2. art. 121 § 1 O.p. poprzez brak wnikliwej analizy stanu faktycznego, a przez to dwukrotne egzekwowanie tej samej należności, a także podejmowanie działań ukierunkowanych na stworzenie podatnikowi jak największych przeszkód w funkcjonowaniu oraz zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowej, co do której strona wniosła skargę na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego, zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, a także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uchylił decyzję Dyrektora z dnia 28 lutego 2023 r.;
3. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 w zw. żart. 210 § 4 i art. 219 O.p. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, brak wyjaśnienia, analizy i udokumentowania wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz nieprecyzyjne i niejasne wyjaśnienie stronie przesłanek, którymi organ kierował się wydając zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu Spółka wskazała, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okresy 8/2015 i 11/2015 przestało istnieć w związku ze zrealizowaniem w Banku P S.A. tytułów wykonawczych nr 2407-723.178717.2023 i 2407-723.178744.2023, co oznacza, że dyspozycja Skarżącej co do dokonanej wpłaty była dla organu wiążąca i powinna zostać zrealizowana zgodnie z art. 62 § 1 O.p.
Spółka powołała się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 czerwca 2024 r. I SA/GI 7171/23, który w całości potwierdził stanowisko Skarżącej wyrażone w skardze oraz w niniejszym postępowaniu co do tego, że zobowiązanie podatkowe, na poczet, którego zaliczona została wpłata skarżącego faktycznie w ogóle nie istnieje.
2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Uwzględnienie skargi następuje bowiem w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3.2. Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół prawidłowości zaliczenia przez organy podatkowe dokonanej przez Spółkę wpłaty z 27 marca 2023 r. w wysokości 15 448 zł.
3.3. Rozważając sporne zagadnie w pierwszej kolejności przywołać należy przepisy Ordynacji podatkowej mające zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 62 § 1 O.p. jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.
Przepis art. 62 § 1 O.p. umożliwia dysponowanie przez podatnika dokonaną przez niego wpłatą (tj. dokonanie wyboru na poczet, którego zobowiązania podatkowego spośród wielu ma być zarachowana wpłata), ale dotyczy tylko podatników, którzy terminowo, rzetelnie i systematycznie regulują swoje zobowiązania podatkowe. Dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty - wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego - jest zatem wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął (por. wyrok WSA w Gliwicach z 7 października 2020 r. I SA/GI 766/20).
Zatem w sytuacji istnienia zaległości podatkowych, podatnik czy też płatnik dokonujący wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu podatkowego, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku, a w przypadku braku określenia podatku, albo braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości , podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności, spośród wszystkich zaległości podatkowych. Ustawodawca nie pozostawił organom podatkowym tym zakresie żadnej swobody w zakresie podjęcia odmiennej decyzji.
3.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Zdaniem Sądu zasadnicze znaczenia ma fakt, że decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 17 grudnia 2020 r. nr [...], [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2015 r. do grudnia 2016 r. organ ten postanowieniem nr [...] z 17 lutego 2023 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to zostało uznane za doręczone Spółce 7 marca 2023 r.
W kwestii istnienia zobowiązania wynikającego z ww. przypomnieć należy, że na dzień dokonania wpłaty, będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia Spółka posiadała nieuiszczone zobowiązania (wg terminu płatności) za:
- 8/2015 w kwocie 9,04 zł,
-11/2015 w kwocie 4,35 zł,
- 11/2015 w kwocie 50.000,00 zł (nienależny zwrot).
Z akt sprawy wynika, że wystawione zostały tytuły wykonawcze: 1) nr 2407-723.178717.2023 - za okresy 5, 6, 7 i 8/2015 w kwocie należności głównej ogółem 203.652,20 zł, 2) nr 2407-723.178744.2023 - za okresy 9, 10, 11/2015 w kwocie należności głównej ogółem 98.251,00 zł, które nie obejmowały kwoty nienależnie dokonanego 24 marca 2016 r. zwrotu podatku Spółce w kwocie 50.000 zł.
Zdaniem Sądu zasadnie twierdzi Dyrektor, odnosząc się do wyroku WSA w Gliwicach w sprawie I SA/GI 717/23, że w dacie zaliczenia, tj. 27 marca 2023 r. wyrok ten nie znajdował się w obrocie prawnym - został wydany 18 czerwca 2024 r. - natomiast był on znany organom w dacie wydawania opisanych powyżej orzeczeń. Wyrok ten nie jest prawomocny, albowiem Dyrektor sporządził skargę kasacyjną. Zatem wyrok zapadł już po dacie wpłaty - która jest tożsama z datą zaliczenia Skarżąca nie korzystała z ochrony wynikającej z art. 152 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
Skład orzekający w sprawie podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 20 listopada 2025 r. III FSK 964/24, zgodnie z którym regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. odnosi się do wszelkich uchylanych aktów, czyli również takich, które nie podlegają wykonaniu, zatem prowadzi do skutków dalej idących niż tylko wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przepis ten ma przede wszystkim na celu zabezpieczenie interesów strony przed negatywnymi działaniami organów podatkowych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Może mieć również wpływ na prawa lub obowiązki stron w innym postępowaniu, jeżeli uchylony akt pozostaje w związku z tym postępowaniem.
Tymczasem wyrok tut. Sądu w sprawie I SA/GI 717/23 uchylił wyłącznie decyzję organu II instancji, co oznacza, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 17 grudnia 2020 r., której nadano rygor wykonalności, nadal pozostaje w obrocie prawnym.
3.5. Skład orzekający nie podzielił także zarzutów naruszeniu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p. Jak już wskazano samo naruszenie przepisów prawa procesowego przez organ podatkowy nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, jeżeli naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Spostrzeżenie to jest szczególnie istotne, gdyż skarżąca podnosząc naruszenie przepisów prawa procesowego nie wykazała ich istotnego wpływu na wynik sprawy. Również skład orzekający w niniejszej sprawie nie doszukał się takich uchybień.
W tych ramach przypomnieć należy, że organy podatkowe mając na uwadze obowiązki wynikające z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, następnie dokonały jego swobodnej oceny w granicach wyznaczonych art. 191 O.p. Organy podatkowe prowadziły postępowania podatkowe w sposób obiektywny i bezstronny, więc nie doszło do naruszenia art. 121 § 1 O.p.
Istotą wynikającej z art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej jest obowiązek podejmowania przez organ podatkowy z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Fakt, że przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych prawem reguł, ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do odmiennego niż prezentowane przez Skarżącego stanowiska, nie powoduje ich bezprawności.
W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej Dyrektor, zastosował w sprawie prawidłowo przepis art. 62 O.p. Takie postępowanie nie narusza wynikającą z art. 121 O.p. zasadę zaufania do organów podatkowych.
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor nie naruszył art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. przez wadliwe uzasadnienie decyzji poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, albowiem wbrew twierdzeniom skargi, zdaniem Sądu uzasadnienie umożliwia ustalenie przyczyn zastosowania przepisów prawa materialnego i dokonanie kontroli sądowej. Wyjaśnia również Skarżącej dlaczego Dyrektor podjął takie a nie inne rozstrzygnięcie.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.