Uzasadnienie
Decyzją z 10 grudnia 2021 r., nr 2401-IOV3.4103.133.2021.P.J. UNP: 2401-21-267915, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania podatniczki J.C. (dalej: strona, skarżąca) − działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej O.p.) oraz przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej u.p.t.u.) − utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z 28 lutego 2020 r., znak: [...], określającej podatniczce podatek do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za grudzień 2014 r. w wysokości 48.275 zł oraz kwotę nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w wysokości 44.614 zł.
Organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny.
W wyniku przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli podatkowej stwierdzono, że podatniczka w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. zawyżyła wartość dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowanych stawką 23% o kwotę netto 209.891 zł i wartość podatku VAT 48.274,93 zł (przygotowanie nieruchomości pod inwestycję zgodnie z umową z 30 października 2013 r., położonej w T., przy ul. [...]), a także zawyżyła wartość nabycia towarów i usług pozostałych o kwotę netto 3.127,31 zł i kwotę podatku VAT 716,09 zł poprzez wykazanie w rozliczeniu faktur VAT, które nie miały bezpośredniego związku z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.