z rachunku bankowego ojca kwotami. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest potwierdzeń przelewów do ww. serwisu rezerwacyjnego, biletowego, biur podróży czy sklepów internetowych. Organ odwoławczy uznał więc twierdzenia o zwrotnym charakterze tych środków za gołosłowne.
DIAS podkreślił, że skoro skarżący posiadał dokumentację dotyczącą otrzymanych środków pieniężnych, powinien ją udostępnić, aby umożliwić rzetelne rozstrzygnięcie sprawy. Jako strona postępowania i osoba dysponująca pełną wiedzą oraz ewentualną, stosowną dokumentacją dotyczącą otrzymywanych środków pieniężnych, powinien współdziałać z organem w celu rzetelnego ustalenia okoliczności sprawy. Tymczasem skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby potwierdzić podnoszone przez niego tezy. Poprzestał jedynie na złożeniu ogólnych wyjaśnień, które dodatkowo zostały sformułowane dopiero na końcowym etapie postępowania. Z uwagi, że wyjaśnienia te nie były poparte dowodami, w ocenie DIAS stanowią jedynie polemikę z organem podatkowym, ale nie podważają skutecznie stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy nie może bowiem opierać rozstrzygnięcia na samych twierdzeniach podatnika, które nie znajdują odzwierciedlenia
w dokumentach, a których udokumentowanie leżało wyłącznie po stronie skarżącego.
Co do rzekomych operacji wymiany gotówki na przelewy bankowe, organ odwoławczy stwierdził, że są one całkowicie niewiarygodne oraz sprzeczne
z elementarnymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Gdyby przyjąć twierdzenie, że skarżący dysponował gotówką pozwalającą na zwrot środków otrzymanych uprzednio przelewem od ojca, to w ocenie DIAS całkowicie niezrozumiałym pozostaje fakt, dlaczego skarżący nie wykorzystał tej gotówki bezpośrednio do sfinansowania wydatków związanych z budową domu w [...] lub nie wpłacił ich samodzielnie na własny rachunek bankowy w placówce banku bądź wpłatomacie. Takie działanie byłoby najprostszym i najbardziej logicznym rozwiązaniem, niewymagającym angażowania osób trzecich ani tworzenia sztucznego obiegu pieniądza.
Co więcej, opisany w odwołaniu łańcuch zdarzeń polegający na przyjęciu przelewu od ojca, a następnie dokonaniu przez stronę zwrotu tych środków w gotówce jest niewiarygodny i pozbawiony ekonomicznego uzasadnienia. W opinii DIAS powyższa argumentacja służy jedynie próbie wykazania ekwiwalentności operacji tam, gdzie
w rzeczywistości nastąpiło po stronie skarżącego darmowe przysporzenie, a teza
o rzekomym zwrocie gotówkowym została sformułowana wyłącznie na potrzeby postępowania podatkowego i uniknięcia skutków podatkowych związanych z darowizną.
Dyrektor doszedł do przekonania, że całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na systematyczne zasilanie majątku skarżącego środkami pieniężnymi pochodzącymi od rodziców (w tym D. K.). Wobec braku dowodów przeciwnych, w szczególności wyciągów bankowych obrazujących wydatkowanie tych kwot na cele wskazane przez stronę w odwołaniu, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wyłączenia spornych kwot z podstawy opodatkowania. Natomiast podnoszone dodatkowo dopiero na końcowym etapie postępowania podatkowego gołosłowne argumenty stanowią próbę uniknięcia skutków podatkowych wynikających z otrzymanych darowizn.
Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego przez zsumowanie wszystkich darowizn, organ odwoławczy stwierdził, że stoi on w sprzeczności z art. 9 ust. 2 u.p.s.d. Przepis ten wprost nakazuje, aby w przypadku nabycia od tej samej osoby więcej niż jeden raz
w okresie 5 lat, wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych doliczać do wartości nabytych poprzednio (tzw. zasada kumulacji). Zatem mechanizm sumowania wszystkich wpłat z 2020 r. w celu ustalenia jednej podstawy opodatkowania był realizacją ustawowego nakazu. W konsekwencji, doliczenie kolejnych darowizn do sumy uprzednio przekazanych środków doprowadziło do przekroczenia, obowiązującego w stanie prawnym z 2020 r., progu 10 278,00 zł i wejścia w drugi stopień skali podatkowej, tj. 5%, co jest działaniem prawidłowym. Organ odwoławczy uznał, że zarzut strony, zmierzający do "rozbicia" podstawy opodatkowania na poszczególne przelewy w celu uniknięcia wyższej stawki podatku, nie posiada żadnego umocowania prawnego i jako taki nie może zostać uwzględniony.
