15. Kiedy prowizja za pośrednictwo staje się wymagalna – odpowiedź: prowizja za pośrednictwo staje się wymagalna w momencie, gdy A. przekaże dane do wysyłki oraz kwotę należną za zakup towaru sprzedającemu;
16. W jaki sposób usługi pośrednictwa będą rozliczane? – proszę opisać – odpowiedź: usługa za pośrednictwo jest naliczana poprzez odjęcie od kwoty wpłaconej przez klienta kwoty przekazanej do sprzedawcy produktu różnicą tego wyniku jest wysokość prowizji z której rozlicza się A.;
17. Czy usługi, o których mowa we wniosku będą rozliczane w okresach rozliczeniowych, jeśli tak, proszę wskazać w jakich – odpowiedź: Usługi są rozliczane w okresach rozliczeniowych miesięcznych w zależności od daty przekazania informacji o zamówieniu do sprzedawcy;
18. Czy wskazują/będą Państwo wskazywać nabywcom (klientom) pełne dane Sprzedających – odpowiedź: Pełne dane sprzedawcy widnieją na paczkach dostarczanych do klienta;
19. Czy klient ma/będzie miał możliwość wyboru Sprzedawcy, od którego zamierza kupić towary – odpowiedź: Klient korzystając z usługi pośrednictwa wybiera ofertę która jest dla niego najatrakcyjniejsza i na podstawie własnych upodobań zleca realizację zamówienia firmie A.;
20. Czy nadzorują/będą Państwo nadzorować prawidłowość realizacji zamówienia – odpowiedź: A. nadzoruje prawidłowość realizacji zamówienia;
21. Czy udzielają/będą Państwo udzielać klientom niezbędnych informacji w zakresie prawa do odstąpienia od umowy sprzedaży? Jeśli nie, to proszę wskazać kto udziela/będzie udzielał takich informacji klientowi – odpowiedź: Informacje na temat możliwości odstąpienia od umowy są zawarte w regulaminie, każdy klient ma prawo do odstąpienia od umowy na warunkach wymaganych w kraju docelowym (Polski);
22. Czy przeprowadzają/będą Państwo przeprowadzać procedurę zwrotu towarów, w sytuacji gdy klient chce/będzie chciał odstąpić od umowy sprzedaży? Jeśli nie, to proszę wskazać kto przeprowadza/będzie przeprowadzał taką procedurę – odpowiedź: W przypadku zwrotu A. przekazuje materiały oraz informacje otrzymane od klienta do sprzedawcy, lub kontaktuje ich ze sobą w celu prawidłowego rozpatrzenia reklamacji. Procedurę zwrotu rozpatruje sprzedawca wydając decyzję weryfikacji zwrotu;
23. Czy ewentualne zwroty towarów są/będą dokonywane bezpośrednio od klientów do Sprzedawców czy do Państwa Spółki – odpowiedź: Zwroty są przekazywane do biura wynajmowanego przez A. na potrzeby świadczenia usług pośrednictwa skąd są przekazywane na adres magazynu sprzedawcy;
24. Kto jest/będzie zobowiązany do pokrycia kosztów zwrócenia ceny nabywcy za oddany (zwrócony) przez niego towar – odpowiedź: Sprzedawca decyduje o prawidłowym rozpatrzeniu zwrotu produktu, a A. na jego zlecenie przekazuje kwotę klientowi za zwrócony towar;
25. Czy udzielają/będą Państwo udzielać klientom niezbędnych informacji w zakresie prawa do odstąpienia od umowy sprzedaży? Jeśli nie, to proszę wskazać kto udziela/będzie udzielał takich informacji klientowi – odpowiedź: Informacje na temat zakresu prawa do odstąpienia od umowy są w regulaminie, każdy klient ma takie prawo i to prawo każdy sprzedawca respektuje;
26. Czy przeprowadzają/będą Państwo przeprowadzać i rozpoznają/będą rozpoznawać postępowanie reklamacyjne, dotyczące towaru prezentowanego przez Państwa na portalach aukcyjnych? Jeżeli nie, to proszę wskazać kto przeprowadza/będzie przeprowadzał i rozpatruje/będzie rozpatrywał takie postępowanie reklamacyjne i w oparciu o jakie powszechnie obowiązujące przepisy prawne – odpowiedź: Postępowanie reklamacyjne tak jak w przypadku zwrotów jest przekazywane do sprzedawcy i to sprzedawca wydaje decyzję reklamacyjną na podstawie otrzymanych materiałów oraz informacji od klienta;
27. Czy ponoszą/będą Państwo ponosić odpowiedzialność tytułem rękojmi za wady towaru prezentowanego na Państwa stronach internetowych? Jeżeli nie, to proszę wskazać kto ponosi/będzie ponosił odpowiedzialność z tytułu rękojmi za wady towaru i w oparciu o jakie powszechnie obowiązujące przepisy prawne – odpowiedź: Odpowiedzialność tytułem rękojmi za wady towaru ponosi sprzedawca, każdy klient może żądać wymiany produktu na nowy, naprawy wady, obniżenia ceny lub odstąpienia od umowy, każdy z tych przypadków rozpatruje sprzedawca;
