Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 3 kwietnia 2025r. nr SKO.F/41.4/100/2025/2404 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, SKO) po rozpatrzeniu odwołania J.A. (dalej: skarżąca, podatniczka) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (dalej: organ pierwszej instancji, Prezydent) w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za 2024 rok w kwocie 1.275,00 zł oraz odsetek w wysokości 16,00 zł.
Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 111 ze zm., dalej: o.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).
Stan sprawy.
W dniu 27 listopada 2024 roku skarżąca złożyła do Prezydenta wniosek o umorzenie podatku od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za 2024 rok.
Decyzją z dnia 13 stycznia 2025r. Prezydent odmówił skarżącej umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za 2024rok w kwocie 1.275,00 zł oraz odsetki w wysokości 16,00 zł.
Organ pierwszej instancji, wskazując na treść art. 67a § 1 pkt 3 o.p., podniósł, iż skarżąca posiada orzeczenie o II stopniu niepełnosprawności. Jak podniesiono, podatniczka jest właścicielem mieszkania położonego w B. przy ul. [...] oraz nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Ustalono, iż podatek za nieruchomość przy ul. [...] jest płacony przez podatniczkę na bieżąco. Nieruchomość, której dotyczy wniosek, znajduje się w złym stanie technicznym, a organ podatkowy w wydawanych decyzjach wyraził zgodę na rozłożenie na raty zaległego podatku od tej nieruchomości za 2021 rok, za I i II ratę 2022 roku, za II i IV ratę 2022 roku oraz za I i II ratę 2023 roku. Zauważono, iż skarżąca terminowo reguluje kwoty podatku wynikające z decyzji ratalnych. Również należność za III i IV ratę 2023 roku zostały przez skarżącą uregulowane.
W ocenie Prezydenta pomimo, iż analiza sytuacji majątkowej skarżącej wskazuje na jej trudną sytuację, to jednak nie powoduje konieczności zastosowania tak daleko idącej ulgi podatkowej jaką jest umorzenie. Jak wyjaśniono, organ podatkowy musi mieć na względzie obowiązek realizowania konstytucyjnej zasady ponoszenia ciężarów podatkowych przez wszystkich obywateli. Według organu sytuacja podatniczki nie jest łatwa, ale w podobnym położeniu znajduje się wiele innych osób. W przekonaniu Prezydenta w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika, a strona jest w stanie uregulować zaległości chociażby w dogodnych dla niej ratach. Dalej wskazano, iż przedstawione przez skarżącą argumenty nie przemawiają za udzieleniem ulgi w postaci umorzenia, lecz mogą uzasadniać rozłożenie zaległości na raty tym bardziej, że przy bieżącym stanie majątkowym J.A. terminowo reguluje rozłożone na raty zobowiązania. Potwierdza to według organu pierwszej instancji, że skarżąca posiada możliwości płatnicze. Organ pierwszej instancji wyraził przekonanie, iż przedstawione we wniosku okoliczności nie stanowią o nagłym, znacznym obniżeniu zdolności płatniczych podatniczki. Identyczna sytuacja materialna skarżącej występowała w przypadku, kiedy ubiegała się o rozłożenie na raty podatku od nieruchomości za I i II ratę 2023 roku, ponadto nieruchomość położona w B. przy ul. [...], nie jest jedyną nieruchomością skarżącej i nie służy do zaspokojenia jej celów mieszkalnych.
Końcowo Prezydent wyjaśnił, iż pod pojęciem "interesu publicznego" należy rozumieć pewną potrzebę (dobro), zaspokojenie której powinno służyć zbiorowości lokalnej (mieszkańcom miasta) lub całemu społeczeństwu, a organ nie dopatrzył się argumentów, uzasadniających wystąpienie interesu publicznego. Organ pierwszej instancji nie stwierdził istnienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, w konsekwencji nie może udzielić wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia podatku od nieruchomości za 2024 rok.
W odwołaniu strona wskazała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Podatniczka opisała swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną. Do odwołania skarżąca załączyła dokumentację wskazującą na jej comiesięczne wydatki.
SKO decyzją z dnia 3 kwietnia 2025r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za 2024 rok.
W ocenie SKO organ pierwszej instancji nie naruszył granic uznania administracyjnego. Jak podano, analiza sytuacji majątkowej wnioskodawcy i posiadanego majątku mimo, że wskazuje na trudną sytuację materialną podatniczki, to nie powoduje konieczności zastosowania tak daleko idącej ulgi podatkowej jaką jest umorzenie. Organ podatkowy musi mieć bowiem na względzie obowiązek realizowania konstytucyjnej zasady ponoszenia ciężarów podatkowych przez wszystkich obywateli. Następnie wskazano, iż przedstawione przez podatniczkę argumenty nie przemawiają za udzieleniem ulgi w postaci umorzenia, tym bardziej, że przy bieżącym stanie majątkowym skarżąca terminowo reguluję rozłożone na raty inne zobowiązania w podatku od nieruchomości. Jak ustalono, podatniczka posiada możliwości płatnicze do uregulowania powstałych zaległości podatkowych. Wzięto pod uwagę fakt, nieruchomość, której dotyczy wniosek nie jest jedyną nieruchomością podatniczki i nie służy jej do zaspokojenia celów mieszkaniowych. Ponadto okoliczności przedstawione we wniosku nie stanowiły o nagłym, znacznym obniżeniu zdolności płatniczych strony, a identyczna sytuacja materialna skarżącej występowała w przypadku kiedy ubiegała się o rozłożenie na raty podatku od nieruchomości za I i II ratę 2023 roku.