Wyrok WSA z dnia 13 października 2025, sygn. I SA/Gl 90/25

Sygnatura: I SA/Gl 90/25
Data orzeczenia: 13 października 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: os. fizyczna

Streszczenie

D. K., były członek zarządu spółki K sp. z o.o., został obciążony odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom za okres od czerwca do grudnia 2016 roku. W 2023 roku złożył wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji podatkowej z 2021 roku, argumentując, że zobowiązania spółki przedawniły się z powodu braku skutecznego zawieszenia…

biegu terminu przedawnienia i nieprawidłowego doręczenia zawiadomień. Organy podatkowe utrzymały decyzję w mocy, uznając, że przedawnienie nie nastąpiło z uwagi na zawieszenie biegu terminu w związku z postępowaniem karnoskarbowym. Podatnik pytał, czy decyzja podatkowa z 2021 roku, dotycząca jego odpowiedzialności za zaległości spółki, wygasła z powodu przedawnienia zobowiązań, oraz czy organy podatkowe prawidłowo zawiesiły bieg terminu przedawnienia i skutecznie doręczyły zawiadomienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, uznając, że przedawnienie zobowiązania podatkowego nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji w rozumieniu art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Sąd oparł się na orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wskazuje, że decyzja nie staje się zbędna tylko z powodu przedawnienia, a tryb stwierdzenia wygaśnięcia ma charakter nadzwyczajny i wymaga wykazania, że decyzja zagraża bezpieczeństwu obrotu prawnego.

jeszcze 123 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, Sędziowie WSA Monika Krywow, Piotr Pyszny (spr.), Protokolant starszy specjalista Anna Oklecińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2025 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 listopada 2024 r. nr 2401-IEW1.631.2.2024 UNP: 2401-24-286035 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do grudnia 2016 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 22 listopada 2024 r., nr 2401-IEW1.631.2.2024, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako DIAS, organ) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako NUS, organ I instancji) odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 28 grudnia 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności D. K. (dalej jako strona, skarżący) jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe K sp. z o.o. (dalej jako Spółka) w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom za okres 06-12/2016 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 233 § 1 pkt 41 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 – dalej jako Ordynacja podatkowa, O.p.).

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z 15 lutego 2023 r. strona wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia w oparciu o art. 258 § 1 pkt 1 O.p. opisanej wyżej decyzji podnosząc, że doszło do wygaśnięcia zobowiązania pierwotnego dłużnika.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ponieważ wszczęte postępowanie karnoskarbowe pozostało w fazie in rem. Strona podniosła ponadto, że pomiędzy dniem urzędowego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa skarbowego, tj. 15 lutego 2017 r., a datą wszczęcia postępowania w wyniku złożonego zawiadomienia 30 czerwca 2021 r. organy podatkowe nie podjęły w sprawie żadnej czynności, a rzeczywista przesłanka wszczęcia czynności to zbliżający się 5 letni okres przedawnienia.

Nadto nie doszło do skutecznego zawiadomienia spółki o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Za takie nie można uznać zawiadomienia dokonanego poprzez podwójną awizację przesyłki adresowanej do P. K1., gdyż adres ten nie był wpisany w KRS, Nadto w dacie doręczenia wymieniona osoba nie była już prezesem zarządu Spółki. W ocenie strony, doręczenie zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia powinno nastąpić na znany organowi adres Spółki.

Skarżący podniósł ponadto, że P. K1. we wrześniu 2021 r. nie był prezesem zarządu powyższej Spółki, bowiem został odwołany z tego stanowiska 2 marca 2020 r. W konsekwencji we wrześniu 2021 r. nie pełnił funkcji w zarządzie. Skarżący dołączył odpis protokołu z posiedzenia Zgromadzenia Wspólników spółki z 2 marca 2020 r., w którym odnotowano m.in. uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia rezygnacji P. K1. z funkcji prezesa zarządu Spółki.

Strona wskazała, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia winno zostać przetłumaczone na język słowacki, skoro organ doręczał je osobie nieposiadającej polskiego obywatelstwa.

Dalej skarżący stwierdził, że w zakresie skuteczności złożonej przez wymienionego wyżej prezesa zarządu Spółki rezygnacji, organ jest związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego K. – [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy KRS o wykreśleniu z tej osoby pełnionej funkcji. Zwrócił uwagę, że wymieniona osoba złożyła skuteczną rezygnację z funkcji prezesa zarządu. W konsekwencji organy nie wskazały podstawy prawnej w prawie polskim uznania za skuteczne doręczenie zawiadomienia na adres osoby fizycznej na terenie Słowacji. Podniósł w tym wątku również i to, że wspomniana osoba prezesa zarządu nie podała adresu swojego miejsca zamieszkania jako adresu do doręczeń korespondencji dla Spółki.

Przedstawioną argumentację skarżący rozwijał w pismach złożonych w toku postępowania wnioskując o przeprowadzenie szeregu dowodów mających potwierdzić prezentowane twierdzenia.

DIAS w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że z art. 70 § 2 pkt 1 O.p. wynika, że bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Zatem, bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań Spółki został zawieszony, na mocy ww. przepisu w okresie od 16 marca 2017 r. do 25 maja 2017 r.

W ocenie organów podatkowych z akt sprawy wynika, że wystosowanie do Spółki ww. zawiadomienia w trybie art. 70c o.p. i jego skierowanie na adres P. K1., poprzedzone zostało weryfikacją, zarówno reprezentanta spółki, jak i adresu tej osoby. W ramach wyjaśniania tej kwestii Naczelnik Urzędu Skarbowego K1.-[...] pozyskał aktualne - w dacie kierowania tego zawiadomienia - informacje z akt rejestrowych Spółki. Sąd Rejonowy K.-[...] w K. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w piśmie z 18 sierpnia 2021 r. nie tylko przekazał dane adresowe wymienionego członka zarządu, ale i poinformował, że "jak wynika z akt spółka nie składała wniosku o zmianę w składzie zarządu od momentu wpisania pana P. K1., brak też jakichkolwiek dokumentów o odwołaniu w/w". W konsekwencji DIAS ocenił, że prawidłowym działaniem było skierowanie przesyłki w sposób przewidziany w art. 151a § 1 o.p. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że gdyby istotnie P. K1. złożył oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji członka zarządu i przedłożył je spółce - reprezentowanej przez S. U. (wiceprezesa Spółki, nigdy wcześniej nieujawnionego przed organami podatkowymi czy też właściwym sądem rejestrowym) - nie byłoby konieczności podejmowania przez Walne Zgromadzenie Wspólników uchwały z 2 marca 2020 r. w sprawie przyjęcia rezygnacji P. K1. z funkcji prezesa zarządu. Sytuacja, w której wymagane jest podjęcie uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji członka zarządu, dotyczy przypadku, gdy w wyniku rezygnacji członka zarządu żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony i została ona uregulowana w art. 202 § 6 k.s.h. Z przepisu tego wynika, że w takim przypadku członek zarządu składa rezygnację wspólnikom, zwołując jednocześnie zgromadzenie wspólników, o którym mowa w art. 2331 k.s.h., chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Zaproszenie na zgromadzenie wspólników zawiera także oświadczenie o rezygnacji członka zarządu. Rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników.

DIAS wskazał, że hipotetycznie, gdyby przyjąć za wiarygodne dowody przedstawione przez skarżącego wraz z odwołaniem, nie byłoby konieczności podejmowania uchwały i zwoływania w tym celu Walnego Zgromadzenia Wspólników. Przede wszystkim jednak, podczas prowadzonego postępowania, wykazując się dużą aktywnością, skarżący składał wnioski i wnosił uwagi, także odnoszące się do czynności i wystąpień organów podatkowych nieprowadzących przedmiotowego postępowania. Przy dużym zaangażowaniu i aktywności skarżącego, nie wskazał on na żadnym wcześniejszym etapie (przed wniesieniem odwołania), aby w skład zarządu Spółki wchodził od 1 marca 2020 r. S. U., ani też o przyjęciu przez niego w dacie 2 marca 2020 r. rezygnacji złożonej przez P. K1. Podważając skuteczność skierowania zawiadomienia w trybie art. 70c o.p. na adres P. K1., skarżący informował uprzednio jedynie o podjęciu uchwały przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki o przyjęciu rezygnacji. W żaden sposób skarżący nie informował o istnieniu innego sposobu reprezentacji, czy też innej formy wystąpienia z zarządu P. K1.

Analiza czynności i wpisów dokonanych w związku z przesyłką zawierającą ww. zawiadomienie dokonana została między innymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K1.-[...] w piśmie z 5 października 2023 r., a następnie także w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji i DIAS uznał ją za poprawną. Mianowicie, przesyłka zawierająca zawiadomienie nadana w Urzędzie Pocztowym w K1. 9 września 2021 r., a następnie wysłana z Polski w dacie 13 września 2021 r. Jej przyjęcie w jednostce pocztowej B. [...] nastąpiło 17 września 2021 r., a następnie 20 września 2021 r. przekazana została do doręczenia. W dacie 11 października 2021 r. odnotowana została decyzja o zwrocie, a wysyłka przesyłki z jednostki pocztowej B. [...] nastąpiła 13 października 2021 r.

DIAS wyjaśnił, iż organ podatkowy może doręczyć pismo za pośrednictwem polskiego operatora pocztowego osobie fizycznej, mającej miejsce zamieszkania za granicą, zgodnie z zasadami doręczeń przewidzianymi w Ordynacji podatkowej. Powyższe regulacje nie różnicują zasad doręczania pism podatnikom mieszkającym w kraju i za granicą (z zastrzeżeniem art. 154a o.p.). W przypadku osób mieszkających za granicą nie wyłączają dopuszczalności doręczania pism na ogólnych zasadach - osobom fizycznym w miejscu ich zamieszkania (art. 148 § 1 o.p.). To oznacza, że krajowy operator pocztowy (Poczta Polska S.A.), który przyjął pismo, zobowiązany jest do jego doręczenia, a gdy doręczenie ma nastąpić poza granicami RP - w ramach UE - z uwzględnieniem w szczególności międzynarodowych procedur pocztowych. Należą do nich Regulamin poczty listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzony w Bernie w dniu 28 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 108, poz. 744) oraz Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzona w Strasburgu w dniu 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913). Stanowią one źródła prawa na zasadzie art. 87 ust. 1 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), dalej: Konstytucja RP.

W ocenie DIAS organy podatkowe posiadają uprawnienia do doręczenia przesyłki za pośrednictwem polskiego operatora pocztowego adresatowi mającemu miejsce zamieszkania za granicą, także tak jak w niniejszej sprawie - w Słowacji. Błędny jest natomiast pogląd skarżącego w zakresie konieczności dwukrotnej awizacji przesyłki dla doręczania zastępczego, gdyż jest to warunek w zakresie doręczeń na terenie Polski, co nie miało miejsca w przypadku doręczenia ww. zawiadomienia.

Dokonując analizy realizacji podjętych czynności, dla oceny skutku doręczenia przesyłki zawierającej ww. zawiadomienie z 8 września 2021 r., DIAS zauważył, że z przedstawionych w aktach sprawy dowodów wynika, że przesyłka ta pozostawała do obioru przez adresata przez okres 21 dni, co słusznie zauważył organ pierwszej instancji. Z powodu braku odbioru ww. przesyłki, została ona zwrócona przez operatora słowackiego do organu ją wysyłającego. DIAS zgodził się z poprawnością analizy dowodów potwierdzających doręczenie tej przesyłki, dokonaną przez organ pierwszej instancji. Zwrotne potwierdzenie odbioru, wypełnione na druku CN7, przyklejonym do koperty oznaczonej nazwiskiem P. K1. i jego adresem, zawierało wskazanie przyczyny zwrotu przesyłki: non reclame (nie podjął, nie odebrał) oraz datę zwrotu (date de retour); 11 października 2021 r., a daty te potwierdzają także wpisy na wydruku ze śledzenia tej przesyłki.

Podsumowując ustalenia związane z badaniem sprawy skierowanej do postępowania odwoławczego, DIAS zgodził się z organem pierwszej instancji, że zobowiązania podatkowe Spółki, za które jako osoba trzecia - na mocy ww. decyzji NUS z 28 grudnia 2021 r. - skarżący ponosi solidarną odpowiedzialność, łącznie ze spółką i drugim członkiem zarządu, nie przedawniły się. Okres zawieszenia, w związku z brakiem prawomocnego orzeczenia w sprawie związanej z wszczętym ww. postanowieniem z 30 czerwca 2021 r. postępowaniem karnym skarbowym, dotyczącym wyżej wymienionych zarzutów i związanym ze zobowiązaniami dotyczącymi ww. decyzji z 28 grudnia 2021 r., nadal biegnie.

W tej sytuacji nie wystąpiła także przesłanka bezskuteczności, na którą wskazuje skarżący, błędnie oceniając, że doszło do przedawnienia zobowiązań objętych ww. decyzją z 28 grudnia 2021 r. Ustalenie powyższe uniemożliwia stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji z 28 grudnia 2021 r.

W skardze do tutejszego Sądu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu wpływającym na rozstrzygniecie, a to:

- art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 121 o.p. poprzez brak ochrony zasady zaufania w realiach niniejszej sprawy do rzetelności i braku instrumentalności podejmowanych przez organy podatkowe działań oraz poprzez instrumentalne wszczęcie postępowania karnego, które nie jest nakierowane na ochronę porządku prawnego, a ma na celu uzyskanie jedynie przerwy w biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych;

- art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, iż sporne zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu z powodu zawieszenia biegu przedawnienia, które w spornym stanie faktycznym nie miało miejsca;

- art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z póżn. zm.), dalej: k.p.c., poprzez przyjęcie, iż organy administracyjne nie są związane treścią prawomocnych orzeczeń Sądu Rejonowego K.-[...] w K. [...] Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego w zakresie wpisów i wykreślenia danych z Krajowego Rejestru Sądowego i podejmowanie przez organy podatkowe w tym zakresie ustaleń innych niż wprost wynikające z treści wpisów i wykreśleń w Krajowym Rejestrze Sądowym;

- art. 210 k.s.h. poprzez błędne przyjęcie, iż ma on zastosowanie, podczas gdy P. K1. nie był jedynym członkiem zarządu na dzień złożenia rezygnacji, albowiem w skład zarządu wchodził również S. U., który w imieniu spółki odebrał rezygnację;

- art. 34 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych ustaw poprzez zastosowanie przepisów o treści zmienionej tym przepisem dla zdarzeń sprzed jego wejścia w życie, a to przed dniem 15 marca 2018 r. podczas gdy P. K1. został powołany na stanowisko prezesa 28 lutego 2017 r.;

- art. 17 ust 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 869) poprzez przyjęcie, iż nie ma ona zastosowania w niniejszej sprawie mimo okoliczności, iż skarżący zgodnie z dyspozycją powyższego przepisu po uzyskaniu informacji o funkcjonowaniu w rejestrze nieprawidłowych wpisów, niezwłocznie doprowadzili do niezwłocznego wystąpienia do Krajowego Rejestru Sądowego o ujawnienie prawidłowych danych i nastąpiło to przed dniem zakończenia postępowania dowodowego w pierwszej instancji;

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepełne zbadanie stanu faktycznego i nierzetelne podejście do dokumentacji przedłożonej przez skarżącego;

- art. 17 pkt 5 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z dnia 25 stycznia 1988 r. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie tłumaczenia adresatowi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd zwraca uwagę, że tożsamy spór prawny był przedmiotem rozstrzygnięcia tutejszego Sądu m.in. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 99/25 oraz I SA/Gl 89-92/25. Z tego względu rozważania w poszczególnych sprawach będą ze sobą zbieżne.

W myśl art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzję stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa.

Jak się podnosi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezprzedmiotowość, o której mowa w tym przepisie może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Jednakże przedawnienie zobowiązania podatkowego nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji, w rozumieniu art. 258 § 1 pkt 1 O.p., gdyż nie stanowi elementu stosunku prawnego będącego jej przedmiotem. Decyzja taka nie może być natomiast wykonana w postępowaniu egzekucyjnym.

Tak zwana bezprzedmiotowość nienazwana jest instytucją o charakterze szczególnym i służy usunięciu decyzji z obrotu prawnego, jako elementu zbędnego, stwarzającego istotne obawy o naruszenie bezpieczeństwa tego obrotu. Z tej przyczyny wykluczone jest odniesienie pojęcia "bezprzedmiotowości" decyzji do tzw. efektywnego wykonania określonego tą decyzję zobowiązania podatkowego. Jeśli zaś chodzi o stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji w przypadku tzw. nieefektywego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, np. wskutek przedawnienia, to z uwagi na wskazany wyżej cel art. 258 § 1 pkt 1 O.p., jest to co do zasady możliwe, ale tylko w wyjątkowych sytuacjach, z uwagi na tryb nadzwyczajny, w którym może nastąpić wygaśnięcie decyzji. Brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 258 § 1 pkt 1 O.p. jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (tak NSA w wyroku z 20 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 676/21). Kluczowe znaczenie dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wymiarowej ma bowiem ustalenie, że taka decyzja stała się już zbędna i że pozostawanie jej w obrocie prawnym w istotny sposób zagraża bezpieczeństwu tego obrotu (zob. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt II FSK 1220/21 oraz z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt III FSK 675/22). W konsekwencji należy uznać, że pojęcie "bezprzedmiotowości", o którym mowa w art. 258 § 1 pkt 1 O.p., nie obejmuje swoim zakresem przedawnienia zobowiązania określonego w decyzji ostatecznej. Okoliczność przedawnienia zobowiązania podatkowego nie czyni jej bezprzedmiotową.

Uznanie za zasadne wykładni zaprezentowanej przez skarżącego prowadziłoby do wniosku, że bezprzedmiotowość zachodzi w każdym przypadku wystąpienia zdarzeń z art. 59 O.p. Tak szerokiemu rozumieniu pojęcia "bezprzedmiotowość" sprzeciwia się jednak cel instytucji przewidzianej w art. 258 § 1 pkt 1 o.p.

Organ podatkowy prowadzący postępowanie w trybie art. 258 § 1 pkt 1 o.p. obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy decyzja, której dotyczy owo postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, stała się już zbędna i że pozostawanie jej w obrocie prawnym w istotny sposób zagraża bezpieczeństwu tego obrotu. W realiach rozpoznanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wskazał okoliczności mogących świadczyć o spełnieniu ostatnio wskazanej przesłanki. Tym samym brak było podstaw do odnoszenia się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście "zbędności decyzji" skoro nawet zaistnienie tej przesłanki nie pozwalałoby organowi na zastosowanie art. 258 § 1 pkt 1 o.p.

W świetle powyższych rozważań za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi. Argumentacja skarżącego opiera się bowiem na szerokim rozumieniu pojęcia bezprzedmiotowości decyzji, użytego przez ustawodawcę w art. 258 § 1 pkt 1 o.p. W szczególności brak było podstaw, aby w ramach trybu z art. 258 o.p. badać czy wszczęcie postępowania karno - skarbowego miało charakter instrumentalny, czy tym bardziej orzekać w sprawie zgodności art. 70 § 6 pkt 1 o.p. z przepisami Konstytucji RP.

Jak już wyżej wskazano, z uwagi na nadzwyczajny tryb, w którym może zostać wydane rozstrzygnięcie przewidziane w art. 258 § 1 pkt 1 o.p., a także konieczność ustalenia istnienia wskazanych wyżej przesłanek umożliwiających prawidłowe zastosowanie tego przepisu, wypracowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy powtórzyć, że wygaśnięcie zobowiązania podatkowego z uwagi na jego przedawnienie nie stanowi wystarczającego powodu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Z przyczyn omówionych wyżej za nieusprawiedliwione należało zatem uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W konsekwencji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935).

-----------------------

6/32

jeszcze 1882 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo