Dalej organ wyjaśnił, że podatniczka do faktury nr [...] z 24 grudnia 2021 r. dołączyła dwa zlecenia z 7 grudnia 2021 r. Jedno zlecenie - na naprawę i remonty (sprawdzenie grzejników z możliwością regeneracji, obróbka kluczy z wypalaniem) na kwotę realizacji 5.800 zł netto z terminem realizacji 7-24 grudnia 2024 r. Drugie zlecenie - na naprawę i remonty (sprawdzenie grzejników z możliwością regeneracji, obróbka kluczy z wypalaniem) na kwotę realizacji 8.000 zł netto z terminem realizacji 6-24 grudnia 2024 r. Zdaniem organu nie pozwala to na twierdzenie, że przy zachowaniu zwyczajowej rzetelności podatniczka nie mogła powziąć wątpliwości, co do osoby M. D.. Przedłożone zlecenia mogą nawet wskazywać, że dokumenty te były wytworzone w 2024 r. na potrzeby postępowania podatkowego i przekazane organowi I instancji za pismem z 25 lipca 2024 r.
Organ odwoławczy powołał następujące przepisy: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a u.p.t.u. Podał, że przytoczone przepisy zawierają podstawową normę prawną regulującą prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Dalej wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że wskazanych usług wymienionych w fakturach nie mogła świadczyć S Sp. z o.o., natomiast podatniczka, co najmniej nie dochowała należytej staranności, o czym w szczególności świadczy:
- nie dokonała sprawdzenia formalnego statusu kontrahenta, tj. weryfikacji Spółki w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego;
- nie zweryfikowała Spółki na tzw. białej liście podatników VAT, która działa od 2019 r. i jest to "Wykaz podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT". Biała lista pozwala sprawdzić, czy kontrahent jest czynnym podatnikiem VAT, dowiedzieć się, dlaczego kontrahentowi odmówiono rejestracji, wykreślono go z rejestru lub przywrócono zarejestrowanie jako podatnika VAT, potwierdzić numer rachunku bankowego, na który powinno się zapłacić kontrahentowi;
- nie interesowała się, czy Spółka posiada jakiekolwiek zaplecze techniczne ani nie zweryfikowała siedziby spółki;
- nie wymagała od M. D. pisemnego pełnomocnictwa do reprezentowania S Sp. z o.o.;
- ta sama osoba, tj. M. D. uzgadniał szczegóły transakcji dotyczących różnych podmiotów pomimo, że nie był uprawniony ani nawet upoważniony do ich reprezentacji;
- w aktach sprawy są dokumenty, z których wynika jakie osoby (z imienia i nazwiska) brały udział w usługach związanych z obronnością, ale są to osoby z którymi zawierała umowy. Natomiast nie posiada wiedzy ani dokumentów o osobach związanych z S Sp. z o.o.;
- według zeznań strony usługa piaskowania i lakierowania wymaga przyuczenia i dojścia do wprawy przy zastosowaniu odpowiednich środków ochrony osobistej, co wskazuje, że mało prawdopodobne jest, żeby przygodne osoby mogły wykonać rzetelnie takie usługi. Niewątpliwie regeneracja części samochodowych też wymaga pewnych umiejętności. Mogła skorzystać z usług specjalizującej się firmy w zakresie świadczenia takich usług;
- do faktury nr [...] z 24 grudnia 2021 r. dołączyła dwa zlecenia z 7 grudnia 2021 r., które mogą świadczyć, że dokumenty te były tworzone na potrzeby postępowania podatkowego i przekazane organowi pierwszej instancji za pismem z 25 lipca 2024 r.;
- Spółka na wystawianych fakturach nie podawała numeru rachunku bankowego, co uniemożliwiło chociażby dokonanie tzw. przelewu weryfikacyjnego. Trudno przypuszczać, że osoba prawna prowadząca działalność gospodarczą, zatrudniająca pracowników nie dysponuje rachunkiem bankowy, który jest niezbędny do realizacji chociażby zobowiązań wobec urzędu skarbowego. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
- na fakturach, gdzie jako wystawca podana jest S Sp. z o.o. podany jest adres e-mail R. W.a, który zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym był w okresie od 6 lutego 2019 r. do 19 lutego 2020 r. kuratorem S Sp. z o.o., którego zadaniem było podjęcie działań mających na celu powołanie zarządu, a w razie potrzeby jej likwidacji. Nadto R.W. był głównym udziałowcem S Sp. z o.o. do 14 maja 2021 r., jak wynika z informacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Gdyby dokonano, tak podstawowej weryfikacji S powinno to wzbudzić poważne wątpliwości, co do jej wiarygodności i M. D.;
- do pisma z 25 lipca 2024 r. strona załączyła w przypadku faktury nr [...] wydruk e-mail, z 19 stycznia 2022 r., z którego wynika, że faktura na której wystawcą jest S przygotowano w programie Fakturownia.pl i program ten wysłał e-mail do R. W. (byłego udziałowca i prezesa zarządu S Sp. z o.o. i na e-mail strony [...]);
- S nie składa sprawozdań finansowych, co w przypadku nawiązania współpracy powinno wzbudzić czujność, czy spółka ta jest odpowiednią firmą do zawierania transakcji, a wystarczyło wejść na odpowiednią stronę internetową, gdyż już od sprawozdań składanych za 2017 r. istnieje możliwość ich sprawdzenia w na stronach internetowych Krajowego Rejestru Sądowego;
- płatność za wszystkie faktury regulowano gotówką. W orzecznictwie wskazuje się, że obrót gotówkowy jest elementem powszechnie występującym w przypadku transakcji fikcyjnych, gdyż uniemożliwia on w istocie ustalenie, czy rzeczywiście doszło do nabycia towaru lub usługi.
W ocenie organu odwoławczego opisane okoliczności oraz przebieg transakcji wskazują jednoznacznie, że podatniczka nie interesowała się tym, czy S Sp. z o.o. jest rzetelnym podmiotem gospodarczym i nawet nie próbowała go zweryfikować.
Powołał się publikację Ministerstwa Finansów 25 kwietnia 2018 r. pt. "Metodyka w zakresie oceny dochowania należytej staranności przez nabywców towarów w transakcjach krajowych", który był na bieżąco modyfikowany i może stanowić narzędzie wykorzystywane przy dokonywaniu oceny ryzyka braku dochowania należytej staranności przez nabywców towarów w transakcjach krajowych udokumentowanych fakturą z wykazaną kwotą podatku od towarów i usług.
Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił m.in.:
- ad. 1-2 - okoliczności oraz przebieg transakcji wskazują jednoznacznie, że podatniczka zupełnie nie interesowała się tym, czy S Sp. z o.o. jest rzetelnym podmiotem gospodarczym i nawet nie próbowała go zweryfikować,
- ad. 3 - zapisy ksiąg podatkowych (także ewidencje prowadzone na potrzeby podatku od towarów i usług) są nierzetelne, gdyż ujęto w nich kwestionowane faktury, gdzie jako wystawca widniej Spółka, które nie dają prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający,
- ad.4 - wydanie decyzji na podstawie art. 21 § 3 O.p. oznacza jedynie, że organ podatkowy zakwestionował samoobliczenie podatku dokonane przez podatnika i w ramach przysługujących mu uprawnień i obowiązków - określił wysokość zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa, decyzja podatkowa nie tworzy nowego zobowiązania podatkowego, a jedynie precyzuje jego prawidłową wysokość,
- ad. 5 - dowody przeprowadzone bezpośrednio przez organ w postępowaniu podatkowym mają tę samą moc dowodową, co dowody zgromadzone w innych postępowaniach i podlegają swobodnej ocenie organu,
- ad. 6 - art. 2a O.p. dotyczy wątpliwości prawnych a nie faktycznych.
W skardze podatniczka (reprezentowana przez doradcę podatkowego) zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:
1) art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 127 art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez:
a) niepodjęcie przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, który został ustalony w sposób nierzetelny, przypadkowy i nielogiczny, co znacznie podważa zaufanie do sposobu prowadzenia postępowania i rzetelności organów podatkowych,
b) niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, tendencyjne rozpatrzenie przez organy podatkowe materiału dowodowego, przytaczanie jako faktycznej podstawy rozstrzygnięcia twierdzeń na które nie ma dowodu, a w związku z powyższym ustalenie stanu faktycznego w sposób nierzetelny, przyjmując za podstawę z góry przyjętą tezę zmierzającą do podważenia wiarygodności transakcji nabycia usług od S Sp. z o.o.,
c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej w sytuacji dokonania ustaleń wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu,
d) dokonanie przez organy arbitralnych ustaleń w ramach przeprowadzonego postępowania interpretując okoliczności sporne na niekorzyść podatnika, poprzez przyjęcie, iż skarżący odliczył podatek naliczony z faktur, które zdaniem organu nie dokumentowały wskazanych w nich transakcji oraz wystawione zostały przez organ nieistniejący, a także błędną interpretację w okolicznościach sprawy zachowań podatnika z punktu widzenia dochowania należytej staranności, właściwej dla okoliczności danej transakcji,
e) uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez wykorzystywanie materiałów z postępowań, w których strona nie uczestniczyła;
2) art. 193 § 1, art. 193 § 2 i art. 193 § 4 O.p. poprzez niezasadne uznanie, iż księgi były nierzetelne, w sytuacji kiedy odzwierciedlały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych;
3) art. 21 § 1 pkt 1, § 2, § 3 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2021 i styczeń-luty 2022 w wysokości sprzecznej z ustaleniami ksiąg podatkowych, a przez to zmianę na niekorzyść podatnika kwot wynikających z deklaracji;
4) art. 88 ust. 3a pkt. 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a u.p.t.u. poprzez ich zastosowanie, pomimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie stwarzał podstaw do przyjęcia, iż faktury wystawione przez S Sp. z o.o. na rzecz podatniczki w okresie objętym postępowaniem nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego obniżającego podatek należny, podczas gdy w okolicznościach sprawy doszło do faktycznego świadczenia usług przez istniejący podmiot będący wystawcą kwestionowanych faktur;
5) art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 4 u.p.t.u. poprzez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług od S , w sytuacji gdy zachodziły przesłanki wskazane w powołanym przepisie, które czyniły możliwym jego zastosowanie.
