Uzasadnienie
Skarżący, P. C., wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] maja 2026 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji) z [...] marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.
Decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił Skarżącemu wymiar podatku rolnego, od nieruchomości na rok 2023 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości 1052 zł.
Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. organ I instancji przekazał SKO, informację zgodnie z którą Strona w dniu 22 lipca 2024 r. złożyła wniosek o sprostowanie ww. decyzji z uwagi na to, że zobowiązanie podatkowe obejmuje okres od 1 czerwca 2023 r. zamiast od daty wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że ww. decyzja odnosiła się również do nieruchomości ujętej jako grunt pozostały z obowiązkiem podatkowym od 1 czerwca 2023 r., podczas gdy zmiany w ewidencji gruntów i budynków ujęte zostały dopiero w dniu 4 lipca 2024 r. W ocenie organu odwoławczego Wójt całkowicie błędnie wydał decyzję w stosunku do okresu powstania zobowiązania, błędnie przyjmując datę powstania zobowiązania podatkowego. Organ wydając taką decyzję i pomijając stan faktyczny w zakresie rzeczywistych terminów co do podstaw opodatkowania w sposób rażący naruszył przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako: u.p.g.k.), czym wypełnił przesłankę do stwierdzenia nieważności.