W tym kontekście DIAS wyjaśnił kwestię dotyczącą relacji między tym postępowaniem, a decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...]ustalającej stronie zobowiązanie podatkowe z tytułu darowizny środków pieniężnych w wysokości 100 000,00 zł otrzymanej od D. K., którą NUS wydał w oparciu o przepisy art. 6 ust. 4 i art 15 ust 4 u.p.s.d., tj. wg stawki 20%. Wyjaśnił, że w tej sprawie mamy do czynienia z dwoma odrębnymi mechanizmami opodatkowania, tj.: -/ kumulacja w ramach skali podatkowej – wszystkie darowizny z 2020 r. podlegają zsumowaniu, co pozwala na ustalenie właściwej stawki podatku, w tym przypadku 5%, oraz odliczenie jednej kwoty wolnej od podatku, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., -/ wyłączenie z kumulacji darowizny objętej sankcyjną formą opodatkowania – wspomniana decyzja z [...] maja 2023 r. dotyczyła darowizny opodatkowanej na podstawie art. 15 ust. 4 u.p.s.d., tj. według sankcyjnej stawki 20%.
DIAS wyjaśnił, że specyfika tego trybu polega na tym, że podatek w stawce sankcyjnej jest naliczany w sposób sztywny od konkretnego przysporzenia. Z tego względu nie może ona zostać technicznie "skumulowana" w jednym rozliczeniu
z pozostałymi darowiznami z 2020 r. w sposób, który pozwalałby na ponowne wykorzystanie kwoty wolnej. Zasada kumulacji służy bowiem ustaleniu łącznej wartości nabycia, ale nie pozwala na "mieszanie" kwot opodatkowanych stawką sankcyjną 20% z kwotami podlegającymi skali podatkowej 5%.
Podkreślił, że decyzja z [...] maja 2023 r. jest ostateczna i jako taka korzysta
z zasady trwałości. Funkcjonuje ona w obrocie prawnym jako odrębne, zamknięte rozstrzygnięcie. Z tego względu, nie może ona zostać "skumulowana" w jednym rozliczeniu z pozostałymi darowiznami z 2020 r.
Uwzględniając powyższe, Dyrektor ocenił jako prawidłowe działanie organu I instancji, który zsumował darowizny z 2020 r., ustalając dla nich jedną podstawę opodatkowania, jednocześnie słusznie wyłączając z tego mechanizmu kwotę objętą już prawomocną decyzją sankcyjną z 2023 r., co do której kwota wolna została już rozliczona. W konsekwencji wyliczenie podatku od spadków i darowizn w kwocie
547,00 zł uznał za właściwe.
W skardze strona zaskarżonej decyzji zarzuciła: -/ obrazę art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. oraz naruszenie art. 120, 121 § 1, 122 O.p., przez uznanie, że otrzymane przez skarżącego środki pieniężne stanowią darowiznę środków pieniężnych od matki strony, -/ obrazę art. 7 ust. 1 oraz art. 15 u.p.s.d. przez ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn od łącznej kwoty przekazanych stronie przez D.
i W. K. środków pieniężnych.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację wyrażoną
w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia
25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1264), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga
w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast w myśl art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W niniejszej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy wszystkie środki pieniężne przekazane w 2020 r. przez rodziców (w tym D. K.) na rachunek bankowy skarżącego stanowiły darowizny podlegające opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn oraz jaką stawką otrzymane kwoty należało opodatkować.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.s.d., podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej "podatkiem", podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
Niesporne jest, że w analizowanym okresie na rachunek bankowy skarżącego wpłynęły środki pieniężne w łącznej kwocie 30 121,00 zł. Jak wyjaśnił DIAS, pochodziły one z majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową małżonków D. i W. K. (rodziców strony). Choć technicznego przelewu środków dokonał ojciec skarżącego (W. K.) przelewy te, z uwagi na ustrój majątkowy małżonków, zostały uznane za dokonane z w częściach równych, tj. po 15 061,00 zł przez oboje z rodziców. W sprawie ocenie podlega natomiast przekazanie na rachunek bankowy środków pieniężnych przez matkę strony – D. K..
