1. prawa materialnego poprzez:
a) niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien znaleźć w sprawie zastosowania z powodu braku dokonywania przez Spółkę odpisów amortyzacyjnych (podatkowych i bilansowych) oraz dokonywania przez właściciela nieruchomości (Gminę) wyłącznie odpisów amortyzacyjnych na cele bilansowe,
b) błędną wykładnię art. 4 ust. 5 u.p.o.l. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż dokonywanie odpisów amortyzacyjnych na cele bilansowe przez właściciela nieruchomości (Gminę) sprawia, że przepis ten nie może znaleźć w sprawie zastosowania,
c) błędną wykładnię art. 4 ust. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że za dzień powstania obowiązku podatkowego na gruncie podatku od nieruchomości nie należy w niniejszej sprawie uznać dnia 1 stycznia 2021 r. (co ma związek z zawarciem nowej umowy dzierżawy nieruchomości z Gminą dnia 10 grudnia 2020 r.);
2. prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organu, brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także brak oceny całości sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarżąca uzasadniając nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i brak zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. podkreśliła, że Spółka jako posiadacz zależny budowli nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych na cele podatkowe ani bilansowe. Co istotne, również właściciel, tj. Gmina nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych na cele podatkowe, a jedynie w celach bilansowych. Fakt ten powinien być przesądzający w kwestii możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l., tj. w kwestii określenia podstawy opodatkowania jako wartości rynkowej przedmiotu opodatkowania.
Zdaniem skarżącej, wskazane przepisy u.p.o.l. odnoszą się wyłącznie do amortyzacji podatkowej. Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych bilansowych, na podstawie ustawy o rachunkowości, jest obojętne na gruncie u.p.o.l. Natomiast organ pomija ten kluczowy w sprawie fakt. O fakcie, iż przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l. odnosi się wyłącznie do odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu podatkowym świadczy bezpośrednie odwołanie do brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w którym mowa jest wprost o "wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych". To oznacza, że podstawą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jest wartość rynkowa w sytuacji, w której podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustaw podatkowych (w niniejszej sprawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Odpisy amortyzacyjne w rozumieniu bilansowym pozostają bez znaczenia.
Powyższe rozumienie przepisów potwierdzają m.in. R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, [w:] R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, Warszawa 2020, art. 4
Natomiast organ błędnie ustalił, że Gmina dokonuje odpisów amortyzacyjnych, co uniemożliwia przyjęcie jako podstawy opodatkowania wartości rynkowej budowli. Dokonywanie przez Gminę odpisów amortyzacyjnych w celach bilansowych nie powoduje, że zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zastosowanie powinien znaleźć bowiem art. 4 ust. 5 u.p.o.l., a podstawa opodatkowania powinna być ustalona jako wartość rynkowa budowli.
Skarżąca podkreśla, iż także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 2887/21, który organ odwoławczy powołuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a który zdaniem organu świadczy o prawidłowości jego stanowiska - zdaniem Spółki jest wyrokiem opowiadającym się za słusznością stanowiska Spółki. We wskazanym wyroku Sąd operuje wyłącznie pojęciem "roku podatkowego". Definicji tego pojęcia próżno szukać w ustawie o rachunkowości, która ustanawia zasady amortyzacji bilansowej środków trwałych (ustawa o rachunkowości w ani jednym miejscu nie wspomina o "roku podatkowym" jako o przedmiocie swego zainteresowania). Pojęcie "rok podatkowy" zdefiniowane zostało w ustawach o podatkach dochodowych (ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych). Zatem powołany przez organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosi się wyłącznie do odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu podatkowym, a nie bilansowym.
Skarżąca wskazała również, że zgodnie z dużą częścią wyroków sądów administracyjnych, do możliwości zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. wystarczy sam fakt, iż podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli będących przedmiotem opodatkowania. Skoro właścicielem przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości pozostaje inny podmiot (tu Gmina), lecz na podstawie u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest użytkownik budowli (tu skarżąca), który jednocześnie nie amortyzuje budowli w żaden sposób - to w sprawie znaleźć powinien zastosowanie przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l., a za podstawę opodatkowania należy uznać wartość rynkową nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia kwestia amortyzacji nieruchomości przez właściciela (tu Gminę), który nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie u.p.o.l.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 730/18; z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 340/23; z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 199/19 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 588/24.
Następnie skarżąca, uzasadniając nieprawidłowe ustalenia w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego wskazała, że między Gminą a Spółką zawarte zostały dwie umowy dzierżawy, tj. pierwsza z 21 grudnia 2010 r. i druga z 10 grudnia 2020 r. Przedmiotem dzierżawy w obu przypadkach jest infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna. Przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l. stanowi, iż podatnik ma określić wartość rynkową na dzień powstania obowiązku podatkowego. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, iż obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające jego powstanie.
