(b) istnieje obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie od opłat abonamentowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w sytuacji, w której wyrażenie ustawowe "wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych" oznacza, że w tym okresie zobowiązany do uiszczania tych opłat nie znajdował się w opóźnieniu.
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżąca podniosła te same zarzuty, które były podstawą wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji. Z tytułu wykonawczego wynika, że w okresie nim objętym nie istniał obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, a ponadto obowiązywał całkowity zakaz prowadzenia działalności hotelowej, który skarżąca przestrzegała.
Przywołując art. 15l ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy COVID pełnomocnik podniósł, iż Skarżąca spełniała warunki określone w nich warunki, przede wszystkim w okresie obowiązywania zakazu nie mogła i nie prowadziła działalności hotelowej, a zatem korzystała ze "wstrzymania pobieranie opłat abonamentowych".
W istocie dosłowne wyrażenie "wstrzymuje się" może sugerować jedynie zawieszenie poboru opłat na określony czas "stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii" z obowiązkiem ich uzupełnienia po upływie tych stanów, ale należy mieć na uwadze ratio legis ustawy. Celem ustawodawcy było całkowite zniesienie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych w okresie "stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii".
Na tle podobnego sporu interpretacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2.12.2011 r., I OSK 1313/11, wskazał, że "wstrzymać", to powstrzymać się przez chwilę od czegoś, zaniechać czegoś na pewien czas. (...) Mimo różnic terminologicznych pojęć: uchylenie, zmiana, wstrzymanie - wydanie przez organ decyzji orzekających o wstrzymaniu pobierania przez stronę przyznanych jej wcześniej świadczeń pomocowych odnosi w rezultacie ten sam skutek prawny, który miałby miejsce w sytuacji wydania przez organ decyzji o ich uchyleniu.
W orzecznictwie sądów powszechnych można zidentyfikować stanowisko zakładające, że użyte w art. 151 cyt. ustawy sformułowanie "wstrzymuje się pobieranie" oznacza zwolnienie przedsiębiorców z obowiązku świadczenia na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi za okres, w którym, istnieją przesłanki oznaczone w tym przepisie (np. wyroki SA w W. z 15 czerwca 2023 r., [...], i z 6 lipca 2023 r., [...], a także wyroki SC) w W.: z 9 marca 2023 r. [...]; z 19 września 2023 r., [...]). Wprawdzie w przytoczonych orzeczeniach sądy analizowały pojęcie "wstrzymania pobierania", dla obowiązku zapłaty świadczeń na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi, ale przeprowadzona wykładnia ma zastosowanie również do opłat abonamentowych RTV.
Podobne stanowisko zajął Sąd Okręgowy w W. [...] Wydział Własności Intelektualnej w wyroku z dnia 9 marca 2023 r. [...], będące kontynuacją linii orzeczniczej przyjętej przez Sąd Apelacyjny w W. (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt [...] oraz z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt [...]).
Gdyby nawet przyjąć odmienną wykładnię przepisu art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID i uznać, że ustawodawca jedynie "wstrzymał" pobieranie opłat abonamentowych, to i tak nie istnienie obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie w okresie "wstrzymania" pobierania tych opłat.
Skarżąca nie znajdowała się w opóźnieniu w zapłacie, skoro czasowo obowiązek ten nie istniał. W przeciwnym razie, w ogóle nie byłoby mowy o pomocy branży hotelowej. Co więcej, odsetki naliczone za okres wstrzymania poboru opłaty, są swoistą karą i są wyższe niż kredyt bankowy. Nie dosyć, że zobowiązanej zakazano prowadzenia działalności hotelowej, nie udzielono pomocy, to jeszcze została ona obciążona odsetkami za opóźnienie, którego się nie dopuściła. Nie taki był cel ustawodawcy.
2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się częściowo uzasadniona.
3.2. Spór koncentruje się na zasadności obciążenia Skarżącej obowiązkiem uiszczania opłaty abonamentowej za okres pandemii oraz odsetek za ten okres.
Skarżąca uważa, że nie doszło do powstania obowiązku z uwagi na brzmienie wskazanych przez nią przepisów ustawy specjalnej. Strona powołała się na konieczność stosowania przychylnej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów epizodycznych wprowadzonym w związku i na czas przeciwdziałania pandemii.
3.3. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała, iż doszło do naruszenia przepisu art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID poprzez błędne uznanie, że wyrażenie ustawowe "wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych", należy interpretować ściśle jako zawieszenie poboru tych opłat na czas "stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii", podczas gdy pomimo takiej redakcji przepis ten zniósł całkowicie obowiązek uiszczania opłat abonamentowych w okresie "stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii", bowiem celem ustawodawcy było całkowite zniesienie obowiązku uiszczania tych opłat w okresie stanu epidemii.
Zdaniem Sądu zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez błędne uznanie, że istnieje obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie od opłat abonamentowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w sytuacji, w której wyrażenie ustawowe "wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych" oznacza, że w tym okresie zobowiązany do uiszczania tych opłat nie znajdował się w opóźnieniu.
3.4. Uzasadniając takie stanowisko na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1) u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku.
Zarówno przed jak i po nowelizacji ustawy egzekucyjnej wprowadzonej ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uregulowany w art. 33 – art. 35 u.p.e.a. stanowi podstawowym środek zaskarżenia służący obronie praw i interesu zobowiązanego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Przy rozpoznaniu zarzutu badaniu podlega tylko to, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r. II FSK 304/18, Lex nr 2555362).
Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej zmierza do udaremnienia prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanego. Skuteczne zgłoszenie zarzutu przez zobowiązanego może otworzyć spór, co do zasadności prowadzenia egzekucji również w aspekcie materialnym (istnienia i wymagalność obowiązku).
W rozpoznawanej sprawie zobowiązana zgłosiła zarzut oparty o podstawy wymienione w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. – nieistnienia obowiązku.
Podstawa zarzutu określona w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. występuje wówczas, gdy w dacie wszczęcia postępowania obowiązek nie istniał. Należy przez to rozumieć sytuację, w której wbrew tytułowi wykonawczemu, brak było spoczywającego na zobowiązanym obowiązku o określonej w tytule wykonawczym treści.
Mając na uwadze okoliczności powoływane przez Skarżącą i zarzuty przybliżenia wymagają podstawy prawne i wynikające z nich reguły dotyczące powstawania obowiązku zapłaty opłat abonamentowych. Otóż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tj. Dz.U. z 2004 r. poz. 2531, ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku, do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie jednak z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.
Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., II GSK 5276/16; wyrok NSA z 5 września 2018 r., I GSK 2271/18). Utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r. II GSK 3012/17).
3.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną, przyznaną przez stronę skarżącą i znajdującą potwierdzenie w materiale sprawy jest to, że Skarżąca zarejestrowała się jako abonent zgłaszając początkowo odbiorniki radiofoniczne w liczbie 8 szt. I odbiorniki telewizyjne w liczbie 8 sztuk i regulowała opłaty abonamentowe. Następnie, czego Skarżąca nie kwestionuje dochodziło do zmiany liczby zarejestrowanych odbiorników (19 marca 2012 r. zmiana na 25 odbiorników telewizyjnych). Od 1 kwietnia 2012 r. opłaty abonamentowe regulowane są za 25 odbiorników telewizyjnych.
Liczba odbiorników stanowiła podstawę do obliczenia wysokości miesięcznej opłaty abonamentowej. Obowiązek ten aktualizował się co miesiąc, ulegając wynikającymi z mocy prawa zmianom związanym z wprowadzaniem nowych stawek opłat. Na istnienie oraz wymagalność tego obowiązku nie miały wpływu takie zdarzenia jak zmiana składu zarządu czy udziałowców Spółki, niezgłoszone organowi uprawnionemu do poboru opłat zaprzestanie używania przez Spółkę odbiorników, oddanie nieruchomości Spółki w posiadanie innym podmiotom.
Z treści art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. wynika, że obowiązek ponoszenia opłat spoczywa na każdej osobie, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązkiem tym obciążone są zarówno osoby fizyczne, jak też osoby prawne. Stosownie do art. 33, art. 37 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 – dalej k.c.) osobami prawnymi są oprócz Skarbu Państwa również jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Jednostka organizacyjna uzyskuje osobowość prawną z chwilą jej wpisu do właściwego rejestru, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
3.6. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych przez przedsiębiorców Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy specjalnej, od przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców przez okres, w którym obowiązuje zakaz prowadzenia działalności na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1689), jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2. Jak wynika z ust. 2, warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są: 1) świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych, 2) bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 3) uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.
Wykładnia i zastosowanie przez organ administrujący art. 15l ustawy COVID było prawidłowe (por. wyroki WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2024 r. I SA/Gl 1731/23, z dnia 3 lipca 2025 r. I SA/Gl 1572/24, wyrok WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2024 r. VI SA/Wa 1256/24). Skład orzekający podziela pogląd Sądu Apelacyjnego w W. zaprezentowany w wyroku z dnia 18 lutego 2022 r. [...], zgodnie z którym przepis art. 15I posługuje się terminem "wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat". Znaczenie językowe "wstrzymać się" według Słownika Języka Polskiego PWN oznacza 1. «spowodować zatrzymanie się czegoś będącego w ruchu», 2. «odłożyć na później, zawiesić coś», 3. «powstrzymać się przez chwilę od czegoś». Prawny sens uregulowania wstrzymania poboru wynagrodzeń skierowany jest na przyszłość, a nie anulowanie długu już powstałego. Złożenie dowodu opłaty uiszczenia wynagrodzeń za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r. w postępowaniu apelacyjnym wpływa więc na korzystanie ze wstrzymania poboru wynagrodzeń przyszłych, następujących po momencie uregulowania. (...) uregulowanie ex post za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r., nie uprawnia pozwanego do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 15I ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dla tych rozliczeń, które stały się wymagalne przed momentem uregulowania Ingerencja ustawodawcy w stosunki prawne nie może zmierzać do nadania wykładni art. 15I nie wynikającej z przepisu. Wstrzymanie poboru wynagrodzeń nie jest równoznaczne w anulowaniem wymagalnych wynagrodzeń.