Zarówno w toku postępowania przed organami podatkowymi, jak i w skardze skarżący twierdził, że tylko dwa przelewy dokonane na jego rachunek bankowy w 2020 r. stanowiły darowizny środków pieniężnych od jego rodziców, tj. przelew z [...] października 2020 r. na kwotę 5 000,00 zł (po 2 500,00 zł od obojga rodziców) oraz przelew z [...] listopada 2020 r. na kwotę 6 115,00 zł (po 3 058,00 zł od obojga rodziców). Stanął na stanowisku, że pozostałe wpływy nie stanowiły darowizn od jego rodziców, bowiem dokonane operacje wynikały z: -/ rozliczeń związanych z pokrywanie kosztów działalności gospodarczej ojca, w której skarżący był zatrudniony, -/ darowizn na rzecz syna strony, mieszczące się w kwocie wolnej, -/ zakupów prywatnych dokonanych w imieniu rodziców (rezerwacje w serwisie Booking.com, bilety czy sprzęt RTV/AGD), -/ technicznej wymiany środków pieniężnych przekazanych do rąk ojca
w zamian za równoważny przelew środków pieniężnych na rachunek bankowy strony potrzebnych do sfinansowania kosztów budowy domu skarżącego w [...].
Jako, że podnoszone przez skarżącego okoliczności w żaden sposób nie zostały przez niego udokumentowane, Sąd przyznał słuszność argumentacji zaprezentowanej przez Dyrektora w zaskarżonej decyzji.
Skarżący twierdził, że z otrzymanych środków pokrywał koszty działalności gospodarczej ojca (P. P. W. K.), w której był zatrudniony. Argumentował, że zakupił części do maszyn poligraficznych, że zakupił materiały eksploatacyjne i narzędzia, a ponadto, że ze środków tych pokrywał koszty organizacji i wyposażenia stanowisk na targach, w których uczestniczyła firma jego ojca, jak również koszt wyjazdów służbowych czy reprezentacji, jak np. obiady z klientami ww. firmy. Tymczasem skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, z których wynikałby związek między otrzymanymi przelewami, a rzekomo poniesionymi wydatkami na wskazane wyżej cele. Nie przedłożył ani faktur dokumentujących rzekome zakupy, ani też wyciągów z rachunku bankowego potwierdzających, że dokonywał płatności związanych z funkcjonowaniem firmy ojca. Stanowisko strony pozostaje więc gołosłowne i nie mogło zostać uwzględnione przez organ.
Podobnie rzecz ma się z rzekomymi darowiznami od rodziców strony przekazanymi na rzecz ich wnuka (syna skarżącego). Sąd nie znalazł logicznego uzasadnienia dla dokonywanych z tego tytułu wpłat, ponieważ – jak słusznie zauważył organ skarżący nie wykazał, by otrzymane od rodziców środki wydatkował na potrzeby syna. W istocie, brak jest w tym zakresie dowodów chociażby w postaci przelewów
z jego rachunku bankowego, czy faktur bądź paragonów potwierdzających zakup, np. odzieży dziecięcej, czy zabawek itp., czy dowodów na zainwestowanie tych środków na zabezpieczenie np. przyszłości syna (np. lokata).
Sąd podziela również argumenty organu przedstawione w odpowiedzi na wyjaśnienia skarżącego dotyczące wydatków prywatnych czynionych w imieniu rodziców. W tej mierze skarżący podnosił, że zamawiał wczasy w serwisie Booking.com, kupował bilety do teatru i na koncerty, czy sprzęt RTV/AGD przez internet. Niemniej i tu nie przedłożył jakichkolwiek dowodów potwierdzających wydatkowanie środków na ww. cele. Brak jest zarówno potwierdzeń przelewów świadczących o tym, że skarżący dokonywał rezerwacji wczasów, czy kupił bilety na wydarzenia kulturalne, jak i że dokonywał zakupu sprzętu RTV/AGD przez internet.
W tym zakresie nie wskazał nawet jaki urządzenie zakupił dla rodziców, ewentualnie na jakim portalu internetowym je zamówił. Rację należało więc przyznać Dyrektorowi, że twierdzenia o zwrotnym charakterze otrzymanych środków pozostają gołosłowne.
