Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego dokonanie przez skarżącą formalności wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego w 2009 roku, natomiast potwierdza, iż w dniu 18 marca 2025 r. dopełniła formalności dotyczących zwolnienia od opłat abonamentowych z tytułu ukończenia 60 lat i prawa do emerytury, której wysokość nie przekraczała miesięcznie kwoty 50% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa GUS. Zwolnienie od opłat na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] obowiązuje od m-ca kwietnia 2025 r.
Wobec powyższych ustaleń uznać należy, że w zaskarżonym postanowieniu z dnia 26 lutego 2025 r. znak: COF.OUR.635.10320.2024 KA.PK.P 12342777 prawidłowo uznano, iż zarzut nieistnienia obowiązku należy oddalić.
W postanowieniu z dnia 26 lutego 2025 r. właściwie zajęto stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.
Dyrektor stwierdził, iż Poczta Polska S.A. wypełniając nałożony w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, w dniu 25 kwietnia 2024 r. skierowała do zobowiązanej listem poleconym o numerze [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO) upomnienie numer [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Upomnienie zostało odebrane w dniu 30 kwietnia 2024 r. na okoliczność czego do zaskarżonego postanowienia załączono kserokopię upomnienia Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2024 r. oraz dokument elektroniczny wygenerowany w dniu 08 stycznia 2025 r. z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający odbiór przedmiotowego upomnienia przez pełnoletniego domownika, tj. B.F..
W związku z tym, iż na etapie zażalenia skarżąca podważyła podpis złożony przez B. F. twierdząc, że to nie jest jego podpis, wierzyciel wszczął postępowanie wyjaśniające z Urzędem Pocztowym W., które wykazało, iż w dniu 30 kwietnia 2024 r. otrzymała skarżąca przesyłkę poleconą o numerze [...], w której było przesłane do skarżącej upomnienie [...] z dnia 25 kwietnia 2024 r. Na potwierdzenie powyższego załącza się "Oświadczenie dotyczące nieotrzymania (lub otrzymania) przesyłki pocztowej" przesłane w dniu 18 marca 2025 r. przez Naczelnik Urzędu Pocztowego W. do wierzyciela.
W zaskarżonym postanowieniu zatem prawidłowo uznano, iż zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane należy oddalić. W związku z powyższym brak jest podstawy do zwrotu wyegzekwowanej kwoty przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 56426E1-63/KR/2024 z dnia 05 listopada 2024 r.
Zdaniem wierzyciela nie doszło także do naruszenia przepisów prawa procesowego.
2.4. W skardze osobistej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. postanowienie z dnia 21 marca 2025 r. skarżąca podniosła, że dokonana przez nią rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego utraciła ważność z mocy prawa, w związku wejściem w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zwróciła się o przekazanie dowodów potwierdzających rejestrację ww. odbiorników i dokonywania opłat abonamentowych. Skarżąca ponownie podniosła, iż 1 października 2009 r. wyrejestrowała odbiorniki nie przedstawiając dowodu potwierdzającego dopełnione wymagane przepisami formalności wyrejestrowania odbiorników w 2009. Skarżąca wskazała, że nie ma obowiązku przechowywania dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie bezterminowo. Końcowo zobowiązana wniosła o zwrot kwoty wyegzekwowanej przez organ egzekucyjny na rzecz tytułu wykonawczego nr 56426E1-63/KR/2024 z dnia 5 listopada 2024 r.
2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna.
3.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
3.3. Istota sporu sprowadza się do kwestii zasadności stanowiska organu odwoławczego co do istnienia obowiązku uiszczenia przez skarżącą opłat abonamentowych w wysokości i zakresie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu.
Dyrektor nie podzielił stanowiska skarżącej co do faktu wyrejestrowania zarejestrowanych uprzednio odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego podkreśla, z uwagi na brak dowodu potwierdzającego dopełnione w 2009 r. Nie podzielił także stanowiska, że dokonana przez skarżącą rejestracja odbiorników utraciła ważność z mocy prawa, w związku wejściem w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
3.4. Rozważając sporne zagadnienie w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.
Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324).
Zwrócić należy uwagę, iż jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, abonament RTV to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
3.5. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, iż zasadnie Dyrektor utrzymuje, że zarejestrowanie przez skarżącą odbiornika telewizyjnego, bez jego wyrejestrowania w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym, jest wystarczającą przesłanką przyjęcia istnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, który podlega egzekucji administracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie przesyłka z zawiadomieniem o nadaniu numeru identyfikacyjnego [...] została wysłana do Skarżącej w dniu jej wystawienia, tj. 27 sierpnia 2008 r., na adres: [...], [...] W., będący adresem zameldowania Skarżącej od dnia 10 października 1986 r. do chwili obecnej. Dane te zostały zweryfikowane przez operatora wyznaczonego na mocy kompetencji wyrażonych w art. 7 ust. 1a ustawy abonamentowej.