Stanowisko, jakoby możliwość skorzystania z dyspozycji przepisu art. 15I, uwarunkowana była uiszczeniem w jakimkolwiek terminie wymagalnych wynagrodzeń za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r. ustawy COVID, aby uwolnić się od wymagalnych wynagrodzeń po 8 marca 2020 r., stoi w sprzeczności z funkcjonalną wykładnią wskazanego przepisu. Celem ustawodawcy nie było premiowanie przedsiębiorców, którzy nie regulowali wynagrodzeń w okresach rozliczeniowych poprzedzających sytuację epidemiologiczną, a przez to nie kwalifikowali się do wstrzymania pobierania wynagrodzeń. Przychylne traktowanie przedsiębiorców, którzy dotychczas wywiązywali się z obowiązków wynikających z zawartych umów, oznaczało, że ewentualne problemy z płatnościami podyktowane były nadzwyczajną sytuacją wywołaną koronawirusem.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Skarżąca po pierwsze z uwagi na istniejące zaległości w opłatach za okres sprzed zastosowania przepisu art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID spoczywały zaległości, a po drugie przepis ten wprowadzał jedynie wstrzymanie poboru opłat a nie ich zniesienie.
W obliczu powyższego za nietrafne należało uznać zarzuty skargi i powołaną w jej treści argumentacji dotyczącą, nieistnienia obowiązku uiszczenia przez Spółkę opłat abonamentowy za okres objęty tytułem wykonawczym.
3.7. Jak już wskazano na wstępie zdaniem Sądu doszło natomiast do naruszenia przez Dyrektora art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID poprzez błędne uznanie, że istnieje obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie od opłat abonamentowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w sytuacji, w której wyrażenie ustawowe "wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych" oznacza, że w tym okresie zobowiązany do uiszczania tych opłat nie znajdował się w opóźnieniu.
Zasadnie podniesiono bowiem w skardze, że gdyby nawet przyjąć odmienną wykładnię przepisu art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID i uznać, że ustawodawca jedynie "wstrzymał" pobieranie opłat abonamentowych, to i tak nie istnienie obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie w okresie "wstrzymania" pobierania tych opłat.
Zdaniem Sądu zasadnie w wyroku z dnia 5 października 2022 r. w sprawie [...] Sąd Okręgowy w L. wskazał, iż "pobór" według Słownika Języka Polskiego to ściąganie należności, a w ocenie Sądu ściągać można jedynie należności wymagalne (...). Z powyższych przyczyn wstrzymanie poboru opłat powoduje, iż przedsiębiorca, który spełnił warunki wynikające z art. 15l ust. 2 ustawy COVID nie popada w opóźnienie. Zatem wstrzymanie poboru opłat to zaniechanie żądania spełnienia roszczenia już wymagalnego, a nie zwolnienie z opłat.
Zgodnie z art. 481 par 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Skarżąca nie znajdowała się w opóźnieniu w zapłacie, skoro czasowo obowiązek ten nie istniał. W przeciwnym razie, w ogóle nie byłoby mowy o pomocy branży hotelowej. Co więcej, odsetki naliczone za okres wstrzymania poboru opłaty, są swoistą karą i są wyższe niż kredyt bankowy. Nie dosyć, że zobowiązanej zakazano prowadzenia działalności hotelowej, nie udzielono pomocy, to jeszcze została ona obciążona odsetkami za opóźnienie, którego się nie dopuściła. Nie taki był cel ustawodawcy.
Przypomnieć bowiem należy, iż w okresie od 31 marca 2020 roku do dnia 15 grudnia 2020 roku wszyscy przedsiębiorcy mieli prawo wstrzymać się od wnoszenia opłat abonamentowych, natomiast od dnia 16 grudnia 2020 roku do dnia zniesienia stanu zagrożenia epidemicznego spowodowanego zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 tylko przedsiębiorcy objęci zakazem prowadzenia działalności. Nadto stan zagrożenia epidemiologicznego został odwołany z dniem 1 lipca 2023 r.
Wierzyciel korzystając z posiadanych zasobów wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności faktyczne. Organ administracji wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wierzyciel poczynił istotne w sprawie ustalenia w oparciu o analizę całokształtu materiału sprawy. Organ nie uchybił art. 80 k.p.a. dokonał bowiem całościowej oceny dowodów. Przyjęty tok rozumowania wierzyciela został przedstawiony w uzasadnieniu i wskazuje on w połączeniu z materiałem sprawy, że nie przekroczono dyrektywy swobodnej oceny dowodów. Wnioski wywiedzione przez organ są spójne i logiczne.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zamieszczono obszerne i wyczerpujące wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla sprawy. Organ odniósł się do zastrzeżeń formułowanych przez Skarżącą.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpoznając sprawę ponownie, Dyrektor uwzględni zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną co do wykładni art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID. W tych ramach przyjmie, że w okresie wstrzymania pobierania opłat abonamentowanych na podstawie ww. przepisu Skarżąca nie pozostawała w zwłoce.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi (500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego adwokata (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).