Wyrok WSA z dnia 08 stycznia 2026, sygn. I SA/Gl 579/25

Dalej skarżący wskazali na treść art. 213 § 4 i § 5 O.p.:

§ 4. W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji.

§ 5. Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio.

W związku z tym termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji zaczął bieg 27 grudnia 2025 r.

Końcowo skarżący wskazali, że organ odwoławczy na podstawie art. 170 P.p.s.a. był związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/GI 901/23. Skoro w dalszym ciągu trwało postępowanie uzupełniające decyzję organu pierwszej instancji, to wcześniej wniesione odwołanie było niedopuszczalne, a decyzja wydana w konsekwencji niedopuszczalnego odwołania jest nieważna.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest kwestia zachowania terminu do wniesienia odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z 13 stycznia 2023 r.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 233 § 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.).

Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się już przed organem odwoławczym, po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 O.p.

W tym miejscu należy wskazać, że w tut. Sądzie toczyło się postępowanie pod sygn. akt I SA/Gl 660/24 (wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), zainicjowane skargą tej samej strony na decyzję organu odwoławczego z 28 marca 2024 r. nr SKO.F/41.4/1612/2023/0, którą po rozpoznaniu odwołania skarżących, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 13 stycznia 2023 r. nr [...], ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023.

Istota sporu w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 660/24 sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy odwołanie skarżących zostało wniesione w terminie, czy też było niedopuszczalne jako przedwczesne w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji jeszcze nie uzupełnił decyzji wydanej w pierwszej instancji, z uwagi na treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 901/23. Tut Sąd bowiem wyrokiem w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 901/23 uchylił zarówno postanowienie organu odwoławczego z 5 czerwca 2023 r. nr SKO.F/41.4/432/2023/9190 w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z 7 marca 2023 r. nr [...].

W tym miejscu wskazać należy, że organ odwoławczy rozpoznał odwołanie decyzją z 28 marca 2024 r., a więc już po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z 1 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 901/23, który wyeliminował z obrotu prawnego postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2023 r. wydane w obu instancjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 660/24 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Zdaniem Sądu odwołanie można wnieść tylko po rozpatrzeniu żądania o uzupełnienie decyzji. Przy czym w zależności od rozpoznania wniosku o uzupełninie decyzji, zachowanie terminu do wniesienia odwołania, ocenia się w oparciu o art. 213 § 3 i 4 O.p. lub art. 213 § 5 O.p. Drugi z tych przepisów przy odpowiednim zastosowaniu art. 213 § 4 O.p. ma zastosowanie w sytuacji, gdy zostanie wydane postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji. Powyższy wyrok nie jest prawomocny.

Organ odwoławczy, wydając zaskarżone postanowienie, uczynił to przed rozstrzygnięciem w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 660/24, nie rozważając nawet możliwości zawieszenia postępowania, zainicjowanego wniesieniem kolejnego odwołania.

Natomiast w myśl art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p., organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek lub z urzędu, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji (tutaj: postanowieni) wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2.

Tak więc w realiach rozpoznawanej sprawy mamy dwa odwołania wniesione od tej samej decyzji organu pierwszej instancji.

Trzeba także nadmienić, że organ odwoławczy na podstawie art. 170 P.p.s.a. był związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/GI 901/23.

Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie do tego unormowania w sytuacji istnienia prawomocnego orzeczenia ustawodawca wprowadza związanie nie tylko w stosunku do stron i sądu, który je wydał, lecz związanie to obejmuje także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych również inne osoby. Zatem treść art. 170 P.p.s.a. skutkuje koniecznością uwzględnienia prawomocnego wyroku w wydanym rozstrzygnięciu, gwarantując przez to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych.

W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania: art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p. i art. 170 P.p.s.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 580 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika, będącego adwokatem - 480 zł.