Powyższe spełniało warunki wskazane w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz na co wierzyciel załączył dowód w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
Również abonenci, którzy posiadają dostęp do Internetu, mogli za pośrednictwem strony internetowej www.poczta-polska.pl, ustalić swój numer rachunku bankowego, zawierający indywidualny numer identyfikacyjny.
W rozpatrywanej sprawie, jak wynika natomiast z akt sprawy Skarżąca jako użytkownik odbiorników radiofonicznego oraz telewizyjnego skutecznie została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...].
O skuteczności powiadomienia skarżącej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika [...] świadczą opłaty abonamentowe wniesione na rachunek [...] w dniu 25 czerwca 2009 r. oraz z dnia 25 sierpnia 2009 r., których regulowanie na nadany ww. zawiadomieniem indywidualny numer rachunku bankowego - NRB potwierdziła sama skarżąca załączając do wniesionej do Sądu skargi pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. spersonalizowane blankiety wpłat dedykowane do wnoszenia opłat abonamentowych.
Spersonalizowane blankiety wpłat zawierają indywidualny numer identyfikacyjny [...] jak i dane osobowe skarżącej i jednoznacznie potwierdzają wnoszone opłaty abonamentowe za użytkowanie ww. odbiorników, dokonaną rejestrację odbiorników oraz fakt skutecznego powiadomienia Skarżącej, jako użytkownika odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zawiadomieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r.
Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008 r. stanowi obecnie dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r. I GSK 1518/19).
Po zarejestrowaniu odbiorników radiofonicznego oraz telewizyjnego uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Zatem sporny obowiązek nie przestał istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, który w świetle przepisów art. 5 ust. 1 i ust. 5-7 ustawy abonamentowej, trwa do czasu wyrejestrowania odbiorników.
Skład orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 15 listopada 2022 r. w sprawie III FSK 1088/21, iż obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej nie niweczy niedoręczenie lub brak dowodu doręczenia stronie skarżącej przez operatora publicznego indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Obowiązek ten ustaje dopiero w wyniku wyrejestrowania odbiorników rtv, ale nie w wyniku nieotrzymania przez abonenta indywidualnego numeru Identyfikacyjnego (por. także wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r. I GSK 441/23).
Zdaniem Sądu zasadnie twierdzi Dyrektor, iż brak jest dokumentów wykazujących okoliczności znoszące po stronie skarżącej powstały uprzednio obowiązek, w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych, w związku z dokonaną rejestracją odbiorników radiofonicznego oraz telewizyjnego prowadzą do przyjęcia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć.
Prezentowane przez skarżącą stanowisko wskazujące na spełnienie w 2009 r. obowiązku wyrejestrowania odbiorników, wyłącznie na podstawie przekazanej informacji, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Pomimo, że art. 75 § 1 k.p.a. wprowadza otwarty katalog środków dowodowych skoro dowodem może być wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, to jednak przepisy szczególne mogą wprowadzać odrębne uregulowania, dopuszczające określony sposób dowodzenia faktów. We wskazanym przez Skarżącą okresie, takim przepisem modyfikującym uregulowania k.p.a. jest przepis § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zgodnie, z którym o zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2 (wniosek o rejestrację odbiornika), a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników - użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych".
Zatem wyłącznym dowodem potwierdzającym zgłoszenie w 2009 r. zaistnienia zdarzenia określonego ww. przepisem prawa, tj. wyrejestrowania był "Formularz zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Poczta Polska S.A. prowadzi rejestr użytkowników odbiorników, w którym są gromadzone i przetwarzane dane m.in. o wpłatach oraz zmianach statusu użytkowników, którzy dokonali formalności rejestracji używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W sytuacji dopełnienia ww. formalności przez Skarżącą, fakt ten zostałby odnotowany w rejestrze użytkowników odbiorników, a dokument zarchiwizowany. Jak słusznie wskazano w toku postępowania zarówno w archiwach wierzyciela jak I w systemach informatycznych wierzyciela nie zachowały się żadne dokumenty czy zapisy w systemie, które świadczyłyby o fakcie wyrejestrowania przez skarżącą odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego. Odnaleziono natomiast w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak wskazano, zapisy o dokonanych opłatach abonamentowych.
Podkreślić również należy, że zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla użytkowników odbiorników wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych posiadał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła, wobec użytkowników odbiorników obowiązek informacyjny.
W konsekwencji skarżąca nie wykazała, że zgłoszenie zaprzestania użytkowania odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego odbyło się w 2009 r., bo zarówno skarżąca jak i organ nie dysponują dokumentem potwierdzającym skuteczne dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiorników, regulowanych przepisem prawa. Skoro ww. akt wykonawczy - właściwy ze względu na czas zgłoszenia zaprzestania przez Skarżącą, jako użytkowania odbiornika - precyzuje tryb postępowania w tego rodzaju sytuacji, to wykazanie tej okoliczności winno nastąpić poprzez przedłożenie dowodu przewidzianego dla tego typu czynności we wspomnianym akcie prawnym.
Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 sierpnia 2024 r. I GSK 852/23, zgodnie z którym w sytuacji, gdy żadna ze stron nie dysponuje jakimkolwiek dowodem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiornika, ciężar dowodu w tym zakresie nie przechodzi na organ. Tym bardziej nie ma podstaw, aby organ udowadniał korzystanie (posiadanie) odbiornika, gdyż jest to również prawnie irrelewantne, a podstawą do uwolnienia się od obowiązku płacenia abonamentu, jest udowodnienia przez zobowiązanego niezbędnej okoliczności tj. wyrejestrowania odbiornika.
Zatem w sytuacji, jeśli wierzyciel wykazał dokonanie rejestracji odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego to na skarżącej spoczywał ciężar wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczania opłat abonamentowych.
Podkreślić należy, iż bez znaczenia dla istnienia obowiązku jest (ewentualne) faktyczne nieużytkowanie i nieposiadanie odbiornika radiofonicznego bądź telewizyjnego, bowiem obowiązujące regulacje prawne nakładają na osobę, która dokonała rejestracji odbiorników, obowiązek powiadomienia operatora wyznaczonego o zaprzestaniu używania odbiorników. Dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, którego istnienie zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiorników.
Zgodzić należy się z twierdzeniem, że w orzecznictwie administracyjnym zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi dla siebie korzystne skutki. Powyższa okoliczność służy obronie praw zobowiązanego, natomiast w sensie logicznym, nie jest zwykle możliwe udowodnienie okoliczności, której istnienie się neguje, tak jak jest to w przypadku wierzyciela negującego fakt wyrejestrowania odbiorników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r. I GSK 1518/19).
Zasadnie twierdzi wierzyciel, że upływ czasu nie zwalnia z obowiązku przechowywania dokumentu stanowiącego o wyrejestrowaniu odbiorników, gdyż operator wyznaczony posiada prawo dochodzenia zaległych nieprzedawnionych opłat abonamentowych w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, do dnia dokonania ich wyrejestrowania. Wyrejestrowanie odbiorników jest okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie użytkownika odbiorników, było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie dopełnienia tego obowiązku, wynikającego wprost z przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2021 r. o sygn. akt I GSK 466/21).
3.6. Sąd podzielił także stanowisko Dyrektora w zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.
Z zebranego w tym zakresie materiału dowodowego wynika, iż Poczta, wypełniając nałożony w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, w dniu 25 kwietnia 2024 r. skierowała do skarżącej listem poleconym o numerze [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO) upomnienie numer [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych.
Upomnienie zostało odebrane w dniu 30 kwietnia 2024 r. (zob. dokument elektroniczny wygenerowany w dniu 08 stycznia 2025 r. z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający odbiór przedmiotowego upomnienia przez pełnoletniego domownika, tj. B. F.).
Wierzyciel w zakresie doręczenia upomnienia z dnia 25 kwietnia 2024 r. przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające z Placówką Pocztową W. odpowiedzialną za doręczenie przesyłki nr [...] zawierającej [...] na podstawie, którego potwierdził skuteczne doręczenie przedmiotowego upomnienia.
Na potwierdzenie powyższego wierzyciel załącza "Oświadczenie dotyczące nieotrzymania (lub otrzymania) przesyłki pocztowej" złożone w Placówce Pocztowej W., którym Skarżąca potwierdziła otrzymanie przesyłki poleconej o numerze [...], zawierającej upomnienie [...] z dnia 25 kwietnia 2024 r.
3.7. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Dyrektor działał zgodnie z art. 7 k.pa. i art. 77 k.p.a.
Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, natomiast zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1). Obowiązek ten w rozpatrywanej sprawie został zrealizowany przez wierzyciela poprzez zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu wierzyciel podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy kierując w dniu 29 stycznia 2025 r. pismem znak: [...] wezwanie do Skarżącej o przekazanie dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie przedmiotowych odbiorników w 2009 r. Niemniej Skarżąca nie przedstawiła takiego dokumentu. Wierzyciel w zakresie podniesionej przez Skarżącą kwestii podpisu na potwierdzeniu doręczenia upomnienia oraz braku jego otrzymania przeprowadził dodatkowe wyjaśnienia z placówką pocztową uzyskując potwierdzenie, iż przesyłkę doręczono w dniu 30 kwietnia 2024 r.
Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.).
Obowiązek ten w rozpatrywanej sprawie został zrealizowany przez wierzyciela poprzez zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w zaskarżonym postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów krajowych są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.8. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.