Szef KAS opierając się na informacjach zawartych w rejestrze KRS oraz CEIDG wykazał, że w przedstawionych okolicznościach sprawy skarżący wystąpi w podwójnej roli - licencjodawcy i licencjobiorcy - posiadając w rzeczywistości nadzór nad przedmiotem licencji, jak i E sp. z o.o. W opinii Szefa KAS, uzasadnione jest przypuszczenie, że licencjonowanie prawa ochronnego znaków towarowych Spółce E sp. z o.o., w której fundator i wszyscy beneficjenci fundacji rodzinnej są jej wspólnikami, zostało podjęte w celu konwersji dochodów oraz generowania kosztów uzyskania przychodów.
Ponadto Szef KAS wskazał: Wnioskodawca, licencjonując znaki towarowe za pośrednictwem fundacji, nie będzie już osiągał przychodu z tytułu licencji (i tym samym nie będzie zobowiązany do odprowadzenia podatku z tego tytułu). Przychód osiągnie fundacja rodzinna i przychód ten może podlegać zwolnieniu z opodatkowania, w związku z zawarciem umowy licencji znaków towarowych z podmiotem niepowiązanym z fundacją rodzinną (Strona umowy licencji E Sp. z o.o. jęst podmiotem powiązanym z beneficjentami i fundatorem fundacji - Wnioskodawcą, natomiast nie będzie podmiotem powiązanym z fundacją rodzinną).
Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika również, żeby fundacja rodzinna zamierzała gromadzić, inwestować, pomnażać majątek rodzinny. Fundacja rodzinna zostanie przez Fundatora (Wnioskodawcę) wykorzystana jako pewnego rodzaju "kontynuacja" działalności gospodarczej, prowadzonej dotychczas pod firmą E, co potęguje przypuszczenie, że założenie Fundacji powodowane jest przywilejami podatkowymi, które wiążą się z jej funkcjonowaniem.
W przypadku fundacji rodzinnej nie wystąpi podatek dochodowy na poziomie tego podmiotu, ponieważ fundacja rodzinna jest co do zasady zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Opodatkowana niższą stawką bo 15% CIT po stronie fundacji rodzinnej jest natomiast wartość świadczeń wypłacanych na rzecz beneficjentów. Różnica w stawce podatku, może mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego i korzyści podatkowej. Fundacja rodzinna może być potraktowana także jako sposób na odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe będzie bowiem powstawać wyłącznie w momencie wypłaty świadczenia na rzecz beneficjenta. W niniejszej sprawie fundator będzie jednocześnie beneficjentem, a zatem fundację rodzinną można interpretować w praktyce jako dodatkową "kieszeń" na majątek fundatora. To fundator (Wnioskodawca), np. poprzez treść statutu, zdecyduje kiedy wypłacić samemu sobie świadczenie ze środków fundacji i kiedy powstanie zobowiązanie podatkowe z tytułu wypłaty świadczenia. Gdyby zaś spółka E Sp. z 0.0. dokonała wypłaty zysku wspólnikom a nie Fundacji, to zobowiązanie podatkowe w PIT z tytułu uzyskania zysku powstałoby w całości w jednym czasie.
W wyniku opisywanych działań Wnioskodawca uzyska przede wszystkim korzyść podatkową, o której mowa w art. 3 pkt 18 lit. a Op. polegającą na niepowstaniu zobowiązania podatkowego, odsunięciu w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżeniu jego wysokości. Gdyby umowy: najmu i licencji były kontynuowane przez Wnioskodawcę jak do tej pory w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, przychody z tego tytułu podlegałby opodatkowaniu na zasadach wskazanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 226 ze zm.) wedle wybranej formy opodatkowania jednoosobowej działalności gospodarczej. Przeniesienie majątku Wnioskodawcy w ramach wniesienia przedsiębiorstwa do fundacji rodzinnej pozwoli Wnioskodawcy na opóźnienie opodatkowania lub opodatkowanie dochodów z tego tytułu na korzystniejszych zasadach.
Na tej podstawie organ odwoławczy podobnie jak Szef KAS oraz organ pierwszej instancji uznał, że korzyść podatkowa, jaką skarżący osiągnie w wyniku realizacji czynności opisanych w zdarzeniu przyszłym będzie sprzeczna z przedmiotem i celem art. 6 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p.
Przedstawione okoliczności przemawiają za tym, że sposób dokonania wskazanych czynności może mieć sztuczny charakter i może mieć na celu osiągnięcie korzyści podatkowej. Elementy przedstawionego zdarzenia przyszłego zawarte we wniosku mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 o.p.
3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Zarzucono mu naruszenie:
- art. 14b § 5b w zw. z art. 119a, art. 3 pkt 18 i art. 119c o.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że jakiekolwiek domniemanie zaistnienia przesłanek unikania opodatkowania może skutkować zastosowaniem klauzuli, podczas gdy przesłanki jej zastosowania powinny być obiektywne i należycie uzasadnione (nie tylko domniemane), w szczególności w kontekście twierdzeń, iż działanie budzące wątpliwości organu zostało podjęte dla celów osiągnięcia korzyści i cel ten był głównym lub jednym z głównych celów, a nie okolicznością występującą przy okazji, wobec racjonalnych i uzasadnionych z punktu widzenia prawnego i ekonomicznego, działań oraz błędne i nieuzasadnione przyjęcie, iż opisane we wniosku działania należy uznać za sztuczne,
- art. 119d o.p. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przedstawionych przez skarżącego celów ekonomicznych planowanych czynności, tym samym pominięcie przy dokonanych przez organ rozważaniach, celów jakim ma służyć wprowadzona do polskiego porządku prawnego instytucja fundacji rodzinnej,
- art. 14 b § 1 i art. 14 b § 2 oraz art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p. poprzez dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, wykreowanie własnych, nie wynikających ze złożonego wniosku, elementów zdarzenia przyszłego i budowaniu domniemań w tym zakresie, niezgodnych z wolą i rzeczywistą intencją planowanych przez wnioskodawcę działań, a także naruszenie zaufania podatnika do organów podatkowych wobec braku podjęcia próby wyjaśnienia rzeczywistych motywów uzasadniających planowane przedsięwzięcie i tym samym wyjaśnienie podatnikowi zasadności przesłanek, którymi się kierował organ w oparciu o jego subiektywne opinie i przypuszczenia, a nie w oparciu o fakty, a także poprzez próbę uniemożliwienia korzystania z instytucji fundacji rodzinnej wprowadzonej ustawą, poprzez arbitralne zarzuty jej wykorzystywania w celu obejścia przepisów prawa podatkowego,
- art. 169 § 1 o.p. poprzez zaniechanie wezwania podatnika do doprecyzowania opisu okoliczności faktycznych lub uzasadnienia, w sytuacji jeśli wzbudzał on wątpliwości organu podatkowego w zakresie sztuczności działania.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że zabezpieczenie rodziny, dostarczenie środków utrzymania przyszłym pokoleniom jest istotą fundacji rodzinnej. Jednocześnie ustawa o fundacji rodzinnej nie wyklucza z kręgu osób uprawnionych do bycia beneficjentami, samego fundatora. Tymczasem stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu sugeruje, iż fundator nie powinien w ogóle pobierać z fundacji świadczeń na swoją rzecz, a zatem przekazując prowadzone dotychczas przedsiębiorstwo do fundacji, w zamiarze jego zabezpieczenia przed podziałem i zapewnienia kontynuacji działalności biznesowej, winien pozbawić siebie środków utrzymania.
Nadto organ dokonał własnych ustaleń, nie pokrywających się ze stanem sprawy zawartym w stanowisku skarżącego, iż wszyscy beneficjenci fundacji rodzinnej są wspólnikami spółki E sp. z o.o. Skarżący wskazał, zgodnie z zakresem zapytania organu, tych beneficjentów fundacji, którzy są jednocześnie wspólnikami E sp. z o.o., lecz po pierwsze, nie jest to lista zamknięta beneficjentów planowanej fundacji, po drugie, nie wszyscy wspólnicy spółki, będą beneficjentami fundacji. Trudno również uznać, iż skarżący jako fundator posiada nadzór nad E sp. z o.o.
Dalej podano, że skarżący nie uzyska korzyści finansowych. Jaką bowiem korzyść otrzyma skarżący, płacąc obecnie 12,5% zryczałtowanego podatku od dochodów z najmu, przy 15 % podatku CIT pobieranym w ramach fundacji rodzinnej? Niezależnie zaś od powyższego, stwierdzono, iż przyjęta przez organ linia rozumowania, polegająca na zarzucie chęci osiągnięcia korzyści podatkowej poprzez zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym przychodów z tytułu wskazanych umów jako korzystających ze zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.f.r. oznacza, że każda potencjalna czynność, każdego potencjalnego fundatora fundacji rodzinnej, polegająca na przetrasferowaniu swojego majątku (działalności gospodarczej) do fundacji, przy założeniu kontynuowania działalności gospodarczej (w zakresie dozwolonym ustawą o fundacji rodzinnej) może być uznana jako unikanie opodatkowania. Tymczasem to ustawa wprowadziła przedmiotowe zwolnienie podatkowe.
Chęć kontynuowania działalności w tym samym, jak dotąd, zakresie jest oczywista, w świetlne celów jakim fundacja ma służyć, czyli zabezpieczeniem majątku i jego pomnażaniu. Wysnuwanie wniosków, iż powyższe nie jest głównym celem utworzenia fundacji rodzinnej przez skarżącego, lecz chęć uzyskania korzyści podatkowej, a sposób działania skarżącego jest sztuczny, jest kompletnie nieuzasadnione.
Wskazano dalej, że organ sam wykreował domniemania co do niektórych elementów stanu przyszłego, które nie znajdują potwierdzenia ani we wniosku skarżącego, ani w złożonych następnie wyjaśnieniach (dotyczy to kwestii nadzoru nad E sp. z o.o., a także katalogu zamkniętego beneficjentów rzeczywistych, zdaniem organu wszystkich będących wspólnikami fundacji). Nadto organ zupełnie dowolnie przyjął, iż planowana fundacja nie ma charakteru wielopokoleniowego.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Istotą sporu jest kwestia, czy w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że głównym lub jednym z głównych celów czynności opisanych we wniosku skarżącego, może być osiągnięcie korzyści podatkowej na gruncie podatku dochodowego, a zatem czy w analizowanym przypadku wystąpią przesłanki do odmowy wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b w zw. z art. 14b § 5c o.p.
5. Zgodnie z art. 14b § 5b o.p., odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą:
1) stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub
2) być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, lub
3) stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Natomiast § 5c wskazywanego przepisu stanowi, że organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
Przepisy art. 14b § 5b i § 5c) o.p. nakładają na organ interpretacyjny, już w trakcie prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, obowiązek przeprowadzenia analizy, czy jakiekolwiek elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawione we wniosku mogą stanowić unikanie opodatkowania. W razie uzasadnionego przypuszczenia, że stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe mogą stanowić unikanie opodatkowania (i w konsekwencji być przedmiotem decyzji wydanej na podstawie art. 119a tej ustawy), organ interpretacyjny powstrzymuje się od wydania interpretacji.
Jednocześnie organ interpretacyjny jest zobowiązany zwrócić się do Szefa KAS o opinię, czy w konkretnym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym, odpowiednio – dochodzi albo może w przyszłości dojść – do unikania opodatkowania (§ 5c). Samo przypuszczenie, że tak jest, jeszcze nie wystarczy, musi być ono "uzasadnione". Jednakże, odnosząc się do charakteru przesłanek warunkujących zakaz wydania interpretacji indywidualnej należy wskazać, że nawiązują one do przyszłości, a więc do zdarzenia, które nie tylko nie nastąpiło, ale nawet nie wiadomo, czy w ogóle wystąpi. Skoro ewentualne wydanie decyzji w trybie art. 119a o.p. jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to nie sposób oczekiwać jednoznacznego przesądzenia, czy w okolicznościach złożonego wniosku decyzja taka rzeczywiście zostanie wydana. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu.
Obowiązek uprawdopodobnienia występuje z reguły wówczas, gdy dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc dającego pewność co do istnienia faktów prawotwórczych nie jest praktycznie możliwe lub celowe (por. A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, PP 2004 Nr 3, s. 47), co ma miejsce również w przypadku opisanym w art. 14b § 5b) o.p. Przedmiotem rozważań organu jest zatem odniesienie się do pewnego hipotetycznego stanu, poprzez wykazanie argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny. W konsekwencji ocenie podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., II FSK 1884/12). Wystarczającą przesłanką odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o postanowienia art. 14b § 5b) o.p. jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka stanowiąca podstawę wydania decyzji w oparciu o art. 119a) tej ustawy. Organ nie musi mieć pewności, że decyzja zostanie na pewno wydana.
W niniejszej sprawie najpierw organ interpretacyjny, a następnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej analizowali elementy zdarzenia przyszłego w celu stwierdzenia przesłanek przesądzających o tym, że przedstawiony sposób działania może cechować sztuczność, a w wyniku realizacji planowanych czynności mogłaby zostać osiągnięta potencjalna korzyść podatkowa, sprzeczna z przedmiotem i celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, na podstawie niektórych elementów wskazanych w przedstawionym zdarzeniu przyszłym.
Ustawodawca dąży do opodatkowania rzeczywistej istoty zdarzeń gospodarczych. Stosunki prawne mogą być kształtowane w sposób optymalny dla stron, również w aspekcie podatkowym, jednak możliwości w zakresie swobodnego kształtowania stosunków prawnych nie powinny być jednak nadużywane w celu unikania spełnienia obowiązków wynikających z prawa podatkowego. Gdy podatnik dokonuje sztucznych czynności, aby osiągnąć korzystny rezultat podatkowy, stojący w sprzeczności z istotą regulacji podatkowej, to skuteczność tego rodzaju działania zostaje prawnie zniweczona (art. 119a § 1 o.p.). Unikanie opodatkowania daje korzyść finansową wyrażoną w niższym opodatkowaniu lub jego braku. Podatnik unikający opodatkowania pod względem finansowym znajduje się w korzystniejszej sytuacji niż ten, który także podejmuje aktywność w sferze gospodarczej czy finansowej, lecz nie obniża w sztuczny sposób poziomu swoich obciążeń podatkowych. Unikanie opodatkowania jest więc groźne nie tylko dla finansów publicznych przez uszczuplanie, dochodów podatkowych, ale narusza też równość opodatkowania dając przy tym okazję do budowania, w nieuczciwy sposób, przewagi rynkowej.
6. W niniejszej sprawie - jak wywiódł organ interpretacyjny - z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynikało, że w następstwie dokonania wskazanych czynności, skarżący będzie w ramach prowadzonej przez fundację rodzinną działalności gospodarczej, kontynuował działalność polegającą na odpłatnym udzielaniu wyłącznej licencji na znaki towarowe powiązanej spółce w tożsamym zakresie i na zasadach jak w dotychczasowej umowie licencji. Jako główny cel planowanego przez przyszłego fundatora wniesienia do fundacji przedsiębiorstwa - z zamiarem kontynuowania w ramach fundacji rodzinnej łączących fundatora i powiązaną z nim spółką umowy licencji na dotychczasowych zasadach i zakresie – uznano chęć osiągnięcia korzyści podatkowej poprzez zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym przychodów z tytułu wskazanych umów, jako korzystających ze zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.f.r. Wskazane działania mogą prowadzić do osiągnięcia korzyści podatkowej. Gdyby umowy licencji na rzecz powiązanej spółki były kontynuowane przez skarżącego jak do tej pory w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, przychody z tego tytułu podlegałby opodatkowaniu na zasadach wskazanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, wedle wybranej formy opodatkowania jednoosobowej działalności gospodarczej. Przeniesienie majątku w ramach wniesienia przedsiębiorstwa do fundacji rodzinnej pozwoli na opodatkowanie dochodów z tego tytułu na korzystniejszych zasadach.
Planowany schemat działania uznano więc za sprzeczny z przedmiotem i celem ustawy o fundacji rodzinnej - art. 2 ust. 1 tej ustawy oraz art. 6 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p., ponieważ utworzenie fundacji rodzinnej powinno służyć przede wszystkim gromadzeniu majątku i ułatwieniu sukcesji, a nie wprowadzaniu podmiotu pośredniczącego pozwalającego na optymalizacje podatkową prowadzonej działalności gospodarczej.
Dokonana niezależnie przez oba organy analiza elementów zdarzeń przyszłych opisanych we wniosku pod kątem istnienia w niniejszej sprawie uzasadnionego przypuszczenia, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 o.p., prowadzi do tych samych wniosków.
Co istotne również - skoro Szef KAS potwierdził w opinii uzasadnione podejrzenie organu interpretującego, ten ostatni - związany nią - nie mógł wydać interpretacji. Szef KAS jednoznacznie potwierdził, że w nn. sprawie istnieje uzasadnione przypuszczenie, że elementy przedstawionego zdarzenia przyszłego zawarte we wniosku mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 o.p. Wskazał, że w wyniku opisywanych działań wnioskodawca uzyska przede wszystkim korzyść podatkową, o której mowa w art. 3 pkt 18 lit. a o.p. polegającą na niepowstaniu zobowiązania podatkowego, odsunięciu w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżeniu jego wysokości. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że niepowstanie zobowiązania podatkowego jak i obniżenie jego wysokości stanowią korzyść podatkową.
