W myśl art. 169 § 1-2 O.p.:
§ 1. Jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ wzywa wnoszącego wniosek do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
§ 2. Przepis ten stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które zgodnie z odrębnymi przepisami powinny zostać uiszczone z góry.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej musi spełniać określone wymogi formalne, tj. podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest m. in. do przedstawienia wyczerpującego opisu sprawy, tj. stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, którego integralną częścią jest pytanie/pytania przyporządkowane do opisu sprawy, wniesienia opłaty od wniosku w wysokości uzależnionej od ilości przedstawionych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, a organ uprawniony jest do wezwania wnioskodawcy, jeżeli wniosek tych wymogów nie spełnia.
3.5. Sąd podziela pogląd Dyrektora, że w realiach rozpoznawanej sprawy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 23 czerwca 2025 r. obarczony był brakami formalnymi Zasadnie zatem Dyrektor wezwał Skarżącego między innymi do przeformułowania pytania przedstawionego we wniosku, tak, aby dotyczyło ono indywidualnej sprawy Strony i ewentualnie o dokonanie dodatkowej opłaty za wydanie interpretacji, jeżeli na skutek uzupełnienia wniosku zwiększyłaby się ilość przedstawionych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych.
W świetle powyższego zarzut naruszenia przepisów art. 14b § 3, art. 14f § 1 i § 2, art. 169 § 1 i § 2w zw. z art. 14h O.p. uznać należy za niezasadny.
Analiza nadesłanego uzupełnienie w sposób jednoznaczny wskazywała, że Skarżący nie uzupełnił wszystkich braków formalnych, o których uzupełnienie wezwał Organ w wezwaniu z 25 lipca 2025 r., tj. nie przeformułował pytania zawartego we wniosku w sposób, który dotyczy indywidualnej sprawy Strony. Skarżący przedstawił co prawda dodatkowe pytanie i wniósł dodatkową opłatę, ale również to pytanie nie dotyczyło Jego indywidualnej sprawy.
Zdaniem Sądu Dyrektor zasadnie uznał, że nadesłane uzupełnienie wniosku nie czyniło zadość żądaniu określonemu w wezwaniu, tj. Skarżący nie wykazał, że dotyczył on jego skutków podatkowych związanych z wynajmowaniem od Spółdzielni Mieszkaniowej "L." opisanego we wniosku lokalu, co uniemożliwiło jego merytoryczne rozpatrzenie, a w konsekwencji skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia.
W tych ramach przypomnieć należy, że w związku z nadesłanym uzupełnieniem we wniosku przedstawiono następujące pytania:
1. Czy Spółdzielnia Mieszkaniowa ma prawo do naliczania podatku VAT od podatku od nieruchomości?
2. Czy każdy Wynajmujący lokal będący płatnikiem podatku od towarów i usług ma prawo do opodatkowania podatkiem VAT kwoty podatku wynikającej z ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych? (pytanie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku).
Tymczasem zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
W konsekwencji z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie.
Nie oznacza to jednak, że każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepis powyższy wprowadza bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Mianowicie wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji, a wnioskodawcą, związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy.
Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Wynika z tego, że w odniesieniu do każdego podatku zainteresowany może żądać od organu wykładni co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, który indywidualizuje zakres jego sprawy. W szczególności zatem żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych, może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację jak - w dotyczącym go stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym - organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tego podatku.
Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie interpretacji, zobowiązany jest więc w pierwszej kolejności ustalić czy podmiot, który z wnioskiem tym wystąpił spełnia warunki uzyskania tej interpretacji (por. wyroki WSA w Warszawie III SA/Wa 1659/08, III SA/Wa 1328/10).
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może zatem wystąpić osoba, która posiada interes prawny, a więc u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego, tj. może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Wynika z tego, że odnośnie do każdego podatku zainteresowany może żądać od organu wykładni co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, który indywidualizuje zakres jego sprawy. Podkreślić należy, że przywołany przepis art. 14b § 1 O.p. wprowadza istotne ograniczenie legitymacji podmiotów występujących o interpretację. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2010 r. Il FSK 923/09, osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są: 1) podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji, 2) osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 O.p., 3) osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki, 4) przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa.
Natomiast z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej nie może wystąpić: 1) we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego, 2) osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego na możliwości stosowania oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych, 3)osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika, (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski: Ordynacja Podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo "Dom Organizatora" Toruń 2007 r., tom I, 78-79).
