Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 marca 2026 r., nr 2401-IOV2.4103.5.2026/MŚ UNP: 2401-26-065883 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej określany jako DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia P. S. (dalej określanego jako skarżący), utrzymał w mocy własne postanowienie z 28 stycznia 2026 r., nr 2401-IOV1.4103.116.2025.KLO UNP:2401-26-021854, ustalające skarżącemu, będącemu doradcą podatkowym, wynagrodzenie w kwocie 3.321 zł (jak zastrzegł, obejmującej kwotę netto 2.700 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług według stawki 23% w wysokości 621 zł) za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną przez niego w charakterze tymczasowego pełnomocnika szczególnego B sp. z o.o. w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r.
Jako podstawę prawną postanowienia przywołał art. 13 § 1 pkt 2 lit. c i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm., obecnie Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm., dalej powoływanej jako op); w uzasadnieniu nawiązał jednak głównie do nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. poz. 1688, ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z 2018 r.), które zastosował, oraz – przedstawiając zarzuty zażalenia – rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. poz. 444, ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z 2025 r.)
Stan sprawy: