Zatem stan niewypłacalności Spółki - powstający z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania - zaistniał już w dniu upływu terminu płatności podatku od towarów i usług za III kwartał 2022 r., tj. 25.10.2022 r. Skoro domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, zatem przesłanka do upadłości T.-B. sp. z o.o. zaistniała w styczniu2023 r., natomiast "czasem właściwym" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, był termin trzydziestu dni liczony od dnia, w którym nastąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
W oparciu o powyższe ustalenia, organ odwoławczy stwierdził, że T.-B. sp. z o.o. znalazła się w stanie upadłości w I kwartale 2023 r., z powodu zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 11 pr.u., gdyż trwale zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych i sytuacja ta nie miała znamion krótkotrwałości. W przedmiotowej sprawie kwestia wszczęcia postępowania upadłościowego niewątpliwie winna być rozpatrywana najpóźniej w lutym 2023 r. Stan niewypłacalności w jakim T.-B. sp. z o.o. się znalazła obligował jej zarząd w osobie Pana Ł.P. do zgłoszenia wniosku o upadłość, czego jednak Strona jako Prezes Zarządu Spółki we wskazanym terminie nie uczyniła.
Zdaniem organu, z analizy stanu faktycznego sprawy wynika, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 150.000,00 zł, natomiast stan zaległości - zgodnie z wykazem sporządzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]- w kwocie należności głównej tylko na rzecz organu podatkowego wynosi 330.883,12 zł. Stan ww. zaległości ciążących na Spółce powiększają dodatkowo wierzytelności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (należność główna w kwocie 81.445,42 zł), Z. M. "E.-." (należność główna1.017,0 zł) oraz zajęcia wierzytelności od Komorników Sądowych, którzy prowadzą postępowanie egzekucyjne przeciwko T.-B. sp. z o.o., opiewające na łączną kwotę należności głównej 342.625,90 zł.
Powyższe zdaniem organu oznacza, że Pan Ł. P. nie dopełnił jednego z podstawowych obowiązków członka zarządu, jakim jest monitorowanie zadłużenia Spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Zatem, w zakresie obowiązków pełniącego funkcję członka Zarządu Spółki była kontrola terminowości regulowanych przez Spółkę zobowiązań, jak również kontrola działalności Spółki w ramach podstawowych obowiązków sprawozdawczo-finansowych nałożonych na członków organów zarządzających spółek jakim jest niewątpliwie obowiązek zapewnienia, aby sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z działalności spełniały wymagania przewidziane w ustawie o rachunkowości. Należy w konsekwencji uznać, iż Pan Ł. P., nie dopełniając ww. obowiązków, przyczynił się do powstania zaległości Spółki i jednocześnie nie zadbał o złożenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, co z kolei uwolniłoby Jego osobę od odpowiedzialności za zaległości podatkowe. W tej sytuacji niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu, bowiem każda nieznajomość (zawiniona i niezawiniona) działań Spółki, jej kondycji jak również brak zainteresowania członka zarządu tą kwestią stanowi zawinione przez niego zaniechanie podstawowych obowiązków. Ł.P. jako członek zarządu spółki powinien wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, aby w ten sposób chronić interesy wszystkich wierzycieli przed stanem niewypłacalności ww. Spółki. Takie działania umożliwiłyby ewentualne uwolnienie się Strony od odpowiedzialności podatkowej na podstawie art. 116 O.p. Skoro fakt niezłożenia wniosku o upadłość jak i brak wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego jest bezsporny zatem niewątpliwie wskazuje, iż nie została spełniona negatywna przesłanka uwalniająca Stronę jako członka zarządu od przedmiotowej odpowiedzialności podatkowej, a dotycząca zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Pan Ł. P. pełniąc funkcję członka zarządu nie tylko nie złożył stosownego wniosku i nie doprowadził do wszczęcia właściwego postępowania, ale także nie dowiódł braku winy w tym względzie, jak również w żaden sposób nie wykazał swojej staranności w wypełnieniu powyższego obowiązku.
Organ dodał, że Pan Ł.P. powinien być osobą zorientowaną w finansach Spółki nie tylko z uwagi na pełnione w niej funkcje zarządcze, ale również ze względu na funkcje właścicielskie, będąc jednym ze wspólników Spółki. Łączenie funkcji właścicielskich z zarządzającymi w stosunku do tego samego podmiotu gospodarczego każe przypuszczać, że z uwagi na realizację celu, dla którego wspólnicy powołali spółkę tj. prowadzenia działalności gospodarczej nastawionej na zysk, znajomość finansów spółki powinna być doskonale znana osobie piastującej funkcje w jej zarządzie i będącej zarazem jej wspólnikiem.
Z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby Pan Ł. P. nie miał wpływu na dokonanie we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Należy przyjąć, że Strona, pełniąc funkcję członka zarządu T.-B. sp. z o.o. posiadała wiążące się z tym kompetencje. Zarząd jako organ kierujący bieżącą działalnością spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiada informacje o stanie jej majątku, a w szczególności o pogarszającej się sytuacji finansowej, która może uniemożliwić zaspokojenie słusznych interesów wierzycieli. Odnosi się to do osób będących członkami zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i wypełniających obowiązki w sensie rzeczywistym (czynnym, aktywnym), a nie tylko formalnym (biernym), tak więc Strona, pełniąc funkcję członka zarządu winna mieć nie tylko wiedzę o stanie finansowym Spółki, ale również winna liczyć się z wynikającymi z tego faktu konsekwencjami prawnymi. Konsekwencji złej polityki finansowej Spółki prowadzonej przez jej zarząd w żaden sposób nie można przenieść na Skarb Państwa. Podkreślić niewątpliwie należy, iż odpowiedzialność członków zarządu uzależniona jest od tego czy brak złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spowodowany był jego zawinionym czy też niezawinionym działaniem.
Organ podkreślił, że podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu (formalnie). Przyjęcie wykładni, że odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki ogranicza się wyłącznie do sytuacji, w których członek zarządu faktycznie kierował spółką, prowadziłoby do niedopuszczalnego rezultatu, amianowicie wyłączenia odpowiedzialności i niemożności egzekwowania zaległości podatkowych w przypadku spółek, które zarządzane są przez figurantów. Członek zarządu jest bowiem zobowiązany oraz uprawniony do reprezentowania spółki i prowadzenia jej spraw z należytą starannością. Staranność ta wymaga takiego zorganizowania pracy w ramach zarządu, aby w sposób stały i skuteczny zapewnić sobie wpływ na spółkę. Profesjonalizm wymagany od członków zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność pozwala na przyjęcie, że każdy członek zarządu obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Jeśli pojawiają się przeszkody uniemożliwiające staranne wypełnianie obowiązków, to członek zarządu powinien bezzwłocznie zrezygnować z pełnionej funkcji.
Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanejspółki. Jest to zakres odpowiedzialności wykraczający poza zakres charakterystyczny dla stosunku pracy, gdzie pracownik odpowiada jedynie za skutki swoich działań i to w ograniczonym zakresie, a nie skutki działań podmiotu, w którym jest zatrudniony. Stąd członkowie zarządu będąc uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki w sytuacji, gdy spółka nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swych zobowiązań mają obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość. Katalog podmiotów ponoszących odpowiedzialność ze Spółką ma charakter zamknięty. W kontekście powyższego nie można uznać, że Pan Ł. P. wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, nastąpiło bez Jego winy. Zatem wskazując na powyższe nie została spełniona także negatywna przesłanka uwalniająca Pana Ł. P. od przedmiotowej odpowiedzialności podatkowej.
O braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości nie może decydować wewnętrzny podział obowiązków w zarządzie spółki czy też brak wiedzy członka zarządu o sytuacji finansowej spółki. Niemniej, brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony do sytuacji wyjątkowych, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych. Osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, ale także odpowiedzialność za sprawy spółki.
Mając na uwadze ostatnią z przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności tj. wskazanie mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja zobowiązań Spółki organ stwierdził, że Strona również nie wykazała jej istnienia, pomimo posiadania wiedzy już w toku postępowania odwoławczego o treści przepisów uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności, jak i uwolnienie się od tej odpowiedzialności, w tym także wskazania majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie należności podatkowych Spółki w znacznej części. Pan Ł.P. nie wskazał takiego majątku Spółki, z którego można by prowadzić skuteczną egzekucję. Powyższe oznacza, że nie wypełniono również warunku uwalniającego reprezentanta Spółki od odpowiedzialności podatkowej wynikającej z art. 116 § 1 pkt 2 O.p..
Odnosząc się do zarzutu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zauważył, że T.-B. sp. z o. o. zaprzestała regulowania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych począwszy od lutego 2022 r. wobec wierzycieli: Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Z. M."E.-P.". W 2023 r. wobec Spółki prowadzone były również przez komorników sądowych postępowania egzekucyjne na rzecz wierzycieli: Spółdzielnia Mieszkaniowa L. – W., [...] Bank [...] S.A., 4[...] sp. z o. o., A. R. sp. z o. o. oraz Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej S.A. Zatem wbrew twierdzeniom Odwołującego, Spółka posiadała więcej niż jednego wierzyciela.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 i ust. 1a pr.u., niewypłacalność Spółki nastąpiła najpóźniej w I kwartale 2023 r. i w tym też czasie powstał też obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Należy zatem przyjąć, że Spółka stała się niewypłacalna w czasie pełnienia przez Pana Ł. P. funkcji członka zarządu T.-B. sp. z o. o. Wniosku o upadłość w tym terminie Odwołujący, jako członek zarządu - nie złożył. Takiego wniosku nie złożył również w późniejszym terminie.
Podkreślić należy, że osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, ale także odpowiedzialność za sprawy spółki. Oczywiście, w praktyce mogą wystąpić takie sytuacje, że członek zarządu, mimo pełnienia formalnie tej funkcji, obiektywnie nie ma żadnych możliwości kierowania jej sprawami, np. w związku ze stanem zdrowia wyłączającym możliwość jakiegokolwiek działania. W takim jednak przypadku jego odpowiedzialność może zostać wyłączona w oparciu o dyspozycję wynikającą z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. Jak wynika z tego przepisu, członek zarządu spółki kapitałowej wolny będzie od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem o przesłance "braku winy", w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. Członek zarządu po powołaniu go w skład zarządu spółki ma obowiązek zapoznać się z jej stanem finansowym, analizować go na bieżącoiw przypadku, gdy zachodzą ku temu przesłanki złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uchronić się przed odpowiedzialnością za długi tej spółki. Z biernej postawy, czy też niedbalstwa członka zarządu, nie można wywodzić podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.
Organ odwoławczy zauważył również, że przesłanka egzoneracyjna, wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., dotyczy złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, a nie skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Innymi słowy należy odróżnić obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości od skuteczności tego wniosku i ogłoszenia tej upadłości przez sąd. Dłużnik ma obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości.
Organ wskazał również, że zgodnie z poglądem sądów administracyjnych, dla uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, nie ma zasadniczego znaczenia kwestia istnienia jednego wierzyciela.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej zarzucił:
1. Naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. w zw. z art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r, poz. 1467) – dalej jako "K.s.h.", poprzez błędną wykładnię art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. i przyjęcie, iż wymieniona w tym przepisie przesłanka egzoneracyjna dotyczy wyłącznie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a nie skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości podczas gdy zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz orzecznictwem Sądu Najwyższego przepis art. 116 O.p. (i analogicznie przepis art. 299 K.s.h.) nie ma charakteru gwarancyjnego, tj. automatycznej odpowiedzialności za cudze długi lecz zgodnie z jego dyspozycją odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki ma charakter odszkodowawczy (tak np. Uchwała siedmiu sędziów SN z dnia 7 listopada 2008 r., III CZP 72/08). Wskazuje na to fakt, że jedną z przesłanek tej odpowiedzialności jest szkoda, jaką członek zarządu wyrządza spółce. Przy czym szkoda ta przybiera specyficzną formę. Nie polega ona bowiem na bezpośrednim uszczerbku w majątku wierzyciela, lecz na zmniejszeniu aktywów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do takiego stopnia, że wierzyciel nie jest w stanie zaspokoić swoich roszczeń z majątku tej spółki. Należy przy tym podkreślić, że przesłanki zwalniające z odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych na gruncie regulacji Kodeksu spółek handlowych i Ordynacji podatkowej w dużej mierze się pokrywają. Ordynacja podatkowa w niewielkim stopniu modyfikuje ten katalog. W konsekwencji Skarżący - wbrew twierdzeniom oragnów obu instancji) wypełnił przesłanki egzeneracyjne albowiem, w realiach niniejszej sprawy swoim działaniem nie pomniejszył majątku spółki i tym samym, nie składając wniosku o ogłoszenie upadłości nie doprowadził do pogorszenia sytuacji wierzyciela, który pomimo niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie poniósł realnej szkody.
2. Rażące naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit, a O.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że poprzez złożenie wniosku o ogłoszenie Upadłości we "właściwym czasie" należy rozumieć jego złożenie dokładnie w terminie określonym w przepisach regulujących postępowanie upadłościowe, podczas gdy pojęcie "właściwego czasu" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości należy definiować w sposób "elastyczny", gdyż jest to pojęcie niedookreślone i wymaga szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w tym ocenę, czy złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło w momencie, w którym chociaż część wierzytelności mogła zostać spłacona (od czego też są wyjątki), a także ocenę, czy złożenie wniosku d ogłoszenie upadłości w terminie mogło skutkować spłatą lub większą spłatą wierzytelności. Dokonanie prawidłowej wykładni wskazanego przepisu z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy, a w szczególności sytuacji majątkowej spółki winno skutkować uznaniem, że Skarżący nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie.
3. Naruszenie przepisu cyt. "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. pkt 1 lit. b O.p." w powiązaniu z art. 11 pr.u. przez niezastosowanie, pomimo iż z treści przepisu oraz jego wykładni wynika, że nie można przypisać winy członkowi zarządu w sytuacji, gdy jedynym wierzycielem spółki jest Skarb Państwa (organy podatkowe. Zakład Ubezpieczeń Społecznych) albo jednostka samorządu terytorialnego (Związek Międzygminny) to członkowi zarządu nie można przypisać winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki albowiem postępowanie upadłościowe nie może toczyć się z udziałem tylko jednego Wierzyciela skoro ustawa mówi o wspólnym dochodzeniu roszczeń wierzycieli. Jeżeli istnieje tylko Jeden wierzyciel, w świetle racjonalnego działania może on dłużnikowi wytoczyć proces, a następnie wszcząć jednostkowe postępowanie egzekucyjne.
4. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości było niezawinione przez Skarżącego ale z innych względów niż powyżej. Stosując prawo w tak jak Organ przy obliczaniu terminu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, należy wskazać, że właściwym czasem na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości był dzień powstania stanu niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 pr.u., przy czym taki wniosek nie został złożony, albowiem skarżący nie Wiedział, ani nie mógł się spodziewać, że istnieją ku temu przesłanki. Wobec powyższego należy wskazać, że fakt niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie właściwym jest niezawiniony, co stanowi przesłankę egzoneracyjną wymienioną we wskazanym wyżej przepisie.
5. Naruszenie przepisu cyt. "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a" w zw. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i tym samym zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że zachodzą podstawy do orzeczenia wobec Ł. P. odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania Spółki, podczas gdy do oceny złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie było przeprowadzone postępowanie dowodowe, albowiem oceny, czy złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie, należy dokonywać w okolicznościach indywidualnego przypadku, biorąc pod uwagę, iż powinno to nastąpić w takim momencie, aby chronić zagrożone interesy wierzycieli, tak żeby po ogłoszeniu upadłości mieli oni możliwość uzyskania równomiernego, choćby tylko częściowego, zaspokojenia z majątku spółki, a nadto z uwzględnieniem celu, jakiemu uregulowanie zawarte w powołanym przepisie ma służyć, a którym jest ochrona należności publicznoprawnych - w przedmiotowej sprawie już w chwili materializacji się przesłanek w przedmiocie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości - złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i tak skutkowałoby jego oddaleniem, a zatem należy przyjąć, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony w czasie właściwym, gdyż i tak złożenie go w czasie wcześniejszym nie uchroniłoby wierzyciela.
6. Naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i tym samym zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że zachodzą podstawy do orzeczenia wobec Skarżącego odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki , podczas gdy do oceny złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie było przeprowadzone postępowanie dowodowe, albowiem oceny, czy złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie, należy dokonywać w okolicznościach indywidualnego przypadku, biorąc pod uwagę całościową ocenę specyfiki i sytuacji dłużnego podmiotu zarówno w przedpolu niewypłacalności i w jej trakcie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie ocena ta nie została przeprowadzona, a wszelkie powoływane w tym zakresie okoliczności zostały pominięte.
7. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie; art. 11 w związku z art. 1 pr.u. poprzez całkowite nie uwzględnienie faktu, iż Skarżący spłacał w całości pomniejsze zobowiązania, zaś zobowiązania publicznoprawne - z uwagi na ich wysokość - spłacał w części stąd także na moment wydania decyzji w sprawie był tylko jeden wierzyciel - tj. Skarb Państwa, a w takiej sytuacji nie można członkowi zarządu przypisać winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości.
8. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydanie i treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie: art. 116 § 1, art 122 i 191 O.p. poprzez nieuznanie, że brak było podstaw do złożenia, w czasie, kiedy pełnił on funkcję członka zarządu Spółki, wniosku o ogłoszenie upadłości. Pomimo istniejących wątpliwości w tej kwestii, nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do jej błędnego ustalenia, a w konsekwencji do naruszenia zasady prawdy materialnej. Kwestia istnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie została przez organ wykazana i udowodniona, a jedynie wywnioskowana na podstawie złożonego znacznie później niż we "właściwym czasie" z punktu widzenia analizy postanowienia o odmowie ogłoszenia upadłości, z uwagi na to, iż majątek Spółki nie wystarczy na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Nie wzięto, bowiem pod uwagę rzeczywistego majątku spółki oraz jej sytuacji majątkowej oraz faktu braku innych wierzycieli w dacie, która winna być "właściwym czasem" na złożenie wniosku o upadłość.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Stwierdzenie, że poddaną kontroli decyzję (postanowienie) wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
Istotę sporu stanowi zasadność orzeczenia, na podstawie art. 116 O.p., o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wraz ze Spółką za zaległości Spółki.
W tym miejscu należy podkreślić, że wbrew treści skargi przesłanki odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych za zobowiązania tych spółek na gruncie Ordynacji podatkowej są odmienne od przewidzianych w art. 299 K.s.h. Zatem wspomniany przepis nie mógł zostać przez organy zastosowany ani tym bardziej naruszony.
Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1) nie wykazał, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2309 oraz z 2023 r. poz. 1723 i 1860) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Z kolei art. 116 § 2 O.p. stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Zgodnie natomiast z art. 116 § 4 ww. ustawy, przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji.
W kwestii przesłanek odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych określonych w art. 116 § 1 i 2 O.p. istotny jest ich podział na dwie grupy: przesłanki pozytywne, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności.
Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, że zaległość wynika z zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie, gdy dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki.
Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki. Członek zarządu będzie zatem zwolniony z odpowiedzialności jeśli wykazane zostanie, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości, lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego, restrukturyzacyjnego) nastąpiło bez jego winy lub wskazane zostanie mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Odnosząc się do powołanych wyżej zasad postępowania wskazać należy, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Z kolei członek zarządu, chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe/restrukturyzacyjne) bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości/niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyroki NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt IIFSK 249/13; z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1771/14; z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2557/14, z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt II FSK 1169/20, z dnia 18 maja 2021 r. III FSK 3354/21 - wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie CBOSA).
Punktem wyjścia dla orzeczenia o odpowiedzialności danej osoby za zaległości podatkowe spółki kapitałowej jest zatem wykazanie przez organ podatkowy, że osoba ta pełniła obowiązki członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych spółki, które – wobec ich nieuiszczenia – stały się zaległościami podatkowymi. Przy czym istotna jest data powstania zaległości podatkowych spółki, a nie data ich ujawnienia. Z art. 116 § 2 O.p. wynika, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Przepis ten jednoznacznie wiąże odpowiedzialność z momentem upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego - także tego powstałego z mocy prawa - a nie z datą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w kwocie innej niż zadeklarowana przez podatnika (por. wyroki NSA z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt III FSK 366/23 oraz z 20 lutego 2025 r., sygn. akt III FSK 1229/23).
W niniejszej sprawie okoliczność pełnienie funkcji członka zarządu pozostaje poza sporem. Skarżący był członkiem zarządu T.-B. sp. z o.o., zarówno w czasie, w którym powstały przedmiotowe zobowiązania ww. Spółki, jak i w okresie, w którym upłynął termin płatności tych zobowiązań. Funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił bowiem od [...] listopada 2019 r. i dalej nim pozostaje.
Przechodząc do omówienia zaistnienia drugiej przesłanki pozytywnej, za prawidłowe należy uznać ustalenia organów, co do uznania egzekucji prowadzonej wobec Spółki za bezskuteczną. Pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w przepisach prawa podatkowego, ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (administracyjnym czy kodeksie postępowania cywilnego). Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki, nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z majątku spółki.
Szczegółowy przebieg postępowania egzekucyjnego został opisany na stronach 14-15 zaskarżonej decyzji. Z uwagi na stwierdzenie, że zobowiązana Spółka nie posiada majątku pozwalającego na zaspokojenie roszczeń wierzyciela, a w egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, postępowanie to umorzono [...] września 2024 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ prawidłowo stwierdził bezskuteczność egzekucji prowadzonejdo majątku spółki.
Sąd podziela również ocenę organu co do braku zaistnienia przesłanek negatywnych.
Pojęcie właściwego czasu z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. (na zgłoszenie stosownego wniosku o ogłoszenie upadłości, na otwarcie postępowa restrukturyzacyjnego, zawarcie układu) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono iż, zarząd (członek zarządu) uczyni ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego poprzez stworzenie sytuacji, w której niektórzy wierzyciele są zaspokajani kosztem innych (wyrok NSA z 5.09.2017 r., II FSK 2065/15). Zgodnie z art. 10 i art. 11 ust. 1 pr.u. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10). Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1pr.u.). Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (art. 11 ust. 1apr.u.). W myśl zaś art. 21 ust. 1 pr.u. dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami (art. 21 ust. 2 pr.u.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowany jest pogląd, że z niewypłacalnością dłużnika, o czym mowa jest w art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 pr.u. mamy również do czynienia, gdy dłużnik ten nie zaspakaja jednego tylko wierzyciela (np. wyroki NSA z: 10 stycznia 2017 r., II FSK 3737/14; 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1624/15; 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15; 23 października 2018 r., II FSK 3005/16; 5 grudnia 2018 r., II FSK 1686/18; 12 lutego 2019 r., II FSK 3336/18; 6 marca 2020 r., II FSK 2144/19; 21 lipca 2020 r., II FSK 1099/20; 18 września 2020 r., II FSK 729/20; 3 marca 2022 r., III FSK 335/21). W judykaturze wskazuje się, że przesłanka egzoneracyjna wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 O.p. odnosi się wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Wniosek należy złożyć wówczas, gdy zaistnieją przesłanki niewypłacalności dłużnika, określone w art. 10 i art. 11 u.p.u. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, powinien taki wniosek zawsze złożyć. Odróżnić należy przy tym obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości od skuteczności tego wniosku i ogłoszenia upadłości przez sąd upadłości. Dłużnik ma jedynie obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości (por. wyrok SN z 7 listopada 2016 r., III UK 13/16, LEX nr 2183503). Dokonując wykładni art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. należy mieć ponadto na względzie gwarancyjny i subsydiarny charakter odpowiedzialności osoby trzeciej. Przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela - Skarb Państwa w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli. Doszłoby zatem do oczywistego nierównego traktowania członków zarządu (osób trzecich) w zależności od tego, ilu wierzycieli miały zarządzane przez nich spółki oraz do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., III FSK 646/21). Należy też zwrócić uwagę na szczególny charakter regulacji zawartej w art. 116 § 1 O.p., która dotyczy odpowiedzialności za dług publiczny. Odpowiedzialność ta nie wynika ze stosunków cywilnoprawnych, w których obowiązują odmienne reguły dotyczące dochodzenia należności od podmiotów zobowiązanych (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2023 r., III FSK 1599/21).
Stanowisko to zostało potwierdzone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 30 kwietnia 2025 r., C-278/24 (P.K. v Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, ECLI:EU:C:2025:299). W przywołanym orzeczeniu Trybunał orzekł, co następuje: "Artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2018/1695 z dnia 6 listopada 2018 r., w związku z art. 325 TFUE, z prawem własności, a także z zasadami równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie mechanizmowi krajowemu, w ramach którego:
- członek lub były członek zarządu spółki mającej zobowiązanie z tytułu podatku od wartości dodanej ponosi wraz z tą spółką solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe powstałe w okresie, w którym pełnił on tę funkcję,
- odpowiedzialność ta jest ograniczona do tych zaległości podatkowych, których egzekucja od spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna,
- zwolnienie z tej odpowiedzialności zależy w szczególności od przedstawienia przez członka lub byłego członka zarządu dowodu, że wniosek o ogłoszenie upadłości tej spółki został złożony we właściwym czasie lub że niezłożenie tego wniosku nie wynika z jego winy, o ile ów członek lub były członek, w celu wykazania braku winy, może skutecznie powołać się na to, że dochował wszelkiej staranności wymaganej przy prowadzeniu spraw danej spółki, przy czym wspomniany członek lub były członek nie może w tym celu ograniczyćsiędopodniesienia, że w chwili stwierdzenia trwałejniewypłacalności jedynym wierzycielem tej spółki był Skarb Państwa".
Sąd ocenia, że w sprawie został zebrany odpowiedni materiał dowodowy do dokonania ustaleń w przedmiocie powstania niewypłacalności Spółki. Słusznym było przyjęcie, przez organy obu instancji, że stan niewypłacalności Spółki zaistniał już w dniu upływu terminu płatności podatku od towarów i usług za III kwartał 2022 r., tj. 25.10.2022 r. (nieuregulowanie w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania). Jak wskazano w art. 11 ust. 1a pr. u. domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Oznacza to, że przesłanka do upadłości Spółki zaistniała w styczniu 2023r., natomiast "czasem właściwym" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, był termin trzydziestu dni liczony od dnia, w którym nastąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
W oparciu o powyższe prawidłowe ustalenia, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że T.-B. sp. z o.o. znalazła się w stanie upadłości w I kwartale 2023 r., gdyż trwale zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych i sytuacja ta nie miała znamion krótkotrwałości. Tym samym ocena, że kwestia wszczęcia postępowania upadłościowego winna być rozpatrywana najpóźniej w lutym 2023 r. również zasługuje na akceptację. Stan niewypłacalności Spółki obligował Skarżącego do zgłoszenia wniosku o upadłość, czego jednak uczynił.
O braku zawinienia członka zarządu w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającemu ogłoszeniu upadłości można byłoby mówić, gdyby wykazane zostało, że uczynił on ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego. Sąd nie stwierdził okoliczności uniemożliwiających Stronie zrealizowanie powyższego obowiązku zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki. Obowiązek posiadania elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach spółki, do których z całą pewnością należy stan zadłużenia wynika bowiem z ustanowionego w art. 208 § 2 ustawy z 15 września 2001 r. Kodeks Spółek Handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm.) – prawa i obowiązku prowadzenia spraw spółki przez każdego członka zarządu. Bierna postawa członka zarządu w powyższym zakresie, nie tylko nie pozwala na uwolnienie się przez niego od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, ale przeciwnie - uniemożliwia mu wykazanie jednej z przesłanek uwalniających od odpowiedzialności przewidzianych w art. 116 O.p. Oczywiście członkowi zarządu nie można odmówić prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy – według jego błędnej oceny – w swoim mniemaniu uważa on, choć bezpodstawnie, że taki obowiązek na nim z określonych względów nie spoczywa albo że uda się opanować sytuację finansową spółki i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań, względnie przywrócić jej płynność finansową na skutek spłaty części długów i uzyskania prolongaty terminów zapłaty reszty z nich, usuwając tym samym stan niewypłacalności. Jeżeli jednak członek zarządu spółki podejmuje ryzyko niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych, to musi mieć świadomość odpowiedzialności z tym związanej oraz liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji, rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, to wówczas i on będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową, w tym podatkową (wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 479/24).
To samo należy odnieść także do bezpodstawnego i subiektywnego przekonania członka zarządu spółki, że – z jakichkolwiek innych względów – obowiązek wnioskowania o jej upadłość na nim nie spoczywał. Przekonanie Skarżącego o braku potrzeby składania wniosku o ogłoszenie upadłości lub, że złożenie takie wniosku skutkowałoby i tak jego oddaleniem, jest, w świetle wcześniejszych rozważań, bez znaczenia.
W sprawie nie wystąpiła również ostatnia z przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności tj. wskazanie mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja. Skarżący nie wskazał bowiem takiego majątku Spółki, z którego można by prowadzić skuteczną egzekucję.
Odnosząc się zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p., w ocenie Sądu, organy podatkowe zgromadziły kompletny materiał dowodowy oraz zapewniły Skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Materiał dowodowy został oceniony w sposób swobodny i dokonano na jego podstawie właściwych ustaleń odnośnie stanu faktycznego, których Stronie nie udało się skutecznie podważyć. Sąd nie stwierdził, w postępowaniu organów obu instancji, uchybień w zakresie stosowania przepisów prawa procesowego, zwłaszcza takich, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy nie naruszył również zasad prowadzenia postępowania dowodowego, albowiem zebrany materiał dowodowy był wystarczający i zupełny do stwierdzenia okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu. Wystąpienie przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości zostało stwierdzone na podstawie niekwestionowanych okoliczności faktycznych a zaistniały spór dotyczył w istocie wykładni przepisów art. 116 O.p. oraz art. 11 i 21 pr.u.
Powyższe rozważania odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do wszystkich zarzutów skargi.
Ponieważ skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.