Z powyższych względów indywidualną sprawą zainteresowanego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p., nie jest każde zagadnienie, które go w jakiś sposób dotyczy lub interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej musi legitymować się określonym interesem prawnym w uzyskaniu tego rozstrzygnięcia.
3.6. Dalej przypomnieć należy, że analiza przedstawionych we wniosku pytań prowadziła do wniosku, że wątpliwość Strony dotyczyła prawidłowości opodatkowania podatkiem VAT kwoty podatku od nieruchomości przez Spółdzielnię Mieszkaniową "L.", która świadczy na rzecz Skarżącego usługę wynajmu lokalu, oraz prawidłowości opodatkowania podatkiem VAT kwoty podatku od nieruchomości przez każdego wynajmującego lokal będącego płatnikiem podatku VAT.
W tych ramach wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej: u.p.t.u.) podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Z powołanego przepisu wynika, że podatnikami VAT mogą być osoby prawne, osoby fizyczne jak również jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej.
Zatem na gruncie u.p.t.u. Spółdzielnia Mieszkaniowa "L.", kontrahent - od którego Strona wynajmuje lokal jest odrębnym od Skarżącego podatnikiem tego podatku. To na Spółdzielni ciąży obowiązek prawidłowego udokumentowania i prawidłowego opodatkowania świadczonych usług, w tym usług najmu na rzecz Strony. To Spółdzielnia Mieszkaniowa "L." obowiązana jest jako podatnik podatku VAT do stosowania w stosunku do realizowanych transakcji właściwych stawek podatku czy zwolnień od podatku. Odrębnymi od Strony podatnikami są również wszyscy inny podatnicy podatku VAT (każdy z osobna), niezależnie od formy w jakiej działają, którzy wynajmują lokale, i którzy obowiązani są stosować dotyczące ich regulacje z zakresu podatku od towarów i usług.
Biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 1 u.p.t.u. nie można zgodzić się z zarzutem Strony, że Organ dopuścił się jego naruszenia. Na podstawie tego przepisu każdy podmiot wymieniony w tym przepisie, który prowadzi działalność gospodarczą, a za taką uznane jest świadczenie usług wynajmu, ma status podatnika podatku VAT. Niewątpliwie podatnikiem w rozumieniu tego przepisu, jak wyżej wskazano jest zarówno Spółdzielnia Mieszkaniowa "L.", która Skarżącemu wynajmu lokal, jak i każdy podmiot wynajmujący lokal.
Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że otrzymując dokument księgowy w postaci faktury VAT jest on podatnikiem podatku od towarów i usług, a Spółdzielnia Mieszkaniowa "L." jest jedynie płatnikiem tego podatku, czyli jedynie uiszcza zastępczo w imieniu Strony należność publicznoprawną stanowiącą dochód Skarbu Państwa. Podkreślić ponownie trzeba, że na gruncie ustawy o podatku VAT, Spółdzielnia Mieszkaniowa "L." jest odrębnym od Skarżącego podatnikiem podatku VAT z tytułu świadczenia na jego rzecz usług wynajmu lokalu zobowiązanym do prawidłowego rozliczenia świadczonych usług, a nie płatnikiem tego podatku.
W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.t.u. należało uznać za nieuzasadniony.
3.7. Dalej przypomnieć należy, że jak trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, interpretacja indywidualna odnosząca się do realizacji przez podatnika określonych praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, pełni nie tylko funkcję informacyjną, ale też funkcję gwarancyjną (ochronną) w zakresie wskazanym w art. 14k-14n O.p. Zastosowanie się do wydanej interpretacji indywidualnej nie może szkodzić wnioskodawcy, tzn., że w stosunku do podmiotu, który zastosował się do rozstrzygnięcia zawartego w interpretacji, następuje wyłączenie odpowiedzialności karnej skarbowej oraz naliczania odsetek, a także zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji w sytuacjach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej.
Rozważając funkcję gwarancyjną instytucji interpretacji indywidualnej, należy podkreślić, że zastosowanie się do uzyskanej interpretacji ze skutkiem ochronnym jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście zaistniały stan faktyczny jest tożsamy ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku o jej wydanie. Skutki związane z wydaniem interpretacji dotyczą podmiotu, który o nią wystąpił (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2008 r. III SA/Wa 1506/08).
Zgodnie z art. 14b § 4 O.p. wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.
Oświadczenie takie, może złożyć tylko podmiot, którego sprawa dotyczy bezpośrednio (indywidualnie). Z uwagi na to, że przedstawiona wątpliwość dotyczyła kontrahenta Strony - Spółdzielni Mieszkaniowej "L." to tylko ten podmiot - mógł, złożyć oświadczenie, o którym mowa w wyżej powołanym przepisie at. 14 § 4 O.p.
Natomiast trudno w ogóle mówić o oświadczeniu, o którym mowa w art. 14 § 4 O.p. i w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przypadku wątpliwości Skarżącego dotyczących wszystkich podmiotów świadczących usługi wynajmu lokali. Oświadczenie to przecież może złożyć tylko i wyłącznie podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, a więc każdy podatnik świadczący tę usługę.
Wobec powyższego Dyrektor zasadnie powołał się w skarżonym postanowieniu na zapis art. 14 § 4 O.p., stad zarzut jego naruszenia Sąd uznał za niezasadny.
Skutki związane z wydaniem interpretacji dotyczą jedynie podmiotu, który o nią wystąpił. Spółdzielnia Mieszkaniowa "L.", która świadczy na rzecz Skarżącego usługę najmu, nie mogłaby korzystać z ochrony, jaka wynika z faktu wydania dla Strony interpretacji indywidualnej, o której stanowią art. 14k-14n O.p.
Wydana dla Strony interpretacja indywidualna w zakresie dotyczącym uznania za prawidłowe/bądź nieprawidłowe opodatkowania podatkiem VAT przez Spółdzielnię Mieszkaniową "L." kwoty podatku od nieruchomości pozbawiona byłaby przypisanej jej funkcji gwarancyjnej. Pełniłaby jedynie dla Strony funkcję informacyjną.
Natomiast Dyrektor w trybie art. 14b § 1 O.p. umocowany jest wyłącznie do wydawania interpretacji indywidualnych. Wydając zatem w niniejszej sprawie interpretację indywidualną Dyrektor naruszyłby art. 14b § 1 O.p. Poruszone we wniosku zagadnienia w zakresie pytań sformułowanych we wniosku, oraz przedstawione stanowisko nie dotyczyło indywidualnej sprawy Skarżącego, lecz odnosiło się do sytuacji prawnopodatkowej Spółdzielni Mieszkaniowej "L." oraz innych podatników podatku VAT, stąd brak jest podstaw, aby to Skarżący wystąpił o interpretację przepisów prawa podatkowego z tą sytuacją związanych.
Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem, że w zaskarżonym postanowieniu przyjęto sprzeczne ustalenia, polegające na przyjęciu, że wniosek o interpretację indywidualną zmierzałby do uregulowania sytuacji prawnej i faktycznej innego podmiotu - Spółdzielni Mieszkaniowej, a taka sytuacja stanowiłaby w istocie spełnienia funkcji informacyjnej wydanej interpretacji ze skutkiem na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej, która wskutek wydanej interpretacji nie mogłaby korzystać z ochrony jak wynikałaby z ustalenia interpretacji dla Wnioskodawcy.
Podkreślić także należy, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor nie zanegował, że otrzymana od Spółdzielni Mieszkaniowej faktura stanowi dla Strony koszt prowadzonej działalności podczas rozliczania i składania deklaracji, w związku z tym występują u Skarżącego skutki podatkowe związane z jej otrzymaniem, ale ani przedstawione pytania, ani stanowisko nie odnosiło się do praw i obowiązków Strony na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług związanych z nabywaną usługą najmu lokalu, np. z prawem do odliczenia podatku naliczonego z faktury otrzymanej od Spółdzielni Mieszkaniowej "L.".
Zatem Organ zasadnie przyjął w skarżonym postanowieniu, że pomimo uzupełnienia wniosku, sformułowane pytania i stanowiska do nich w dalszym ciągu nie dotyczyły sfery opodatkowania. Strony, nie dotyczyły skutków podatkowych dla Skarżącego jako podatnika podatku VAT.
