W sytuacji gdyby w 2002 roku doszło do wyrejestrowania odbiorników, zapis o dokonanej formalności na podstawie wypełnionego i potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej odcinka "W" z książeczki radiofonicznej umieszczony zostałby w elektronicznym rejestrze użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych Poczty Polskiej S.A., a dokument zarchiwizowany. Takich zapisów w ww. rejestrze nie odnotowano.
Wierzyciel wywiódł, że od 2013 r. zobowiązany uczestniczył czynnie w postępowaniu dotyczącym zaległych opłat abonamentowych. Ta okoliczność świadczy o tym, że od 2013 r. zobowiązany miał świadomość i wiedzę, że nie doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiorników w 2002 r. Nie okazał dowodu wyrejestrowania odbiorników, ani nie skorzystał z możliwości dopełnienia w placówce operatora wyznaczonego formalności wyrejestrowania odbiorników w następnych latach, co w konsekwencji doprowadziło do narastania zaległości abonamentowych.
Wierzyciel stwierdził, że po otrzymaniu 13 marca 2013 r. upomnienia z 4 marca 2013 r. wzywającego do uregulowania powstałej zaległości w opłatach abonamentowych za okres od stycznia 2008 r. do lutego 2013 r. zobowiązany skierował 20 marca 2013 r. do Poczty Polskiej S.A. pismo odwołujące się od wskazanej w przedmiotowym upomnieniu zaległości w opłatach abonamentowych. Zatem już 20 marca 2013 r. posiadł wiedzę, iż na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] nie doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiorników. Odpowiedź na pismo zobowiązanego została udzielona 24 kwietnia 2013 r. Wierzyciel wskazał, że w dniu sporządzenia postanowienia nie miał możliwości okazać kopii wskazanego pisma bowiem na podstawie wydanych zgód z archiwum państwowego dokumentacja została wybrakowana. Wierzyciel zwrócił jednak uwagę, że z pisma zobowiązanego skierowanego do wierzyciela 8 grudnia 2014 r. wynika, że ten miał świadomość braku wyrejestrowania odbiorników.
Dalej wierzyciel zwrócił uwagę na dalszą wymianę korespondencji pomiędzy nim a zobowiązanym. Wskazał na pismo wierzyciela z 26 marca 2015 r., będące odpowiedzią na pismo z 8 grudnia 2014 r., w którym został wskazany brak wyrejestrowania odbiorników. Dodatkowo organ powołał zarzuty zobowiązanego z 8 grudnia 2014 r. oraz zażalenie z 15 lutego 2016 r., wydane 2 lutego 2016 r. postanowienie rozpatrujące zarzuty z 8 grudnia 2014 r. oraz wydane w 5 stycznia 2017 r. ostateczne postanowienie. W wydawanych wobec zobowiązanego postanowieniach wierzyciel powoływał obowiązujące przepisy dotyczące opłaty abonamentowej, w tym dotyczące wyrejestrowania odbiorników oraz wskazano czynności jakie należy dopełnić aby dokonać skutecznego wyrejestrowania odbiorników. Dalej organ powołał pismo z 3 września 2018 r oraz upomnienie z 9 sierpnia 2021 r.
Reasumując, wierzyciel w zakresie wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego stwierdził, że po sprawdzeniu zasobów archiwalnych oraz zapisów systemowych, nie posiada na dzień wydania niniejszego postanowienia dokumentu, który stanowiłby o dopełnieniu formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. Analiza korespondencji kierowanej do zobowiązanego zaś prowadzi do wniosku, że wierzyciel nie odnotował faktu wyrejestrowania odbiorników.
W skardze na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do uznania, iż istnieje obowiązek podlegający wykonaniu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
- art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., jego niewłaściwe niezastosowanie, podczas gdy w sprawie nie istnieje obowiązek podlegający wykonaniu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do nieprawidłowego uznania, iż obowiązkiem osoby, która wyrejestrowała radioodbiornik i telewizor, jest posiadanie po upływie prawie 23 lat dowodu tego wyrejestrowania, w szczególności gdy Poczta Polska S.A. wycofała się z poprzednio podejmowanych prób uzyskania od skarżącego należności z tytułu abonamentu oraz prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia r. sygn. akt I GSK1168/23, którym oddalił skargę kasacyjną Poczty Polskiej S.A. względem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/GI 1401/22;
- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez błędne uznanie, iż istniała możliwość wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie kserokopii "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" nie zaś oryginału dokumentacji i niezbadanie przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. faktu istnienia oryginału dokumentu.
W oparciu o te zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia z 5 lipca 2022 r.
Nadto wniósł o:
- dołączenie akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt I SA/GI1401/22 oraz sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z sygn. akt I GSK 1168/23 dotyczące rozpoznania tej samej sprawy, z uwagi na brak zaistnienia nowych okoliczności będących podstawą poprzedniego postępowania sądowego;
- zobowiązanie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. do przedłożenia oryginałów dokumentów związanych z zarejestrowaniem skarżącego jako abonenta radiowo - telewizyjnego celem przeprowadzenia dowodu z dokumentów na okoliczność czy w aktach sprawy znajduje się oryginał wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] w W..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od powołania treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W konsekwencji badając legalność zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności Sąd winien zbadać, czy organ wykonał nałożone nań poprzednim wyrokiem zobowiązanie.
W pierwszej kolejności wskazać należy na znajdujący się w aktach administracyjnych wniosek z 22 maja 1998 r. o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego używanych pod adresem ul. [...] w W.. Na wniosek ten wskazywał już Sąd w poprzednio wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/ Gl 1401/22 wyroku. W tych okolicznościach nie ma podstaw by uwzględnić sformułowane w skardze żądanie zwrócenia się przez Sąd do wierzyciela o przedłożenie tego dokumentu.
W konsekwencji istnienia tego dokumentu stwierdzić należy, że zobowiązany dokonał stosownej rejestracji odbiornika, co skutkowało objęciem go obowiązkiem ponoszenia opłat abonamentowych. O podstawie prawnej istnienia tego obowiązku Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia.
Dalej, odnosząc się do zobowiązania wierzyciela do wyjaśnienia, czy poinformował zobowiązanego w jako sposób należy skutecznie dokonać wyrejestrowania odbiorników RTV wskazać należy przede wszystkim, że 8 grudnia 2014 r. zobowiązany złożył do wierzyciela wniosek, w którym domagał się wydania mu uwierzytelnionych kopii dokumentów, w oparciu o które wysunięto roszczenie objęte wystawionymi tytułami egzekucyjnym. W odpowiedzi organ pismem z 26 marca 2015 r. omówił przepisy ustawy o opłatach abonamentowych oraz rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Wskazano w tym piśmie, że użytkownicy odbiorników, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wynikających ze wcześniejszych uregulowań prawnych oraz ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Wskazano również w tym piśmie, że zobowiązanemu został nadany indywidualny numer abonenta, podano ten numer oraz wskazano, że ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Wierzyciel zwrócił uwagę zobowiązanemu, że pracownicy Poczty Polskiej zostali odpowiednio przeszkoleni, by udzielać abonentom wszelkich informacji o ciążących na nich obowiązkach.
Dalej w postanowieniu z 15 lutego 2016 r., dołączonym do akt administracyjnych wskazano na stronie 3 uzasadnienia na przepisy rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993 r., nr 70, poz. 338), a w szczególności na § 4 , z którego wynika, że posiadacz książeczki radiofonicznej zobowiązany był powiadomić urząd pocztowy m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika. Zgłoszenia zaprzestania używania wszystkich odbiorników rtv należało dokonać po przedstawieniu w urzędzie pocztowym wypełnionych odcinków "W", stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Po wejściu w życie ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek niezwłocznego zawiadomienia Poczty Polskiej o zaprzestaniu używania odbiorników rtv wynikał z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 141, poz. 1190), zmienionego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187, poz. 1342), które zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). W postanowieniu tym jednoznacznie wskazano, że zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swojej tezy o wyrejestrowaniu odbiorników.
Nadto wskazać należy na pismo z 7 marca 2019 r., z którego wynika jednoznacznie, że wierzyciel nie posiada informacji wskazujących na dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika.