Za nieznajdujące racjonalnego uzasadnienia należało uznać również wyjaśnień strony w zakresie rzekomej technicznej wymiany gotówki przekazanej do rąk ojca
w zamian za równoważny przelew środków pieniężnych na rachunek bankowy skarżącego potrzebnych do sfinansowania kosztów budowy jego domu w S. Słusznie bowiem argumentował DIAS, że niezrozumiałym jest dysponowanie przez stronę gotówką i niewykorzystanie jej bezpośrednio do sfinansowania wydatków budowlanych, czy też niewpłacenie jej na własny rachunek bankowy w placówce banku bądź wpłatomacie. W ocenie Sądu, za pozbawione racjonalnego uzasadnienia należy uznać finansowane budowy domu ze środków otrzymanych przelewem od ojca
w sytuacji, w której skarżący dysponuje pieniędzmi w gotówce, a więc posiada środki na realizację tej inwestycji. Tak przedstawiony łańcuch zdarzeń był tylko próbą wykazania ekwiwalentności operacji tam, gdzie w rzeczywistości nastąpiło darmowe przysporzenie wobec skarżącego.
W realiach sprawy wyjaśnienia strony zmierzające do wybiórczego uznania za darowizny jedynie dwóch przelewów z [...] października 2020 r. i [...] listopada 2020 r. nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie wykazał bowiem, by otrzymane przelewem od matki środki pieniężne nie stanowiły darowizny.
W toku postępowania nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających, że środki te wydatkował na wskazane wyżej cele. Jego argumenty, nieznajdujące odzwierciedlania w jakichkolwiek dokumentach, pozostają całkowicie gołosłowne i stanowią jedynie próbę uniknięcia skutków podatkowych wynikających z otrzymanych darowizn.
O rzetelności i skrupulatności postępowania prowadzonego wobec skarżącego
w przedmiocie podatku od spadków i darowizn świadczy postępowanie prowadzone
w analogicznej sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Go 145/26 – o czym Sądowi wiadomo z urzędu. Mianowice, organ I instancji badając przepływy środków pieniężnych z kont bankowych W. K. na konto bankowe skarżącego za lata 2020-2022 - przelewy, których tytuł nie pozostawiał wątpliwości (przelew o tytule np. "bilety", "za drobniaki", czy też "Kołobrzeg") - nie stały się przedmiotem postępowania podatkowego.
W tej sprawie organy wykazały prawidłowość swojego stanowiska, tj. uznania za nieznajdujące pokrycia w dowodach twierdzenie strony, jakoby poza przelewem środków pieniężnych z [...] października 2020 r. na kwotę 5 000,00 zł oraz przelewem
z [...] listopada 2020 r. na kwotę 6 115,00 zł pozostałe przelewy środków pieniężnych objętych niniejszym postępowaniem, nie były darowiznami.
W świetle przedstawionych okoliczności stanu faktycznego wynikającego
z całokształtu zgromadzonego materiału prawidłowo przyjęto, że skarżący otrzymanych przez matkę w 2020 r. środków pieniężnych nie zgłosił właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego,
w konsekwencji nie mógł skorzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 4a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s.d. Zgodnie z tą regulacją, zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli: 1) zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie
6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie
art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia
- w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz 2) w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy są środki pieniężne, a wartość majątku nabytego łącznie od tej samej osoby w okresie 5 lat poprzedzających rok,
w którym nastąpiło ostatnie nabycie, doliczona do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych, przekracza kwotę określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 - udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od łącznej kwoty przekazanych stronie przez rodziców środków pieniężnych, to w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 7
ust. 1 u.p.s.d., podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
Z art. 14 ust. 1 u.p.s.d. wynika, że wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. W ust. 2 tego przepisu wskazano, że zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. Natomiast
art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.s.d. stanowi, że do poszczególnych grup podatkowych zalicza się do grupy I - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., opodatkowaniu podlega nabycie przez nabywcę, od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 9637 zł - jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej. Instytucja minimum wolnego od podatku oznacza, że nabycie rzeczy i praw majątkowych od jednej osoby do tego minimum nie podlega podatkowi. Natomiast przekroczenie powyższej kwoty powoduje opodatkowanie według progresywnych stawek określonych osobno dla każdej grupy podatkowej w art. 15 ust. 1 u.p.s.d. Ponadto, przy obliczeniu podatku znajduje zastosowanie zasada kumulacji, wyrażona
w art. 9 ust. 2 u.p.s.d. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nabycie własności rzeczy i praw majątkowych od tej samej osoby następuje więcej niż jeden raz, do wartości rzeczy
i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych od tej osoby lub po tej samej osobie w okresie 5 lat poprzedzających rok,
w którym nastąpiło ostatnie nabycie. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca
z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
Z powyższej zasady wynika, że w zeznaniu podatkowym należy wykazać wszystko, co otrzymano od tej samej osoby w podanym wyżej okresie. Dopiero po dokonaniu powyższych czynności, jeżeli czysta wartość rzeczy i praw majątkowych przekracza kwotę wolną, opodatkowaniu podlega nadwyżka nad tą kwotą. Kwota wolna jest bowiem zawsze wyłączona z podstawy opodatkowania. Co istotne na gruncie analizowanej sprawy, przy nabyciu od tej samej osoby z różnych tytułów odlicza się tylko jedną kwotę wolną od podatku (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej z 25 kwietnia 2012 r. nr ITPB2/436-17a/12/TJ).
Warto w tym miejscu wskazać na prawomocny wyrok WSA w Poznaniu
z 5 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Po 994/12, w którym stwierdzono, że zasada kumulacji nie powoduje wielokrotnego obciążenia podatkiem tych samych wartości, ponieważ jak wynika z art. 9 ust. 2 zd. drugie u.p.s.d., od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Nie może zatem budzić wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe w przypadku kumulacji podstaw opodatkowania obejmuje tylko odpowiednią cześć kwoty obliczonego podatku, pozostałą po potraceniu podatku zapłaconego (należnego) od wartości poprzednio nabytych. Pogląd ten jest akceptowany w orzecznictwie.
Według art. 15 ust. 1 u.p.s.d. - podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od podatku, według skal przedstawionych w tabeli.
Dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej – do której zalicza się strona niniejszego postępowania – do kwoty 10 278 zł podatek wynosi 3%, zaś ponad kwotę 10 278 do kwoty 20 556 zł podatek wynosi 308 zł 30 gr i 5% nadwyżki ponad 10 278 zł.
Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że DIAS wyłączył z kumulacji darowiznę objętą sankcyjną formą opodatkowania ustaloną w decyzji z [...] maja 2023 r. nr [...]. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 6 ust. 4 i art. 15 ust. 4 u.p.s.d., tj. wg stawki 20%, a dotyczyła darowizny od matki skarżącego w wysokości 100 000,00 zł. W decyzji tej uwzględniono kwotę wolną od podatku oraz ulgę mieszkaniową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.s.d.
W ocenie Sądu, skoro w ww. decyzji Dyrektor rozliczył już m.in. kwotę wolną, to w niniejszym postępowaniu zasadnie zsumował jedynie wszystkie nierozliczone dotychczas wpłaty dokonane przez matkę skarżącego w 2020 r., by w ten sposób ustalić jedną podstawę opodatkowania – tu w kwocie 15 061,00 zł. W konsekwencji doliczenie kolejnych darowizn do sumy poprzednio przekazanych środków doprowadziło do przekroczenia, obowiązującego w stanie prawnym w 2020 r., progu 10 278,00 zł i wejścia w drugi stopień skali podatkowej, tj. 5%.
Niezasadne jest w tym względzie forsowanie przez pełnomocnika skarżącego tezy, że każdy przelew powinien być traktowany jako osobna darowizna i od każdej darowizny powinien być ustalony odrębnie podatek. Pełnomocnik zdaje się nie dostrzegać, że poszczególne kwoty przekazanych na rachunek bankowy strony darowizn, nie przekraczają nawet kwoty wolnej od podatku właściwej dla I grupy podatkowej, tj. kwoty 9637 zł. Same w sobie nie podlegałyby więc w ogóle opodatkowaniu. Niemniej dokonanie kilkunastu darowizn od jednej osoby na rzecz skarżącego, po przekroczeniu ustawowego limitu i przy uwzględnieniu uprzedniego rozliczenia kwoty wolnej od podatku, obligowało organ podatkowy do ustalenia właściwej kwoty podatku od spadku i darowizn na podstawie art. 9 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d.
Z powyższych przyczyn podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 1 i art. 15 u.p.s.d., należało uznać za bezzasadne. Nie znajdują również uzasadnienie naruszenia wskazanych przepisów postępowania, w tym tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. Organy podatkowe działały bowiem na podstawie obowiązujących w 2020 r. przepisów prawa. Ponadto podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.