W skardze zawarł jeszcze szereg żądań nie odnoszących się do podstawy prawnej czy też ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: P.p.s.a.) rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Stwierdzenie, że poddaną kontroli decyzję wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób który uzasadniałby jej uchylenie.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Z aktu notarialnego (umowy darowizny z dnia [...] sierpnia 2018 r. ) jak i rejestru gruntów - rejestru prowadzonego przez Starostę - wynika, że właścicielem działki nr [...] o powierzchni 6,47ha stanowiącej grunt orny jest P.D.,. Z informacji z rejestru gruntów wynika, iż dla określonej wyżej działki określono cztery klasy bonitacyjne - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,22 ha, grunty orne klasy IVa o powierzchni 0,57 ha, grunty orne klasy V o powierzchni 4,44 ha oraz grunty orne klasy VI o powierzchni 1,24 ha. Kwota podatku rolnego została ustalona zgodnie z art. 4, art. 6 oraz art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Strona nie kwestionuje ww. ustaleń, a Sąd nie stwierdził by ustalenia te były nieprawidłowe. Prawidłowo zastosowano zarówno podstawę opodatkowania jak i stawkę podatku. Dane wskazane w decyzji oraz wymiar podatku są zgodne z danymi zawartymi w ewidencjach, oraz z danymi wynikającymi z deklaracji złożonych przez stronę.
Niezasadny jest zarzut dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organów. W złożonej dnia 9 grudnia 2024r. informacji Skarżący wskazał jako adres zamieszkania oraz adres korespondencyjny - [...]. Zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Decyzja została doręczona za pokwitowaniem odbioru (karta 24 akt administracyjnych). Decyzje zostały doręczone na wskazany przez stronę adres dorosłemu domownikowi. Z treści art. 149 Ordynacji podatkowej wynika, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania (...).Podjęcie się przez domownika doręczenia adresatowi przesyłki nie musi być potwierdzone na piśmie. Doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi nie wymaga udzielenia pełnomocnictwa przez adresata. Przyjęcie zatem pisma przez dorosłego domownika i potwierdzenie doręczenia na piśmie swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia przesądza o skuteczności doręczenia pisma adresatowi.
Decyzje organów spełniają również formalne wymagania stawiane decyzji określone w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Przywołany przepis wskazuje obligatoryjne elementy decyzji podatkowej, tj.: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym -jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zawiera wszystkie obligatoryjne elementy.
W odniesieniu do decyzji organu I instancji, dodatkowo wskazać należy, że wyjątek od zasady własnoręczności podpisu przewidział ustawodawca w § 1a komentowanego przepisu, stosownie do którego, decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Przepis art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej odnosi się do sytuacji, w której określone decyzje podatkowe sporządzone są z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Zasadnie organ wskazał, że powyższa regulacja w założeniu ma pomóc wójtom (burmistrzom, prezydentom) w corocznym, bardzo często powtarzalnym procesie wydawania tzw. decyzji wymiarowych. W sytuacji, gdy decyzja jest sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, wówczas może zamiast własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania (jak wymaga tego art. 210 § 1 O.p.), zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby uprawnionej do jej wydania.
W niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy (zawierająca unikatowy numer systemu teleinformatycznego wraz z kodem kreskowym) została sporządzona w wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, zawiera nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Zatem sporna decyzja jest dokumentem sporządzonym w sposób jaki został opisany w art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej. Decyzja bowiem dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i została sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Co za tym idzie, nie było konieczności umieszczania na niej podpisu osoby uprawnionej do jej wydania lecz wystarczył nadruk jej imienia, nazwiska i stanowiska służbowego. Takie właśnie informacje znajdują się na omawianym dokumencie.
Ponadto w ocenie Skarżącego:
1) organy nie wykazały, że decyzja został wydana na podstawie obowiązujących przepisów (z uwagi na brak przedłożenia m.in. Ordynacji podatkowej z podpisem Prezydenta) jak i że
2) została wydana na inną osobę niż Skarżącego, z uwagi na to, że jest "użytkownikiem danych osobowych D.P." Pesel [...], a decyzja została wydana na P.D.
3) organ nie wykazał umocowania Wójta oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania decyzji
Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że są one niezasadne.
Organy wydając decyzje oparły się na obowiązujących przepisach. O tym, że przepisy obowiązują świadczy opublikowanie tych przepisów w Dzienniku Ustaw. Dziennik Ustaw to najważniejszy polski dziennik urzędowy. Jest to jedyne oficjalne źródło poznania powszechnie obowiązującego prawa w Polsce. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa jak i ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym są aktami prawnymi które zostały opublikowane w Dzienniku Ustaw, w Dzienniku Ustaw opublikowane zostały również zmiany do wskazanych ustaw. Oznacza to, że powołane w decyzji przepisy są obowiązujące. Z tego też względu nie jest zasadny zarzut braku obowiązywania wskazanych przepisów z uwagi, że nie przedłożono Skarżącemu tych ustaw z podpisem Prezydenta. Skoro akt prawny – ustawa- został opublikowany w Dzienniku Ustaw oznacza, że został podpisany przez Prezydenta.
Wskazać należy, ze zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Z kolei zgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. W art. 15 ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U.2019.1461 t.j. z dnia 2019.08.05) – wskazano, że podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego jest akt w formie dokumentu elektronicznego opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważniony do wydania aktu organ. Sąd w sprawie skargi dotyczącej badania legalności decyzji podatkowej nie bada czy akt prawny opublikowany w Dzienniku Ustaw jest właściwie podpisany. Skoro został opublikowany, istnieje domniemanie, że spełnił wymogi formalne i merytoryczne do jego opublikowania, a tym samym jest aktem obowiązującym. Strona w żaden sposób domniemania tego nie wzruszyła.
Niezasadny jest zarzut dotyczący wydania decyzji na inną osobę niż Skarżący. Wbrew twierdzeniu Strony, w decyzji prawidłowo wskazany został jej adresat – P.D.. W ocenie Strony prawidłowa tożsamość Skarżącego wynikająca z akt rejestrowych (bliżej nieskonkretyzowanych) to D.P.. Na rozprawie wskazał, że ma na imię P. a na nazwisko D., jednocześnie oświadczając, że jego tożsamość to D.. Najbardziej rozpowszechniona w skali międzynarodowej jest zasada umieszczania w naturalnym szyku imienia przed nazwiskiem. Tak jest również w polszczyźnie. Nazwisko może występować na pierwszym miejscu w zestawieniach sporządzonych w porządku alfabetycznym.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji wydana została
na Skarżącego – P.D., osobę fizyczną posługującą się imieniem P. i mającą na nazwisko D.. Z aktu notarialnego jak i rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki nr [...] o powierzchni 6,47ha stanowiącej grunt orny jest P.D., decyzja wystawiona została na właściciela gruntu P.D.. Z tego też względu niezasadny jest zarzut, że decyzja została wydana na niewłaściwego jej adresata czy też na inną osobę niż Skarżący.
Również niezasadny jest zarzut, braku uprawnienia Wójta Gminy do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości podatku rolnego. Organem podatkowym właściwym w sprawach podatku rolnego jest wójt, burmistrz, prezydent miasta – art. 6a ust. 4a ustawy o podatku rolnym. Z kolei z oficjalnych wyników Państwowej Komisji Wyborczej zamieszczonych na stronach Państwowej Komisji Wyborczej, w wyborach Wójta Gminy z [...] kwietnia 2024 r. W.J.S. został wybrany na Wójta Gminy. Z tego też względu nie budzi wątpliwości Sądu, że w/w jest organem uprawnionym do wykonywania decyzji podatkowej. Ponadto używanie w podpisie jednego imienia nie oznacza, że decyzję wydała nieuprawniona osoba.
Z opisanych przyczyn skargę należało uznać za niezasadną i z tego też względu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.