W orzecznictwie NSA podkreśla się wiążący dla organu interpretacyjnego charakter opinii Szefa KAS wydawanej na podstawie art. 14b § 5c o.p., co powoduje, że to na Szefie KAS spoczywa odpowiedzialność za prawidłową ocenę wystąpienia w sprawie uzasadnionego przypuszczenia, że okoliczności opisane we wniosku o wydanie interpretacji stanowią czynności lub element czynności wskazanych w art. 119a § 1 o.p. To ten organ w istocie rozstrzyga o tym, czy w sprawie zostanie wydane postanowienie o odmowie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego - por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 235/23, czy też wyrok NSA z 23 listopada 2023 r., sygn. akt II FSK 587/23). To Szef KAS w istocie rozstrzyga w tym zakresie, zaś DKIS jedynie wydaje w takim przypadku postanowienie o odmowie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.
W wyroku z 16 stycznia 2024 r., II FSK 134/23 NSA podkreślił, że ustawodawca wyraźnie powiązał opinię Szefa KAS z postępowaniem organu interpretacyjnego. Opinia przyjmująca istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że okoliczności przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą stanowić czynność lub element czynności wpisanej w unikanie opodatkowania w świetle art. 119a § 1 o.p. zobowiązuje organ interpretacyjny do odmowy wydania interpretacji indywidualnej na zasadzie art. 14b § 5b pkt 1 o.p. Natomiast ocena i ewentualna kontrola legalności tego, czy organ opiniujący wydał prawidłową opinię co do zasadności zastosowania art. 119a § 1 o.p. w analizowanych okolicznościach, podlega rozstrzygnięciu w odrębnym trybie, także kontroli sądowej w innej sprawie. Zatem merytoryczna prawidłowość stanowiska organu opiniującego nie jest weryfikowana w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, ale przede wszystkim o wydanie opinii zabezpieczającej, czy w dalszej kolejności w postępowaniu podatkowym w przypadku unikania opodatkowania.
Reasumując należy stwierdzić, że jeżeli wnioskodawca przedstawia zdarzenie przyszłe, z którego wynika uzasadnione przypuszczenie możliwości zastosowania art. 119a § 1 o.p., to organ interpretacyjny występuje do Szefa KAS o wydanie opinii i w razie jej wydania odmawia wydania interpretacji na podstawie art. 14b § 5b o.p. Zatem nie doszło w nn. sprawie do naruszenia ww. przepisów.
7. W opisanym zdarzeniu przyszłym nie sposób też dostrzec realizacji celów zakładanych przez ustawodawcę w związku z wprowadzeniem instytucji fundacji rodzinnej, mimo iż skarżący wskazywał, że beneficjentami fundacji będą wstępni i małżonek. W tym zwłaszcza celów, gromadzenia mienia, sukcesji wielopokoleniowej, czy pogodzenia interesów związanych z działalnością gospodarczą z interesem prywatnym. Z okoliczności sprawy nie wynikało racjonalne uzasadnienie gospodarcze działań podejmowanych przez skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie, nie były "zupełnie dowolnie" lecz poparte obiektywnymi okolicznościami sprawy. W sprawie nie znajduje zatem potwierdzenia podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 119d o.p. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przedstawionych przez skarżącego celów ekonomicznych planowanych czynności, tym samym pominięcie przy dokonanych przez organ rozważaniach, celów jakim ma służyć wprowadzona do polskiego porządku prawnego instytucja fundacji rodzinnej.
8. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia organów zawierają również prawidłowe uzasadnienia faktyczne i prawne. W obu postanowieniach przekonywująco wyjaśniono motywy rozstrzygnięcia, w szczególności przedstawiono spójny wywód uzasadniający zapatrywanie, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 o.p.
Zatem za bezzasadne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia procedury podatkowej.
Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyraża się tym, że właściwy organ jest zobowiązany rozpoznać sprawę, co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym w sposób staranny i merytorycznie poprawny. Ważną konsekwencją proceduralną tej zasady jest to, że każdy akt władczej ingerencji państwa w sferę prawną obywatela powinien być oparty na konkretnym przepisie prawa. Jednak zasada zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania rozstrzygnięć sprzecznych z obowiązującym prawem.
9. Mając na względzie powyższe, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), skargę oddalił.