Pełnomocnik wniósł o:
1) uwzględnienie niniejszej skargi, uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającej jej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego oraz umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość;
2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik podał, że organy podatkowe, chcąc za wszelką cenę obniżyć kwotę podatku naliczonego przez skarżącą za przedmiotowy okres w nieprawidłowy sposób usiłują dowieść, że Spółka wbrew wszelkim przedstawionym dowodom, nie świadczyła usług na rzecz skarżącej, co umożliwi nałożenie na nią dodatkowych obciążeń fiskalnych. W opinii podatniczki całość okoliczności sprawy pozwala na stwierdzenie, że M. D. rzeczywiście posiadał, choćby domniemane, pełnomocnictwo do działania w imieniu i na rzecz Spółki, a organ zaniechał przesłuchania go na okoliczność faktycznego świadczenia usług na rzecz skarżącej z obawy, że jego depozycje świadczyć będą na korzyść skarżącej i nie pozwolą na wydanie niekorzystnej dla niej decyzji.
Podkreślił, że wszelkie czynności udokumentowane fakturami zostały faktycznie wykonane, co skarżąca udowodniła obszerną dokumentacją zdjęciową. Tym samym świadczone na rzecz skarżącej usługi zostały prawidłowo zafakturowane zarówno w aspekcie przedmiotowym, jak i ilościowym.
Dodał, że etap wstępny współpracy powinien zostać rozpoczęty od zweryfikowania kryteriów formalnych. Należy wskazać, że Spółka wpisana była do odpowiedniego rejestru, a także była czynnym podatnikiem VAT - wykreślenie to nastąpiło dopiero w maju 2022 r., a zatem w okresie stanowiącym przedmiot postępowania podatkowego działanie tej spółki nie mogło budzić zastrzeżeń w zakresie wywiązywania się przez nią z obowiązków nałożonych przez ustawę o VAT. Nie może także świadczyć na niekorzyść skarżącej fakt, że usługi świadczone na jej rzecz przez Spółkę nie zostały ujęte w składanej przez tą spółkę deklaracji VAT za 2021 r. - na okoliczność tą skarżąca nie miała wpływu, ponadto mogła ona być objawem jednego z wielu zaniedbań tego podmiotu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 19 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karno-skarbowego toczącego się przeciwko podatniczce. Poinformował, że 17 lutego 2026 r. zapadł przed Sądem Rejonowym w G. Wydział III Karny, sygn. [...] wyrok uniewinniający podatniczkę od zarzucanych jej czynów. Dodał, że oczekuje na doręczenie tego wyroku wraz z uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), nie stwierdzono bowiem naruszenia przez organ prawa materialnego czy procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w której zakwestionowano prawidłowość rozliczania przez skarżącą podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. oraz styczeń i luty 2022 r.
Zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą skarżącej, która zawisła przed tut. Sądem. Przedmiotem kontroli Sądu, były sprawy dotyczące określenia skarżącej podatku od towarów i usług:
- za I, II, III i IV kwartał 2019 r. - wyrokami z 19 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Gl 532-533/25 oddalono skargi,
- za I i II kwartał 2020 r. - wyrokiem z 8 kwietnia 2026 r., sygn. I SA/Gl 1084/25 także oddalono skargę.
Pełnomocnik skarżącej przy piśmie procesowym z dnia 31 marca 2026 r. załączył do akt wyrok Sądu Rejonowego w G. Wydział III Karny z 17 lutego 2026 r., sygn. [...] wraz z uzasadnieniem. Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścił dowód z tego dokumentu.
Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o zawieszenia postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego wobec skarżącej w sprawie o sygn. [...]. Pełnomocnik wywodził, że sprawa ta jest przedmiotowo i podmiotowo związana ze sprawą niniejszą, a skarżąca została całkowicie uniewinniona od wszystkich stawianych jej zarzutów, tj. posługiwania się nierzetelnymi fakturami, podania nieprawdy w składanych deklaracjach podatkowych, narażenia organu na nienależny zwrot podatku, oraz nierzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych.
Odnosząc się do załączonego do akt sądowych ww. wyroku Sądu Rejonowego w G. należy zwrócić uwagę, że Sąd odnosząc się do kwestii przestępstwa z art. 271a § 1 K.k. wskazał na dwa znamiona czasownikowe: wystawianie faktury (lub faktur), zawierającej kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest znaczna, a stwierdzającej nieprawdę, oraz używanie takich faktur. Strona podmiotowa analizowanego przestępstwa wyraża się w umyślności w obu postaciach zamiaru (bezpośredniego i ewentualnego), zatem będzie ponosił odpowiedzialność z tego przepisu zarówno ten, kto ma pełną świadomość tego, że wystawia fakturę (czy faktury), podając w niej (nich) nieprawdę, jak i ten, kto przewiduje taką możliwość i na nią się godzi. Podobnie wypowiedział się w zakresie przypisania stronie podmiotowej oszustwa podatkowego, o jakim mowa w art. 56 K.k.s. uznając za konieczne stwierdzenie, że sprawca obejmował świadomością i wolą (w postaci chęci lub co najmniej godzenia się) wszystkie elementy strony przedmiotowej tego typu czynu zabronionego. Sąd Rejonowy stwierdza jednak, że "Spółka S w lipcu 2021 roku zawiesiła działalność gospodarczą, a mimo to w jej imieniu M. D. wystawiał faktury dla firmy oskarżonej. Jednak należy mieć na uwadze, że oskarżeni na ten temat nie mieli żadnej wiedzy. Ich działanie nie było zatem umyślne, a tylko taka forma mogłaby prowadzić do pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej czy też karnej-skarbowej za zarzucone czyny. Oskarżeni nie dochowali należytej staranności przy weryfikacji swoich kontrahentów, gdyby bowiem dokładnie sprawdzili spółki w dostępnych rejestrach mogliby się zorientować o wykrytych nieprawidłowościach. Zresztą tożsame wnioski płyną z decyzji podatkowych określających wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług dla firmy oskarżonej - organ skarbowy wprost wskazuje, że oskarżona wykazała się brakiem należytej staranności i niedbalstwem, co z punktu widzenia prawa karnego prowadzi do stwierdzenia, że było to działanie nieumyślne." Sąd zauważa także, że "Oskarżona to osoba doświadczona w prowadzeniu działalności, więc można od niej wymagać pewnych standardów przy doborze kontrahentów. Jednak z drugiej strony oskarżona to osoba, która współpracuje z wieloma podmiotami, jak sama wskazała jej spółka generuje wielomilionowe przychody. Dokładna weryfikacja każdej małej firmy, która podejmuje się podwykonawstwa pewnych robót dla oskarżonej mogła nie być w tamtym czasie możliwa, bądź też oskarżona mogła nie widzieć takiej konieczności."
Zgodnie z art. 11 P.p.s.a., sąd administracyjny związany jest ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Z literalnej wykładni tego unormowania wynika, że nie dotyczy ona wyroków uniewinniających i umarzających postępowanie. Gdy dochodzi do wydania wyroku uniewinniającego, nie może to w żaden sposób wiążąco oddziaływać na sądowe postępowanie podatkowe rządzące się swoimi przesłankami (por. wyrok NSA z 11 września 2024 r., II FSK 1419/21, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z prawnego punktu widzenia postępowanie karne skarbowe i postępowanie podatkowe pozostają wobec siebie całkowicie autonomiczne, ponieważ obowiązują w nich całkowicie odmienne kryteria orzekania uregulowane odrębnymi przepisami prawa. Organ podatkowy ustala stan faktyczny, a następnie dokonuje jego oceny pod kątem ziszczenia się (lub też nie) określonych norm prawa materialnego - podatkowego, w postępowaniu karnym dokonywana jest natomiast własna ocena zebranego materiału w aspekcie znamion czynu zabronionego. Zatem ten sam materiał dowodowy występujący w postępowaniu podatkowym oraz postępowaniu karnym nie musi prowadzić do jednakowej oceny zachowania będącego przedmiotem sprawy. Celem postępowania karnego jest bowiem ustalenie sprawstwa, winy i ewentualna odpowiedzialność karna lub stwierdzenie jej braku, a nie wymiar należności podatkowych, co należy do kompetencji organów podatkowych. Dlatego też nawet tożsamy materiał dowodowy nie musi prowadzić do takiej samej oceny na gruncie prawa karnego (gdzie istotne znaczenie ma wina sprawcy) oraz na gruncie prawa podatkowego, gdzie działania lub zaniechania z reguły wywołują określone skutki niezależnie od nastawienia i woli podmiotu, który działania te podjął lub ich zaniechał. W realiach rozstrzyganej sprawy Sąd nie jest więc związany ustaleniami nieprawomocnego wyroku karnego uniewinniającego skarżącą od zarzucanych jej czynów.
Odrębność postępowań karnych i podatkowych ma właśnie odzwierciedlenie w treści art. 11 P.p.s.a. Ustawodawca nie przewidział możliwości automatycznego związania sądu administracyjnego wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym. Innymi słowy, ocena wyrażona w wyroku sądu karnego nie oznacza, że nieprawidłowa jest ocena przyjęta przez organy podatkowe w oparciu o zebrany przez nie materiał dowodowy (por. wyrok tut. Sądu z 8 kwietnia 2026 r., sygn. I SA/Gl 1084/25 i powołane tam orzecznictwo).
Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Natomiast badając legalność zaskarżonej decyzji, przyjął za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu odwoławczego, uznając jednocześnie, że powołany wyrok Sądu Rejonowego uniewinniający skarżącą od zarzucanych jej czynów w postępowaniu karno-skarbowym, nie ma istotnego znaczenia na gruncie prawa podatkowego, gdzie działania lub zaniechania z reguły wywołują określone skutki niezależnie od nastawienia i woli podmiotu, który działania te podjął lub ich zaniechał.
Przedmiotem sporu pozostaje ustalenie, czy organy podatkowe zasadnie zakwestionowały skarżącej, jako osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, rozliczenie podatku od towarów i usług w badanym okresie z tytułu przyjęcia do rozliczenia faktur wystawionych przez S Sp. z o.o. Związek niniejszej sprawy z ww. sprawami już rozpoznanymi przez tut. Sąd jest taka, że zarówno w wymienionych wyżej sprawach jak i obecnie rozstrzyganej wystawcą faktur na rzecz skarżącej były spółki prawa handlowego, w zakresie działania których występuje ta sama osoba, a mianowicie M. D..
Skarżąca poza zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, podniosła w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tak więc przede wszystkim należy się odnieść do zarzutów natury procesowej. Podniesione w tym zakresie zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Poczynione w toku postępowania podatkowego ustalenia, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w ocenie składu orzekającego był kompletny i stanowił wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznanej sprawie.
W świetle przepisów regulujących postępowanie dowodowe, obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych obciąża organy podatkowe (art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p.). Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, zaś ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Przyjęcie tej zasady w postępowaniu podatkowym oznacza, że organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekając na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe powinny przy tym działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120 i art. 121 § 1 O.p.). Cechom tym odpowiadało postępowanie przeprowadzone w rozpoznanej sprawie. Organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zapewniając skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej jego oceny, a więc w sposób obiektywny, logiczny i przy wykorzystaniu wiedzy z zakresu prawa podatkowego. Organy obu instancji podjęły i przeprowadziły szereg czynności mających na celu zbadanie przebiegu zdarzeń gospodarczych podlegających ocenie. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych, wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodny z logiką i doświadczeniem życiowym.
Zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że faktury wystawione na rzecz skarżącej przez S Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, aczkolwiek organy podatkowe nie kwestionują wykonania ujętych w nich usług. Sporne natomiast pozostaje ustalenie, czy pracownicy, którzy wykonali wymienione w fakturach usługi z polecenia M. D., byli pracownikami firmy S , która z kolei wystawiła fakturę VAT na rzecz skarżącej.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca współpracuje z M. D. od roku 2018-2019, co wynika z jej zeznań złożonych w charakterze strony 18 października 2023 r. Potwierdzają to także ustalenia dokonane w wymienionych wyżej sprawach już rozpoznanych przez Sąd (I SA/Gl 532-533/25 oraz I SA/Gl 1084/25). Niewątpliwie firma skarżącej zajmuje się szerokim spektrum działalności, począwszy od bazy logistyczno-sprzętowej, poprzez transport, działalność z zakresu obrotu specjalnego (koncesja MSWiA) wynajem powierzchni biurowych i magazynowych, natomiast jej specyfikacją jest transport ponadnormatywny i specjalistyczny, który zdeterminował firmę do tego, aby sama mogła się regenerować i modernizować. Problemem w prowadzonej przez skarżącą działalności był natomiast brak pracowników, których zapewnił jej firmie M. D.. Okoliczności te potwierdzili przesłuchani w sprawie (a także w innych postępowaniach) świadkowie będący pracownikami skarżącej (także jej rodziną), m.in. J. C. (wujek), M. C. (ojciec), A. S. (siostra), M. P., M. K. czy K. W.. Sama skarżąca zeznała, że M. D. "miał ludzi". Wprawdzie w toku postępowania kontrolnego i podatkowego organowi nie udało się przesłuchać M. D. (nie udzielił on odpowiedzi na pismo organu z 4 kwietnia 2024 r.), jednak udało się przeprowadzić dowód z jego zeznań złożonych 18 października 2021 r. w Urzędzie Skarbowym w R.. Wprawdzie zeznania te koncentrują się na działalności innej spółki (R Sp. z o.o.), w której byli zatrudnieni pracownicy etatowi, to jednak poza pracownikami etatowymi miał też osoby z Ukrainy, Gruzji, kilku Armeńców - nie były to osoby oficjalnie zatrudnione, bo nie chciały mieć umów o pracę. W zakresie firmy S Sp. z o.o. zeznał, że nie jest osobą decyzyjną, bowiem przejął udziały i nic nie zrobił w spółce dalej.
Z ustaleń organu I instancji wynika, że M. D.:
- został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 14 marca 2017 r., sygn. [...] za przestępstwo z art. 272 K.k. w zw. z art. 12 K.k. polegające na dwukrotnym wyłudzeniu poświadczenie nieprawdy od funkcjonariusza publicznego oraz z art. 300 § 2 K.k. poprzez udaremnienie zaspokojenia swojego wierzyciela przez to, że ukrył składniki majątku tej spółki zagrożone zajęciem. Wobec oskarżonego orzeczono m.in. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu, produkcji i usług wszelkiego rodzaju oraz w zakresie sprzedaży, kupna, najmu lub dzierżawy nieruchomości na okres 5 lat, który to termin orzekł Sąd Okręgowy w K. w wyroku z 13 października 2017 r., sygn. [...] (po rozpoznaniu jego apelacji);
- jest jedynym wspólnikiem S Sp. z o.o., która po rezygnacji w marcu 2021 r. J. M., nie posiada organu w postaci prezesa zarządu (informacja uzyskana z Sądu Rejestrowego, po udzieleniu przez M. D. odpowiedzi na pismo Sądu Rejonowego w T. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 19 listopada 2021 r. sygn. akt [...]).
Ponadto z materiału dowodowego sprawy wynika, że S Sp. z o.o. z siedzibą w P.:
- w okresie od 1 grudnia 2021 r. do 28 lutego 2022 r. była zarejestrowana w rejestrze podatników VAT; 9 maja 2022 r. została wykreślona z rejestru na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 u.p.t.u. Co istotne w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 28 lutego 2022 r. nie złożyła deklaracji dla podatku od towarów i usług;
- posiadała reprezentację w okresie od 7 maja 2021 r. do 9 maja 2022 r. w osobie J. M., jednak nie wskazano jego funkcji w zarządzie;
- w dziale 5 Kurator – widniał R. W. (data powołania - 6 luty 2019 r., datą, do zakończenia działalności - 19 luty 2020 r.), zakresem jego działania było podjęcie działań mających na celu powołanie zarządu, a w razie potrzeby jej likwidację oraz reprezentowanie spółki przed sądem w procesie o jej rozwiązanie;
- w dziale 4 - zaległości odnotowano tytuły wykonawcze na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z 17 lipca 2017 r. w wysokościach 12.363,40 zł, 3.034,60 zł i 984,70 zł;
- zgodnie z wpisem z 7 maja 2021 r. jedynym wspólnikiem był M. D. posiadający 100 udziałów o łącznej wartości 5.000 zł;
- Spółka nie składała sprawozdań finansowych.
Z akt rejestrowych Spółki prowadzonych przez Sąd Rejonowy [...] w K.VIII Wydział Gospodarczy, wynika, że 2 kwietnia 2021 r. wpłynął do Sądu Rejestrowego wniosek o zawieszenie wykonywania działalności od 1 lipca 2021 r. Do wniosku załączono:
- oświadczenie o niezatrudnianiu pracowników z 24 marca 2021 r. podpisane przez prezesa zarządu J. M., że na dzień 1 lipca 2021 r. spółka nie będzie zatrudniała pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatrudnieni pracownicy otrzymali rozwiązania umów o pracę za wypowiedzeniem. Przyczyną rozwiązania umowo pracę jest trudna sytuacja ekonomiczna spółki, konieczność dostosowania zatrudnienia do potrzeb realizacji planów pracodawcy oraz brak możliwości dalszego zatrudnienia pracowników związany z sytuacją pandemiczną C0VID-19. Rozwiązania stosunków pracy nastąpią do dnia 30 czerwca 2021 r.;
- uchwałę zarządu S Sp. z o.o. z 24 marca 2021 r. zgodnie z którą Zarząd spółki postanowił zawiesić prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę na okres 24 miesięcy tj. od dnia 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2023 r.
Z powołanych wyżej zeznań skarżącej wynika wprost, że nie posiadała ona wiedzy na temat siedziby spółki, osób uprawnionych do jej reprezentacji, pełnomocnictwa M. D., zaplecza technicznego Spółki. Przyznała, że zatrudnieni przez niego pracownicy rozmawiali po ukraińsku lub rosyjsku, natomiast on sam zazwyczaj kontrolował lub nadzorował swoich pracowników. Skarżącej było także wiadomo, że M. D. miał inne firmy jak R , R1. Wprawdzie zeznała, że "miał mieć" szereg dokumentów na swoją wiarygodność, lecz nie pamiętała szczegółów, bowiem od swoich kontrahentów nie wymagała dokumentów o niezaleganiu w urzędzie skarbowym, czy w ZUS. Dodać należy, że wszelkie rozliczenia pomiędzy Spółką a skarżącą były dokonywane gotówką; skarżąca nie podjęła więc żadnych czynności polegających na weryfikacji Spółki także w tym obszarze.
Trudno podzielić twierdzenia skargi, że dopełniono kryteriów formalnych skoro Spółka była wpisana do odpowiedniego rejestru i była czynnym podatnikiem VAT, zaś wykreślenie nastąpiło dopiero w maju 2022 r. Gdyby skarżąca istotnie sprawdziła wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym ustaliłaby, że Spółka od 2017 r. nie składała sprawozdań finansowych i nie posiadała właściwie umocowanego zarządu. Ponadto nie sprawdziła, czy Spółka posiada jakiekolwiek zaplecze technicznie oraz zatrudnionych formalnie pracowników. Trudno także podzielić zarzuty, że M. D. posiadał "domniemane pełnomocnictwo", a brak jego przesłuchania przez organ świadczy na niekorzyść skarżącej. Zauważenia wymaga, że to skarżąca powinna posiadać w swojej dokumentacji stosowane dokumenty (w tym ewentualne pełnomocnictwo), które legitymowałyby dopuszczenie do pracy w jej firmie M. D. wraz z zatrudnionymi przez Spółkę pracownikami.
Skład orzekający podzielił ustalenia organów podatkowych, że skarżąca co najmniej nie dochowała należytej staranności, tak w doborze kontrahenta, jak również w zakresie właściwego udokumentowania przeprowadzonych transakcji. Organ odwoławczy w wydanej decyzji odwołał się do materiału dowodowego świadczącego o niedochowaniu przez skarżącą należytej staranności i wskazał na te okoliczności jako podstawę wydania decyzji, które skład orzekający podziela (zostały one wymienione na str. 11-13 niniejszego uzasadnienia).
W skardze podkreślano także, że czynności udokumentowane fakturami zostały faktycznie wykonane. Wprawdzie organ nie przeczy tym twierdzeniom skarżącej, lecz podkreślenia wymaga, że faktura winna odzwierciedlać rzeczywistość, tak pod względem podmiotowym jaki przedmiotowym.
Przesłanką uzyskania prawa do odliczenia jest to, by faktura dokumentowała rzeczywistą czynność gospodarczą. Czynność rzeczywista to taka, która po pierwsze zaistniała w rzeczywistości, po drugie doszło do niej między podmiotami wyszczególnionymi na fakturze i po trzecie rzeczywisty przedmiot transakcji zgadza się z przedmiotem wskazanym na fakturze. Jeśli brak jest jednego z tych elementów np. tożsamości podmiotów zawierających umowę lub jej przedmiotu, wówczas nie sposób przyjąć, że faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Tytułem zasady ogólnej można bowiem w uzasadniony sposób wymagać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, aby upewnił się, że charakter dostarczonych towarów odpowiada charakterowi towarów (tu: usług), na które wystawiono fakturę (por. postanowienie TSUE z 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13, teza 42). Również z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że kwestie tzw. należytej staranności kupieckiej (dobrej wiary) należą do sfery ustaleń z zakresu stanu faktycznego. Należyta staranność podatnika podatku od towarów i usług w relacjach handlowych (dobra wiara), to stan świadomości podatnika i związana z tym powinność oraz możliwość przewidywania określonych zdarzeń, że uczestniczy w działaniach prowadzących do wyłudzenia nienależnego zwrotu podatku. Aby działać w "złej wierze" podatnik nie musi mieć świadomości, że swoim działaniem (zaniechaniem) narusza prawo, ale także jeżeli w danych okolicznościach może i powinien taki stan przewidzieć (wina w postaci niedbalstwa). Innymi słowy "w złej wierze" jest ten, kto wie (ma pozytywną wiedzę) o istotnym i rzeczywistym stanie faktycznym, a także ten, kto takiej wiedzy nie posiada wskutek swego niedbalstwa. Istnienie lub brak dobrej wiary jest w związku z tym faktem, a nie normą prawną (por. wyrok NSA z 14 marca 2023 r., I FSK 2190/18 i przywołane tam orzecznictwo).
W badanym okresie Spółka S nie mogła złożyć rzetelnych faktur VAT potwierdzających wykonanie usług na rzecz skarżącej, skoro do Sądu Rejonowego [...] w K. VIII Wydział Gospodarczy - 2 kwietnia 2021 r. wpłynął wniosek o zawieszenie wykonywania działalności przez Spółkę od 1 lipca 2021 r. Do wniosku załączono przede wszystkim oświadczenie z 24 marca 2021 r. o niezatrudnianiu pracowników poczynając od 1 lipca 2021 r., z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną spółki. Potwierdza tę okoliczność uchwała zarządu S Sp. z o.o. z 24 marca 2021 r.
Zakwestionowane przez organy zdarzenia nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń, bowiem nie wykazano w toku postępowania podatkowego, że wykonali je legalnie zatrudnieni pracownicy Spółki. Zasadnie więc organy uznały, że prowadzone przez skarżącą księgi podatkowe były w tym zakresie nierzetelne. Jedynie księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów (art. 193 § 1 O.p.), natomiast księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (art. 193 § 2 O.p.). Słusznie więc organy podatkowe nie uznały za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy (art. 193 § 4 O.p.).
Co za tym idzie organ nie naruszył także art. 21 § 1 pkt 1 i § 2 - § 3 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania wobec uprzedniego stwierdzenia nierzetelności ksiąg podatkowych. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), to skarżąca była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 O.p.
Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia procedury obowiązującej w toku postępowania. Organy podatkowe przeprowadziły szerokie postępowanie dowodowe w ramach, którego poczyniły niezbędne ustalenia dotyczące wszystkich podmiotów uczestniczących w łańcuchu transakcji. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy, dokładny opis sprawy, wskazanie faktów, które uznano za udowodnione z powołaniem się na konkretne dowody, wywiedzenie schematu transakcji wynikającego z faktur oraz rzeczywistego jej przebiegu. Nie doszło wobec tego w sprawie do naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. art. 187, art. 191 O.p. w rozważonym zakresie.
W skardze zarzucono także, że podatniczce uniemożliwiono czynny udział w postępowaniu poprzez wykorzystanie materiałów z postępowań, w których nie uczestniczyła.
Zarzut jest chybiony, bowiem w postępowaniu podatkowym obowiązuje otwarty system dowodów, co oznacza, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Ordynacja podatkowa nie formułuje zasady legalnej teorii dowodów, nie stanowi, że przeprowadzenie danego dowodu jest obligatoryjne, a jego nieprzeprowadzenie z urzędu stanowi uchybienie skutkujące niedopuszczalnością ustalenia określonej okoliczności na podstawie innych dowodów. Ordynacja podatkowa nie nakłada na organ obowiązku przeprowadzenia konkretnego dowodu celem ustalenia danej okoliczności, lecz pozostawia organowi podatkowemu rozstrzygnięcie, czy przeprowadzone w sprawie dowody i podjęte działania są wystarczające dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Na wykorzystanie włączonych do akt materiałów pozwała organom podatkowym przepis art. 181 O.p., zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Należy podkreślić, że organom przysługuje autonomiczne prawo oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym, w tym także materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach, włączonych do materiału dowodowego, o czym stanowi art. 191 w związku z art. 181 O.p. Ustawodawca umożliwił bowiem organom podatkowym odejście od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego i wydania rozstrzygnięcia m.in. na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inne organy podatkowe. Zatem okoliczność, że organy dokonały ustaleń faktycznych m.in. na podstawie materiałów dowodowych zebranych w toku innych postępowań, nie oznacza, że nie dokonały własnej oceny tych zeznań na użytek postępowania podatkowego. Z akt podatkowych oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że konstruując stan faktyczny organ oparł się na wielu dowodach, zgromadzonych również w innych postępowaniach, które szczegółowo powoływał, omówił i ocenił. Z przebiegu postępowania wynika, że organ prawidłowo włączył w poczet materiału dowodowego wszystkie dokumenty, które stanowiły podstawę wydania decyzji (stosowne rozstrzygnięcia w tym zakresie znajdują się w aktach sprawy). Skarżąca nie została pozbawiona przysługujących jej uprawnień, w szczególności w zakresie przestrzegania prawa do obrony. Strona w tej sprawie miała zapewniony pełny dostęp do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik mieli możliwość zapoznania się z nimi oraz wypowiedzenia się. Zatem prawo do obrony skarżącej nie zostało naruszone.
Przechodząc natomiast do oceny poprawności zastosowania przez organy podatkowe prawa materialnego, to podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego - co wynika z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Jednak wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie jest to prawo nieograniczone, automatyczne, warunkowane wyłącznie posiadaniem jakiejkolwiek faktury.
W myśl art. 86 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 (zastrzeżenia, o których mowa w ust. 3 – 7 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a). Z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Powołane wyżej przepisy stanowią implementację art. 167, art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006r. Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.; dalej: dyrektywa 112). Z orzecznictwa TSUE wynika, że prawo do odliczenia VAT, przewidziane w art. 167 i nast. dyrektywy 112, stanowi integralną część mechanizmu VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu. Prawo to wykonywane jest bezpośrednio w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku (wyrok TSUE 13 lutego 2014 r., C-18/13, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo; publ. LEX). W odniesieniu do przesłanek formalnych dotyczących wykonywania prawa z art. 178 lit. a dyrektywy 112 wynika, że jego wykonanie jest uzależnione od posiadania faktury sporządzonej zgodnie z art. 226 tejże dyrektywy (zob. wyroki TSUE z: 1 marca 2012 r., C-280/10 i 22 października 2015 r., C-277/14, pkt 29). Z orzecznictwa TSUE wynika również, że ciężar udowodnienia spełnienia przesłanek skorzystania prawa do odliczenia spoczywa na podatniku wnioskującym o odliczenie (zob. wyrok TSUE z dnia 18 lipca 2013 r., C-78/12, pkt 37). Zadaniem organu podatkowego jest przeprowadzenie zgodnie z krajowym zasadami dowodowymi całościowej oceny okoliczności faktycznych sporu w celu ustalenia, czy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia z tytułu spornych dostaw (wyrok TSUE z 18 lipca 2013 r., C-78/12, pkt 37).
Przywołane dyrektywy interpretacyjne przekonują o zasadności oceny prawnej ustaleń dokonanych przez organy podatkowe, które pozbawiły skarżącego prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur wystawionych przez S na podstawie art. 88 ust. 3 pkt 4a lit. a u.p.t.u. Nie został bowiem spełniony w sprawie warunek materialny prawa do odliczenia VAT, bo faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktura, która nie spełniała wymogów formalnych nie daje podstawy do odliczenia podatku naliczonego dla nabywcy towaru lub usługi.
Żądane przez skarżącą dochodzenie przez organy podatkowe dochowania dobrej wiary przy realizacji spornych transakcji nie ma uzasadnienia. Skoro bowiem skarżąca ograniczyła się jedynie do sprawdzenia przebiegu prac remontowych, bez jakiejkolwiek ingerencji w ustalenie kto je faktycznie wykonuje, w szczególności czy są to pracownicy Spółki (lub inny akceptowany kontrahent lub podwykonawca) powoduje, że była ona świadoma rzeczywistego przebiegu transakcji. Zatem dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniona.
Podsumowując, ocena zaskarżonej decyzji nie dała Sądowi podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w sposób mogący odnieść wpływ na istotę rozstrzygnięcia, zaś skarżący poza podjęciem polemiki, nie konkretyzuje żadnych dowodowo potwierdzonych faktów lub okoliczności, które świadczyłyby, że stan faktyczny odbiega od ustalonego. Zasadnie w zaskarżonej decyzji uznano, że faktury wystawione na rzecz skarżącej przez jej kontrahenta nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co implikowało obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.