W trakcie kontroli podjęto czynności weryfikacyjne, w odniesieniu do wszystkich dostawców paliwa, w tym E sp. z o.o. W ich wyniku ustalono, że wskazani na fakturach dostawcy (oprócz jednego podmiotu dostarczającego paliwo w 2017 r.), nie byli rzetelnymi podmiotami. W toku kontroli i postępowania nie zostało ujawnione źródło pochodzenia paliwa zakupionego przez spółkę A2 sp. z o.o. Kontrolowany, ani jego kontrahenci nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego, jak również nie składali deklaracji dla podatku akcyzowego.
Spółka A2 sp. z o.o. nie otrzymała od swoich kontrahentów żadnej dokumentacji zwyczajowo towarzyszącej transakcjom sprzedaży paliwa i potwierdzającej miejsce i legalność jego pochodzenia oraz parametry jakościowe takie jak: dowody wydania, świadectwa jakości, dowody dostawy, atesty i orzeczenia laboratoryjne oraz zapłatę podatku akcyzowego.
Obaj prezesi zeznali, że nie mieli żadnej wiedzy na temat działalności gospodarczej A2 sp. z o.o. oraz że nie podejmowali żadnych decyzji gospodarczych, ani finansowych związanych z jej działalnością. Za sprawowanie fikcyjnych funkcji otrzymywali nieewidencjonowane wynagrodzenia, które wręczał im skarżący działając jako prokurent spółki i jej współwłaściciel. Także P. Z. zeznała, że nie ma żadnej wiedzy na temat działalności spółki. Spółkę założyła razem ze skarżącym na jego prośbę i na tym, jak określiła, jej pomoc się zakończyła.
Z wyniku kontroli prowadzonej wobec A2 sp. z o.o. z 14 marca 2022 r., wynika że spółka A2 uczestniczyła w łańcuchu dostaw. Otrzymywała m.in. faktury od sp. z o.o. po otrzymaniu których wystawiała faktury i "odsprzedawała" paliwo z E m.in. do A s.k. Z załącznika nr 1 do wyniku kontroli wynika bowiem, że w okresie od 24 maja 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. spółka A2 nabywała paliwo wyłącznie od E sp. z o.o. i nie posiadała zapasów magazynowych. Natomiast załącznik nr 2 obrazuje sprzedaż paliw płynnych w analogicznym okresie.
Wszystkie te okoliczności wskazują na nierzetelność faktur wystawionych dla A s.k. przez E sp. z o.o. oraz przez A2 sp. z o.o., bowiem podważone zostało pochodzenie towaru od E sp. z o.o.
W toku prowadzonego postępowania podatkowego skarżący nie wskazał innego wiarygodnego dostawcy tego paliwa. Natomiast ze znajdujących się w aktach sprawy pism [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w P. z 12 października 2021r., z 16 listopada 2021 r. i 19 grudnia 2022 r. oraz z załączonych do nich dokumentów z akt śledztwa o numerze [...] w postaci zeznań świadków i podejrzanych wynika, że mógł to być towar, od którego nie odprowadzano podatku akcyzowego i podatku vat, którego źródła pochodzenia nie ujawniono.
Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.
Językowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów, pod tym jednak warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu albo utrzymanie jego źródła.
W aspekcie kosztu poniesionego, o którym stanowi art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., istnieje konieczność wskazania nie tylko zgodności podmiotowej, ale i przedmiotowej transakcji.
Nadto z punktu widzenia normy wynikającej z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., bez znaczenia jest to, czy podatnik w sposób zawiniony ( np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób całkiem świadomy), czy też niezawiniony, dokonuje rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych faktur. Podkreślenia wymaga, że istotny jest jedynie fakt, że nie odzwierciedlają one faktycznych transakcji, gdyż koszt nieprawidłowo udokumentowany nie może być rozliczany w rachunku podatkowym.
3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wniesiono o uchylenie "postanowienia" w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że błędne jest ustalenie stanu faktycznego w zakresie przyjęcia, że deklaracje osiąganych przez skarżącego przychodów z tytułu uczestnictwa w spółce komandytowej zostały obniżone w wyniku zastosowania kosztów, które nie miały miejsca. To ustalenie jest całkowicie bezpodstawne i stanowi nieuprawnione nadużycie ze strony organu. Podważenie wykazanych faktycznie poniesionych kosztów, oparte jest wyłącznie na jakiś domniemaniach organu i nie pokrywa się ze stanem faktycznym.
Spółka A s.k. kupowała paliwo od spółki E sp. z o.o. i od spółki A2 sp. z o.o., która też to paliwo kupiła od spółki E. A s.k. była zatem końcowym odbiorcą, która zużywała to paliwo do wykonywania usług transportowych.
Z charakteru usług świadczonych przez A s.k. oczywistym jest, że spółka ta musiała być w posiadaniu paliwa objętego fakturami kosztowymi inaczej niemożliwym byłoby wykonanie tej usługi.
Zarzucono organowi błędne ustalenie stanu faktycznego i przede wszystkim przyjęcie łącznie wszystkich transakcji za regułę zakazu wliczania w koszty uzyskania przychodu faktur, które są dotknięte wadliwością na gruncie prawa podatków od towarów i usług. Organ w żaden sposób nie zakwestionował tych faktur co do ich przedmiotu. Oczywistym jest, że faktury te odzwierciedlają stan rzeczywisty.
Skarżący podał, że nie kwestionuje w żaden sposób, ani nie rozstrzyga, czy i jaka zachodzi odpowiedzialność w zakresie podatku VAT od tych faktur. Natomiast bez wątpienia nie mogą one stanowić podstawy do czynienia zarzutu i obowiązku wyksięgowania ich z kosztów prowadzenia działalności, czy też kwestionować je w zakresie pozorności tych faktur, bo nigdy nie miały one takiego charakteru i zostały w prawidłowy sposób wykazane po stronie kosztów uzyskania przychodu.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4. Skarga okazała się niezasadna.
Istotą sporu jest zasadność wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu, A spółka komandytowa, w której skarżący posiadał 99,90% udziałów, wydatków udokumentowanych fakturami, wystawionymi na rzecz skarżącego przez E sp. z o.o. oraz A2 sp. z o.o., w której skarżący był wspólnikiem.
5. Rozstrzygając tak zarysowany spór w pierwszej kolejności przywołać należy regulację art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., według której kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do oczywistego wniosku, że aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, zaistnieć muszą kumulatywnie dwa warunki:
1) celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu czy też zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
2) wydatek ten nie może być wymieniony w katalogu zawartym w art. 23 u.p.d.o.f.
Drugi warunek nie wymaga szerszego uzasadnienia. Ustalenie bowiem, że określony wydatek został objęty przez art. 23 ustawy, eliminuje możliwość zaliczenia go w poczet kosztów uzyskania przychodów.
Natomiast co do pierwszego z w/w warunków, ustawa w sposób ogólny określa co może stanowić koszty uzyskania przychodów. Pozwala to na wyprowadzenie wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia wszelkich faktycznie poniesionych kosztów, pod tym jednak warunkiem, iż wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem, że ich poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, na istnienie (zachowanie) źródła przychodu. W konsekwencji dany wydatek (koszt) tylko wtedy stanowić będzie koszt uzyskania przychodu, gdy faktycznie został poniesiony, wiąże się z konkretnym źródłem przychodu i spowodował lub obiektywnie mógł spowodować osiągnięcie przychodu z tego źródła.
Sąd stoi na stanowisku, że wykazanie spełnienia warunków uznania danego wydatku (kosztu) za koszt podatkowy należy do podatnika. Brak odpowiedniego udokumentowania wydatków i ich związku przyczynowo - skutkowego z osiąganym przychodem prowadzi do skutecznego zakwestionowania kosztów uzyskania przychodów (zob. wyroki NSA z: 1 czerwca 2016 r. II FSK 1399/14; 24 maja 2016 r. II FSK 1241/14; 20 stycznia 2022 r. II FSK 1371/19). Oczywiście w razie weryfikacji rozliczeń podatnika w ramach postępowania podatkowego to organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Wprawdzie w treści art. 22 u.p.d.o.f. nie został zawarty wymóg należytego udokumentowania kosztów uzyskania przychodów, jednak wymóg ten wynika z przepisów normujących zasady ustalania dochodu. Stosownie do art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f., u podatników, którzy zgodnie z obowiązującymi ich zasadami rachunkowości sporządzają sprawozdanie finansowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar takich kosztów. Z kolei art. 24a u.p.d.o.f. nakłada na wymienione w nim podmioty obowiązek prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów albo ksiąg rachunkowych zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podatnik w analizowanym roku podatkowym prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów, co wynika z bezspornych ustaleń poczynionych w toku kontroli oraz w postępowaniu podatkowym. W tej sytuacji dla oceny czy mamy do czynienia z kosztami uzyskania przychodów istotnego znaczenia nabierają rozwiązania przyjęte rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. poz. 2544 z późn. zm. - dalej zwane: rozporządzenie MF). Wcześniej kwestią tą regulowało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 728 z późn. zm.). I tak stosownie do § 10 rozporządzenia MF, podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi. Księgę uważa się za rzetelną (...) jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.
Bez wątpienia więc nie mogą stanowić podstawy zapisów w księdze rachunkowej takie dowody księgowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, gdyż w istocie opisują zdarzenia fikcyjne, a nie rzeczywiste. Rzetelnym dowodem księgowym stwierdzającym fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, w tym na poniesienie wydatku zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów, jest dowód wystawiony nie tylko przez podmiot rzeczywiście istniejący, ale również dowód, w którym to ten podmiot był stroną realnej transakcji, tj. uczestniczył w operacji gospodarczej, której dowód ten dotyczy, w sposób zgody z rzeczywistością. Dowód niespełniający tych kryteriów, jako niewiarygodny, nie może stanowić podstawy zapisów w księdze podatkowej, a tym samym nie może być dowodem poniesienia kosztu. Innymi słowy, do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy i za konkretną cenę, ale też zgodne z przepisami udokumentowanie tej transakcji (zob. wyroki NSA z: 12 lutego 2014 r. II FSK 627/12; 7 października 2014 r. II FSK 2436/12; 13 stycznia 2022 r. sygn. II FSK 1194/19).
Nie ma przy tym znaczenia, z punktu widzenia uregulowań zawartych w art. 22 ust. 1, art. 24 i art. 24a u.p.d.o.f. czy podatnik w sposób zawiniony (wskutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze bądź zamierzony) lub niezawiniony dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych. Dla oceny rzetelności ksiąg podatkowych i przyjęcia przez organ właściwej metody odtworzenia podstawy opodatkowania nieważne są przyczyny zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków opisanych w dokumentach nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga bowiem od podatnika jednoznacznego wykazania wiarygodnego źródła pochodzenia towaru. To oznacza, że zasadnicze znaczenie ma fakt, że dokumenty, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu poniesienia kosztu uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2016 r. sygn. II FSK 1483/14). Przyjęcie za koszt uzyskania przychodów wydatku (kosztu) wykazanego w nierzetelnym dokumencie, prowadziłoby w istocie do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na rzeczywistym przebiegu operacji gospodarczej, lecz wyłącznie na dokumentach prywatnych, zaoferowanych przez podatnika. Zatem do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji rzetelnym dowodem.
6. W realiach rozpoznawanej sprawy, w kwestii nieuznania za koszty uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków udokumentowanych ww. fakturami, organ prawidłowo zrekonstruował rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, bez naruszenia zasad postępowania podatkowego czy regulacji dotyczących gromadzenia i oceny dowodów.
Zgodnie z art. 120 i art. 122 o.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania podatkowego podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Powyższe zasady postępowania podatkowego wyznaczają kierunek wykładni dalszych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego. W myśl art. 180 § 1 o.p. jako dowód organ zobowiązany jest dopuścić wszystko, co może przyczynić się do ustalenia prawdy obiektywnej, a nie jest sprzeczne z prawem. Otwarty katalog dowodów zawiera art. 181 o.p., który stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Z kolei według art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie, w myśl art. 191 o.p., dokonać jego wszechstronnej i obiektywnej oceny. Natomiast stosownie do art. 210 § 4 o.p., w uzasadnieniu decyzji organ ma obowiązek jasno, spójnie i wyczerpująco wyjaśnić w jakim zakresie i z jakich powodów pozyskane dowody mają przymiot wiarygodności, jakie okoliczności faktyczne wynikają z wiarygodnego materiału dowodowego, dlaczego organ nie dał wiary pozostałym dowodom, w jaki sposób, a w szczególności przy przyjęciu jakiej wykładni organ zastosował przepisy materialnego prawa podatkowego.
W ocenie sądu, analizowane postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób wystarczający dla stanowczego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jego rezultat uprawniał organ do stwierdzenia, że podatnik na potrzeby deklarowania rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. instrumentalnie posłużył się nierzetelnymi dowodami księgowymi, wykorzystując je do nieuprawnionego zmniejszenia podstawy opodatkowania przez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów.
Jak wynika z akt sprawy, wobec podmiotu E będącego dostawcą paliwa dla A s.k. i A2 sp. z o.o., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. przeprowadził postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2017 r. do października 2018 r., a rzeczywisty charakter działalności spółki został ustalony w wydanej decyzji z 25 maja 2020 r. która jest ostateczna.
E posiadała koncesję na obrót paliwami ciekłymi na okres od 25 czerwca 2014 r. do 25 czerwca 2024 r., przy wykorzystaniu pojazdu przeznaczonego do transportu paliw ciekłych - autocysterna - MERCEDES BENZ. Przedmiotowa koncesja została cofnięta 26 października 2018 r.
Siedziba firmy zarejestrowana została w wirtualnym biurze. Pomimo doręczenia wezwań na adres siedziby. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów oraz nie złożyła żadnych wyjaśnień. Próby kontaktu telefonicznego oraz e-mailowego podjęte w toku kontroli podatkowej nie powiodły się.
W zakresie nabycia towarów przez E sp. z o. o. (paliwa) ustalono, że głównym dostawcą towarów/usług dla spółki była firma F sp. z o. o.
Koncesja na obrót paliwami wydana na rzecz F sp. z o.o. wygasła z kolei już 16 stycznia 2017 r. Firma nie przesyła plików JPK-VAT oraz nie składa deklaracji dla podatku od towarów i usług. Spółka F została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług 18 października 2016 r. na podstawie art. 96 ust. 9 u.p.t.u.
W okresie od grudnia 2017 r. do sierpnia 2018 r, nie odnotowano żadnych wypłat na rzecz F .
Do faktur VAT wykazanych w rejestrach sprzedaży za okres od grudnia 2017 r. do sierpnia 2018 r. nie pozyskano od E żadnych dodatkowych dokumentów świadczących o dokonaniu transakcji.
W okresie od grudnia 2017 r. do kwietnia 2018 r. spółka nie zgłosiła przewozu paliwa. Natomiast do faktur VAT wystawionych w okresie od maja 2018 r. do sierpnia 2018 r., z wydruków z systemu SENT wynika, że użytkownikiem rejestrującym zgłoszenia przewozu paliwa był A. M.. Z jego zeznań wynika, że: od 2015 r. do 2017 r. był prokurentem firmy P sp. z o.o., a od 2017 r. został zatrudniony na umowę zlecenie i pracuje w P sp. z o.o. Ze spółki E sp. z o.o. nie zna nikogo, nie wie kto zarządzał spółką, nie wykonywał żadnych czynności na rzecz E. Nie dokonywał zgłoszeń w systemie SENT. Nie wie czy spółka E posiada zaplecze techniczne.
Z informacji udzielonych przez banki wynika, że na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz E sp. z o.o. brak jest płatności za faktury VAT wystawione w tym okresie. Na fakturach VAT wystawionych przez E w okresie od maja 2017 r. do sierpnia 2018 r., wskazano sposób zapłaty w formie gotówki, albo przelew i podano rachunek należący do firmy P1 sp. z o.o.
W toku kontroli oraz postępowania podatkowego Spółka E nie przedłożyła żadnych faktur VAT wykazanych w plikach JPK oraz deklaracjach VAT-7 za okres od grudnia 2017 r. do października 2018 r.
E wystawiła faktury sprzedaży na rzecz podmiotów m. in.: A s.k. i A2 sp. z o.o. Pozyskane od tych podmiotów faktury nie były zgodne z numerami i wartościami faktur ujętych w rejestrach sprzedaży spółki E sp. z o.o.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. nie miał kontaktu ze spółką E sp. z o.o. Spółka nie przedłożyła wyjaśnień na kierowane do niej wezwania, ani nie okazała dowodów, które mogłyby potwierdzić rzeczywisty charakter transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz kontrahentów spółki.
Poczynione ustalenia wykluczają przyjęcie, że E posiadała ekonomiczne władztwo nad paliwem, które było jedynie fakturowane. Fakturowy poprzednik spółki E, spółka F to podmiot, który nie posiadał koncesji na obrót paliwem - koncesja wygasła 16 lipca 2017 r., nie składała plików JPK i deklaracji VAT, nie stwierdzono też wpłat należności za paliwo na jej rzecz.
Z kolei spółka A2 sp. z o.o. z siedzibą w S. powstała na podstawie umowy 4 listopada 2015 r., pomiędzy skarżącym i P. Z.. Spółka posiadała w okresie objętym kontrolą zarząd jednoosobowy. Prezesem zarządu do 17 stycznia 2018 r. był R.W., a następnie stanowisko to objął M. K.. Skarżący i P. Z. byli prokurentami spółki.
Spółka uzyskała koncesję na obrót paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu autocystern na okres od 31 marca 2016 r. do 31 grudnia 2030 r. Koncesja została wygaszona 19 maja 2018 r., a następnie cofnięta 13 kwietna 2021 r.
Ww. spółka, ani jej kontrahenci nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego, jak również nie składali deklaracji dla podatku akcyzowego. Spółka A2 sp. z o.o. nie otrzymała od swoich kontrahentów żadnej dokumentacji zwyczajowo towarzyszącej transakcjom sprzedaży paliwa i potwierdzającej miejsce i legalność jego pochodzenia oraz parametry jakościowe takie jak: dowody wydania, świadectwa jakości, dowody dostawy, atesty i orzeczenia laboratoryjne oraz zapłatę podatku akcyzowego.
Obaj prezesi zeznali, że nie mieli żadnej wiedzy na temat działalności gospodarczej A2 sp. z o.o. oraz że nie podejmowali żadnych decyzji gospodarczych, ani finansowych związanych z jej działalnością. Za sprawowanie fikcyjnych funkcji otrzymywali nieewidencjonowane wynagrodzenia, które wręczał im skarżący działając jako prokurent spółki i jej współwłaściciel. Także P. Z. zeznała, że nie ma żadnej wiedzy na temat działalności spółki. Spółkę założyła razem ze skarżącym, na prośbę skarżącego i na tym, jak określiła, jej pomoc się zakończyła.
Zasadnie zatem organ uznał, że wszystkie te okoliczności wskazują na nierzetelność faktur wystawionych dla A s.k. przez E sp. z o.o. oraz przez A2 sp. z o.o., bowiem podważone zostało pochodzenie towaru od E sp. z o.o.
W świetle powyższego organ słusznie zakwestionował podatnikowi, w rezultacie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, prawo do zmniejszenia podstawy opodatkowania o kwoty pozbawione rzetelnego udokumentowania.
Całokształt dowodów został przez organy podatkowe oceniony w granicach ustawowej swobody, a więc przede wszystkim we wzajemnym powiązaniu, spójnie i zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów, wyprowadzone z niej ustalenia faktyczne, a w dalszej kolejności sposób zastosowania przez organ materialnego prawa podatkowego, zostały wyczerpująco i wszechstronnie przedstawione w motywach kontrolowanej decyzji.
Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające doprowadziło organ do trafnych wniosków, według których kwoty ujęte w nierzetelnych dokumentach nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów podatnika. Opisywały one czynności, które nie miały miejsca między stronami wskazanymi na fakturach. W takiej sytuacji zaistnienie kosztów uzyskania przychodów jest wykluczone.
Dodać trzeba, że podatnik na okoliczność rzeczywistego zrealizowania transakcji opisanych w zakwestionowanych dokumentach nie zaoferował wiarygodnych dowodów, a jedynie poprzestał na odmiennej ocenie tych, jakie dotąd organ zgromadził. Podatnik - co wymaga podkreślenia - w swojej argumentacji nie wykazał przy tym, aby ustalenia jakie przyjął organ (które doprowadziły do zmniejszenia wysokości kosztów uzyskania przychodów) miały zawierać istotne luki czy nosić znamiona dowolności, a w konsekwencji aby miały naruszać prawo.
Zatem zmiana rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych po stronie kosztów uzyskania przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej jest rezultatem prawidłowego rozumienia przez organ art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. na gruncie prawidłowo zrekonstruowanych okoliczności faktycznych.
Zdaniem Sądu kwestionowane faktury wystawiane przez ww. firmy, które miały potwierdzać u skarżącego poniesienie wydatków o statusie kosztów uzyskania przychodów, były dokumentami niezgodnymi z rzeczywistością, stwarzającymi jedynie pozory przeprowadzenia transakcji w obrocie gospodarczym; nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych między w/w podmiotami.
Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego, że zakupy paliwa od E sp. z o.o. nie są transakcjami pozornymi (fikcyjnymi), gdyż paliwo zostało faktycznie zakupione, przetransportowane i co najważniejsze zużyte w pojazdach będących w dyspozycji spółki A s.k., wpływając tym samym na wielkość uzyskanego przychodu wskazać należy, że przedmiotem sporu nie jest okoliczność czy spółka A s.k. dysponowała paliwem niezbędnym do świadczenia usług transportowych, ale czy towar ten nabyła w sposób opisany w fakturach wskazanych jako dowody poniesienia wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodów, w szczególności czy nabyła go od podmiotów figurujących w tych fakturach jako dostawca.
Jeżeli podatnik zalicza określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów, to powinien wykazać nie tylko, że dany koszt został poniesiony, ale że został poniesiony w celu uzyskania przychodów, jak też, że dokonana płatność jest ekwiwalentem za dostarczone mu przez konkretnego sprzedawcę (dostawcę) towary lub usługi. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów. Jeżeli zatem podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania zakupu towarów określonym dokumentem z którego wynika, że towar lub usługa zostały nabyte od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, że podmiot taki nie wykonał w rzeczywistości tych dostaw, to w takim przypadku, z omówionych już względów, nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim nieodpowiadającym rzeczywistości dokumencie (faktury, dowody zapłaty), w kategoriach kosztów uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r. sygn. II FSK 1194/19).
7. Biorąc zatem pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) oddalił skargę.