28. Czy dostarczają/będą Państwo dostarczać klientowi instrukcję użytkowania towaru oraz wszelkie niezbędne dokumenty związane z towarem w języku, którym posługuje się klient – odpowiedź: Klient otrzymuje instrukcje zgodną z wymogami prawa polskiego które są zawarte w opakowaniu produktu i które przygotowuje sprzedawca w języku którym posługuje się klient (Polskim);
29. Czy towary oferowane na stronie internetowej są towarami o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro – odpowiedź: Towary oferowane na stronie są w głównej mierze towarami o wartości rzeczywistej nieprzekraczającymi równowartości 150 euro lecz nie wszystkie;
30. Czy Państwa Spółka jest zarejestrowana do procedury szczególnej dotyczącej sprzedaży na odległość towarów importowanych IOSS lub wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość OSS – odpowiedź: A. jest zarejestrowana do OSS w celu rozliczania usług pośrednictwa na rzecz klientów zagranicznych.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2025 r. uznał powyższe stanowisko spółki za nieprawidłowe.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że czynności wykonywane przez spółkę w ramach prowadzonej działalności wypełniają znamiona handlu towarami, a nie znamiona świadczenia usług pośrednictwa. Fakt, że efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) jest konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na stronie internetowej, który w takiej postaci jest dostarczany bezpośrednio klientowi (ostatecznemu nabywcy), a spółka w ramach transakcji przenosi na klienta prawo do dysponowania towarem jak właściciel, świadczenie stanowi dla celów podatku od towarów i usług dostawę towarów. Czynności podejmowane przez spółkę w celu zrealizowania zamówienia nie stanowią dla klientów celu samego w sobie, klient jest zainteresowany nabyciem konkretnego produktu. Pojęcie "przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość dysponowania towarem w postaci np. jego sprzedaży, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym. Co ważne, istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu "prawo do rozporządzania jak właściciel" nie można interpretować jako "prawa własności". Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ "dostawa towarów" nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Zatem, skoro to spółka decyduje jakie towary są oferowane na stronie internetowej i po jakiej cenie, czyli tworzy ofertę handlową i zapłata za towar trafia w całości do spółki, przeprowadza postępowanie reklamacyjne dotyczące towarów prezentowanych na stronie internetowej (przekazują materiały oraz informacje otrzymane od klienta do sprzedawcy, lub kontaktują ich ze sobą w celu prawidłowego rozpatrzenia reklamacji) to realizowane świadczenie należy uznać za dostawę towarów. Z opisu sprawy wynika, że spółka będzie miała możliwość dysponowania rzeczą pomimo braku fizycznego kontaktu z towarem i dokonywania sprzedaży (przenoszenia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) na rzecz klienta końcowego.
W sprawie, nie zachodzą przesłanki aby uznać, że podejmowane przez spółkę czynności stanowią świadczenie usługi pośrednictwa. Spółka nie otrzymuje wynagrodzenia od sprzedawców za realizację sprzedaży towarów – to spółka potrąca prowizję od otrzymanej płatności, a cenę towaru przekazuje sprzedawcy. Ponadto, to spółka ustala cenę, za którą produkty są oferowane, przygotowuje cenę, która wskazywać będzie standardy rynkowe i którą sprzedawca akceptuje. Spółka tłumaczy również opisy z języka angielskiego na polski, które są przekazywane przez sprzedawców, wykonuje edycję graficzną dostosowując do potrzeb klientów oraz strony internetowej. Spółka nie tylko dąży do zawarcia umowy transakcji, ale również ingeruje w jej treść.
W konsekwencji w analizowanym przypadku dochodzi do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy dokonywanej przez spółkę na rzecz klienta, a nie do świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Spółka określając podstawę opodatkowania powinna uwzględnić całość świadczenia otrzymanego od kupującego tj. cenę towaru oraz prowizję.
W skardze z [...] lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając jej naruszenie:
1)art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż świadczenie wykonywane przez Skarżącego stanowi dostawę towarów podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do uznania, iż Skarżący wykonuję usługę o charakterze prowizyjnym, związaną z realizacją i obsługą zakupu towaru przez klienta,
2) naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż podstawą opodatkowania dla Skarżącego z tyt. realizowanego świadczenia jest całość kwoty przyjętej od klienta obejmująca cenę zakupu towaru oraz prowizję, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna zmierzać do uznania, iż podstawą opodatkowania jest wyłącznie prowizja z tyt. realizacji usługi prowizyjnej.
Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi podtrzymał dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z zm., - dalej: P.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy skargę uwzględnia (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albow części (art. 151 p.p.s.a.). Podkreślenia przy tym wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu zainteresowanego, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez zainteresowanego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Wyłącznie w stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku powinno wskazać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z zm., dalej: O.p.). Istotne jest jednak to, że organ podatkowy jest uprawniony do żądania uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Takim brakiem jest m.in. niewskazanie w opisanym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym elementów, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe.
Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega więc w tym przypadku na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny czy opis zdarzenia przyszłego, przedstawiony przez zainteresowanego we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Będąc związany tak nakreślonymi granicami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo uznał, że w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznymdoszło do dostawy towarów w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, a w szczególności w świetle art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361 z zm., dalej: u.p.t.u.) .
W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei art. 8 ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
Na podstawie ww. przepisów stwierdzić należy, żedefinicja "świadczenia usług" ma charakter dopełniający definicję "dostawy towarów" i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby niebędące dostawą towarów. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi jest natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie u.p.t.u. stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Po 519/21, – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Kwalifikacja danego świadczenia jako dostawy towarów wymaga uprzedniego ustalenia, iż w realiach konkretnego stanu faktycznego dochodzi do przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Dopiero gdy ustalenie takie jest możliwe i nie budzi wątpliwości, wyłączona jest kwalifikacja tej czynności jako świadczenia usług, mającego, zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.t.u., charakter subsydiarny względem dostawy towarów.
W ocenie Sądu, organ formułując swoje stanowisko, w znacznej części zaskarżonej interpretacji powtórzył opis stanu faktycznego przedstawiony przez skarżącą we wniosku,przy czym ograniczył argumentację do przytoczenia ogólnych definicji pojęć "dostawy towarów" i "jak właściciel". Następnie poświęcił znaczną część uzasadnienia przedstawieniu ogólnej definicji świadczenia usług oraz opisu konstrukcji "pośrednictwa", wskazując, czym usługa pośrednictwa powinna się charakteryzować. Dopiero po tym wprowadzeniu organ przeszedł do oceny, stwierdzając, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dostawą towarów. Z uwagi na wspomniany dopełniający charakter definicji "świadczenia usług", za nieistotne należy uznać rozważania organów dotyczące tego, czy czynności skarżącej uznać można za usługę pośrednictwa. Niezbędne jest bowiem ustalenie, czy stanowią one dostawę towarów.
Organ uznał, że opisane czynnościskarżącej stanowią dostawę towarów, ponieważjak wskazał w dwóch miejscach zaskarżonej interpretacji, cyt.:
– "to Spółka decyduje jakie towary i za jaką cenę zostaną zaoferowane do sprzedaży na stronie internetowej. [...] [S]przedawcy nie mają prawa do zmian w opisach na stronie internetowej Spółki [...] Sprzedawcy przekazują wskazówki dotyczące nanoszenia zmian w ofertach. [S]przedawcy nie mają również wpływu na wysokość wynagrodzenia [...] Spółki. [T]o Spółka - po ustaleniu szczegółów dotyczących cen produktów u sprzedawcy - ustala cenę, za którą produkty są oferowane (cena zakupu u sprzedawcy oraz kwota usługi pośrednictwa), a także przygotowuje cenę która wskazywać będzie standardy rynkowe i którą sprzedawca akceptuje. Ponadto, [..] Spółka otrzymuje całość płatności od klienta (100 % obejmującą cenę towaru oraz prowizję Spółki), następnie potrącają Państwo prowizję, a cenę towaru przekazują sprzedawcy.
– "to Spółka decyduje jakie towary są oferowane na stronie internetowej i po jakiej cenie, czyli tworzy ofertę handlową i zapłata za towar trafia w całości do [...] Spółki, przeprowadzają Państwo postępowanie reklamacyjne dotyczące towarów prezentowanych na stronie internetowej (przekazują materiały oraz informacje otrzymane od klienta do sprzedawcy, lub kontaktują ich ze sobą w celu prawidłowego rozpatrzenia reklamacji)".
W tym miejscu należy zaznaczyć, że z pisma skarżącej z [...] maja 2025 r. wynika, co następuje: "W przypadku zwrotu A. przekazuje materiały oraz informacje otrzymane od klienta do sprzedawcy, lub kontaktuje ich ze sobą w celu prawidłowego rozpatrzenia reklamacji. Procedurę zwrotu rozpatruje sprzedawca wydając decyzję weryfikacji zwrotu", "Postępowanie reklamacyjne tak jak w przypadku zwrotów jest przekazywane do sprzedawcy i to sprzedawca wydaje decyzję reklamacyjną na podstawie otrzymanych materiałów oraz informacji od klienta" oraz "odpowiedzialność tytułem rękojmi za wady towaru ponosi sprzedawca, każdy klient może żądać wymiany produktu na nowy, naprawy wady, obniżenia ceny lub odstąpienia od umowy, każdy z tych przypadków rozpatruje sprzedawca".
Uzupełniony we wspomnianym piśmie stan faktyczny uniemożliwia zatem przyjęcie tak jednoznacznej oceny, jak to uczynił organ, iż spółka przeprowadza postępowanie reklamacyjne dotyczące towarów prezentowanych na stronie internetowej. Techniczna czynność jaką jest przekazywanie towarów od klienta do sprzedawcy stanowi wyłącznie częścią logistyczną związaną z reklamacją i nie dotyczy jej istoty, tj. odpowiedzialności za wadę lub brak określonych właściwości. Zatem w tym zakresie stanowisko organu jest nieprawidłowe.
Przechodząc do wykładni użytego w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. sformułowania "prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" należy zgodzić się z organem, że nie oznacza ono wyłącznie dysponowania prawem własności w rozumieniu cywilnoprawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym "rozporządzanie towarami jak właściciel" rozumieć należy szeroko i w oderwaniu od ścisłego rozumienia tego pojęcia w prawie cywilnym, a podstawowe znaczenie dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług ma nie tyle aspekt prawny, co ekonomiczny, sprowadzający się do faktycznej możliwości dysponowania towarem, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym (wyroki NSA: z 14 września 2010 r., I FSK 1389/09; z 28 maja 2010 r., I FSK 963/09; z 5 czerwca 2008 r., I FSK 739/07).
Istotne jest zatem posiadanie faktycznego władztwa nad rzeczą (przekazanie możliwości dysponowania nią w znaczeniu ekonomicznym), natomiast dochowanie skuteczności przeniesienia prawa własności w znaczeniu cywilnoprawnym nie ma decydującego znaczenia. Stanowisko takie potwierdzone zostało orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu. Z wyroku ETS z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 (...) wynika, że w świetle art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy "dostawę towarów" należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania prawem rzeczowym (majątkiem) jak właściciel, nawet jeśli nie nastąpiło faktyczne przeniesienie własności tego majątku w sensie prawnym a w gestii sądu krajowego każdorazowo leży ocena, czy w danej sprawie, na podstawie stanu faktycznego, nastąpiło przeniesienie prawa do dysponowania własnością jako właściciel w rozumieniu art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy.
Wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o VAT dotyczy także fragment uzasadnienia uchwały (7) NSA z 12 października 2015 r. sygn. akt I FPS 1/15, gdzie Sąd stwierdził, że pojęcie "przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" w ujęciu art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (zdanie wstępne), nie oznacza jego interpretowania jedynie w sensie ekonomicznym. Z użytego w tych przepisach zwrotu wynika bowiem, że z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko gdy dochodzi do przejścia prawa własności towaru, co oznacza, że do dostawy towarów dochodzi zawsze gdy następuje przeniesienie własności towaru w sensie prawnym (cywilistycznym) oraz w każdym innym przypadku, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był jej właścicielem. (...) Reasumując zatem: za "dostawę towarów" w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u. należy uznać takie przeniesienie prawa do rozporządzania towarem, które z prawnego punktu widzenia przenosi na nabywcę prawo własności lub prawo umożliwiające nabywcy rozporządzanie (dysponowanie) towarem prawie jak właściciel (...).".
W ocenie tut. Sądu nie można się zgodzić z organem, iż decydowanie przez spółkę,jakie towary i za jaką cenę zostaną zaoferowane na stronie internetowej, otrzymanie od klienta całości ceny, potrącenie prowizji i przekazanie reszty kwoty sprzedawcy, nie jest wystarczające do uznania, że opisane w stanie faktycznym czynności stanowią dostawę towarów. Sąd nie podziela również oceny, że cyt. "kwestia sformułowania umowy (regulaminu) z klientem, rodzaju wykonywanych czynności, ustalenia sposobu wynagrodzenia za wszystkie przewidziane umową (regulaminem) i wykonane czynności, nie może wywoływać skutków na gruncie podatkowym. Zatem fakt, że Spółka dysponuje regulaminem, który wyjaśnia zasady realizacji pośrednictwa, pozostają bez znaczenia na gruncie przepisów podatku od towarów i usług.". Zdaniem Sądu istotne jest bowiem, jak już wskazano, czy skarżąca nabywała towary w imieniu własnym i na własną rzecz oraz czy rozporządzała tymi towarami "jak właściciel". Regulamin został wskazany jako podstawa relacji pomiędzy skarżącą a klientem, określając skarżącą jako pośrednika. Jego treść może zatem wskazywać, czy skarżąca działała jako pełnomocnik i przez to nie stawała się właścicielem towarów, a co za tym idzie nie mogła nimi rozporządzać "jak właściciel". Skoro warunkiem skorzystania z opisanej we wniosku formy nabycia towaru było uprzednie zaakceptowanie przez klientów"Regulaminu" to istotne jest czy klienci zdawali sobie sprawę, względnie przy zachowaniu zwykłej staranności mogli zdawać sobie sprawę z tego, że skarżący nie jest sprzedawcą towarów, lecz pośrednikiem (pełnomocnikiem) (podobnie wyroki NSA z 19 grudnia 2018 r., I FSK 168/17, I FSK 120/17, I FSK 166/17, I FSK 253/17).
W opisanym stanie faktycznymRegulamin został wskazany jako podstawa relacji pomiędzy skarżącą a klientem, określając skarżącą jako pośrednika. Obowiązkiem organu było zatem przeanalizowanie treści regulaminu, czego ten nie uczynił. Treść regulaminu nie była wskazana we wniosku o wydanie interpretacji ani w jego uzupełnieniu. Organ jednak, mimo uprawnienia wskazanego na wstępie rozważań, nie wezwał skarżącej o jego nadesłanie. Tym samym nieprawidłowo zastosował art. 7 ust. 1 u.p.t.u. do przedstawionego stanu faktycznego.
Podobne uwagi należy odnieść do opisu relacji pomiędzy skarżącą a sprzedawcami. Zdaniem Sądu jest on niepełny i nie pozwala na ustalenie istotnych elementów tego stosunku. Z jednej strony skarżąca wskazuje we wniosku, że nie ma podpisanej umowy pośrednictwa ze Sprzedawcą, z drugiej jednak w jego uzupełnieniu podaje, że cyt. "w niektórych sytuacjach firma A. jako pośrednik na podstawie umowy ze sprzedawcą pośredniczy w dostawie towaru do klienta docelowego w przypadku". Dla prawidłowej oceny czy skarżąca nabyła prawo do rozporządzania towarami jak właściciel niezbędne jest przeanalizowanie wspomnianej relacji w szczególności, jak konkretnie wygląda wskazane we wniosku "zleceniu zakupu towaru w imieniu i na rzecz klienta (A. podaje dane Klienta, Sprzedawca wysyła towar bezpośrednio na adres Klienta)".
W ocenie Sądu wyżej wskazane przez organokoliczności, jako przesądzające o dostawie towarów, nie stanowią wystarczającej podstawy do jednoznacznego przyjęcia, że po stronie skarżącej dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Organ skupił się na działaniach o charakterze technicznym i organizacyjnym pomijając kwestię czy skarżąca obejmuje ekonomiczne władztwo nad towarem oraz ponosi ryzyko gospodarcze związane z jego sprzedażą. Organ nie wykluczył zatem, że opisane czynności nie mogą stanowić świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u.
Brak analizy opisanych wyżejokoliczności miał istotne znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji świadczenia na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Bez ustalenia treści relacji skarżąca – klient oraz przebiegu transakcji skarżąca –sprzedawca, nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie, czy skarżąca przejmowała na siebie elementy władztwa ekonomicznego nad towarem, czy też jej rola ograniczała się do działań organizacyjnych i koordynacyjnych, właściwych świadczeniu usług.
Pominięcie przez organ analizy zarówno regulaminu, jak i stosunku skarżącej ze sprzedawcami spowodowało, że organ nie dysponował stanem faktycznym dającym podstawy do oceny, czy czynności skarżącej stanowią dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., czy usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u.
Sąd dostrzega, że skarżąca nie przedstawiła stanu faktycznego w sposób precyzyjny. Jednak w takiej sytuacji obowiązkiem organu było wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, poprzez wskazanie odpowiednich elementów, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ interpretacyjny powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu. Bez ich ustalenia nie mógł udzielić odpowiedzi takiej jak w zaskarżonej interpretacji.
W skardze do Sądu nie przedstawiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania, polegającego na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Należy jednak zauważyć, że postępowanie w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej rządzi się specyficznymi regułami. Z jednej strony to wnioskodawca zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.) i często, w jego ocenie,wniosek ten warunek spełnia. Z drugiej, organ ma prawo żądać uzupełnienia wniosku oraz odmówić wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli mimo wezwania strona nie uzupełniła wniosku o istotne elementy. Zatem skutkiem nieprawidłowej wykładni przepisu materialnego, może być nieprawidłowe ukierunkowanie procesu ustalania istotnych okoliczności sprawy. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia wniosku o niezbędne elementy stanu faktycznego, wydanie interpretacji indywidualnej, a tym samym zastosowanie przepisu prawa materialnego do kadłubowego stanu faktycznego będzie stanowiło naruszenie tego przepisu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i taki zarzut postawiono w skardze. Jak bowiem wynika z treści jej zarzutów i ich uzasadnienia skarżąca zarzuca błędną wykładnięart. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz nie akceptuje zastosowania tego przepisu do opisanych we wniosku transakcji.
Podsumowując, zdaniem Sąd organ nieprawidłowo uznał, iż skarżąca przeprowadza procedurę reklamacyjną oraz błędnie przyjął, że stworzenie oferty handlowej oraz pobieranie całości ceny przez skarżącą, jest wystarczające do kwalifikacji opisanych czynności jako dostawy towarów. Ponadto zaskarżona interpretacja została wydana bez dostatecznej analizy treści i kompletności stanu faktycznego. W konsekwencji narusza art. 7 ust. 1 u.p.t.u.
Ponownie rozpoznający sprawę organ, po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego sprawy zgodnie ze wskazówkami zawartymi w niniejszym orzeczeniu,ewentualnym wezwaniu skarżącej o uzupełnienie treści wniosku, dokona oceny stanowiska skarżącej będąc związany przedstawioną przez Sąd oceną prawną.
W tym stanie sprawy, sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto, stosownie do wyniku sprawy, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 4 P.p.s.a. Przyznane skarżącej koszty stanowiły: wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, określone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).