Reasumując, organ pozbawiony został możliwości prowadzenia dalszego postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi podatkowej oraz postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy w odniesieniu Spółki spełnione zostały przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego przemawiające za umorzeniem wnioskowanych przez Skarżącą zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od towarów i usług za luty 2021 r.
2.5. W skardze osobistej Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 O.p. Mając na uwadze podniesione zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca podtrzymała prezentowane dotychczas stanowisko. W tych ramach odwołała się do poglądów prezentowanych w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przywoła min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2023 r. I OSK 766/22, zgodnie z którym zapłata przez podatnika zobowiązania, czy przymusowe wykonanie zobowiązania w trybie egzekucji nie może oznaczać, że postępowanie w sprawie umorzenia tegoż zobowiązania (udzielenia ulgi w zapłacie tegoż zobowiązania) stało się bezprzedmiotowe, w szczególności, że strona wycofała wniosek o umorzenie zaległości ( wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 1997 r., III SA 1972/95, Lex nr 30855; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1997 r., I SA/Gd 514/96, POP 1999/4/102; wyrok SN z dnia 6 lutego 2002 r., III RN 198/00, OSNP 2002/14/322, wraz z glosą aprobująca A. Nity, OSNP 2003/2/37; wyrok NSA z dnia 9 października 2006 r. I FSK 1/06 i przywołane tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku NSA z dnia 18 lipca 2018 r. II FSK 1698/16 wskazano, że decyzja wydana na podstawie art. 67a § pkt 3 O.p. ma charakter konstytutywny, zatem umorzenie odsetek "modyfikuje" kwestię rozliczenia kwoty wpłaconej przez podatnika na poczet zaległości. Ponadto NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16 uznał, iż nie można też przyjąć, by w toku postępowania po jego wszczęciu doszło do zmiany stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych w sposób uniemożliwiający merytoryczne załatwienie sprawy. Stanowisko, że spłata należności dokonana po wszczęciu postępowania w przedmiocie jej umorzenia nie czyni tegoż postępowania bezprzedmiotowym, w związku z czym nie daje ona podstaw do jego umorzenia, znajduje oparcie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym - aczkolwiek na tle innej regulacji, zawartej w Ordynacji podatkowej (por. wyroki SN: z dnia 9 listopada 1995 r. III ARN 50/95, z dnia 6 lutego 2002 r. III RN 198/00, wyroki NSA: z dnia 9 października 2006 r. I FSK 1/06, z dnia 19 lutego 2015 r. II FSK 111/13).
W literaturze zwraca się uwagę, że zapłata przez podatnika zobowiązania, czy przymusowe wykonanie zobowiązania w trybie egzekucji nie może oznaczać, iż strona wycofała wniosek o umorzenie zaległości. Podobnie, kwestia bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej, czy szerzej - ulg w zapłacie, traktowana jest w orzecznictwie sądowym.
W orzecznictwie podkreślano, że przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do praktycznego uniemożliwienia korzystania przez zobowiązanego z możliwości określonych w tym przepisie, tj. wydania decyzji o umorzeniu zaległości o charakterze publicznoprawnym, a ponadto o bezprzedmiotowości postępowania decydowałyby okoliczności przypadkowe, jak w tym wypadku sprawność postępowania egzekucyjnego, czy też sprawność postępowania w sprawie udzielenia ulgi.
Dalej Skarżąca przypomniała, że wniosek dotyczył umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie stanowiącej równowartość 300.000 Euro, ewentualnie umorzenia części zaległości podatkowej, która wraz z odsetkami za zwłokę będzie stanowić równowartość 300.000 Euro.
Organy podatkowe obu instancji odnosiły się do kwestii wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w następstwie dokonanych przez Stronę skarżącą wpłat - art. 59 § 1 pkt 1 O.p., jednak przepis ten nie odnosi się do odsetek za zwłokę, gdyż odsetki nie są, ani zobowiązaniem podatkowym, ani jego niezapłaconym w terminie płatności kontynuatorem, tj. zaległością podatkową. Są one świadczeniem akcesoryjnym w stosunku do zaległości podatkowej.
Skoro odsetki za zwłokę nie są, ani zobowiązaniem podatkowym, ani zaległością podatkową, to w stosunku do odsetek za zwłokę, tak jak w stosunku do zobowiązania podatkowego, w tym zaległości podatkowej, nie można używać zawartego w art. 59 ust. 1 zwrotu "wygasa" (odpowiednio wygasają). Jest to całkowicie nieuprawnione. Odsetki za zwłokę mogą być wpłacone (art. 55 § 1 O.p.) łub mogą zostać zaliczone z wpłaty dokonanej na poczet zaległości podatkowej (art. 55 O.p). Odsetki za zwłokę nie "wygasają". Art. 59 § 1 pkt 1 O.p. nie ma do nich zastosowania. Wpłata lub zaliczenie z wpłaty dokonanej na poczet zaległości podatkowej nie stanowi wygaśnięcia zobowiązania podatkowego zgodnie z literalnym brzmieniem art. 59 § 1 pkt 1 O.p.
Zestawiając powyższe ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 24 lutego 2016 r. I SA/Ol 796/15, że decyzja wydana na podstawie art. 67a § pkt 3 O.p. ma charakter konstytutywny, zatem umorzenie odsetek "modyfikuje" kwestię rozliczenia kwoty wpłaconej przez podatnika na poczet zaległości" (zaakceptowanym w wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018 r. II FSK 1698/16), wpłata lub zaliczenie z wpłaty dokonanej na poczet zaległości podatkowej, które mają miejsce po dacie złożenia wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę, nie powodują bezprzedmiotowości tego postępowania.
2.6. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
2.7. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. pełnomocnik Skarżącej – radca prawny, podtrzymując stanowisko zawarte w skardze, wskazał dodatkowo na naruszenie przez Dyrektora art. 2a O.p.
Pełnomocnik zaakcentował, że Skarżąca jest spółką Skarbu Państwa, a zapłata zaległości objętej wnioskiem o umorzenie nastąpiła wyłącznie ze względu na wystosowane przez Naczelnika 4 października 2024 r. upomnienie. Zarząd Spółki podjął taką decyzję by nie narażać jej na koszty postępowania egzekucyjnego, a siebie- na zarzut działania na niekorzyść Spółki.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się zasadna.
3.2. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół dopuszczalności merytorycznego rozpoznania wniosku Skarżącej o umorzenie zaległości podatkowych oraz odsetek w sytuacji, gdy zaległości podatnika posiadane na dzień złożenia wniosku zostały uiszczone w czasie postępowania przed organem I instancji.
Rozstrzygając sporne zagadnienie Sąd posłuży się częściowo argumentacją zawartą w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 16 lipca 2025 r. I SA/Gl 1420/24.
3.3. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 67 a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:
1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;
2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;
3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
Z kolei art. 208 § 1 O.p. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Umorzenie postępowania w świetle przepisu art. 208 § 1 O.p. następuje wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 7 marca 2024 r. III FSK 4872/21).
3.4. W rozpoznawanej sprawie stanowisko organów obu instancji o bezprzedmiotowości postępowania zostało oparte na stwierdzeniu, że w toku tego postępowania całość zaległości podatkowych wraz z odsetkami wygasła w sposób przewidziany w art. 59 § 1 pkt 1 O.p., czyli wskutek zapłaty. Według organów okoliczność ta powodowała, że wniosek Skarżącej o umorzenie przedmiotowej należności stał się tym samym bezprzedmiotowy, gdyż ulgę można udzielić tylko wobec tych zobowiązań podatkowych, które nie wygasły i są wymagalne. Dlatego - jak przyjęły organy - nie jest możliwe już orzekanie merytoryczne w sprawie umorzenia należności, która przestała istnieć.
Zdaniem Sądu takie rozstrzygniecie jest błędne, albowiem nie rozważono relacji pomiędzy wygaśnięciem zaległości podatkowych wraz z odsetkami poprzez jej zapłatę a momentem wszczęcia postępowania z wniosku strony o umorzenie tej należności, w kontekście art. 208 § 1 O.p. Całkowicie pominięto fakt, że zapłata zaległości objętej wnioskiem o umorzenie nastąpiła wyłącznie ze względu na wystosowane przez Naczelnika 4 października 2024 r. upomnienie, aby nie narażać Skarżącej na koszty postępowania egzekucyjnego. Tymczasem w ocenie Sądu, sam fakt uregulowania należności publicznoprawnej w toku postępowania o udzielenie ulgi w trybie art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. nie przesądza automatycznie o bezprzedmiotowości wniosku o umorzenie tejże zaległości.
Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że dobrowolne zapłacenie podatku przed złożeniem wniosku o jego umorzenie sprawia, że postępowanie o przyznanie ulgi jest bezprzedmiotowe i na podstawie art. 208 § 1 O.p. winno ulec umorzeniu. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w tej sprawie.
Przywołując poglądy judykatury prezentujące jednolitą, utrwaloną linię orzeczniczą wskazać należy, że w wyroku z 9 listopada 1995 r., sygn. akt III ARN 50/95, OSNP 1996/11, poz. 150) Sąd Najwyższy orzekł: "Nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej, jeżeli w trakcie toczącego się postępowania należność z tego tytułu została wyegzekwowana w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji poprzez pobranie odpowiedniej kwoty z rachunku bankowego podatnika". Z kolei w wyroku z 6 lutego 2002 r. (sygn. III RN 198/2000, OSNAPiUS 2002/14 poz. 322) Sąd Najwyższy zawarł tezę, iż zapłacenie przez stronę podatku w czasie toczącego się postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Podobne poglądy wyrażane są również w wyrokach sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 8 sierpnia 1997 r. I SA/Gd 514/96 NSA stwierdził, że nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania z wniosku podatnika domagającego się umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami, w sytuacji, kiedy zaległość przestała istnieć tylko z tej przyczyny, że została wyegzekwowana od podatnika na drodze postępowania egzekucyjnego, bądź została uiszczona przez podatnika (por. też wyroki: WSA w Poznaniu z 16 marca 2010 r. SA/Po 62/10, WSA w Gdańsku z 2 lutego 2010 r. I SA/Gd 867/09, WSA we Wrocławiu z 15 marca 2012 r. I SA/Wr 70/12, z 22 listopada 2011 r. I SA/Wr 1331/11, 12 stycznia 2012 r. I SA/Wr 1428/11 WSA w Gdańsku z 14 grudnia 2016 r. I SA/Gd 1251/16, WSA w Warszawie z 24 czerwca 2020 r. III SA/Wa 1898/19, a także przywołane przez stronę w skardze orzeczenia: NSA z 9 października 2006 r. I FSK 1/06, Sądu Najwyższego z 6 lutego 2002 r. III RN 198/00 oraz wyroki WSA w Gdańsku z 5 maja 2021 r. I SA/Gd 56/21, WSA w Łodzi z 26 września 2019 r. I SA/Łd 313/19 oraz I SA/Łd 314/19, NSA z 9 października 2006 r. I FSK 1/06, wyrok WSA w Szczecinie z 28 września 2005 r. I SA/Sz 529/04).
Odnotowania wymaga, że w aktualnym orzecznictwie akcentuje się wymóg istnienia zaległości w momencie wnioskowania o jej umorzenie. Przykładowo w wyroku z 21 listopada 2024 r. III FSK 194/23 NSA, odnosząc się do stanu faktycznego w którym w tym samym dniu nastąpiła zapłata zaległości i złożenie wniosku o jej umorzenie, stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że nieistnienie zaległości podatkowej (odsetek za zwłokę) w dacie wszczęcia postępowania powoduje konieczność jego umorzenia. Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 21 listopada 2024 r. III FSK 194/23, wskazując, że podstawowym warunkiem wszczęcia na wniosek i prowadzenia postępowania na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. jest istnienie zaległości obciążających podatnika w dniu składania wniosku o jej umorzenie (por. wyroki NSA z 13 listopada 2024 r. III FSK 996/23 oraz z 3 grudnia 2021 r. III FSK 4420/21).
Ocena dotycząca przedmiotowości lub bezprzedmiotowości postępowania w sprawie o udzielenie ulgi musi odnosić się do stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. (a także art. 165 § 3 O.p.) datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z tą datą zaczynają materializować się konkretne uprawnienia dla wnioskodawcy wynikające z przepisów prawa, gdyż od tej daty organ jest związany treścią wniosku co do przedmiotu i zakresu rozpoznawanej sprawy (por. wyrok NSA z 16 lutego 2024 r. I GSK 113/23).
Jeśli więc postępowanie z wniosku strony o udzielenie ulgi w spłacie zostanie zainicjowane przed wykonaniem zobowiązania, to nie można w takim przypadku mówić o bezprzedmiotowości postępowania. W takich bowiem okolicznościach występują wszystkie elementy materialnego stosunku administracyjno-prawnego. Mianowicie występuje podmiot stosunku administracyjno-prawnego, którym jest strona (zobowiązany) oraz przedmiot, za który należy uznać uprawnienie do umorzenia należności i odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek zbadania przesłanek umorzenia należności.
W realiach rozpoznawanej sprawy Skarżąca po złożeniu wniosku o zastosowanie ulgi płatniczej otrzymał opatrzone stosownymi rygorami upomnienie, wzywające ją do uiszczenia zaległości objętych wnioskiem o umorzenie wraz z odsetkami. Takie działanie organu wpisuje się w zasadę, że żądanie wniesione w oparciu o art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. nie niweczy obowiązku uiszczania należności podatkowej. Niemniej jednak w takich okolicznościach bezpodstawne byłoby stwierdzenie, że skarżący poprzez zapłatę niejako wycofał swoje żądanie, względnie zaprzeczył istnieniu przesłanek umorzenia (które zresztą nie mogą być odnoszone jedynie do możliwości płatniczych wnioskodawcy).
Zdaniem Sądu działanie organu podatkowego, który po zainicjowaniu przez Skarżącą postępowania ulgowego wystosowuje upomnienie do jego zapłaty, by po jej dokonaniu postępowanie w sprawie ulgi umorzyć, narusza zasadę zaufania podatnika do organu podatkowego wyrażoną w art. 121 O.p.
Zasadnie podniesiono bowiem w skardze, że przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do praktycznego uniemożliwienia korzystania przez zobowiązanego z możliwości określonych w tym przepisie, tj. wydania decyzji o umorzeniu zaległości o charakterze publicznoprawnym, a ponadto o bezprzedmiotowości postępowania decydowałyby okoliczności przypadkowe, jak w tym wypadku sprawność postępowania egzekucyjnego, czy też sprawność postępowania w sprawie udzielenia ulgi.
Podzielić należy ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z 12 grudnia 2022 r., I GSK 3334/18, w którym wskazano, że "Wprawdzie uiszczenie zaległości podatkowej sprawia, że przedmiot postępowania "ulgowego" z faktycznego punktu widzenia przestaje istnieć, niemniej jednak z punktu widzenia interesów ekonomicznych podatnika istnieje on w dalszym ciągu. Podatnik będzie (a przynajmniej może być) zainteresowany określonym rozstrzygnięciem sprawy, która rzutować może na jego sytuację prawną (...). Jeżeli zatem skarżący wnosi o umorzenie zaległości podatkowej, to organ podatkowy jest zobowiązany ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej i wydać stosowną decyzję."
Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca wyraziła żądanie umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami przed ich uiszczeniem, a w dalszym postępowaniu konsekwentnie je podtrzymywał. Zasadnie wskazano na rozprawie, że brak dobrowolnej wpłaty Skarżącej zainicjowałby uruchomienie postępowania egzekucyjnego i naraziłyby członków zarządu na zarzut działania na niekorzyść Spółki. W kontekście stanowiska organów skuteczność postępowania egzekucyjnego również doprowadziłaby do bezprzedmiotowości postępowania ulgowego. Ważny interes podatnika (ujmowany z reguły w aspekcie ekonomicznym) nie jest jedyną przesłanką umorzenia zaległości podatkowych, więc nie można przyjąć, że skoro podatnik dysponował majątkiem, z którego można było wyegzekwować należność publicznoprawną to żądanie umorzenia zaległości jest a priori bezpodstawne.
Zwrócić także warto uwagę, że bezprzedmiotowość postępowania "ulgowego" jest wielokrotnie odnoszona do przypadków wygaśnięcia należności na skutek przedawnienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie prezentowany jest m.in. pogląd, zgodnie z którym obowiązkiem organu rentowego rozpatrującego wniosek o umorzenie należności z tytułu składek w sytuacji, gdy minął podstawowy termin ustalony dla przedawnienia, jest ustalenie kwoty istniejących należności składkowych, wciąż obciążających skarżącego. Nie może bowiem toczyć się postępowanie o przyznanie ulgi w stosunku do należności, które już wygasły. Takie postępowanie z chwilą przedawnienia należności z tytułu składek staje się bezprzedmiotowe (por. wyroki NSA: z 14 stycznia 2021 r. I GSK 1569/20; wyrok NSA z 7 września 2021 r. I GSK 171/21). Bezsporne jest, że w razie przedawnienia należności żądanie jej umorzenia nie ma racji bytu, co jednak różni się znacząco od okoliczności rozpatrywanych w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu należy podzielić pogląd prezentowany przez WSA w Opolu w wyroku z 18 kwietnia 2025 r. I SA/Op 27/25, że wykonanie zobowiązania (w drodze zapłaty, wyegzekwowania czy zaliczenia nadpłaty bądź zwrotu) w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej nie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie o umorzenie i nie unicestwia prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania. Zaakcentowania wymaga, że przyczyny umorzenia postępowania podlegają ścisłej wykładni, ponieważ stanowią wyjątki od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (por. np. uchwała NSA z 5 lipca 1999 r. OSP 16/98, ONSA 1999, Nr 4, poz. 119, wyrok NSA z 18 maja 2017 r. II GSK 1004/15).
Zatem, poza sytuacją, gdy żądający sam zrezygnuje z rozstrzygnięcia sprawy przyznania ulgi, fakt zapłaty należności będącej przedmiotem takiego postępowania (dobrowolnej, bądź przymusowej) nie może czynić danego postępowania bezprzedmiotowym i być podstawą do jego umorzenia na zasadzie art. 208 § 1 O.p. Skarżącego nie można bowiem pozbawić uprawnienia wynikającego z art. 67 a § 1 pkt 3 O.p., o które oparł się swoje żądanie wyrażone przed zapłatą zaległości i konsekwentnie podtrzymywane na dalszych etapach postępowania. Z punktu widzenia interesów skarżącego przedmiot postępowania nadal istnieje.
Reasumując stwierdzić należy, że postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącej bezpodstawnie umorzono. To, że w toku postępowania, na skutek zapłaty, wygasła należność objęta żądaniem skarżącego nie mogło oznaczać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W rezultacie Skarżąca została pozbawiona prawa do rozpatrzenia jego żądania w postępowaniu administracyjnym i możliwości obrony swoich praw.
Zasadne są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 208 § 1 O.p. Doszło również do naruszeni art. 121 O.p.
3.5. Niezależnie od powyższego Sąd podziela prezentowane przez Skarżącą stanowisko, że organy podatkowe obu instancji odnosiły się do kwestii wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w następstwie dokonanych przez Stronę skarżącą wpłat - art. 59 § 1 pkt 1 O.p., jednak przepis ten nie odnosi się do odsetek za zwłokę, gdyż odsetki nie są, ani zobowiązaniem podatkowym, ani jego niezapłaconym w terminie płatności kontynuatorem, tj. zaległością podatkową. Są one świadczeniem akcesoryjnym w stosunku do zaległości podatkowej.
Skoro odsetki za zwłokę nie są, ani zobowiązaniem podatkowym, ani zaległością podatkową, to w stosunku do odsetek za zwłokę, tak jak w stosunku do zobowiązania podatkowego, w tym zaległości podatkowej, nie można używać zawartego w art. 59 ust. 1 zwrotu "wygasa" (odpowiednio wygasają). Jest to całkowicie nieuprawnione. Odsetki za zwłokę mogą być wpłacone (art. 55 § 1 O.p.) lub mogą zostać zaliczone z wpłaty dokonanej na poczet zaległości podatkowej (art. 55 O.p). Odsetki za zwłokę nie "wygasają". Art. 59 § 1 pkt 1 O.p. nie ma do nich zastosowania.
Wpłata lub zaliczenie z wpłaty dokonanej na poczet zaległości podatkowej nie stanowi wygaśnięcia zobowiązania podatkowego zgodnie z literalnym brzmieniem art. 59 § 1 pkt 1 O.p.
Zestawiając powyższe ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 24 lutego 2016 r. I SA/Ol 796/15, że decyzja wydana na podstawie art. 67a § pkt 3 O.p. ma charakter konstytutywny, zatem umorzenie odsetek "modyfikuje" kwestię rozliczenia kwoty wpłaconej przez podatnika na poczet zaległości", zaakceptowanym w wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018 r. II FSK 1698/16, wpłata lub zaliczenie z wpłaty dokonanej na poczet zaległości podatkowej, które mają miejsce po dacie złożenia wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę, nie powodują bezprzedmiotowości tego postępowania.
3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika. Zdaniem Sądu wniosek Skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami winien być rozpatrzony merytorycznie w części dotyczącej należności uiszczonych po jego złożeniu.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi (500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).