Uzasadnienie
Skarżący M. L. i P. L. – dalej Strona, Skarżący – złożyła skargę na postanowienie [...] w [...] z [...] lipca 2025 r. w sprawie stwierdzenia, że odwołanie od decyzji z [...] kwietnia 2025 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. [...] w [...] decyzją z [...] kwietnia 2025 określił M. i P. L. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2019 rok w wysokości 54.306,00 zł. Ww. decyzja wysłana została za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres Skarżących, ale przesyłka zawierająca decyzję została zaadresowana wyłącznie na Skarżącą – M. L. Decyzja została odebrana przez Skarżącą w dniu [...] kwietnia 2025 r., czego dowodem jest załączone do akt sprawy Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru (EPO). Pismem z [...] czerwca 2025 r. Skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz odwołanie od decyzji [...] w [...] z [...] kwietnia 2025 r. [...] w [...] postanowieniem z [...] lipca 2025 r. stwierdził, że złożone odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminowi do jego wniesienia.
Na ww. postanowienie Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w której postanowienie zaskarżyli w całości zarzucając:
1) naruszenie art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2019, poz. 900 z późn. zm. dalej: "OP"), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że jako skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy, podczas gdy jako skarżący wykazali, że do uchybienia terminowi doszło z winy profesjonalnego pełnomocnika, który - mimo dochowania przez skarżących należytej staranności, utwierdzał ich w błędnym przekonaniu, że termin na złożenie odwołania się jeszcze nie otworzył, mimo doręczenia im decyzji przez NUS, ponieważ profesjonalny pełnomocnik, jeszcze tej decyzji nie otrzymał. Ich pełnomocnik twierdził, że jako prawidłowo i skutecznie umocowany do sprawy, też tę decyzję musi z urzędu otrzymać i wówczas od następnego dnia po jej odebraniu przez niego, otworzy mu się dopiero termin do złożenia odwołania i że złoży je w terminie. Na dowód tego przedłożono do akt sprawy korespondencję z pełnomocnikiem oraz jego oświadczenie, z których to dokumentów wynika, że mimo przekazania mu przez skarżących informacji o odebraniu przedmiotowej decyzji i konieczności jej zaskarżenia, dopełnili należytej staranności informując pełnomocnika o wszystkich pismach, jakie otrzymywali od [...]. Z uwagi na trwającą współpracę w kilku sprawach, bezgranicznie ufali mu jako specjaliście w tej dziedzinie, z którym zawarli umowę z polecenia, nie mając przy tym żadnych podstaw, by podważać jego kompetencje jako specjalisty w tej dziedzinie. Zdaniem skarżących nie tylko uprawdopodobnili, ale też i wykazali, że niedotrzymanie ustawowego terminu do złożenia odwołania spowodowane zostało nie ich zawinionym działaniem, lecz zawinieniem profesjonalnego pełnomocnika, za którego wprowadzenie ich w błąd nie powinni ponosi negatywnych konsekwencji. Wykazano nadto, że nawiązując stosunek prawny z radcą prawnym, dochowali należytej i wymaganej w danych okolicznościach staranności.
2) naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 OP poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego polegające na błędnym przyjęciu, że do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania doszło na skutek niedbalstwa w postaci zaniechania złożenia go w ustawowym terminie.
3) naruszenie art. 162 § 1 ustawy OP, polegające na odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, pomimo iż z treści naruszonego przepisu jednoznacznie wynika, że organ obligatoryjnie powinien taki termin przywrócić, a jedyną przesłanką warunkującą przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie, iż uchybienie nastąpiło bez winy podatnika, co zostało przedstawione w treści wniosku o przywrócenie terminu,
4) naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 §2 w zw. z art. 162 §1OP, polegające na stwierdzeniu, iż złożone odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminowi do jego złożenia, podczas gdy we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nie wynikało z winy skarżących, a fakt ten, zgodnie z treścią przepisu ar. 162 § 1 OP obliguje Organ I instancji do przywrócenia uchybionego terminu, a dalej przyjęcia odwołania jako złożonego w terminie, skoro zostało ono złożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu i dokonania czynności, której wniosek o przywrócenie terminu dotyczy,
5) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 121 § 1 OP poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania w sposób sprzeczny z zasad zaufania do organów podatkowych, albowiem organ odmówi przywrócenia tego terminu, pomimo wykazania przez Skarżących, iż do jego niedotrzymania doszło bez ich winy - co znalazło potwierdzenie w przedłożonym przez nich do akt materiale dowodowym, a który organ pomija milczeniem.
6) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 122 i 187 § 1 OP poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich wątpliwości powstałych jeszcze w trakcie złożenia pełnomocnictwa przez radcę prawnego, pomimo, iż z treści pełnomocnictwa wynika, że jest on upoważniony do reprezentowania Skarżących w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego, a organ podatkowy mając wątpliwości w tym zakresie, nie podjął żadnych czynności zmierzających do ich wyjaśnienia z pełnomocnikiem. Co potwierdza, że byli przekonani i nadto utwierdzani przez niego, że jest on ich pełnomocnikiem w postępowaniu kontrolnym i podatkowym.
7) naruszenie art. 64 § 2 KPA w zw. z art. 40 § 2 KPA polegające na tym, i NUS wiedział o istnieniu pełnomocnika skarżących, gdy w aktach kontroli podatkowej - na co sam organ wskazuje, a za nim DIAS, znajdowało się pełnomocnictwo obejmujące reprezentację Strony zarówno w postępowaniu kontrolnym jak i podatkowym, zatem organ posiadał wiedzę, o pełnomocnictwie oraz o zakresie jego umocowania, zatem jeżeli organ uznał, że brak jest w aktach podatkowych stosownego umocowania, to przy posiadaniu go w aktach sprawy w nieprawidłowej dla organu formie, powinien wezwać pełnomocnika do usunięcia braku formalnego w sprawie - tj., wezwać do ponownego złożenia identycznego pełnomocnictwa do akt postępowania podatkowego jako brak formalny, a nie traktować tę sytuację jako przesłankę do uznania, że pełnomocnik nie został przez nas ustanowiony do postępowania podatkowego.
8) naruszenie art. 191OP w zw. z art. 162 § 1 OP poprzez błędne stwierdzenie, że Skarżący nie udowodnili okoliczności przemawiających za brakiem ich winy, (mimo, i DIAS używa słowa uprawdopodobnili, to jednak argumentacja organu dotyczy wyłącznie udowadniania zamiast uprawdopodobnienia), podczas, gdy wystarczająco wykazali, że do uchybienia terminu doszło wskutek nieprofesjonalnego działania ze strony ich pełnomocnika, którego Strona ustanowiła do reprezentowania w postępowaniu kontrolnym i podatkowym, a ten nie dopełnił obowiązku formalnego zgłoszenia się do akt sprawy, przez co NUS kierował w sprawie podatkowej korespondencję wyłącznie do Stron, a już nie do pełnomocnika. Doprowadziło to do sytuacji, w której Strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania nie ze swojej winy. Skarżący byli zapewniani przez profesjonalnego pełnomocnika, że taka sama korespondencja jaką Strona otrzymała przyjdzie do niego. Skoro Skarżący w sposób staranny zapewnili reprezentację siebie przez profesjonalnego pełnomocnika, działali zgodnie z jego wskazówkami nie można mówić o żadnej winie stron, a tym bardziej o braku należytej staranności.