Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B Sp. z o.o. w R. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (następnie: "DIAS") z 13 stycznia 2025 r., nr 2401-IEE.7192.598.2024.2.LF. UNP: 2401-25-009431 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
Stan sprawy.
1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "NUS") prowadził względem skarżącej postępowanie egzekucyjne w oparciu o własny tytuł wykonawczy z 29 lutego 2024 r., nr 2427-SEW.723.161366.2024 dotyczący zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2023 r. W toku tego postępowania zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, o czym skarżąca i bank zostali poinformowani w zawiadomieniu z 1 marca 2024 r., nr [...]. Zawiadomienie to doręczono bankowi 1 marca 2024 r. Skarżąca otrzymała je wraz odpisem tytułu wykonawczego 25 marca 2024 r.
2. W piśmie z 28 marca 2024 r., uzupełnionym pismem z 3 października 2024 r., spółka oznajmiła, że zgłasza m. in. skargę na powyższą czynność egzekucyjną oraz żądanie uchylenia tej czynności. Wskazała, że złożony przez nią wniosek o odroczenie terminu płatności egzekwowanego podatku jak dotąd nie został rozpatrzony. W związku z tym podniosła, że wszczęcie egzekucji było niezasadne a kosztami jej przeprowadzenia powinien zostać obciążony NUS. Dalej zaznaczyła, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, gdyż utrudnia jej regulowanie zobowiązań, co naraża ją na utratę płynności finansowej. Krytycznie oceniła też sposób prowadzenia przez NUS postępowań podatkowych i kontroli podatkowych. W tych ramach zakwestionowała w szczególności poprawność rozliczeń podatku od towarów i usług, nie zgadzając się z zaliczeniem wpłaty, którą dokonała tytułem częściowej spłaty zobowiązania za grudzień 2013 r., na poczet zobowiązania za lipiec 2013 r.
3. Postanowieniem z 5 listopada 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 54 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), oddalił wniesioną skargę na czynność egzekucyjną i – w konsekwencji – odmówił uchylenia tej czynności, stwierdzając, że w sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności wymienionych w art. 54 § 1 pkt 1 lub pkt 2 u.p.e.a. Nadto zasygnalizował, że złożone przez skarżącą pismo z 28 marca 2024 r., z uwagi na jego treść, zaklasyfikowano też jako zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.) i wniosek o uchylenie (na podstawie art. 58 § 2 u.p.e.a.) dokonanej czynności egzekucyjnej. Te środki podlegały jednak odrębnemu rozpatrzeniu.
4. W zażaleniu z 3 grudnia 2024 r. spółka wyraziła przekonanie, że kwestionowana czynność narusza przepisy regulujące sposób i formę jej dokonania, jak również nosi znamiona zbytniej uciążliwości. Przywołała przy tym swe dotychczasowe argumenty, akcentując, że do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne jest uwzględnienie wszystkich nierozerwalnie powiązanych ze sobą okoliczności.
5. Zaskarżonym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS. Poparł przy tym argumentację przedstawioną na poparcie tej kwalifikacji. W tych ramach zaakcentował w szczególności, że kwestionowana czynność egzekucyjna nie została dokonana z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Jednocześnie odnotował, że zastosowany środek w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego był jedynym możliwym, ponieważ skarżąca nie posiada innych składników majątkowych. W związku z tym stwierdził, że w sprawie nie mogło dojść do uchybienia wymogowi zastosowania środka najmniej uciążliwego (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i dlatego bezzasadne jest twierdzenie spółki o zastosowaniu środka zbyt uciążliwego (art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a.).