W niniejszej sprawie okolicznością powodującą powstanie obowiązku podatkowego jest objęcie budowli w posiadanie przez Spółkę na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Gminą. Umowy dzierżawy zawierane pomiędzy Spółką a Gminą są umowami zawieranymi na czas oznaczony. Oznacza to, że umowy te wygasają po upływie terminu ich obowiązywania. Zawarcie kolejnej umowy (w dniu 10 grudnia 2020 r.) powoduje powstanie nowego obowiązku podatkowego. Nie sposób zaakceptować stanowiska organu, iż skoro umowa dzierżawy jest kontynuacją umów zawartych wcześniej, to datą powstania obowiązku nie jest dzień 1 stycznia 2021 r. Umowa dzierżawy nie przewidywała możliwości jej automatycznego przedłużenia. Skoro poprzednia umowa wygasła, to wygasł również obowiązek podatkowy Spółki. Zawarcie nowej umowy dzierżawy implikowało powstanie nowego obowiązku podatkowego. Skarżąca podkreśliła, iż w sprawie nie miało miejsca zawarcie aneksu do umowy nr 1 (w takim przypadku teza organu o powstaniu obowiązku podatkowego 1 stycznia 2011 r. byłaby uprawniona). Spółka i Gmina zawarły nową umowę, gdyż stara umowa przestała obowiązywać ze względu na upływ czasu, na jaki została zawarta. W takim wypadku obowiązek podatkowy powstał 1 stycznia 2021 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmówienia skarżącej przez organy podatkowe stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości z tytułu błędnie określonej wartości budowli.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, obowiązujące w roku podatkowym 2022.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika, że co do zasady podstawę opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podatkiem od nieruchomości stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, a więc wartość do dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby podatkowe jednakże - jak wskazał w tym przepisie ustawodawca – "z zastrzeżeniem ust. 4-6".
Ogólna zasada - określona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - doznaje zatem ograniczenia w jej stosowaniu w przypadkach wprost przewidzianych przez ustawodawcę w ust. 4-6 tego artykułu, a więc m.in. w przypadku wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Jak wynika z tego ostatniego przepisu, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Należy jeszcze podkreślić, że użyte przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie "wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" oznacza, że chodzi tu o wartość początkową budowli ustaloną dla dokonania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby podatku dochodowego, którą określają jednolicie bez względu na status prawny podatnika: ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 619/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1041/22 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W świetle przytoczonego art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy zatem stwierdzić, że w pierwszej kolejności ustawodawca rozstrzygnął sytuację, gdy budowle podlegają amortyzacji, jednocześnie jednak odsyła w tym przepisie do przypadków określonych w ust. 4 - 6 u.p.o.l., co świadczy, że ustawodawca dopasował (przewidział) ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce, a mianowicie:
- gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych (ust. 4),
- gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5),
- gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6).
Z treści zacytowanych przepisów wynika zatem, że ustawodawca podatkowy powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale unormował także m.in. sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne (ust. 5). Wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.
Należy także zaznaczyć, mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 2110/21, że ewidencja środków trwałych sama w sobie nie decyduje o podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są bowiem środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalenia wartości początkowej. Nie ma wobec tego znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Kwestią prawnie doniosłą jest natomiast ustalenie faktu amortyzacji lub braku amortyzacji tej budowli. Sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych", zawarte w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów. Należy tylko zaznaczyć, że przepis ten nie dotyczy oczywiście sytuacji, gdy niedokonywanie odpisów amortyzacyjnych jest związane z faktem, że mamy do czynienia z budowlą całkowicie zamortyzowaną - w takiej sytuacji znajdzie bowiem zastosowanie zasada określona w końcowej części przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, dokonując wykładni art. 4 ust. 5 u.p.o.l. wskazano, iż "zastosowanie wartości rynkowej jako stanowiącej podstawę opodatkowania jest uzależnione od ustalenia zakresu znaczeniowego ustawowego sformułowania, gdzie wskazuje się na sytuację, gdy nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba podkreślić, że ustawodawca użył w tym przypadku określenia o charakterze przedmiotowym wskazując, że chodzi o sytuację, gdy odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane. Jednocześnie nie użyto określenia doprecyzowującego, poprzez które należałoby poszukiwać innego sposobu rozumienia tego wyrażenia z zastosowaniem dodatkowych warunków, przykładowo rozszerzających zakres znaczeniowy tego wyrażenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, w którym nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a zatem wówczas, gdy nie są one de facto dokonywane należy zastosować wartość rynkową jako podstawę opodatkowania. Przyjęcie bowiem takiego sposobu rozumienia rozpatrywanego wyrażenia, gdzie chodziłoby o sytuację, gdy w ogóle nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych prowadziłoby do zawężenia jego zakresu znaczeniowego i próbę poszukiwania dodatkowych warunków poza wskazanymi ustawowo. Zaprezentowany sposób rozumienia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jest zgodny także z charakterystyczną relacją pomiędzy prawem podatkowym a obrotem gospodarczym, gdzie ustawodawca w przepisach tego prawa wyraża podatkowe skutki działalności gospodarczej" (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 940/21; z 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 53/23,).
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że "nie można zgodzić się z poglądem (...), jakoby jedynym przypadkiem, kiedy ustala się podstawę opodatkowania budowli lub ich części w wysokości wartości rynkowej jest okoliczność, gdy ani podatnik, ani jakikolwiek inny podmiot nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Zakres przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. obejmuje każdy przypadek, gdy podatnik nie może wskazać wartości początkowej budowli lub jej części z powodu niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, a zatem także sytuację, gdy inny podmiot niż podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tej budowli lub jej części. W ocenie Sądu taka wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest zgodna z zasadami wykładni językowej, a także znajduje potwierdzenie w wynikach wykładni systemowej oraz eliminuje szereg praktycznych problemów wynikających z sytuacji, gdy podmiot inny niż podatnik podatku od nieruchomości dokonuje amortyzacji środków trwałych". (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 730/18).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca od udostępnionych budowli przez ich właściciela (Gminę) nie dokonuje odpisów amortyzacji podatkowej. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wszystkich przypadków niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, niezależnie od tego, z jakiego powodu ma miejsce fakt niedokonywania tych odpisów.
Co więcej Gmina jest zwolniona od podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dochodów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.).
Należy zatem przyznać rację stronie skarżącej, że Gmina dokonuje odpisów amortyzacyjnych w celach bilansowych, a nie w celach podatkowych.
Jeśli środek trwały, który spełnia definicję budowli czy budynku w rozumieniu u.p.o.l., nie jest amortyzowany, niedokonywane są odpisy amortyzacyjne, to powód braku dokonywania odpisów nie ma znaczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 3926/21).
Reasumując, skoro skarżąca nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych należy uznać, że ma do niej zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Stąd też podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 340/23; z 5 września
2023 r., sygn. akt III FSK 2862/21).
Zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz błędnej wykładni art. 4 ust. 5 u.p.o.l.
Przechodząc do drugiej spornej kwestii, a mianowicie ustalenia kiedy powstał obowiązek podatkowy, należy wskazać, że w myśl art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.
Gmina i skarżąca zawarły następujące umowy dzierżawy: nr [...], [...] z 3 grudnia 2010 r. oraz nr [...], [...] z 10 grudnia 2020 r. przedmiotem, których jest infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna przekazana dzierżawcy do eksploatacji. Momentem powstania obowiązku podatkowego, wynikającego z podpisania umów dzierżawy z 31 grudnia 2010 r. na okres 10 lat, rozpatrywanego od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, jest dzień 1 stycznia 2011 r. (obowiązek podatkowy obowiązywał do 31 grudnia
2020 r.). Kolejne umowy zostały zawarte 10 grudnia 2020 r. Oczywiście są to nowe umowy, ale stanowią kontynuację uprzednio zawartych umów. Przedmiotem umów dzierżawy z 31 grudnia 2010 r. oraz z 10 grudnia 2020 r. jest bowiem tożsama infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna, którą dzierżawca faktycznie dysponował oraz eksploatował przez cały okres trwania powyższych umów, co powoduje, że mamy do czynienia z ciągłością posiadania.
Zatem wszystkie zawarte umowy oraz okresy ich obowiązywania należy rozpatrywać całościowo. Nie zmieniły się więc okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy powstał i nie wygasł, gdyż zostały zawarte kolejne umowy dzierżawy. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.) u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem (...).
Tym samym należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca nieprzerwanie pozostawała posiadaczem zależnym budowli i jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości.
W postępowaniu ponownym organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej Sądu zawartej w wyroku.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Natomiast Sąd nie uchylił decyzji organu pierwszej instancji, gdyż organ odwoławczy może wydać decyzję merytoryczną.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 29.252 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 21.735 zł, opłata od pełnomocnictwa - 17 zł o oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika, będącego adwokatem - połowę stawki przewidzianej w § 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) - tj.7.500 zł.
Sąd na mocy art. 206 P.p.s.a. może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11 sformułowanie art. 206 P.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy na rzecz strony skarżącej zasądzić w opisanej w nim sytuacji zwrot kosztów postępowania.
Sąd wziął zatem pod uwagę, że rozpoznaniu w tut. Sądzie podlegały dwie skargi o identycznych wywodach i wnioskach. Tym samym Sąd uznał, że nakład pracy pełnomocnika, charakter rozpoznanych spraw winny mieć wpływ na wysokość zasądzonego wynagrodzenia i pomniejszył należne skarżącej od organu odwoławczego koszty tego wynagrodzenia do kwoty 7.500 zł.