W aktach administracyjnych znajduje się również zawiadomienie o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych z 18 sierpnia 2008 r.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący został w wystarczającym stopniu poinformowany o ciążących na nim obowiązkach abonenta wynikających z faktu zarejestrowania odbiornika, o trybie zgłaszania wyrejestrowania odbiornika, oraz możliwości ustalenia indywidualnego numeru abonenta oraz numeru konta bankowego do wpłat. Dodatkowo prawidłowo wierzyciel wskazał na zawarte pouczenie w wydanej zobowiązanemu książeczce rtv.
Odnosząc się do kwestii sposobu zakończenia prowadzonego wobec zobowiązanego postępowania egzekucyjnego należności abonamentowych za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r. wierzyciel podał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że postępowanie to zostało umorzone wskutek przedawnienia zobowiązania. W niniejszej sprawie zaś przedmiotem egzekucji są należności abonamentowe za okres od stycznia 2017 r. do lipca 2021 r., zatem inny okres, niż objęty uprzednio prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Stwierdzić zatem należy, że wierzyciel wyjaśnił przyczynę umorzenia uprzednio prowadzonego postępowania – przedawnienie należności wówczas dochodzonych, a nie wygaśnięcie obowiązku. W konsekwencji skarżący nie miał podstaw by twierdzić, że ciążący na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie istniał z uwagi na dokonane wyrejestrowanie odbiorników.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wierzyciel wykonał obowiązki nałożone nań wyrokiem tutejszego Sądu o sygn. I SA/Gl 1401/22.
Przechodząc dalej przypomnieć należy, że Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Jak wskazał tutejszy Sąd w wyroku z 20 czerwca 2024 r., sygn.. akt I SA/Gl 98/24, a stanowisko to Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, zarzut zmierza do udaremnienia prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanego. Skuteczne zgłoszenie zarzutu przez zobowiązanego może otworzyć spór, co do zasadności prowadzenia egzekucji również w aspekcie materialnym (istnienia i wymagalności obowiązku).
Podstawa zarzutu określona w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. występuje wówczas, gdy w dacie wszczęcia postępowania obowiązek nie istniał. Należy przez to rozumieć sytuację, w której wbrew tytułowi wykonawczemu, brak było spoczywającego na zobowiązanym obowiązku o określonej w tytule wykonawczym treści. W pierwszej kolejności należy ustalić zatem, czy powołane przez organ dowody i okoliczności pozwalają na przyjęcie, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiorników RTV i jest abonentem w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej.
Z akt sprawy wynika, że skarżący dokonał rejestracji odbiorników RTV na podany już wyżej adres. O charakterze opłaty abonamentowej jednoznacznie przesądził Trybunał Konstytucyjny w swoich wyrokach, w szczególności w wyroku wydanym dnia 9 września 2004 r. w sprawie K 2/03 i z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie K 24/08 stwierdzając że abonament to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zdań państwa. Jest to danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji, przez swój celowy charakter, nie stanowiący dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym." Skutkiem traktowania abonamentu jako daniny publicznej, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, są rygory w zakresie jego wprowadzenia (wyłącznie ustawą), a także obowiązek jawnego i kontrolowanego publicznie wykorzystywania płynących z niego dochodów. Ustawą regulującą w sposób kompleksowy zasady pobierania opłat abonamentowych jest ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.
Cechą charakterystyczną dla opłaty abonamentowej jest również to, że obowiązek jej zapłaty wynika z mocy prawa, ex lege, bowiem art. 2 ustawy abonamentowej nakłada obowiązek uiszczania abonamentu, który powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika a jej wysokość również jest ustalona w ustawie abonamentowej i w rozporządzeniach Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydawanych corocznie, które aktualizują jej wysokości na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 3 ustawy abonamentowej i tym samym wynika wprost z przepisów prawa.
Zarejestrowany abonent ma więc obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej w drodze samoobliczenia, a gdy wyliczenia tego dokonuje podmiot, któremu powierzono obowiązki związane z pobieraniem opłaty abonamentowej, to czyni to wyłącznie w trybie pozaprocesowym w drodze czynności materialno-technicznej, czy to polegającej na wyliczeniu wysokości nieuiszczonej opłaty. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. o sygn. K 24/08, uiszczanie opłat abonamentowych dokonywane jest w drodze samoobliczenia przez abonenta, zatem przerzucanie obowiązku w tym zakresie na wierzyciela jest bezpodstawne. Poczta Polska S.A. jest zobowiązana wyłącznie, na mocy przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, do kontroli wykonywania obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.
Zrodziło to więc obowiązek strony skarżącej do ponoszenia opłat abonamentowych. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje bowiem od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., II GSK 3012/17).
Zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a także w okresie obowiązywania wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, (wynika to także z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.
Stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika (ust. 3 powołanego artykułu). Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego (uprzednio publicznego), którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 u.o.a. i art. 46 ust. 2 ustawy z 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe. Ustawa abonamentowa nie precyzuje natomiast wprost momentu wygaśnięcia obowiązku uiszczania abonamentu. Jednakże niezaprzeczalne jest (w świetle jej art. 5 ust. 1 i ust. 5-7), że w przypadku dokonania rejestracji odbiornika radiowego/telewizyjnego obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej immanentnie związany jest ze stanem/faktem zarejestrowania danego odbiornika lub odbiorników (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 1578/21). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa od dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 10 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1177/21). Do momentu dopełnienia wymogów związanych ze zgłoszeniem zaprzestania wykorzystania odbiornika obowiązek uiszczania opłat abonamentowych będzie spoczywał na użytkowniku odbiornika, choćby ten faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał.
W niniejszej sprawie Sąd w poprzednio już zapadłym wyroku o sygn. I SA/Gl 1401/22 jednoznacznie stwierdził istnienie w aktach administracyjnych organu wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika. Poświadczona za zgodność z oryginałem kopia tego wniosku znajduje się w aktach przekazanych do Sądu. Nie ma zatem wątpliwości co do dokonanej rejestracji odbiornika. W konsekwencji nie ma racji skarżący twierdząc, że brak było oryginałów dokumentacji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zatem jeśli w sprawie wykazane zostało dokonanie rejestracji odbiornika RTV przez zobowiązanego, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14).
Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników, obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników, zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.
W konsekwencji w niniejszej sprawie, jeśli skarżący nie przedstawił dowodu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, to w tych okolicznościach uprawnione było uznanie, że zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej nie jest zasadny. Dopóki bowiem posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, choćby faktycznie skarżący nie użytkował odbiornika (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18). Organ prawidłowo zatem ocenił, że przedstawione w tym zakresie przez zobowiązanego okoliczności i twierdzenia nie były wystarczające do wykazania, że ustał ciążący na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, mający swe źródło w fakcie rejestracji odbiornika. Wykazanie faktu dokonania wyrejestrowania odbiornika rtv leży po stronie abonenta chcącego wykazać brak obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.
Jeżeli zatem skarżący w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że w 2002 r. dokonał wyrejestrowania odbiornika, to winien na tą okoliczność posiadać stosowny dowód. Wierzyciel zaś wystarczająco uargumentował stanowisko stwierdzając, że skarżący nie zawiadomił wierzyciela o zaprzestaniu korzystania z odbiornika. Skarżący, w okresie objętym tytułami wykonawczymi ani wcześniej nie zgłaszał wierzycielowi zaprzestania wykorzystywania odbiorników.
Oceny tej nie zmienia ani wyrok tutejszego Sądu w sprawie I SA/Gl 1401/22, ani oddalający skargę kasacyjną wierzyciela od tego orzeczenia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I GSK 1168/23. Z żadnego z tych wyroków nie wynika, jakoby nie istniał obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Obowiązkiem wierzyciela było wyjaśnienie w jaki sposób zakończyło się poprzednie postępowanie egzekucyjne, czy skarżący mógł odczytać, że wierzyciel zaakceptował jego argumentację o nieistnieniu obowiązku i czy wierzyciel poinformował zobowiązanego o sposobie dokonania wyrejestrowania odbiornika. Te okoliczności, co już wyżej opisano, zostały przez wierzyciela wyjaśnione. NSA oddalając skargę kasacyjną wierzyciela wskazał w uzasadnieniu wyroku, że powodem oddalenia skargi kasacyjnej było skonstruowanie zarzutów w sposób nieprawidłowy, co nie dawało możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w oczekiwanym przez organ zakresie.
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.