Kolegium wyjaśniło, że o zajęciu nieruchomości - budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej. Zaakceptowało stanowisko organu podatkowego I instancji co do tego, że nie zawsze przedsiębiorca będzie musiał do osiągnięcia efektów swojej działalności "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Zwróciło uwagę na to, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. użył bowiem sformułowania "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", nie zaś "w których prowadzona jest działalność gospodarcza". Zdaniem SKO istotne jest, czy budynek mieszkalny wykorzystywany jest do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy. Jeżeli nieruchomość jest lub może być w jakikolwiek sposób być wykorzystywana do prowadzenia działalność gospodarczej , a stanowi własność osoby prawnej, to zachodzi podstawa do zastosowania podwyższonej stawki podatku. Kolegium wskazało, że budynek mieszkalny może być uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., jeżeli stanowi element przedsiębiorstwa i jest bezpośrednio związany z wykorzystaniem go w prowadzeniu działalności gospodarczej (wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 1270/19).
Kolegium nawiązało do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2024 r. sygn. akt III FPS 2/24, w której Sąd stwierdził, że budynki sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, w takiej części w jakiej służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych mieszkańców, należy traktować jako budynki mieszkalne.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, na to że NSA we wspomnianej uchwale przyjął, że z zajęciem budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej wynajmującego będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy w obrębie (wewnątrz) jego powierzchni wykonywane są faktycznie działania wypełniające definicję działalności gospodarczej z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.) lub nie jest realizowany cel mieszkaniowy, a budynek mieszkalny (jego część) pozostaje w dyspozycji przedsiębiorcy (podatnika podatku od nieruchomości), stanowiąc element jego strategii gospodarczej. Za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie będą mogły być uznane natomiast te części budynku mieszkalnego, które są wykorzystywane (zajęte) na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu, nawet wówczas, gdy ich oddanie przez podatnika (np. dewelopera, spółdzielnię mieszkaniową, spółkę komunalną, podmiot działający w formule społecznej agencji najmu albo społecznej inicjatywy mieszkaniowej lub innego właściciela będącego przedsiębiorcą) do korzystania osobom trzecim dla realizacji tej funkcji (zajęcie na cele mieszkalne), nastąpiło w ramach gospodarczej działalności podatnika (np. komercyjnego najmu).
Jako doniosłe w kontekście rozpoznawanej sprawy SKO uznało zamieszczone w uchwale wyjaśnienia NSA, co do tego że budynek mieszkalny pozostaje zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w sytuacji, w której podatnik - przedsiębiorca wprawdzie wzniósł budynek mieszkalny albo nabył budynek lub jego część, jednak nie dokonuje sprzedaży lokali mieszkalnych ani ich nie wynajmuje na cele zgodne z przeznaczeniem (trwałe pustostany). Ze zjawiskiem takim często spotkać się można wówczas, gdy lokale mieszkalne nabywane są (lub realizowane) w celach inwestycyjnych jako forma długoterminowej lokaty środków finansowych w oczekiwaniu na wzrost cen (praktyka znana w działalności m.in. funduszy inwestycyjnych). Budynki takie lub ich części można kwalifikować do kategorii towaru mającego na celu zabezpieczenie na przyszłość źródła przychodów, którym jest działalność gospodarcza, a brak realizacji funkcji mieszkalnych ma charakter subiektywny, stanowiąc efekt decyzji gospodarczych podatnika, element jego strategii ekonomicznej.
Powyższe przywiodło SKO do uznania, że sporny budynek podlega opodatkowaniu wg stawki jak dla budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Budynek ten znajdujący się w posiadaniu Spółki nie był zajęty na trwałe cele mieszkaniowe. Stanowił rodzaj towaru, którym dysponowała Strona i którego czy to z przyczyn obiektywnych czy subiektywnych, nie wykorzystywał w celach mieszkaniowych. W tej sytuacji zasadnym było w ocenie SKO zastosowanie najwyższej stawki podatku od nieruchomości.
Odnosząc się do kwestii opodatkowania powierzchni strychu, Kolegium zwróciło uwagę na wyrok NSA z 12 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2308/15, w którym zauważono, że nie ma podstaw prawnych, by stworzyć odrębną kategorię poddaszy nieużytkowych, przeciwstawioną kategorii poddaszy użytkowych wskazanej w u.p.o.l., jak czyni to skarżący, i wywodzić z tego tezę, że tylko poddasze użytkowane (nie użytkowe) podlega opodatkowaniu. Skarżąca wywodziła, że poddasze budynku nie jest i nigdy nie było użytkowane w związku z czym nie powinno podlegać opodatkowaniu. Wedle SKO brak wykorzystywania strychu nie ma znaczenia dla zakwalifikowania poddasza jako nieużytkowego. Wspomniane pomieszczenia z pewnością mogą być użytkowane, są skomunikowane z resztą budynku za pomocą schodów. Mają odpowiednią wysokość (pow. 2,20 m), która umożliwia ich użytkowanie. Kolegium zauważyło, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wskazuje definicji poddasza użytkowego. Uznać należy zatem, że jest nim poddasze, które może być użytkowane (jego parametry techniczne pozwalają na jego użytkowanie). Organ odwoławczy nawiązał do wyroku WSA w Gliwicach z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 825/19 WSA w Gliwicach, w którym stwierdzono że dla potrzeb odkodowania znaczenia użytego w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. terminu "kondygnacja" nie można opierać się na definicji z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) również i z tej przyczyny, że o opodatkowaniu określonej powierzchni użytkowej podatkiem od nieruchomości decydowałby akt podustawowy. W konsekwencji SKO zaakceptowało wymiar zobowiązania podatkowego wynikający z decyzji organu podatkowego I instancji.
Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego wniosła skargę do WSA w Gliwicach na powyższą decyzję SKO zarzucając, że została wydana z naruszeniem:
art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) w związku z art. 1a ust. 2a pkt. 1) u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie,
art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. b) w związku z art. 1a ust. 2a pkt. 1) u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności sformułowania "budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" skutkującą uznaniem, że posiadany przez Skarżącą budynek mieszkalny był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i tym samym względem Skarżącej zachodzą przesłanki przemawiające za określeniem wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w wysokości określonej w art. 5 ust. 1 pkt. 2b) u.p.o.l. i odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości.
art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
art. 122 o.p., tj. poprzez niepełne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych i uznaniem, że Spółka:
zajmowała budynek mieszkalny na cele związane z działalnością gospodarczą.
prowadziła działalność polegającą na wynajmie i obrocie nieruchomościami
art. 187 o.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy w sposób niewyczerpujący oraz stronniczy
Strona skarżąca wniosła o:
a) uchylenie decyzji SKO
b) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych
Uzasadniając skargę Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania. Zdaniem Skarżącej, nieruchomość mogła być związana z działalnością gospodarczą, ale nie była zajęta na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. SKO błędnie uznało, że stawki podatku przewidziane art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. b) u.p.o.l. nie zostały uzależnione od faktycznego (fizycznego) zajęcia budynku mieszkalnego lub jego części w celu prowadzenia działalności gospodarczej a istotne jest natomiast, czy wykorzystywane są one do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy.
Strona nawiązała do funkcjonującego w orzecznictwie znaczenia pojęcia gruntów "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, bądź też działań zmierzających do uzyskania zakładanego rezultatu. Przesądzające znaczenie dla ustalenia, że dany grunt jest "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej", ma zatem sposób faktycznego jego wykorzystywania. Strona wskazała na utrwalony w orzecznictwie sposób wykładni pojęcia "zajęcie". Wskazała na potrzebę odróżnienia pojęć "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" oraz "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej".
Strona skarżąca nawiązała do wyroku NSA z 12 lipca 2023 r. sygn. akt III FSK 250/23, w którym Sąd wyjaśnił, że art. 1a ust 7 pkt 7 w związku z art 1a ust 2a pkt 7 u.p.o.l. nie pozwala na odnoszenie zdefiniowanego w art. 1a ust. 1 pkt 3 pojęcia: "związane z działalnością gospodarczą", do budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, nawet gdyby znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, którego aktywność dotyczy wyłącznie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Spółka podkreśliła, że przesłanka "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej" ma autonomiczny i zakresowo węższy charakter w stosunku do pojęcia "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" oraz stanowi ona okoliczność faktyczną, a nie prawną.
Skarżąca zaznaczyła, że nabyta przez nią nieruchomość przy ul. [...] w C. nigdy nie była wykorzystywana w celu prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Spółka w okresie jej posiadania nie przeprowadzała jakiegokolwiek remontu ani modernizacji budynku. Nieruchomość nie była oddana w najem czy dzierżawę. Spółka nie zawarła też żadnych umów związanych z oddaniem do korzystania osobom trzecim przedmiotowej nieruchomości. Co więcej, nieruchomość nie była nawet zajęta przez Spółkę. Nieruchomość nie była wykorzystywana w jakimkolwiek celu, nie były tam prowadzone biura, magazyn, produkcja. Nie przebywał tam też żaden z pracowników czy współpracowników Spółki. Na terenie nieruchomości nie mieściło się tam nawet biuro Zarządu. Przez cały okres, w którym Spółka była właścicielem tej nieruchomości, budynek był pustostanem. Poczta kierowana pod wskazany adres często nie była odbierana. Spółka nie wykorzystywała, nie zajmowała budynku, ani jego określonej części na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
Sam fakt wprowadzenia budynku mieszkalnego do ksiąg rachunkowych nie może przesądzać o zajęciu tejże nieruchomości na cele związane z działalnością, choć może wskazywać na związanie tego budynku z działalnością. Strona wskazała, że SKO nie uwzględniło, że z pełnego odpisu KRS wynika, iż działalność w zakresie – wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi a ponadto kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami – została wprowadzona i zarejestrowana przez sąd rejestrowy dopiero 29 kwietnia 2022 roku. Wcześniej, głównym przedmiotem działalności pozostawała działalność usługowa w zakresie naprawy, konserwacji, remontów lokomotyw kolejowych, tramwajowych oraz taboru kolejowego i tramwajowego, a ponadto 118 innych pozycji związanych z przemysłowym charakterem prowadzonej działalności (np. wydobywanie skał wapiennych, gipsu i kredy, wykonywanie robót ogólnobudowlanych w zakresie obiektów górniczych i produkcyjnych, wynajem sprzętu budowlanego i burzącego z obsługą operatorską, sprzedaż hurtowa artykułów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia hydraulicznego i grzejnego, itp.).
Zakup nieruchomości nie był związany z jakąkolwiek prowadzoną działalnością inwestycyjną, związaną z obrotem nieruchomościami. Głównym przedmiotem działalności pozostaje od 29 kwietnia 2022 r. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.
Kolegium w odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z 7 maja 2025 r. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z argumentacją na jego poparcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga wniesiona została na decyzję wymienioną w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") podlegającą kontroli sprawowanej przez właściwy sąd administracyjny. Wspomniana kontrola wykonywana jest pod względem zgodności z prawem poddanych jej działań administracji publicznej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzając kontrolę sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a).
Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika, że składy sądzące sądów administracyjnych są związane stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, a chcąc odstąpić od wyrażonego w uchwale zapatrywania powinny przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.
Spór w niniejszej sprawie koncentruje się na tym, czy i na jakich warunkach budynek sklasyfikowany w ewidencji środków jako mieszkalny traktowany będzie jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w związku z tym objęty zostanie opodatkowaniem z zastosowaniem najwyższych stawek podatku od nieruchomości.
Problematyka opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiących własność przedsiębiorcy budynków mieszkalnych była wielokrotnie przedmiotem uwagi sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 października 2024 r. sygn. akt III FPS 2/24 stwierdził, że budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie znalazł powodów dla odstąpienia od stanowiska wyrażonego w uchwale.
W uzasadnieniu powołanej uchwały NSA wyjaśnił, że jako wskazującą na związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej traktować należy sytuację, w której podatnik - przedsiębiorca wprawdzie wzniósł budynek mieszkalny albo nabył budynek lub jego część, jednak nie dokonuje sprzedaży lokali mieszkalnych ani ich nie wynajmuje na cele zgodne z przeznaczeniem (trwałe pustostany). Ze zjawiskiem takim często spotkać się można wówczas, gdy lokale mieszkalne nabywane są (lub realizowane) w celach inwestycyjnych jako forma długoterminowej lokaty środków finansowych w oczekiwaniu na wzrost cen (praktyka znana w działalności m.in. funduszy inwestycyjnych). Budynki takie lub ich części można kwalifikować do kategorii towaru mającego na celu zabezpieczenie na przyszłość źródła przychodów, którym jest działalność gospodarcza, a brak realizacji funkcji mieszkalnych ma charakter subiektywny, stanowiąc efekt decyzji gospodarczych podatnika, element jego strategii ekonomicznej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę odczytuje treść powyższej uchwały jako czytelne wskazanie, że z preferencji podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych przejawiającej się w stosowaniu najniższej stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., korzystać będą budynki mieszkalne należące do osób prawnych mających status przedsiębiorców, jeżeli budynki te realnie służą zaspokojeniu trwałych potrzeb mieszkaniowych.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przewidzianą w nim stawkę podatku od nieruchomości stosuje się wobec budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Użyty w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. zwrot "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" należy odróżniać, od pojęcia "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" użytego w art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. dla zdefiniowania przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zwrotu "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" nie można odnosić do przedmiotu opodatkowania będącego jedynie w posiadaniu przedsiębiorcy.
Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w szczególności budynek mieszkalny, będzie mógł być traktowany jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej wówczas, gdy ma istotne znaczenie z perspektywy specyfiki działalności gospodarczej prowadzonej przez danego przedsiębiorcę. Będzie tak wówczas, gdy budynek mieszkalny jest fizycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Przejawia się to w bezpośrednim jego wykorzystaniu dla świadczenia usług lub dostawy towarów. Budynek mieszkalny (lub jego część) będzie można też traktować jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej również wówczas, gdy został nabyty dla wykorzystania w takim celu, miał służyć wygenerowaniu przychodu w związku z pożytkami cywilnymi z rzeczy, lub w związku z jego sprzedażą. Stosownie do stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale NSA z 21 października 2024 r. sygn. akt III FPS 2/24 za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej należy uważać budynek stanowiący dla przedsiębiorcy inwestycję, gdy traktowany jest jak towar. W takich przypadkach o zajęciu budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej świadczyć mogą działania organizacyjne podejmowane przez przedsiębiorcę, takie jak oferowanie do najmu albo sprzedaży, adaptacja, remont, modernizacja. Wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jaką zaprezentowało w niniejszej sprawie SKO wspiera się i jest zgodna z poglądem wyrażonym w przywołanej uchwale NSA. Stąd Sąd uznał zarzut naruszenia powyższych przepisów jako chybiony. Wystąpienie okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. czyniło niezasadnym zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 2a pkt. 1) u.p.o.l.
W sprawie nie jest sporne, że strona Skarżąca w okresie jakiego dotyczyła zaskarżona decyzja była przedsiębiorcą. Spółka nie była podmiotem o tzw. "podwójnej identyfikacji", to jest zarówno prowadzącą działalność gospodarczą jak też wykonującą inną działalność nie stanowiącą działalności gospodarczej. Jako okoliczność przyznaną przez stronę traktować należy to, że budynek nie był przeznaczony na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, gdyż nie był wynajmowany ani dzierżawiony. Niesporne i znajdujące potwierdzenie w materiale sprawy jest też to, że należący do Spółki budynek był sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek mieszkalny. Przestał mieć taką klasyfikację w oparciu o decyzję Prezydenta z 16 listopada 2023 r. o aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do budynku posadowionego na opodatkowanej nieruchomości (akta administracyjne organu podatkowego I instancji poz. 67, 66).
Trafne w ocenie Sądu okazały się ustalenia organów podatkowych, co do tego że Spółka traktowała nieruchomość jako towar, co wynika ze sprawozdań z jej działalności za lata 2018-2022 r., w których określała sporną nieruchomość jako inwestycyjną. Spółka przeznaczyła nieruchomość do sprzedaży i nie prowadziła w niej żadnych działań. Doszło zatem do sytuacji, w której Spółka traktowała składnik majątku jako potencjalne przyszłe źródło przychodu, a tego rodzaju składnik majątku nie musi być bezpośrednio wykorzystywany do działalności operacyjnej. Ocena taka znajduje dodatkowo potwierdzenie w tym, że Spółka sprzedając nieruchomość w 27 lutego 2023 r. w zgodnych oświadczeniach woli złożonych wspólnie z kontrahentem (umowa sprzedaży pkt IV) wybrała rezygnację ze zwolnienia z podatku od towarów i usług wybierając opodatkowanie transakcji tym podatkiem, a zatem potraktowała sprzedaż jako odpłatną dostawę towaru (akta administracyjne organu podatkowego I instancji poz. 51,50).
W tej sytuacji dla uznania spornego budynku mieszkalnego za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób uzasadniający zastosowanie stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) nie było konieczne fizyczne wykorzystanie tego obiektu do działalności gospodarczej. Spółka zanim dokonała zmiany w rejestrze przedsiębiorców odnośnie zakresu prowadzonej działalności, identyfikowała posiadane przez siebie aktywa trwałe w postaci nieruchomości (w tym spornej) jako inwestycje. Dokonanie wpisów w rejestrze przedsiębiorców KRS nie było zatem związane z rzeczywistą zmianą kierunku działalności Spółki, ta bowiem dokonała się już wcześniej. Z treści sprawozdań składanych przez Spółkę wynika, że jednostka od dłuższego czasu nie prowadziła czynnej działalności w zakresie jaki wynikać miał z wpisów do rejestru (od 2018 r. brak kosztów pracowniczych) to jest działalności polegającej na produkcji, transporcie, usługach doradztwa, a jej działalność polegać miała na oferowaniu sprzedaży nieruchomości. Spółka wskazywała po stronie pasywów pożyczkę zaciągniętą od podmiotu, od którego nabyła sporną nieruchomość.
Zaakcentować należy, że sporny budynek, nigdy nie był przeznaczony dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Powstał i był czynnie użytkowany przez poprzednich właścicieli jako obiekt usługowy (oddział banku, urząd). Określenie w ewidencji gruntów i budynków funkcji budynku jako "mieszkalny" było niezgodne z dokumentacją architektoniczną, nie znajdowało odzwierciedlenia w aktach urzędowych dotyczących tego obiektu, ani z jego sposobem wykorzystania. Wskazuje na to treść złożonych do akt administracyjnych dokumentów, w tym m.in. decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane z 14 października 2008 r. wydanej dla Spółki, w której budynek określa się mianem usługowego, "Dokumentacja konserwatorska remontu elewacji budynku kamienicy przy ul. [...] w C." z 2008 r., a co zostało szczegółowo opisane w decyzji z Prezydenta z 16 listopada 2023 r. (akta administracyjne organu podatkowego I instancji poz. 52, 66).
Wbrew zarzutom skargi Kolegium nie naruszyło powołanych w niej przepisów postępowania – art. 121, art. 122, art. 187 § 1 o.p. Organy podatkowe ustalił wszystkie istotne dla wydania rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, a uczyniły to w oparciu o wyczerpująco zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Zgromadzone dowody zostały ocenione nie w sposób dowolny lecz zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego. Organy podatkowe w motywach decyzji odniosły się do stanowiska i okoliczności wskazywanych przez stronę. W toku postępowania strona miała zapewnioną możliwość czynnego w nim udziału. Kontrola instancyjna została przeprowadzona prawidłowo.
W tym stanie rzeczy skarga okazała się bezzasadna i jako taką należało ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.