Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest to, czy Naczelnik mógł pozostawić bez rozpatrzenia wniosek Strony o zwrot podatku akcyzowego.
W ocenie organów Spółka nie przedłożyła w wyznaczonym terminie wszystkich brakujących dokumentów wskazanych w art. 107 ust. 3 u.p.a.
Z kolei Spółka twierdzi, że złożony wniosek był kompletny i Naczelnik powinien wydać decyzję o zwrocie akcyzy.
Zdaniem Sądu, większość zarzutów skargi okazała się zasadna (o czym będzie poniżej), niemniej główną przyczyną uchylenia postanowień organów obu instancji jest nieprawidłowa treść ich uzasadnień, uniemożliwiająca poddanie działania organów merytorycznej kontroli sądowoadministracyjnej. Uchylone postanowienia naruszają art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z pierwszym z przytoczonych przepisów uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast art. 219 O.p. nakazuje odpowiednie stosowanie wspomnianej regulacji do postanowień.
Prawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji albo postanowienia powinno odzwierciedlać proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów, argumenty przemawiające za dokonanymi przez organ ustaleniami, a w wypadku rozstrzygania w drugiej instancji - odniesienie się do zarzutów środka odwoławczego. Wyczerpujące uzasadnienie pozwala nie tylko stronie na zapoznanie się z procesem decyzyjnym organu, ale również umożliwia sądowi administracyjnemu ocenę prawidłowości prowadzenia tego procesu.
Uchylone postanowienia tych wymogów nie spełniają.
Dla dokonania analizy prawidłowości rozstrzygnięć organów przypomnieć należy, że stosownie do art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Zgodnie z art. 107 ust. 4 ww. ustawy do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu,
o których mowa w ust. 3.
Z kolei w myśl art. 107 ust. 3 ww. ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1,
jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem.
W sprawie zastosowanie znajdują również przepisy Rozporządzenia w Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, wydane na podstawie art. 107 ust. 6 u.p.a.
Zgodnie z § 2 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy warunkiem otrzymania zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego realizowanego bez udziału przewoźnika lub spedytora, przy użyciu własnego środka transportu, jest złożenie przez podmiot, który dokonał
dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, pisemnego oświadczenia o terminie i sposobie wywozu oraz miejscu dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium kraju.
Stosownie do § 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku gdy oświadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz dokumenty wymienione w art. 107
ust. 3 u.p.a., nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności: 1) korespondencji handlowej;
2) dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu; 3) dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport.
W zaskarżonym postanowieniu DIAS wskazano, że skarżąca Spółka złożyła cyt. "jedynie dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju (faktury wystawione przez E. Sp. z o.o. dla C. GmbH z wykazaną kwotą akcyzy) oraz dokumenty potwierdzające nabycie praw rozporządzenia pojazdami jak właściciel (faktury wystawione przez C. GmbH dla C.)"; (k-7 postanowienia). Równocześnie zdaniem organu Spółka nie złożyła cyt. "wymaganych dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej tych pojazdów (...). Przedłożone (...) kserokopie dokumentów »Potwierdzenie wywozu towarów z Polski w ramach Wewnątrzwspólnotowej Dostawy Towarów (WDT) za pomocą własnego środka transportu, jak również odebrania towarów na terytorium innego państwa UE« odnoszą się do potwierdzenia odbioru pojazdów na terytorium innego państwa członkowskiego UE i nie można ich uznać za dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej" (k-7 postanowienia).
Z powyższych fragmentów zaskarżonego postanowienia wynika, że organ uznał przedłożone przez Stronę faktury wystawionych przez E. Sp. z o.o. za dokumenty, o których mowa w art. 107 ust. 4 u.p.a. tj. dowody zapłaty akcyzy. Równocześnie dopuścił faktury wystawione przez C. GmbH jako dokumenty potwierdzające nabycie praw rozporządzenia pojazdami jak właściciel. Stwierdza również, że przełożona kserokopia "Potwierdzenia wywozu" odnosi się jedynie do potwierdzenia odbioru pojazdu.
W tym miejscu zauważyć należy, że organ nie wyjaśnia czy jego zdaniem wymienione faktury zostały przedstawione w oryginale czy też są jedynie kopiami (na co wskazywać może zarówno sposób wydruku obu wersji językowych, jak okoliczność, że identyczne faktury wystawione przez C. Gmbh zostały złożone ponownie na wezwanie).
W dalszej części postanowienia DIAS wyjaśnia natomiast, że cyt. "ze względu na specyfikę postępowania w sprawie zwrotu podatku akcyzowego organ podatkowy uprawniony jest do żądania złożenia oryginałów dokumentów, gdyż zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 września 2019 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (...), organ podatkowy uwzględniając wniosek o zwrot akcyzy obowiązany jest ostemplować pieczęcią urzędu skarbowego oraz przedziurkować każdy dokument dołączony wniosku o zwrot akcyzy w celu uniknięcia ponownego ich użycia" (k-9 postanowienia).
Zatem nie jest jasne, czy zdaniem organu odwoławczego niezbędne jest dołączenie do wniosku oryginałów dokumentów wymienionych w art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a., czy też wystarczające są ich kserokopie. Z jednej strony aprobuje bowiem prawidłowość wezwania o oryginały dokumentów, z drugiej przyjmuje, że kserokopie bądź dokumenty o nieustalonym charakterze potwierdzają zapłatę akcyzy i nabycie praw rozporządzenia pojazdami jak właściciel.
W konsekwencji z treści rozstrzygnięć organów obu instancji nie wynika jednoznacznie, czy pierwotnym powodem pozostawienia wniosku Strony bez rozpatrzenia, z uwagi na nieprzedłożenie dokumentów potwierdzających dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy, są braki w treści tych dokumentów, czy też nieprzedłożenie ich oryginałów.
Zauważyć należy, że w przypadku próby zrekonstruowania toku rozumowania organów i założeniu, że przyjęły pierwszą albo drugą możliwość, to alternatywa ta również prowadzi do konieczności uchylenia wskazanych w sentencji postanowień, niezależnie od dokonanego wyboru.
Przy założeniu bowiem, że przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia
jest treść tych dokumentów, z których nie wynika okoliczność dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, to postanowienia należało uchylić z dwóch przyczyn.
Po pierwsze, w takiej sytuacji spór jaki toczył się pomiędzy organem a Skarżącą – przekształcił się ze sporu proceduralnego w ocenę podstaw materialnoprawnych koniecznych do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego. A zatem organ I instancji winien zakończyć postępowanie decyzją. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia narusza zatem art. 169 § 1 O.p.
Po drugie, organy nie wyjaśniły wyczerpująco, dlaczego wspomniane dokumenty nie potwierdzają dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej czym ponownie naruszyły
art. 210 § 4 O.p.
W odniesieniu do pierwszej ze wspomnianych kwestii wskazać jednocześnie należy, że stosownie do art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Z brakami formalnymi mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Jako przykład podaje się odwołanie niespełniające wymagań określonych w art. 222 Ordynacji podatkowej. Brak formalny może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania. Niespełnienie przez pismo wymogów przewidzianych przepisami prawa nie ogranicza się jedynie do przepisów ordynacji podatkowej (uchwała NSA z 26 maja 2003 r., FPK 3/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 125). Jako brak formalny na gruncie art. 169 O.p. traktuje się również niezałączenie do podania pełnomocnictwa (wyrok NSA z 19 czerwca 1998 r., I SA/Lu 641/97, LEX nr 33427).
W stanie faktycznym tej sprawy Skarżąca, zgodnie z cytowanymi wyżej art. 107 ust. 4
w zw. z art. 107 ust. 3 u.p.a. miała obowiązek załączyć do wniosku dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej. Zatem przepis ten nie precyzuje formy tego dokumentu. Do wniosku dołączono "Potwierdzenie wywozu towarów z Polski w ramach Wewnątrzwspólnotowej Dostawy Towarów (WDT) za pomocą własnego środka transportu, jak również odebrania towarów na terytorium innego państwa UE".
Na marginesie należy zauważyć, że jest to dokument wprost wymieniony w § 2 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy. Z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, że Skarżąca jest podmiotem, który nabył samochód osobowy w Polsce jak
i odebrał go na terytorium Francji. Skoro zatem złożony wniosek o zwrot akcyzy był kompletny pod względem formalnym to Naczelnik nie mógł, z uwagi na treść jednego
z dokumentów, pozostawić wniosku bez rozpatrzenia z przyczyn formalnych. Skarżąca złożyła bowiem dowód, który w jej ocenie potwierdza dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej. Zatem winien rozpoznać merytorycznie ten wniosek w oparciu o dokumenty, które posiadał i ocenić, czy w świetle przepisów ustawy
o podatku akcyzowym dawały one podstawę do dokonania zwrotu akcyzy. Nie mógł natomiast pozostawić wniosku bez rozpatrzenia z powodu nie usunięcia braku formalnego.
Jak wspomniano, w sprawie dokonano oceny treści przedłożonych dokumentów pod kątem materialnoprawnym, zatem postępowanie weszło w fazę rozstrzygania merytorycznego.
W powyższym kontekście odrębną kwestią jest, czy załączone dokumenty dają podstawę do pozytywnego dla Strony skarżącej rozpoznania sprawy, tj. zwrotu akcyzy. Jednakże organ dokonał merytorycznej oceny wniosku i jego załączników, a nie oceny formalnej. Ocena ta miała charakter merytoryczny i winna być dokonana
w rozstrzygnięciu merytorycznym (decyzja), a nie formalnym (postanowienie). Analiza treści dokumentów pod kątem dowodzenia konkretnych okoliczności nie mogła odbyć się w postępowaniu zakończonym pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Instytucja wzywania do usunięcia braków ma służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (podobnie: wyrok NSA
z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, poz. 114, glosa: E. Bojanowski, OSP 1997, nr 7-8, poz. 136).
Po dokonaniu oceny treści wyżej wspomnianych dokumentów organ powinien szczegółowo wyjaśnić dlaczego, jego zdaniem, nie potwierdzają one dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Ocena ta powinna zostać przeprowadzona m.in. przez pryzmat treści art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a., która zawiera definicję dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz art. 107 ust. 1 tej ustawy.
Uzasadnienie uchylonych postanowień nie wyjaśnia dlaczego organy przyjęły,
że dokument o nazwie "Potwierdzenie wywozu towarów z Polski w ramach Wewnątrzwspólnotowej Dostawy Towarów (WDT) za pomocą własnego środka transportu, jak również odebrania towarów na terytorium innego państwa UE" odnosi się wyłącznie do potwierdzenia odbioru pojazdów na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Czy przyczyną takiej a nie innej oceny jest treść art. 107 ust. 1
w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a., to, że odbierającym pojazd we Francji jest Skarżąca jako nabywca, brak potwierdzenia w treści tego dokumentu wywozu pojazdu
z terytorium kraju, czy też jeszcze inna przyczyna. Zdawkowość wyjaśnień również
w tym zakresie oznacza, że omawiane rozstrzygnięcia nie sprostały wymogom art. 210 § 4 O.p. i równocześnie uniemożliwia prawidłową kontrolę sądowoadministracyjnej.
Należy również podkreślić, że ocena, czy do wniosku dołączono wymagane dokumenty nie może być przeprowadzona odrębnie dla każdego z tych dokumentów,
w oderwaniu od pozostałych. Analiza tego, czy podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy przedłożył wszystkie dokumenty wskazane w art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a., powinna zostać przeprowadzona całościowo z uwzględnieniem treści wszystkich załączników wniosku. W sprawie powinna ona objąć treść faktur, oświadczeń i korespondencji handlowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 107 ust. 3 u.p.a. dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu mogą być różnorodne na co jednoznacznie wskazuje użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Ten sam zwrot użyto w § 2 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy, który przewiduje, że dokumentami potwierdzającymi wykonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego mogą być inne dokumenty. Z treści postanowień obu instancji nie wynika natomiast, czy organy analizę przeprowadziły w taki właśnie sposób. Tym samym działanie organów narusza, poza wspomnianym art. 210 § 4 O.p., również art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z kolei przy założeniu, że przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest nieprzedłożenie oryginałów wymaganych dokumentów, to postanowienia należało uchylić z uwagi na nieprawidłową wykładnię art. 107 ust. 3 u.p.a. oraz art. 180 § 1 O.p. Należy raz jeszcze przypomnieć, że pierwszy z wymienionych przepisów zawiera jedynie przykładowy katalog dokumentów, które maja potwierdzić dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu. Zarówno z treści art. 107 ust. 3 jak i ust. 4 tej ustawy nie sposób wywieść obowiązku przedłożenia oryginałów jakichkolwiek dokumentów. Należy zauważyć, że o ile ani ustawa o podatku akcyzowym ani ustawa Ordynacja podatkowa nie zawierają definicji ustawowej słowa "dokument", to taka definicja znajduje się w art. 773 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
(Dz. U. z 2023 r., poz. 1610 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Równocześnie zgodnie
z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem deprecjonowanie kserokopii, skanu lub dokumentu elektronicznego, czy też wręcz odmawianie im charakteru dowodu, jest nieuzasadnione.
Art. 107 ust. 1, 3 i 4 u.p.a. wskazuje jedynie na dokument potwierdzający dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu. Przepisy te nie ograniczają w żaden sposób możliwości dokumentowania dokonania tych czynności. Takim też przepisem nie jest, także ze względu na rangę aktu i podstawę normatywną jego wydania, rozporządzenie wydane na podstawie art. 107 ust. 6 u.p.a. Przepis ten uprawnia bowiem do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków
i trybu zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, minimalnej kwotę zwrotu akcyzy, wzoru wniosku o zwrot akcyzy oraz terminów zwrotu akcyzy, uwzględniając konieczność prawidłowego określenia kwot zwracanej akcyzy oraz ekonomiczną opłacalność dokonania zwrotu akcyzy. Dokumenty, o których mowa zarówno w treści ustawy jak i wspomnianego rozporządzenia mogą stanowić tylko jeden z dowodów potwierdzających dokonanie dostawy czy eksportu, ale nie jedyny. W ocenie Sądu dokumenty te mogą mieć dowolną treść i formę o ile potwierdzają dokonanie dostawy lub eksportu. Zatem należy przyjąć, że Strona mogła złożyć kserokopię dokumentu ewentualnie kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem, w sposób wymagany przez przepisy prawa (art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym – Dz. U. z 2021r., poz. 2117). Natomiast w wypadku określonych wątpliwości organ mógł zwrócić się do pełnomocnika o okazanie oryginału dokumentu. Podstawą do wzywania o oryginał dokumentu nie może być natomiast, konieczność ostemplowania
i przedziurkowania dokumentów, wynikająca z treści § 3 ust. 3 Rozporządzenia
w sprawie zwrotu akcyzy. Ostemplowanie i przedziurkowanie dokumentów nie stanowi warunku koniecznego do zwrotu wnioskowanej akcyzy. To obowiązkiem organu jest tak prowadzić ewidencję (elektroniczną, papierową), aby uniemożliwić dokonywanie zwrotu akcyzy od pojazdów, co do których zwrot już raz został dokonany. Trudności techniczne nie są w tym wypadku żadnym usprawiedliwieniem (podobnie wyroki WSA
w Warszawie z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2988/14 oraz z 3 lutego 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2647/15).
Rację należy przyznać pełnomocnikowi Skarżącej, że w świetle współczesnych standardów administracyjnych oraz powszechnego wykorzystywania elektronicznego obiegu dokumentów treść § 3 ust. 3 Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy nie przystaje do rzeczywistości. Podkreślić należy, że każdy z dokumentów wspomnianych w treści art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a. jak i § 2 Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy, może zostać sporządzony i przechowywany w formie elektronicznej. Przywołać można chociażby art. 106n ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dotyczący faktur elektronicznych) czy Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1056 w sprawie elektronicznych informacji dotyczących transportu towarów (eFTI) z 15 lipca 2020 r. (odnoszący się m.in. do elektronicznych listów przewozowych). Możliwość korzystania z elektronicznych postaci specyfikacji dostawy, korespondencji handlowej czy potwierdzeń zapłaty, jest oczywista.
Zatem przyjęcie, że dla merytorycznego rozpatrzenia złożonego, na podstawie art. 107 ust. 1 u.p.a., wniosku o zwrot akcyzy niezbędnym jest załączenie oryginałów dokumentów, o których mowa w art. 107 ust. 3 i 4 tej ustawy - z uwagi na konieczność ich ostemplowania i przedziurkowania, uniemożliwiałoby ubieganie się o zwrot akcyzy podmiotom, które korzystają z elektronicznego obiegu dokumentów. Taki sposób stosowania wspomnianych przepisów narusza wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości. Stoi również w sprzeczności z zasadą proporcjonalności wynikającą
z art. 31 Konstytucji RP czy też dyrektywy 2003/96/WE, ponieważ żądania oryginałów dokumentów w celu ich ostemplowania nie można uznać za rzeczywiście najskuteczniejszy sposób ochrony praw Skarbu Państwa i jedyny niezbędny dla osiągnięcia celu w postaci uniemożliwienia kilkukrotnego zwrotu akcyzy od tego samego samochodu osobowego.
Z wyżej przedstawionych powodów, wezwanie organu I instancji do usunięcia braków formalnych przez nadesłanie oryginałów uznać należy za naruszające art. 169
§ 1 O.p. Jak wyżej wyjaśniono, załączenie dokumentów wskazanych w art. 107 ust. 3
i 4 u.p.a. w oryginałach, nie jest wymogiem rozpoznania wniosku, o którym mowa
w art. 107 ust. 1 tej ustawy, zatem wspomniany sposób sformułowania wezwania był nieprawidłowy.
Końcowo należy również zauważyć, że omawiane wezwanie narusza art. 169 § 1 O.p. również z uwagi na wskazanie w nim, że cyt. "[w]szystkie dokumenty składane jako dowody w sprawie, a wystawione w języku innym niż obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej język urzędowy, powinny być przedkładane wraz z urzędowymi tłumaczeniami na język polski". Stosownie bowiem do art. 189 § 3 O.p. organ podatkowy może żądać od strony przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji przedłożonej przez stronę. Czynności te strona jest obowiązana wykonać na własny koszt. Pomimo, że uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, to organ powinien wziąć pod uwagę, że z treści powyższego wynika, że dozwolone jest dopuszczenie dowodu obcojęzycznego, ale niezbędne jest jego przetłumaczenie na język polski, aby w oparciu o niego móc ustalać stan faktyczny. Nie jest natomiast wymagane jego przetłumaczenie urzędowe.
Suma powyższych naruszeń przepisów prawa procesowego skutkowała koniecznością uchylenia postanowień wydanych przez organy obu instancji.
W trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ weźmie pod uwagę treść niniejszego rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.