c) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 124 w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 o.p., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności istnienia istotnych różnic techniczno-konstrukcyjnych pomiędzy poszczególnymi rodzajami tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania, niewyczerpujące uzasadnienie motywów decyzji w stosunku do poszczególnych rodzajów tablic reklamowych, a także dokonanie łącznej oceny prawnej w stosunku do wszystkich tablic reklamowych, podczas gdy poszczególne rodzaje tablic reklamowych posiadają różne właściwości techniczne i zostały wykonane w odmienny sposób, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ drugiej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że wszystkie tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku,
d) art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 o.p., poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w wyniku zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz ich trwałości związania z gruntem, podczas gdy informacje te stanowią informacje o charakterze specjalistycznym, które wymagają oceny osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi z zakresu budownictwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ drugiej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że wszystkie tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku.
Dalej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b. poprzez błędną wykładnię terminu "trwale związane z gruntem" polegającą na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć takie posadowienie obiektu, które zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesuniecie, czy przemieszczenie w inne miejsce, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego terminu powinna polegać na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie na tyle trwale, że nie można go odłączyć od gruntu bez uszkodzenia jego konstrukcji,
b) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela tych tablic reklamowych, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś skarżąca nie powinna być zobowiązana do zapłaty tego podatku.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że nie można zgodzić się, że postępowanie uzasadniające zastosowanie zawieszenia okresu przedawnienia podatkowego zgodnie z dyspozycją art. 70 § 6 pkt 2 o.p. miało miejsce w drugim okresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wtedy bowiem toczyło się postępowanie ze skargi zupełnie innego podmiotu - spółki A1. S.A., w którym skarżąca nie byłą stroną. Nie można wiec w tym zakresie wobec skarżącej wywodzić, że postępowanie to zawiesiło przedawnienie jej zobowiązań podatkowych.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie termin przedawnienia określony w art. 70 o.p. upłynął przed wydaniem zaskarżonej decyzji nawet przy uwzględnieniu skutków jego zawieszenia w okresie od 18 stycznia 2022 r. do 20 września 2022 r.
Tym samym Kolegium nie było uprawnione do wydania zaskarżonej decyzji lecz powinno umorzyć postępowanie w sprawie ze względu na upływ terminu przedawnienia.
Dalej wskazano, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał wyraźnie, że ustalił fakt trwałego związania z gruntem wszystkich przedmiotowych tablic reklamowych tylko i wyłącznie na podstawie przeprowadzonych oględzin.
Tymczasem z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w ogóle, czy organy podatkowe dokonały oceny dowodów w postaci dokumentacji technicznej przedmiotowych tablic reklamowych, czy uznały te dowody za wiarygodne oraz jakich ustaleń dokonał na podstawie tej dokumentacji.
Organy podatkowe nie przeprowadziły szczegółowej analizy poszczególnych rodzajów przedmiotowych tablic reklamowych, nie zwróciły uwagi na różnice istniejące pomiędzy poszczególnymi rodzajami tablic reklamowych, a także nie uzasadniły wyczerpująco w uzasadnieniu swoich decyzji przyczyn uznania poszczególnych rodzajów tablic reklamowych za trwale związanych z gruntem. Zamiast tego, organy podatkowe dokonały kumulatywnej oceny wszystkich tablic reklamowych wykorzystywanych przez skarżącą, bez szczegółowego odniesienia się do cech charakterystycznych poszczególnych rodzajów przedmiotowych tablic reklamowych.
Nadto w ocenie skarżącej, przedmiotowe tablice reklamowe nie są trwale związane z gruntem i powinny zostać uznane za tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 5 u.p.b. W konsekwencji tego należy przyjąć, że przedmiotowe tablice reklamowe są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.b., ale nie są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.o.l. A zatem, przedmiotowe tablice reklamowe nie są przedmiotem opodatkowania i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
4. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać należy na wstępie na brzmienie ww. przepisów, tj. art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. - p.p.s.a.). Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Nadto przepis art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Wydając więc w sprawie ponowną decyzję (czy inny akt), organ oraz sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji (czy innego aktu prawnego) - na podstawie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. - zobowiązani są uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wydanym w sprawie po raz pierwszy wyroku, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu może bowiem przestać obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego.
Nadto, z brzmienia powołanego art. 153 p.p.s.a. wynika, że zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym powinna dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (S. Hanausek, System Prawa Procesowego Cywilnego, tom 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum, s. 318).
5. Biorąc powyższe pod uwagę, należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 223/22 Sąd wskazał, że w postępowaniu ponownym w pierwszym rzędzie należy podjąć działania zmierzające do ustalenia przydatności przeprowadzonych w dniu 25 września 2019 r. oględzin dla merytorycznego rozstrzygnięcia tej sprawy. Jeśli oględzinom poddano nośniki reklamowe, które zostały wskazane w piśmie pełnomocnika spółki z 6 stycznia 2020 r. oraz opodatkowane, to należy wyjaśnić, dlaczego w protokole zastosowano inne symbole (numery) dla ich oznaczenia oraz które spośród opisanych w protokole tablic odpowiadają konkretnym tablicom, które zostały wymienione w piśmie pełnomocnika spółki z 6 stycznia 2020 r. Ponadto, organ wyjaśni czy poddano oględzinom wszystkie opodatkowane (wymienione w decyzji) nośniki reklamowe, a jeśli nie, to dlaczego. Wyjaśnienia wymaga także kwestia różnicy pomiędzy ilością (9) wolnostojących nośników reklamowych wymienionych w piśmie pełnomocnika spółki z 6 stycznia 2020 r., a ilością (6) nośników opodatkowanych.
Jeśli okaże się, że oględzinom poddano inne nośniki reklamowe niż te, które zostały wskazane przez podatnika, ewentualnie nie poddano oględzinom wszystkich nośników spośród podlegających opodatkowaniu, należy w tej mierze przeprowadzić oględziny uzupełaniające.
W zależności od stanu sprawy, w szczególności ustaleń wynikających ze zrealizowanych czynności dotyczących oględzin przedmiotów opodatkowania, organ powinien też rozważyć zwrócenie się do podatnika o przedłożenie stosownej dokumentacji technicznej, która mogłaby się przyczynić do prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanki z art. 3 pkt 3 p.b.: "trwale związane z gruntem".
Odnośnie do potrzeby powołania biegłego na okoliczności podnoszone przez spółkę wskazano, że ogólne i abstrakcyjne stanowisko, że niniejszej sprawy nie można prawidłowo rozstrzygnąć bez zasięgnięcia opinii biegłego nie jest trafne. W rozpatrywanej sprawie nie można wykluczyć, że wystarczającym materiałem dowodowym, pozwalającym na ustalenie technicznego związania tablic reklamowych z gruntem mogą okazać się wyniki oględzin, w szczególności uzupełnione dokumentacją techniczną, byle tylko nie pozostawiały wątpliwości, że oględzinom poddano obiekty, które zostały opodatkowane.
Po należytym ustaleniu przedmiotu opodatkowania organ powinien też podjąć działania zmierzające do ustalenia, czy w odniesieniu do tych obiektów, skarżąca spółka może być podatnikiem, w szczególności jako właściciel wolno stojących trwale związanych z gruntem tablic reklamowych. Wymaga to ustaleń czy dana tablica reklamowa po połączeniu jej z gruntem stanowi w dalszym ciągu własność spółki, ponieważ została połączona z gruntem tylko dla przemijającego użytku. Wobec tego konieczne będzie co najmniej pozyskanie umów dzierżawy dotyczących wszystkich tablic, które organ zamierza opodatkować. Jeśli treść umów nie byłaby wystarczająca, organ powinien przeprowadzić inne dowody, nie wyłączając dowodu z przesłuchania stron (lub przedstawiciela strony – jednostki organizacyjnej) zawartej umowy.
W ocenie aktualnie orzekającego Sądu, organ wywiązał się z ww. wytycznych wskazanych w wyroku z dnia 6 maja 2022 r.
Organ uzupełnił materiał dowodowy i ustalił, że nośniki wykazane w protokole oględzin z dnia 25 września 2019 r. są tożsame z wymienionymi w decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 25 czerwca 2021 r. Dowodem potwierdzającym ten fakt jest przesłana przez pełnomocnika spółki płyta CD, na której znajduje się między innymi : wciąg z ewidencji środków trwałych Spółki za 2018 r., wyciąg z ewidencji środków trwałych spółki za 2019 r.
Z wydruku ewidencji środków trwałych wynika, że numery inwentarzowe, numery AS, wartość początkowa środków oraz nazwy środków trwałych pokrywają się z nazewnictwem, numeracją i wartością początkową środków trwałych wykazanych w protokole oględzin, w decyzjach Burmistrza Miasta T. oraz w pismach przesłanych przez spółkę. W kwestii dotyczącej różnicy pomiędzy ilością 9 wolnostojących nośników reklamowych wymienionych w piśmie pełnomocnika spółki z 6 stycznia 2020 r., a ilością 6 nośników opodatkowanych - brak różnic, gdyż z tabel dołączonych do pisma z dnia 5 lipca 2019 r. wynika, że w roku 2015 spółka dokonała likwidacji 2 bilbordów wolnostojących położonych w T. przy ul. [...] (S) - numer inwentarzowy [...] i [...]. W roku 2016 likwidacji uległ bilbord wiszący o numerze inwentarzowym [...], a w roku 2017 zlikwidowano bilbord wolnostojący o numerze inwentarzowym [...]. Pozostałe nośniki reklamowe usytuowane są na gruntach (działkach nr: [...], [...], [...]i [...]) stanowiących własność osób fizycznych, z którymi zawarto umowy dzierżawy.
Dalej organ ustalił również, że przedmiotowe tablice połączone są z gruntem dla przemijającego użytku, to jest na czas trwania umowy pomiędzy właścicielem tablicy, a właścicielem gruntu, na którym tablica jest posadowiona. Brak jest zatem wymaganego przez art. 48 kodeksu cywilnego "trwałego związku z gruntem" w znaczeniu badanym przez ten przepis. Tablice reklamowe nie stanowią zatem części składowej gruntu i nie rozciąga się na nie prawo własności właściciela gruntu. Podatnikiem podatku od nieruchomości od wspomnianych tablic jest zatem spółka będąca ich właścicielem.
Pełnomocnik spółki w dniu 20 lutego 2023 r. przesłał umowy najmu gruntu, ewidencję środków trwałych i projekty budowlane.
W myśl umów połączenie nastąpiło tylko na czas trwania umowy dzierżawy, z tym zastrzeżeniem, że po upływie przyłączone rzeczy należy rozdzielić (z ewentualnym przywróceniem do stanu poprzedniego), to użytek ma charakter chwilowy, co ma miejsce w niniejszej sprawie i wynika z zawartych umów, a tym samym przyłączony przedmiot nie traci swej odrębności i nadal stanowi własność dotychczasowego właściciela. Ponadto z załączonych przez pełnomocnika spółki projektów budowlanych wynika, że wolnostojące tablice reklamowe były trwale lecz nie na stałe związane z gruntem. Jednakże ich demontaż potwierdza fakt, że zostały one połączone z gruntem tylko dla przemijającego użytku, co oznacza, że podatnikiem podatku od nieruchomości od przedmiotowych budowli jest ich właściciel.
Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu organ spełnił wytyczne poprzednio orzekającego Sądu, czym tez wypełnił dyspozycję z art. 153 p.p.s.a.
6. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w nn. sprawie, stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia art. 70 § 1 o.p.
Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W nn. sprawie zatem termin przedawnienia, co do zasady upływał 31 grudnia 2023 r.
Zgodnie z kolei z art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.
Nadto w myśl art. 70 § 7 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.
Termin przedawnienia w powyższej sprawie dwa razy uległ zawieszeniu: od dnia 18 stycznia 2022 r. do dnia 20 września 2022 r. oraz od 25 stycznia 2024 r. do dnia 14 stycznia 2025 r.
Wbrew twierdzeniu skarżącej, także wniesienie skargi na decyzję, której Sąd stwierdził nieważność z uwagi na to, że została wydana wobec spółki A1. S.A. w W., wywołało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przepis 70 § 6 pkt 2 o.p. dla ziszczenia się skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymaga, albowiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, tj. w nn. sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. Taka skarga została wniesiona do Sądu dwukrotnie.
7. Dalej wskazać należy, że przedmiotem rozpoznania przed tut. Sądem były już sprawy ze skargi spółki A1. S.A. w W. na decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2020, 2021 i 2022 r. Sprawy te dotyczyły opodatkowania tych samych tablic reklamowych, co w nn. sprawie położonych na terenie T.. W dniu 10 czerwca 2024 r. Sąd oddali skargi we wszystkich ww. trzech sprawach (sygn. akt I SA/Gl 1758-1760/23). Z uwagi na tożsamy problem prawny, Sąd orzekający w nn. sprawie posłuży się motywami ww. rozstrzygnięć.
Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., za budowlę należy uważać obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Jak stanowi art. 3 pkt 1 u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o budowli, należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Z powyższego wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jako budowle wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Zatem kluczowym jest ustalenie, czy tablice reklamowe należące do skarżącej spełniają powyższy warunek.
Dodatkowo wskazać należy, iż jak wynika z załączonych do akt umów najmu oraz umowy dzierżawy, przedmiotowe tablice połączone są z gruntem dla przemijającego użytku, tj. na czas trwania umów zawartych pomiędzy właścicielem tablic, a właścicielami gruntów, na którym tablice są posadowione. Tablice reklamowe nie stanowią zatem części składowej gruntu i nie rozciąga się na nie prawo własności właściciela gruntu. Podatnikiem podatku od nieruchomości od wspomnianych tablic jest zatem spółka będąca ich właścicielem.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że cecha trwałego związania z gruntem odnosi się do kwestii techniczno-użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie jest z nim trwale związane, nie decyduje jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem. Natomiast to, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce, nie wyklucza tego, że jest on trwale związany z gruntem. Żaden bowiem z przepisów prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany.
Przez "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 u.p.b., należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno-użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 296/08). Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. W tym kontekście dotyczy to czynników zewnętrznych co do zasady spodziewanych. Natomiast okoliczność, że w sytuacjach nietypowych zjawisk atmosferycznych (wichury, trąby powietrzne, które co do zasady nie są normalną pogodą w naszej strefie klimatycznej) takiej stabilności obiektu nie zapewnia, nie niweczy cechy "trwałego związania z gruntem". Pojęcia trwałości związania z gruntem nie można utożsamiać z pojęciem nierozerwalności. To zatem, że określony obiekt budowlany można przestawić nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem. Fundament, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody.
W niniejszej sprawie organy podatkowe o "trwałym związaniu z gruntem" należących do skarżącej tablic reklamowych wywiodły z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji oraz oględzin.
Sąd zweryfikował poprawność powyższego stwierdzenia, uwzględniając, że skarżąca jest właścicielem 6 tablic reklamowych, z czego 3 bilbordów wolnostojących BB12, dwóch tablic wolnostojących BlackLight BLW32, a także tablicy BlackLight BLW18. Z dokumentacji technicznej (budowlanej) wynika przy tym, że
- bilbordy wolnostojące BB12 mają powierzchnię ekspozycyjną 236 cm x 504 cm. Z projektu budowlanego wynika, że obliczenia konstrukcji wsporczej i fundamentu wykonano dla I strefy wiatrowej i wyniesienia tablicy reklamowej na wysokość 2 m powyżej poziomu terenu. Stopy fundamentowe zaprojektowano jako prostokątne, o wymiarach 1,90x0,80x0,70 m. Fundament jest zagłębiony w gruncie 0,80m (max wysokość przemarzania dla I strefy śniegu). Wskazano, że blok betonu należy wykonać z betonu B-20 i zbroić prętami fi 0 ze stali A-1, krzyżowo wzdłuż zabetonowanej części słupa. Dalej wskazano, że przed wylaniem fundamentu wykonać w wykopie warstwę podbetonu, osadzić słup, wykonać zbrojenia kielicha;
- tablice wolnostojące BlackLight BLW32 posiadają planszę widokową o wymiarach 8 x 4 m (wysokość słupa ponad terenem 4 m). Konstrukcja nośnika pozwala na lokalizację pod względem obciążenia wiatrem dla I strefy, na terenie typu A. Stopę fundamentową zaprojektowano z betonu B-20 w postaci bloku o wysokości 1,20 m i wymiarach podstawy 2,50x3,20. Poziom posadowienia przyjęto 1,50m poniżej poziomu terenu. Pod fundamentem nakazano wykonać podkład z podbetonu B-10 o gr. min. 10 cm. W dolnej części fundamentu przewidziano zbrojenie przeciwskurczowe w postaci siatki o oczkach 20x20 cm ze stali 34Gs fi 12 kl. III. W skazano także, że w stopie należy zamontować zespół kotew fundamentowych M30 płytkowych wg określonej normy o nośności 120x120x20 mm;
- tablica BlackLight BLW18 o powierzchni 5,04x2,36 m także została zaprojektowana dla I strefy obciążenia wiatrem, na terenie typu A. Także i ta tablica ma fundament w postaci stopy żelbetowej o wym. 3,4 x 3,4 m z betonu B-15 zbrojonego stalą A-O.
Zatem w świetle powyższego, nie może budzić wątpliwości Sądu, że prawidłowe jest stanowisko organów w zakresie trwałego związania z gruntem ww. tablic. Fakt, że organy nie odniosły się do każdego z rodzaju tablic nie oznacza, że wydane decyzje są wadliwe. Zresztą podnosząc w tym zakresie zarzut pełnomocnik skarżącej nawet nie próbował wskazywać, że któraś z opodatkowanych tablic takiego związania nie miała.
8. Dalej, odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego, przede wszystkim przez brak powołania biegłego, Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej doszło do uchybienia procedurze podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy działały na podstawie prawa, zgodnie z wyrażoną w art. 122 o.p. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy przez organ podatkowy. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach o.p., nakazując organom podatkowym zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.). Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego.
Zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. O przeprowadzeniu dowodu organ podatkowy rozstrzyga postanowieniem. Natomiast stosownie do art. 197 § 1 o.p. w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Zatem, zadaniem biegłego jest dostarczenie organowi podatkowemu prowadzącemu postępowanie wiadomości w celu ułatwienia należytej oceny przedstawionych mu do zaopiniowania okoliczności faktycznych, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jest generalną zasadą, że przedmiotem opinii biegłego mogą być tylko okoliczności dotyczące stanu faktycznego, a nie jego ocena prawna.
W rozpoznawanej sprawie nie było konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dla wydania prawidłowej decyzji organy podatkowe nie potrzebowały wiadomości specjalnych czy dodatkowych informacji ponad te, które uzyskały w trakcie prowadzonego postępowania. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczania każdego dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania.
Skarżąca nie podważyła wniosków płynących z dokumentów zgromadzonych w sprawie. W sprawie nie budziło sporu to, że gabaryty opodatkowanych nośników reklamowych, w tym powierzchnie tablic reklamowych, sposób montowania tablic kilka metrów nad ziemią, usytuowany głęboko w gruncie fundament - wymagają, aby nośniki te były trwale związane z gruntem. Bowiem jako obiekty wolno stojące muszą być bezpiecznie ustabilizowane na gruncie w warunkach działania czynników zewnętrznych, przede wszystkim wiatru. Z dokumentacji projektowej wynika, że tablice reklamowe mają duże plansze widokowe, wysokość słupów nad terenem to kilka metrów i są one połączone z gruntem fundamentami zagłębionymi w terenie Ponadto projektanci przewidzieli stosowne obciążenia wiatrem w strefie wiatrowej I.
Wobec takich okoliczności wprost wynikających z dokumentacji, powoływanie biegłego w tej sprawie było zbędne. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał bowiem organom na samodzielne ustalenie, bez pomocy biegłego, że tablice reklamowe są trwale związane z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Skarżąca skutecznie nie podważyła przyjętego przez organy, a akceptowanego przez Sąd, stanu faktycznego. Z tych też względów zarzuty dotyczące naruszenia art.122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 121 § 1 i art. 197 § 1 o.p. należy uznać za niezasadne.
W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
9. Tym samym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.