W związku z brakiem postawionego pytania/pytań i stanowiska dotyczącego skutków podatkowych dla Skarżącego, interpretacja wydana w przedmiotowej sprawie byłaby pozbawiona funkcji gwarancyjnej (ochronnej), co jak wyżej wskazano pozostawałoby w sprzeczności z istotą interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14 § 1 O.p. W trybie tym Organ, nie mógł więc wydać interpretacji indywidualnej, w której przedstawiałby ocenę działań, praw i obowiązków innych niż Strona podmiotów.
Tym samym zarzut naruszenia art. 14b § 1 O.p. uznać należało za bezzasadny.
3.8. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu naruszenie art. 14§ 2b O.p., Sąd również uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z ww. przepisem:
Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku:
1) wycofania wniosku - w całości;
2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;
3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie, która stanowiłaby podstawę do zwrotu wniesionej opłaty za wydanie interpretacji indywidualnej, stąd też zasadnie Dyrektor uznał, że wpłacona przez Skarżącego opłata nie podlega zwrotowi. Podkreślić należy, że już w wezwaniu z 25 lipca 2025 r. Dyrektor poinformował Stronę, że w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, uiszczona opłata nie zostanie zwrócona.
3.9. Zdaniem Sądu Strona nie wykazała, aby Dyrektor wydając zaskarżone postanowienie Organ dopuścił się naruszenia zapisu art. 236 O.p.
W myśl tego przepisu:
Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.
§ 2. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia:
1) postanowienia stronie;
2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.
Trudno przyjąć, że Dyrektor naruszył powyższy przepis informując Stronę w postanowieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, o możliwości i terminie wniesienia na to postanowienie zażalenia. Zarzut ten uznać zatem należy za całkowicie niezrozumiały, zwłaszcza w sytuacji, gdy Strona z tego prawa skorzystała i wniosła zażalenie.
Analogicznie ocenić należy zarzut naruszenia art. 239 O.p., który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Przepis ten ma charakter informujący, że w sprawach, w których do Dyrektora wpłynie wniesione przez podatnika zażalenie. Organ postępuje tak, jak w sprawach, w których wniesiono odwołanie od decyzji wydanych przez organ I instancji.
3.10 Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 22 i art. 13 § 1a O.p.
Zgodnie z art. 22 O.p.:
§ 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników:
1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;
2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.
§ 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawachdotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy, określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.
§ 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania podatku, jeżeli:
1) pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji, lub
2) podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.
§ 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.
(:)
§ 5, W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.
Przepis ten w żadnej mierze nie odnosi do zakresu złożonego przez Stronę wniosku, stąd też trudno uznać, że Dyrektor dopuścił się jego naruszenia wydając dla Strony 20 sierpnia 2025 r. postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, oraz w postanowieniu z 4 listopada 2025 r. utrzymującym je w mocy.
W ustawie Ordynacja podatkowa brak jest przepisu art. 13 § 1a.
3.11. Sąd za pozbawiony podstaw prawnych uznał również zarzut Strony dotyczący naruszenia zaskarżonym postanowieniem ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.), a zwłaszcza art. 34 ustawy, który stanowi:
Zgodnie z art. 34 1 ust. 1 ww. ustawy:
Przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna)."
W myśl art. 34 ust. 17 Prawa przedsiębiorców:
Zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego O.p.
4. Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2025 r. poz. 497, 621, 622, 769, 820,1203 i 1235.)
Stosowanie do zapisu art. 3 pkt 1 i pkt 2 O.p.: ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich;
2) przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia; ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z powyższych przepisów wynika, że tryb wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, a takim prawem są przepisy ustawy o podatku od towarów i usług regulują przepisy Ordynacji podatkowej, a nie ustawy Prawo przedsiębiorców. Zatem rozpatrując wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej a w konsekwencji wydając skarżone postanowienie. Organ nie stosował przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, stąd zarzut ich naruszenia jest nieuzasadniony.
3.13. Za niezrozumiały należy również uznać naruszenie przez Organ przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707, dalej: u.p.o.l.).
Zgodnie z art. 1 pkt 1 u.p.o.l., albowiem z powołanych przepisów wynika, że Dyrektor nie jest uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych dotyczących podatków i opłat lokalnych, a więc nie jest uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych dotyczących podatku od nieruchomości. Interpretacje indywidualne w tym zakresie wydają orany wymienione w art. 14j § 1 O.p.. Zauważyć trzeba, że w skarżonym postanowieniu Organ w żadnym miejscu nie odniósł się do regulacji zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.14. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.