 2015 r.;

- naruszenie zasady praworządności poprzez ujmowanie jako dowodów okoliczności faktycznych, domniemań w miejsce dokumentów urzędowych jakie stanowią : protokoły z oględzin miejsca, prowadzenia działalności z dnia 23 lipca 2015r., 4 grudnia 2015r. i 26.0.2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 112b ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. u.p.t.u., w razie stwierdzenia, że podatnik:

1) w złożonej deklaracji podatkowej wykazał:

a) kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej,

b) kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej,

c) kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe wyższą od kwoty należnej,

d) kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, zamiast wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego,

2) nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego

- naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego określa odpowiednio wysokość tych kwot w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe.

Zgodnie z art. 112b ust. 2 u.p.t.u. jeżeli po zakończeniu kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo w trakcie kontroli celno-skarbowej w przypadkach, o których mowa w:

1) ust. 1 pkt 1, podatnik złożył korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu,

2) ust. 1 pkt 2, podatnik złożył deklarację podatkową i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego

- wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego wynosi 20% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe.

Stosownie do zapisów art. 112c pkt 2 u.p.t.u., w zakresie, w jakim w przypadkach, o których mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, odpowiednio zaniżona kwota zobowiązania podatkowego, zawyżona kwota zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, zawyżona kwota różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, lub wykazanie kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego, lub kwoty różnicy podatku do obniżenia za następne okresy rozliczeniowe, w miejsce wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego, wynikają w całości lub w części z obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane (niezależnie od samego faktu istnienia towaru) - w części dotyczącej tych czynności - wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur wynosi 100%.

Podkreślenia wymaga, że przypadki, w których możliwe jest nałożenie sankcji według stawki podwyższonej, tj. 100%, są związane ze ściśle określonymi warunkami. Są to przypadki, w których podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku, określone w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług, w tym art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, tj. m.in. przyjęcie do rozliczenia faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane.

W realiach rozpoznanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, iż w marcu 2017 r. G. Sp. z o.o., była uczestnikiem procederu polegającego na oszustwie podatkowym poprzez uczestniczenie w stworzonej "sztucznej konstrukcji" nakierowanej na korzyści podatkowe. Jak ustalono, transakcje wykazane w fakturach VAT dotyczących zakupu i sprzedaży towarów i usług nie zostały przeprowadzone w celach gospodarczych, lecz w celu uzyskania korzyści podatkowej. G. Sp. z o.o., w badanym okresie ewidencjonowała nabycie towaru w postaci artykułów sanitarnych i hydraulicznych tylko od podmiotów, co do których stwierdzono powiązania osobowe, kapitałowe i zarządcze. Zawarte transakcje zarówno kupna, jak i sprzedaży, w części dostaw od i na rzecz podmiotów powiązanych miały charakter sztuczny i zmierzały jedynie (lub w głównej mierze) do osiągnięcia korzyści podatkowej. Niewątpliwie dostawy, których dotyczyły faktury VAT wystawione przez: PUH A., G1. (G1.) Sp. z o.o., A1. Sp. z o.o., FHU K. na rzecz spółki oraz transakcje sprzedaży towarów i usług przez spółkę G. na rzecz: G1. (G1.) Sp. z o.o., N. Sp. z o.o., H., E. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A1. Sp. z o.o., PUH A. zostały zrealizowane w ramach organizacji całego przedsięwzięcia ukierunkowanego na osiągnięcie korzyści podatkowych. Jak wykazano, osoba reprezentująca wszystkie ww. podmioty Z. G., faktycznie dokonywała tylko obrotu dokumentami, pomijając całkowicie przedmiot transakcji, jak też, iż nie dochodziło do przepływu realnego towaru między wszystkimi podmiotami powiązanymi.

Zatem podatek wynikający z nierzetelnych, wystawionych i ujętych w rejestrze sprzedaży za marzec 2017 r. przez G. Sp. z o.o. na rzecz ww. odbiorców w łącznej wysokości 20.746,00 zł, podlega wpłacie zgodnie z przepisem art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Powyższe skutkowało brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. oraz stanowiło podstawę do wydania przez Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach decyzji z dnia 26 stycznia 2022 r. W rozstrzygnięciu tym organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 112c u.p.t.u. prawidłowo ustalił G. Sp. z o.o. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w wysokości: 32.514 zł - w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane w wysokości 100%, w związku z zaniżeniem kwoty zobowiązania podatkowego. Dotyczyło to faktu przyjęcia do rozliczenia w deklaracji VAT-7 za marzec 2017 r. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez A1. Sp. z o.o., G1. (G1.) Sp. z o.o., FHU K. i PHU A. w stosunku do których stwierdzono, że nie dokumentują one rzeczywiście dokonanych operacji gospodarczych, a strona świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze mającym na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług.

Prawidłowo odmówiono G. Sp. z o.o. prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach VAT wystawionych w marcu 2017 r. przez A1. Sp. z o.o., G1. (G1.) Sp. z o.o., FHU K. i PHU A., ponieważ stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.

Zauważyć należy, iż spółka G. występowała w łańcuchu podmiotów dokonujących transakcji zakupu i sprzedaży w ramach przedsięwzięcia ukierunkowanego na oszustwo podatkowe. Ponadto osoby reprezentujące wszystkie powiązane spółki nie miały wpływu na działalność swoich podmiotów. O wszystkim decydował Z. G. - Prokurent w spółce G.. Osoba ta zarządzała i reprezentowała wszystkie podmioty występujące w marcu 2017 r. jako kontrahenci dostawcy. Bardzo istotną okolicznością w rozpoznanej sprawie jest fakt, iż spółka nie przedkładała w toku postępowania dokumentacji, nie współpracowała z osobami prowadzącymi kontrolę i postępowanie podatkowe. Prezes zarządu nie stawiał się na przesłuchania i nie odpowiadał na kierowane do niego pytania. Ponadto spółka nie tylko wykazywała stratę z działalności gospodarczej, to jeszcze nie zatrudniała pracowników. Ponadto spółka posiadała kontrahentów - zarówno dostawców jak i odbiorców - tylko z grupy podmiotów powiązanych rodzinnie, zarządczo i kapitałowo (wyjątek: podmioty M. i F.). Nie udowodniono, aby pracownicy zatrudnieni na czarno pomagali przy konfekcjonowaniu asortymentu.

Ponadto w ewidencji prowadzonej przez spółkę dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz w przedłożonej dokumentacji brak jest dowodów poniesienia niezbędnych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w warunkach rynkowych: tj.: kosztów energii elektrycznej, telefonów, zakupu artykułów biurowych itp. Brak jest również wielu dokumentów księgowych, na istnienie których wskazują inne dowody np.: dowody WZ, PZ, KW czy listy przewozowe.

Podkreślić przyjdzie, iż jak wynika z wyjaśnień K. P. dokumenty księgowe wszystkich podmiotów powiązanych dostarczał Z. G. oraz sporządzał osobiście deklaracje VAT-7. Z. G. zakazał księgowej przekazania prowadzącym kontrolę rejestrów zakupu i sprzedaży z okresu wcześniejszego pomimo, że faktury korygujące wystawione i mające wpływ na podatek podatku od towarów i usług w marcu 2017 r. dotyczyły lat poprzednich. Ponownie zauważyć należy, iż czynności sprawdzające prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. u kontrahentów spółki G., zarówno odbiorców, jak i dostawców nie zostały przeprowadzone ponieważ osoby reprezentujące te podmioty tzn. członkowie zarządu, właściciele oraz Z. G. jako prokurent lub pełnomocnik nie stawili się na wezwania i nie wyjaśnili okoliczności współpracy z G. Sp. z o.o.

Ponadto, wszystkie podmioty wystawiające faktury na rzecz G. Sp. z o.o., jak i będące odbiorcami faktur wystawionych przez tę spółkę (oprócz M. i F.) na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały przez właściwych naczelników urzędów skarbowych wykreślone z rejestru czynnych podatników podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu uprawniona jest konkluzja, zgodnie z którą spółkę G. należy traktować jako podmiot uczestniczący w "sztucznej konstrukcji" nakierowanej na korzyści podatkowe. O ile mogło dojść do sprzedaży towaru do M. i F., ponieważ towar mógł pochodzić z wcześniejszego zakupu od G2. to nie można dać wiary wyjaśnieniom Z. G., co do transakcji między podmiotami powiązanymi. Zauważyć należy, iż pomiędzy wszystkimi podmiotami biorącymi udział w opisanych wyżej transakcjach istnieją wyraźne powiązania osobowe, kapitałowe i zarządcze. Ponadto, w każdym podmiocie Z. G. samodzielnie podejmuje decyzje, wystawia faktury, sporządza i składa deklaracje VAT-7 oraz dokonuje płatności. Ma dostęp do wszystkich rachunków bankowych oraz pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. W przypadku transakcji zawieranych pomiędzy badanymi podmiotami powiązanymi (kontrahentami G. Sp. z o.o.) zaciera się granica pomiędzy wykonawcą usługi, czy sprzedającym i kupującym towar, a nawet płatnościami, ponieważ często podmioty zarządzane przez Z. G. dokonują cesji płatności. Z treści art. 32 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że z podmiotami powiązanymi mamy do czynienia w przypadku, gdy między nabywcą a dokonującym dostawy towarów lub świadczeniodawcą istnieje związek o charakterze rodzinnym, kapitałowym, majątkowym lub wynikające ze stosunku pracy między kontrahentami lub osobami pełniącymi u kontrahentów funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne. Związki te istnieją również wtedy, gdy którakolwiek z wymienionych osób łączy funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne u kontrahentów.

Sąd zwraca uwagę na ustalenia i wnioski zawarte w akcie oskarżenia przeciwko Z. G. z dnia 31.12.2020 r., znak: [...]. Należy podnieść, iż opisane w akcie oskarżenia ustalenia obrazują działalność podmiotów powiązanych, w których Z. G. pełnił szczególną rolę. Prokurator Prokuratury Rejonowej K. [...] stwierdził, że działalność podmiotów powiązanych (wszystkich kontrahentów G. Sp. z o.o.) polega na obrocie pomiędzy sobą tymi samymi towarami, usługami, środkami trwałymi. Podmioty te tworzą ciąg pozornych transakcji ekonomicznie nieuzasadnionych, w celu uprawdopodobnienia prowadzenia działalności gospodarczej, by następnie poprzez złożenie deklaracji VAT-7, w których podano nieprawdziwe dane uzyskiwać nienależne zwroty podatku od towarów i usług. Do fikcyjnego obrotu używane są: zaliczki, usługi, towary - bez opisu. Z analizy transakcji nabycia i sprzedaży artykułów sanitarnych wynika, że wszystkie te transakcje występują pomiędzy podmiotami powiązanymi i nie mają ekonomicznego uzasadnienia. W ciągu transakcji, przeprowadzonych w krótkim czasie, wyłącznie między powiązanymi ze sobą personalnie podmiotami, wartość towaru rośnie w sposób nieuzasadniony (przykład: transakcje dot. nieruchomości w Z.), co podważa ich wiarygodność.

Zdaniem Sądu powyższe ustalenia wskazują, iż G. Sp. z o.o. świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze mającym na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług, tj. posługiwała się nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez ww. podmioty. Ustalono na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 30 września 2020 r., znak: [...], wydanej wobec G. Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r., że spółka ta w styczniu 2017 r. w rejestrze VAT- nabycia - za styczeń 2017 r. zaewidencjonowała:

• fakturę VAT korygującą nr [...] z dnia 31.01.2017 r. wystawioną do faktury VAT nr [...] z dnia 23.07.2016 r.,

• fakturę VAT korygującą nr [...] z dnia 31.01.2017 r. wystawioną do faktury VAT nr [...] z dnia 23.07.2016 r.

które pomniejszyły w styczniu 2017 r. podatek naliczony. Do ww. faktur spółka przedłożyła organowi podatkowemu dwa potwierdzenia przelewu: z dnia 01.03.2017 r. na kwotę 123.000,00 zł, zgodnie z którym płatnikiem była G1. sp. z o.o., odbiorcą była spółka G. sp. z o.o. tytuł przelewu — zwrot zaliczki [...], z dnia 02.03.2017r. na kwotę 123.000,00 zł, zgodnie z którym płatnikiem była G1. sp. z o.o., odbiorcą była spółka G. sp. z o.o., tytuł przelewu — zwrot zaliczki [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał, że prawo do uwzględnienia przedmiotowych faktur korygujących nie przysługuje G. Sp. z o.o. w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2017 r., ze względu na fakt, iż zwrot zaliczek nastąpił dopiero w dniach 01 i 02 marca 2017 r. jednocześnie stwierdził, że spółka zaniżyła w rozliczeniu za miesiąc styczeń 2017 r. podatek naliczony VAT o kwotę 50.600,00 zł. Ponadto w dokumentacji przedłożonej przez podatnika znajdują się wyciągi bankowe z marca 2017 r., z których m.in. wynika, że: w dniu 1 marca 2017 r. spółka otrzymała na konto "zwrot zaliczki [...]" od G1. Sp. z o.o., w wysokości 123 000,00 zł, a w dniu 2 marca 2017 r. otrzymała na konto "zwrot zaliczki [...]" od G1. Sp. z o.o., w wysokości 123.000,00 zł. Zatem w przypadku kiedy nie doszło do zrealizowania zawartej umowy i do faktycznego wykonania świadczenia oraz nastąpił zwrot zaliczki - kontrolowana spółka winna pomniejszyć podatek naliczony w marcu 2017 r. o kwotę 46.000,00 zł (2 x 23 000,00 zł) tym bardziej, że w lipcu 2016 r. (moment zawarcia umowy i wpłaty zaliczki) zwiększyła o tę kwotę podatek naliczony.

Zdaniem Sądu prawidłowo dokonano rozliczenia zwrotu zaliczki w deklaracji za marzec 2017 r. wykazując podatek naliczony w wysokości 46.000,00 zł ze znakiem minus. W konsekwencji kwota ta powiększyła zobowiązanie podatkowe za dany okres rozliczeniowy i stanowi zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie na rachunek urzędu skarbowego.

W szczególności w związku z art. 112b ust. 3 pkt 2b u.p.t.u., przepisów ust. 1 nie stosuje się w zakresie ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy zaniżenie kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżenie kwoty zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, wiąże się z nieujęciem podatku należnego lub podatku naliczonego w rozliczeniu za dany okres rozliczeniowy, a podatek należny lub podatek naliczony został ujęty w poprzednich okresach rozliczeniowych lub w okresach następnych po właściwym okresie rozliczeniowym, jeżeli nastąpiło to przed dniem wszczęcia kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. W związku z powyższym organ pierwszej instancji słusznie zaniechał ustalenia dodatkowego zobowiązania wynikającego ze zwrotu zaliczek w łącznej wysokości 246.000,00 zł (podatek VAT 46.000,00 zł).

W konsekwencji wysokość dodatkowego zobowiązania, stosownie do zapisu art. 112c, art. 112b ust. 1 pkt 1) oraz ust. 2 pkt 1) u.p.t.u. została prawidłowo ustalona w wysokości 100 procent zaniżenia zobowiązania podatkowego tj.: w kwocie 32.514 zł.

Podnieść przyjdzie, iż Naczelnik UCS wydał w powyższym zakresie decyzję określającą z dnia 26 stycznia 2022r., która została utrzymana w mocy wskutek przeprowadzonego postępowania odwoławczego.

Należy w pełni podzielić stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. wiąże się z otrzymaniem faktury, która dokumentuje rzeczywisty obrót gospodarczy. Co istotne, sytuacji, gdy zachodzi oszukańczy proceder pomiędzy podmiotami powiązanymi, w którym transakcje pozbawione są celu gospodarczego, dostawa realizowana w łańcuchu takich transakcji nie jest dokonana w ramach działalności gospodarczej.

Jak zasadnie przyjęto, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że przedmiotowe faktury z uwagi na warunki całego przedsięwzięcia nie dokumentują rzeczywiście dokonanych operacji gospodarczych, a skarżąca wiedziała, że uczestniczy w oszukańczym łańcuchu transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi, którego celem rzeczywistym nie był obrót gospodarczy, lecz uzyskanie nienależnych korzyści podatkowych. Powyższe skutkowało brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. co dało organowi podstawę do zastosowania sankcji wynikającej z art. 112c u.p.t.u.

Zatem zasadnie ustalono skarżącej na podstawie art. 112b i 112c u.p.t.u. dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podnieść należy, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie decyzji precyzyjnie i klarowanie wyjaśnia podstawę prawną i faktyczną orzeczenia administracyjnego. Ponadto obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego w oczywisty sposób ciąży na organie podatkowym i wynika z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Zgodnie z nimi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tak więc rolą organu podatkowego jest określenie granic postępowania dowodowego, faktów koniecznych do ustalenia jako niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzenie dowodów, które temu służą. Natomiast rozkład ciężaru dowodowego wskazuje, na kim ciąży obowiązek przedstawienia dowodu. Nie wynika on z przepisów procesowych, ale znajduje swoje źródło w materialnym prawie podatkowym przy zastosowaniu ogólnej zasady, w myśl której ciężar udowodnienia okoliczności spoczywa na tym uczestniku postępowania, który wywodzi z niej skutki prawne.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających rzeczywistość negowanych transakcji, jeżeli strategia strony opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy, a jej postawa jest bierna. Innymi słowy, obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego przez organ nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko.

Skład orzekający nie stwierdził w rozpoznanej sprawie naruszenia przepisów postępowania. Podkreślić należy, iż w trakcie toczącego się postępowania spółka nie dostarczyła żądanych od niej dokumentów i dowodów na potwierdzenie realizacji spornych transakcji. Prawidłowa jest konstatacja organu, iż spółka w sposób uporczywy i celowy nie dostarczała niezbędnych dokumentów źródłowych. Ponadto jak wynika z akt sprawy, osoby reprezentujące spółkę nie stawiały się w wyznaczonych terminach na przesłuchania. Z. G. pomimo zapewnień o dostarczeniu żądanych przez organ dokumentów, nigdy ich do organu nie dostarczył.

W tym miejscu podnieść należy, iż w myśl art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ponadto art. 181 o.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Zatem włączenie do akt sprawy dowodów przeprowadzonych w ramach innych postępowań pozostaje w zgodzie z art. 180 o.p., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy mając na uwadze, wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Natomiast oceny wyprowadzone na podstawie zebranych dowodów w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące ze wspomnianej zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 o.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. Wskazać także należy, że organy podatkowe mają prawo do oceny skutków transakcji handlowych w aspekcie podatkowym na podstawie przepisów art. 191, art. 122 i art. 187 § 1 o.p.

W skardze zwrócono uwagę na problem złożenia korekty deklaracji VAT-7 za lipiec 2015r. jednak nie wskazano, jak okoliczność powyższa miałaby wpływać na ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Skarżąca zarzuciła organowi odmowę przeprowadzenia rozprawy, brak stwierdzenia nieprawidłowości przy przesłuchaniu M. L., brak weryfikacji sprzedaży i dostawy na rzecz N. oraz brak stwierdzenia podważania dokumentu urzędowego. Po pierwsze skarżąca nie wykazała, iż w istocie doszło do powyższych nieprawidłowości. Po drugie spółka nie wykazała, iż zaistnienie powyższych okoliczności miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwraca uwagę, iż skarżąca nie współpracowała z organem, nie dostarczała również żądanych od niej dokumentów.

Mając na uwadze powyższe oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonej decyzji i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia,

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).

jeszcze 4048 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo