Tym samym postanowienie Kolegium z dnia 24 stycznia 2025 r. w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia należy uznać za prawidłowe i należy utrzymać je w mocy.
3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze wskazano, że spółka odwołała się od decyzji Prezydenta do Kolegium w dniu 5 listopada 2024 r. Kolegium zamiast zająć się sprawą i zająć konkretne stanowisko, szukało kruczków formalnych tylko po to aby przeciągnąć, a nie rozwiązać sprawę. Brak podpisu prezesa zarządu w odwołaniu z 5 listopada 2024 r. został uzupełniony i w należyty sposób uzasadniony (zażalenie z lutego 2025 r.). Prezes zarządu skarżącej spółki W.P., jako wykładowca akademicki [...] przebywał z wykładami dla studentów [...] w S. w Chinach w dniach 1-14 listopada 2024, więc nie mógł podpisać osobiście odwołania ani dostarczyć stosownego pełnomocnictwa dla członka zarządu N.S. (utrudniony kontakt ze względu na ogólnokrajową cenzurę Chińskiej Republiki Ludowej i zablokowanie wszystkich funkcji Google wyjaśnione szczegółowo w zażaleniu z 7 lutego 2025 r.).
Nadto podano, że spółka nie otrzymała wezwania Kolegium z dnia 29 listopada 2024 r., ani żadnego awizo z Poczty Polskiej, gdyby tak było z pewnością odniosłaby się do niego. Zostało to wyraźnie podkreślone w piśmie spółki skierowanym do Kolegium z 7 lutego 2025 r.
Wniesiono o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 21 października 2024 r. oraz stosowne odniesienie się do postanowień Kolegium z 24 stycznia 2025 i 30 maja 2025 r.
3.2. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4. Oceniając zaskarżone postanowienie, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie kwestią sporną jest ustalenie czy Kolegium zasadnie postanowiło o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania skarżącej z dnia 5 listopada 2024 r.
5. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 169 o.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuzupełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4).
Braki, o których mowa w art. 169 § 1 o.p., należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu.
W zależności od tego, czy podmiot zastosuje się do tego wezwania, czy też nie usunie stwierdzonego przez organ braku, dojdzie do nadania podaniu dalszego biegu, ewentualnie do pozostawienia go bez rozpatrzenia. Dopóki jednak takie wezwanie nie zostanie skierowane w trybie art. 169 § 1 o.p., dopóty rozpatrzenie środka zaskarżenia obarczonego wadą formalną stanowi naruszenie prawa procesowego.
Wydanie orzeczenia w trybie art. 169 § 1 i § 4 o.p. zamyka podatnikowi możliwość rozpatrzenia przez organ jego podania. W niniejszej sprawie pozostawienie odwołania skarżącej bez rozpatrzenia pozbawiło ją możliwości skontrolowania przez organ drugiej instancji prawidłowości decyzji w zakresie określenia podatku od nieruchomości za 2024 r. w trybie kontroli instancyjnej.
Stwierdzenie przez organ podatkowy, że odwołanie należy pozostawić bez rozpatrzenia, wymaga pewności tego organu (popartej materiałem dowodowym) nie tylko co do tego, że nie spełnia ono wymogów określonych przepisami prawa, ale także, że doręczenie stronie wezwania do usunięcia braków tego podania było prawidłowe.
Zatem jeżeli chodzi o braki odwołania od wskazanej powyżej decyzji, to niewątpliwie nie było ono podpisane przez osoby upoważnione do reprezentacji spółki, zgonie ze sposobem reprezentacji wskazanym KRS. Z kolei jeżeli chodzi o doręczenie stronie wezwania do usunięcia braków tego podania, to było ono prawidłowe.
Jak bowiem wynika z informacji na przesyłce zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania, przesyłka zawierająca to wezwanie z dnia 29 listopada 2024 r. była dwukrotnie awizowana w dniu 4 grudnia 2024 r. oraz w dniu 12 grudnia 2024 r. W dniu 19 grudnia 2024 r. nastąpił zwrot przesyłki z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zatem skutek doręczenia wezwania nastąpił w dniu 18 grudnia 2024 r. Skarżąca nie przedstawiła dowodów podważających prawidłowość tego doręczenia zastępczego.
W myśl, bowiem art. 150 § 1 o.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).
W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Nadto w wezwaniu wystosowanym w nn. sprawie wskazana została podstawa prawna jego wydania oraz zawarte było pouczenie o skutkach niewykonania nałożonego obowiązku (art. 169 § 1 o.p.).
W ocenie Sądy treść wezwania była jasna, prawidłowo sformułowana i jednoznacznie wskazywała, w jakim zakresie złożone "odwołanie" wymaga uzupełnienia i sprecyzowania, oraz w jakim terminie ma to nastąpić. Zawierało też określenie skutków nieuzupełnienia wskazanych braków.
Istota rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 169 § 4 o.p. w związku z § 1 tego artykułu, polega na pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, a podstawowym i jedynym powodem takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie przez skarżącą braku formalnego w wyznaczonym terminie. W przypadku istnienia braków formalnych podania, co w niniejszej sprawie jak wskazano wcześniej miało miejsce i wystosowania przez organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 o.p. wezwania do uzupełnienia tych braków, kolejną czynnością organu podatkowego jest sprawdzenie, czy braki te zostały uzupełnione w określonych w wezwaniu - terminie i zakresie.
W przypadku pozytywnych w tej mierze ustaleń organu podatkowego obowiązkiem tego organu jest merytoryczne (co do istoty) rozpoznanie odwołania, natomiast w przeciwnym razie organ podatkowy zobowiązany jest do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 169 § 4 o.p., polegającego na pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia.
Ponieważ, jak wskazano powyżej, na wezwanie organu skarżąca nie udzieliła odpowiedzi w terminie, organ zasadnie uznał, że brak nie został uzupełniony w terminie, a w konsekwencji zaistniała przesłanka do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
6. Mając na uwadze wszystko powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) oddalił skargę.