3.1. W skardze na powyższe postanowienie organu drugiej instancji, skarżąca sformułowała następujące zarzuty:
1) naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy) połączone z błędnymi ustaleniami faktycznymi co do rzeczywistego obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co świadczy o naruszeniu przez organy obu instancji obowiązków, jakie nakładają na organy administracji przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy,
2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 i 2 w zw. z art. 6h w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.c.g. poprzez uznanie, że skarżąca jest zobowiązana do zapłaty opłaty za generowanie odpadów z nieruchomości w momencie, kiedy skarżąca przedłożyła świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w K. z którego wynika, że w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. była pozbawiona wolności, tj. niebudzący wątpliwości dowód, że w okresie spornym nie mieszkała w nieruchomości i nie były generowane żadne odpady, co wyklucza obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tym samym organ winien poddać w wątpliwość dane zwarte w deklaracji skarżącej z marca 2023 r.
W ocenie skarżącej nie obciąża jej obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. nie zamieszkiwała na nieruchomości. Składając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej skarżąca przedłożyła świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w K. z którego wynika, że w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. była pozbawiona wolności. Z kolei w odniesieniu do nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, obowiązek ten powstałby w przypadku powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
4. Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddano stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie egzekucyjne dotyczy przy tym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2023 r. do 29 lutego 2024 r. Jednocześnie egzekucja w niniejszej sprawie została wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego z 8 maja 2024 r.
5. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z § 2 podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W niniejszej sprawie zobowiązana podniosła zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) oraz pkt 4 (brak doręczenia zobowiązanej upomnienia, jeżeli jest wymagane).
6. Odnosząc się do pierwszego zarzutu wskazać należy, że w przypadku u.c.p.g. ustawodawca wyraźnie podał w art. 6h, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić:
1) właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy,
2) osoby wymienione w art. 1 pkt 1 lit. b, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 2a ust. 1,
3) właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2 - na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości lub lokale.
Zatem bez wątpienia obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ciąży na właścicielu nieruchomości.
Natomiast stosowanie do art. 6i ust. 1 pkt 1 tej ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
Zatem zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również od tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane, czy też nie. Co więcej nie jest uzależniona od wykonania, częściowego wykonania czy też niewykonania przez gminę obowiązku odbioru odpadów od właściciela nieruchomości. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest bowiem ceną za wykonaną usługę. Zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest więc zobowiązaniem powstającym za okresy miesięczne. W tym okresie musi zajść zdarzenie warunkujące powstanie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - zamieszkiwanie mieszkańca na nieruchomości.
Zatem tymczasowe aresztowanie i fakt przebywania w Areszcie Śledczym w określonym czasie powoduje, że nie można uznać, że spełniona została przesłanka zamieszkiwania na nieruchomości w rozumieniu art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. w tym okresie. W takim przypadku obowiązek uiszczenia opłaty wygasa.
Jednakże, zgodnie z art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g., w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana.
Z przepisu tego wynika, iż obowiązek złożenia nowej deklaracji dotyczy również tych podmiotów, których obowiązek uiszczania opłaty wygasł.
Ponieważ u.c.p.g. jako jedyną formę oświadczenia wiedzy w zakresie podstaw istnienia obowiązku przewiduje nową deklarację (wzgl. jej korektę w przypadku "wstecznego" deklarowania), przyjąć należy, że także wygaśnięcie obowiązku nakłada na osoby (podmioty) zobowiązane "poinformowanie" właśnie w tej formie również o ustaniu obowiązku (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17.06.2021 r., I SA/Go 104/21, LEX nr 3193745).
W nn. sprawie nie jest sporne, że zobowiązana deklarację złożyła. Nie jest też kwestionowane, że w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. zobowiązana przebywała w Areszcie Śledczym, na dowód czego załączyła zaświadczenie o zwolnieniu z tego Aresztu datowane na dzień zwolnienia, tj. 13 maja 2024 r. Nie budzi także wątpliwości, że zobowiązana nie złożyła nowej deklaracji w związku z wygaśnięciem uiszczania opłaty.
W obliczu powyższego, odnosząc się do pierwszego zarzutu, Sąd uznał, że rację należy przyznać organowi.
7. Przechodząc do kwestii zarzut braku doręczenia upomnienia Sąd wskazuje, ze zgodnie w art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Upomnienie jako dokument regulowany u.p.e.a. podlega doręczeniu w trybie przewidzianym w k.p.a. W u.p.e.a. brak jest bowiem regulacji dotyczących trybu doręczenia pism wystawionych w postępowaniu egzekucyjnym. W nn. sprawi, upomnienie zostało doręczone w trybie tzw. fikcji doręczenia regulowanej w art. 44 k.p.a.
Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych.
Z kolei, w myśl art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Wskazując na powyższe regulacje prawne organ stwierdził, iż prawidłowe będzie doręczenie upomnienia na adres zamieszkania zobowiązanej.
Jak wynikało z akt, skarżąca zgłosiła w deklaracji jako adres zamieszkania C. ul. [...]. Zatem organ pierwszej instancji poprawnie kierował korespondencję do skarżącej na ww. adres. Fakt niepodejmowania przez skarżącą korespondencji niej jest wystarczającą przesłanką do poszukiwania przez organ innego jej adresu. To na skarżącym jako podmiocie, który zobowiązany jest do uiszczania przedmiotowych opłat, ciąży obowiązek wskazania właściwego adresu organowi.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują żadnych szczególnych rozwiązań w zakresie doręczania pism osobom pozbawionym wolności, bądź przebywającym w areszcie śledczym.
Jak wskazał NSA w wyroku z 23.06.2022 r., III FSK 332/22, LEX nr 3413709. "Stanowiska Sądu pierwszej instancji, nie może także uzasadniać regulacja zawarta w k.p.k. oraz powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzecznictwo Sądu Najwyższego. Wyrażone we wskazanych orzeczenia poglądy odnoszą się do nieaktualnej treści art. 139 § 1 k.p.k. Od dnia 1 lipca 2015 r. przepis ten został zmieniony i obecnie wynika z niego, że jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone. Ustawodawca jednoznacznie przesądził zatem na tle regulacji postępowania karnego, że obowiązek powiadomienia o nowym adresie dotyczy również osób pozbawionych wolności. Na tle tego przepisu Sąd Najwyższy w wyroku z 26 lutego 2021 r., sygn. akt IV KZ 7/21 (LEX nr 3267967) wyraził pogląd, że " (...) jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone (fikcja doręczenia pod ostatnio aktualny adres zamieszkania strony). Wynika stąd, że strona - zmieniając w toku postępowania miejsce zamieszkania lub pobytu - powinna pomyśleć o zadbaniu (skądinąd we własnym, dobrze pojętym interesie procesowym) by organ prowadzący postępowanie dysponował jej aktualnymi danymi adresowymi, a zatem (jeśli chce, żeby pisma były doręczane na aktualny adres zamieszkania, pobytu czy adres skrzynki pocztowej) musi podać organowi procesowemu ten nowy i aktualny adres do doręczeń. Jeśli bowiem strona nie poda nowego miejsca zamieszkania (pobytu, nowego adresu skrzynki pocztowej) musi się liczyć z tym, że zostanie zastosowany mechanizm fikcji doręczenia z uwagi na brak aktywności w zakresie bieżącego informowania organu procesowego o aktualnym adresie do doręczeń". Regulacja przyjęta w k.p.k. jednoznacznie wskazuje, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, adres zakładu karnego lub aresztu śledczego, jest takim, który powinien być wskazany przez stronę postępowania, jako adres pod którym ma być doręczana korespondencja."
Podkreślić należy, że przesyłka pocztowa, zawierająca upomnienie wysłane w nn. sprawie była dwukrotnie awizowana, jak wynika z adnotacji na kopercie. Zatem zgodnie z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., doręczenie upomnienia nastąpiło z dniem 29 marca 2024 r. Na kopercie zawierającej przesyłkę znajdują się odpowiednie adnotacje.
W myśl, bowiem art. 44 k.p.a. § 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zgodnie z § 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).
W myśl § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Sąd uznał zatem zarzuty skargi za niezasadne.
8. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., skargę oddalił.