Wyrok WSA z dnia 11 grudnia 2025, sygn. I SA/Go 306/25

W ocenie organu, sam fakt odmienności zaprezentowanego stanowiska w sprawie, nie może stanowić o niewłaściwej wykładni i niewłaściwej ocenie opisu sprawy. Podkreślił, że wydanie negatywnej interpretacji dla skarżącego nie jest równoznaczne

z prowadzeniem postępowania w sposób niezgodny z obowiązującymi zasadami ogólnymi, w szczególności zaś z zasadą legalizmu i prowadzenia tego postępowania

w sposób budzący zaufanie do organu. Tym samym w sprawie nie naruszono art. 120

i 121 O.p.

W piśmie procesowym z [...] grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty sformułowane w skardze oraz uzasadnienie skargi.

Wskazał, że opisana we wniosku о wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej działalność Spółki, jest działalnością wytwórczą, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.z.p.d.o.f. i winna zostać opodatkowana stawką 5,5% ryczałtu na podstawie art. 12

ust. 1 pkt 6a ustawy.

Dalej wyjaśnił, że tak jak wskazano w opisie stanu faktycznego, z otrzymanego od zagranicznego kontrahenta materiału roślinnego, tzw. matecznika, powstają odrębne produkty w postaci sadzonek roślin (dokładne sadzonki kwiatów Campanulla), które są odrębnym produktem od "matecznika". Sadzonki można magazynować, użyć do dalszej produkcji, bądź sprzedać. Proces produkcyjny nie jest nadzorowany przez klienta zagranicznego. Z wykonanych czynności usługi powstaje nowy produkt - z "matecznika" powstaje co najmniej kilka sadzonek nowych roślin. Pełnomocnik strony podzielił przy tym tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2013 r. o sygn. akt II FSK 1104/11, zgodnie z którą poddanie towarów "(....) jakimś procesom, czynnościom, w wyniku czego zmieniają się jego cechy, właściwości i powstaje wyrób nowy (mający nowe, niewystępujące wcześniej cechy), jest wytwarzaniem towarów". Pełnomocnik skarżącego argumentował, że w sprawie, z rośliny matecznej powstały nowe sadzonki, które mogą być dalej hodowane bądź sprzedane. Sadzonki są nowym wyrobem, mającym inne cechy niż materiał matecznyWytworzone przez firmę skarżącego sadzonki są nowym wyrobem, w porównaniu do otrzymanego materiału roślinnego – "matecznika". W jego ocenie działalność ta ma charakter "wytwórczy", o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy i winna być opodatkowana według zasad opisanych w art. 12 ust. 1 pkt 6a ustawy (tj. według stawki 5,5% ryczałtu), a nie tak jak twierdzi organ, jest to działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowana według zasad wskazanych w art. 12 ust. 1 pkt 5a (tj. według stawki 8,5% ryczałtu).

Ostatecznie w ww. piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego wskazał, że zaskarżonej interpretacji zarzucić można: niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym przepisów art. 12

ust. 1 pkt 5a oraz pkt 6a w związku z przepisami z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.z.p.d.o.f., przez uznanie, że spółka w opisanym stanie faktycznym osiąga przychody

z działalności usługowej, opodatkowanej 8,5% stawką ryczałtu nie tak jak twierdzi strona, przychody z działalności wytwórczej, opodatkowanej 5,5% stawką ryczałtu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na postanowienia art. 57a P.p.s.a. stopień skuteczności skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w znacznej mierze zależy od stopnia precyzji jej zarzutów. To bowiem autor skargi na tego rodzaju akt wyznacza zakres kontroli sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to z kolei nie ma obowiązku ani nawet prawa domyślania się i uzupełniania treści podniesionych zarzutów.

Sąd administracyjny, jak już o tym wspomniano, jest związany zarzutami skargi wniesionej na interpretację indywidualną i nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze nie zostały podniesione. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanych w nich podstaw prawnych. W szczególności sąd nie może

podjąć żadnych czynności, zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi

w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez stronę skarżącą granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy, które w skardze zostaną postawione, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych.

Podważanie prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej, czy to przez uchybienie przepisom postępowania, czy też obrazy prawa materialnego, odbywa się zatem jedynie w zakresie nakreślonym przez stronę we wniesionej skardze (por. wyroki:

z 18 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1778/16; z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt

I FSK 1489/18; z 7 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 943/18, z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt 1704/20; z 27 maja 2024 r., sygn. akt 1582/20; z 6 grudnia 2024 r., I FSK 928/21 WSA w Poznaniu z 10 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Po 267/25 - te, jak i inne powołane

w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Trzeba podkreślić również, że samo zacytowanie przepisu w uzasadnieniu skargi nie może zostać uznane za tożsame z prawidłowym, tj. zgodnym z art. 57a P.p.s.a. sformułowaniem zarzutu, zwłaszcza gdy nie jest w żaden sposób wskazana forma naruszenia przepisu (wyrok NSA z 18 października 2018 r., I FSK 1778/16). "Nawet jeśli jakiś przepis zostanie wskazany lub zacytowany w uzasadnieniu skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, to nie można uznać, aby doszło w ten sposób do prawidłowego sformułowania zarzutu. Jeżeli ponadto nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu - czego wymaga znowelizowany z dniem 15 sierpnia 2015 r. przepis art. 57a P.p.s.a. - to z uwagi na wynikające z art. 57a ograniczenie kognicji sądu pierwszej instancji, sąd ten nie może skutecznie rozpoznać takiej skargi, bowiem nie ma ani prawa ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji." (wyrok NSA z 23 października 2019 r., I FSK 1346/17).

Powyższy przepis art. 57a P.p.s.a. jest jasny, a jego rozumienie w zakreślonym powyżej ujęciu jest jednolicie przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z: 24 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 252/20; 1 października 2023 r., sygn. akt II FSK 2836/19; 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 567/21; 13 stycznia

2022 r., sygn. akt I FSK 1095/18; 6 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 704/18; 23 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1346/17).

Przedmiotem skargi do Sądu była interpretacja indywidulana wydana na wniosek Skarżącego.

Stąd w ramach uwag ogólnych należy wskazać, że jak wynika z art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Według § 3

art. 14b O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z kolei według § 2 art. 14c O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidulana zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Z powyższych przepisów wynika przede wszystkim, że zakres interpretacji indywidualnej wyznacza przedstawiony przez stronę stan faktyczny oraz jej stanowisko odnośnie problemu prawnego, przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Analizując przepisy dotyczące wydawania interpretacji indywidulanych podkreśla się w orzecznictwie, że w sprawach tych organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz zobowiązany jest do dokonania wyczerpującej analizy prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Z kolei ocena "stanowiska wnioskodawcy" powinna zawierać odpowiedź organu na zadane we wniosku pytanie, z równoczesnym ustosunkowaniem się do zapatrywania prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, zaś uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, oraz dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy). Uzasadnienie stanowiska organu interpretacyjnego musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że ocenił on wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy w stanie faktycznym przez niego przedstawionym. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której jednoznacznie wynika, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ interpretacyjny uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 25 maja 2023 r., sygn. akt II FSK 1814/20). Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p. powinno zatem zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion.

Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi zatem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy nie znajdują zastosowania, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (por. wyroki NSA z: 11 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2817/16; 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2523/18; 12 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1089/18; 15 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 2179/20).

Przechodząc do oceny zaskarżonego aktu Sąd zaznacza, że z lektury skargi wynika, że podniesiono w niej zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym art. 12 ust. 1 pkt 6a u.z.p.d.o.f. Przy czym jej uzasadnienie ograniczono zasadniczo do powtórzenia najważniejszych elementów opisu stanu sprawy oraz stanowisk Skarżącego i DKIS.

Natomiast w piśmie procesowym z [...] grudnia 2025 r. wniesionym przed rozprawą dokonano pewnego rozszerzenia opisu stanu faktycznego w stosunku do tego przedstawionego we wniosku (nazwa sadzonek kwiatów; proces produkcyjny nie jest nadzorowany przez klienta zagranicznego, sadzonki mogą być dalej hodowane lub sprzedane). We wniosku końcowym sam zarzut również sformułowano w rozszerzonej formie – albowiem wskazano na niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym art. 12 ust. 1 pkt 6a u.z.p.d.o.f.

w związku art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.z.p.d.o.f.

Z racji powyższego i dla porządku wyjaśnić należy, że zarzut błędnej wykładni polega na nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Zaznaczenia wymaga, że wykładnia prawa materialnego dotyczy wyłącznie sfery prawa,

a nie sfery faktów, stanowiąc proces zmierzający do ustalenia treści norm prawnych.

Z kolei przez zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji.

Mając na względzie treść skargi i ww. pisma procesowego trzeba zgodzić się

z organem, że Skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił w nich zarzutu niewłaściwej wykładni ww. przepisów. Strona nie wskazała na czym ta niewłaściwa wykładnia

i ocena polega, w jaki sposób przepisy prawa podatkowego zostały naruszone.

W istocie, Strona – szczególnie w skardze – sformułowała jedynie wniosek, że nie może się zgodzić z zaprezentowanym w interpretacji stanowiskiem DKIS.

Sąd wziął pod rozwagę zarzuty skargi oraz powołaną przez stronę podstawę prawną z uwzględnieniem zarówno złożonej w terminie skargi jak i później złożonego pisma z [...] grudnia 2025 r. Miał bowiem na uwadze poglądy orzecznictwa wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2023 r. sygn. akt

II FSK 3018/20 (oraz innych: z 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2034/18; z 6 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 704/18; z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 41/21), zgodnie z którymi - w skargach wniesionych w ustawowym terminie na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnej sprawie dopuszczalne jest formułowanie prawidłowych zarzutów do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, zarówno w jej kolejnych pismach procesowych, jak i ustnie do protokołu.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że brak wyjaśnienia zarzutu niewłaściwej wykładni ww. norm prawnych czyni stawiany zarzut bezzasadnym.

Co do zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów prawa skład orzekający Sądu wypowie się poniżej.

Istotą sporu wiąże się z odpowiedzią, czy w opisanym stanie sprawy

i obowiązującym stanie prawnym Skarżący może opodatkować przychody uzyskane w związku z produkcją sadzonek roślin, stawką 5,5% ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6a u.z.p.d.o.f.

Stosownie do brzmienia art. 1 pkt 1 u.z.p.d.o.f. ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Według art. 2 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d.o.f. osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa

w spadku osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Z kolei z art. 4 ust. 1 pkt 12 u.z.p.d.o.f. wynika, że użyte w ustawie określenia oznaczają: pozarolnicza działalność gospodarcza – pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

Tak więc zgodnie z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. - ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Stosownie zaś z treścią art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. - za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; 2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności; 3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Według art. 6 ust. 1 u.z.p.d.o.f. - opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej "spółką". Do przychodów przedsiębiorstwa w spadku nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 10a.

Stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zostały określone w art. 12 ust. 1 u.z.p.d.o.f. Zależą od tego, z jakiego rodzaju działalności podatnik uzyskuje przychody.

Jak trafnie wyjaśnił DKIS - dla rozróżnienia rodzajów tych działalności, ustawodawca posłużył się zarówno definicjami zawartymi w art. 4 ww. ustawy, jak również grupowaniami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.).

Stosownie do brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a u.z.p.d.o.f. - ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi: ( 8,5% przychodów z działalności usługowej, w tym przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%, z zastrzeżeniem pkt 1-4 oraz 6-8; ( 5,5% przychodów z działalności wytwórczej, robót budowlanych lub w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton.

Definicja działalności usługowej oraz działalności wytwórczej zawarta jest w treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.z.p.d.o.f., zgodnie z którym: Użyte w ustawie określenia oznaczają:

( działalność usługowa – pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556), z zastrzeżeniem pkt 2 i 3; ( działalność wytwórcza – działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby, w tym również sprzedaż wyrobów własnej produkcji, prowadzoną przez podatnika. Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług, pod pojęciem usług rozumie: ( wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych prowadzących działalność

o charakterze produkcyjnym, nietworzące bezpośrednio nowych dóbr materialnych – usługi na rzecz produkcji; ( wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarki narodowej oraz na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej, zbiorowej i ogólnospołecznej. Pojęcie usług nie obejmuje czynności związanych z wytwarzaniem wyrobów (włączając półfabrykaty, elementy, części, obróbkę elementów) z materiałów własnych przedsiębiorstwa na zlecenie innych jednostek gospodarki narodowej, przeznaczonych do celów produkcyjnych lub do dalszej odsprzedaży oraz z reguły nie obejmuje wytwarzania wyrobów na indywidualne zamówienie ludności z materiałów własnych wykonawcy.

Mając na względzie opisany we wniosku stan faktyczny, brzmienie obowiązujących norm prawnych, stanowiska stron sporu, Sąd uznał, że rację należy przyznać DKIS.

Gwoli przypomnienia, przedstawiając opis sprawy strona wskazała, że Spółka otrzymuje od zagranicznego kontrahenta materiał roślinny (matecznik), z którego po wyselekcjonowaniu i wycince elementów nadających się do rozmnażania uzyskiwana jest większa ilości tej samej rośliny (podkreślenie Sądu). Uzyskane w ten sposób sadzonki wysyłane są zagranicznemu kontrahentowi.

Uwzględniając powyższe informacje, trzeba przyznać rację organowi, że nie można uznać, że uzyskane w wyniku opisanych czynności rośliny powstały w wyniku działalności wytwórczej, w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów. Jak bowiem trafnie zwrócił uwagę - nie zostały one wytworzone w sposób pierwotny, czyli w efekcie podjętych, zainicjowanych przez przedsiębiorcę działań, ze stanowiącego własność Spółki materiału matecznego. Cały proces odbywa się przy udziale materiału powierzonego przez zagranicznego kontrahenta w celu wykonania umówionych czynności – wyselekcjonowania materiału, jego przygotowania do rozmnożenia, wyhodowania nowych roślin i następnie przesłania go do kontrahenta zagranicznego. Pełnomocnik odwołał się do stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z 23 stycznia

2013 r., lecz nie przedstawił w tym względzie żadnych argumentów odnoszących się do samej sprawy (w związku z akcentowaną kwestią dotyczącą zmiany cech, właściwości).

A warto w tym miejscu zauważyć, że z informacji podanych we wniosku nie wynika, by np. dochodziło do krzyżowania różnych odmian roślin celem chociażby wyhodowania nowych gatunków (o innych cechach, właściwościach). Miast tego wynika wprost, że uzyskuje się większe ilości tej samej rośliny.

Warto również zauważyć, że sam pełnomocnik w piśmie procesowym posłużył się pojęciem usługi w sformułowaniu - "Z wykonanych czynności usługi ..[..]", choć dalej przekonywał, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z działalnością wytwórczą.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższych uwag słusznie DKIS przyjął, że faktycznie Spółka w opisanym przypadku wykonuje zamówioną przez zagranicznego kontrahenta usługę o złożonym charakterze.

W konsekwencji mnie można było uznać, że czynności wykonane przez Spółkę mają charakter wytwórczy, w rozumieniu ww. przepisów.

Konkludując, do opodatkowania przychodu uzyskanego w związku z produkcją sadzonek roślin nie znajdzie zastosowania stawka 5,5% ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a u.z.p.d.o.f.

Właściwą stawką w tym przypadku będzie stawka w wysokości 8,5% przychodów, wynikająca z treści art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a u.z.p.d.o.f.

W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja spełnia wymogi przewidziane przepisami prawa. Organ wydając ją, uwzględnił obowiązujące przepisy prawa, choć inaczej je zinterpretował niż uczynił to Skarżący, tj. ocenił zaprezentowane we wniosku stanowisko jako nieprawidłowe. Konsekwencją powyższego było - zgodnie z art. 14c

§ 2 O.p. - wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Stanowisko organu odnosi się do stanowiska Skarżącego wyrażonego we wniosku

o wydanie interpretacji indywidualnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są pozbawione uzasadnionych podstaw.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę