Organ dodał, że opis nieruchomości powinien w przejrzysty sposób określać nieruchomość oraz jej rodzaj i stan z uwzględnieniem danych, o których mowa
w art. 110r § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505; dalej: u.p.e.a.) oraz informacji dotyczącej sposobu dojazdu do nieruchomości od drogi publicznej. Jednak organ egzekucyjny nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, jako że nie dysponuje wiedzą specjalistyczną. Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ egzekucyjny jest zatem dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. Podkreślił przy tym, że o wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje wyłącznie rzeczoznawca. Osoba nie będąca rzeczoznawcą majątkowym i nie dysponująca wiadomościami specjalnymi nie jest w stanie ocenić prawidłowości doboru nieruchomości podobnych. Z kolei w razie zastrzeżeń dotyczących prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego, skarżący może zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, która zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. dokonuje oceny prawidłowości sporządzenia operatu.
Organ zauważył, operat szacunkowy w sprawie spełnia wymogi formalne - został sporządzony przez uprawnioną osobę, treść operatu zawiera wymagane przepisami prawa elementy. Nie zawiera oczywistych wad czy niejasności, pomyłek, braków, które powinny być uzupełnione, poprawione lub sprostowane - w ocenie tut. organu może stanowić dowód w sprawie i mógł być podstawą sporządzenia opisu i oszacowania przez organ egzekucyjny. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny zawarł w protokole wszystkie dane wymagane w myśl art. 110r u.p.e.a. Podał w nim oznaczenie nieruchomości, wskazał numer ewidencyjny działki, na której znajduje się nieruchomość, jej powierzchnię, a także numer księgi wieczystej. W protokole
zawarł także szczegółowe i wyczerpujące informacje dotyczące lokalizacji nieruchomości, opis nieruchomości (w tym stan użytkowo techniczny, zestawienie powierzchni poszczególnych kondygnacji, wykończenie wewnętrzne), określone przeznaczenie nieruchomości, stwierdzone prawa i obciążenia wynikające z treści księgi wieczystej. W protokole szczegółowo przedstawiono także sposób określenia wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw.
Co do przyjętego podejścia porównawczego przy szacowaniu organ zauważył, że
w operacie szacunkowym, w tabeli znajdującej się na stronie 32., rzeczoznawca majątkowy przedstawił zbiór nieruchomości podobnych stanowiących podstawę wyceny, zawierający 9 (transakcji datowanych od 6 kwietnia 2022 r. do 11 października 2023 r. W tej samej tabeli znajdują się kolumny zatytułowane m.in.: cena transakcyjna, zmiana poziomu cen wskutek upływu czasu oraz cena transakcyjna zaktualizowana na dzień wyceny. Natomiast wartość rynkowa nieruchomości szacowana była na dzień [...] marca 2024 r. (dzień sporządzenia przedmiotowego operatu). W związku z powyższym, organ stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy dopełnił obowiązku zarówno doboru transakcji z okresu maksymalnie dwóch lat przed sporządzaniem wyceny, jak i aktualizacji cen transakcyjnych, zgodnie z ustalonym przez rzeczoznawcę trendem zmiany poziomu cen w czasie. Informacje te znajdują się w operacie szacunkowym, wobec czego zarzuty w tym zakresie uznano za niezasadne.
W skardze do sądu strona zarzuciła:
1/ dokonanie błędnego ustalenia wartości nieruchomości, poprzez pominięcie
w wycenie pomieszczeń przynależnych (np. piwnica 200 m2) i nieprawidłowe ustalenie powierzchni użytkowej. 2/ naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych - art. 121 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że do obliczeń powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego rzeczoznawca przyjęła tylko powierzchnię kuchni, pokoi, nie uwzględniając piwnic, które wynoszą 200.06 m2, z czym skarżący się nie zgadzają. Pominięcie tych powierzchni zaburza faktyczny obraz nieruchomości i jej potencjału użytkowego, a przede wszystkim zaniża wartość wyceny. Nie bez znaczenia jest też fakt, że przy wycenie metodą porównania parami biegła wskazała do porównania tą samą nieruchomość. Skarżący wskazali, że w zależności od przyjęcia metody wyceny, można uzyskać inne wartości nieruchomości, bez uwzględniania trendu czasowego tj. wpływu upływu czasu i zachowań lokalnego rynku nieruchomości w odniesieniu do ceny. Podkreślili, że organ prowadzący postępowanie egzekucyjne z nieruchomości powinien dokonać sprawdzenia operatu szacunkowego pod względem formalnym, czy nie zawiera pomyłek, braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Takiego sprawdzenia przed złożeniem przez zażalenia organ egzekucyjny nie dokonał. Od dnia sporządzenia przez biegłego wyceny minął rok - [...] grudnia 2024 r. Organ odwoławczy doręczając rozstrzygnięcie z [...] listopada 2024 r miał wiedzę, że w okresie jego zaskarżalności upłynie termin przydatności operatu szacunkowego do celów niniejszego postępowania. Nie jest zaś wiadomym, aby organ egzekucyjny zlecił rzeczoznawcy sporządzenie aneksu do operatu szacunkowego, w którym odniósł by się do ustalonej wartości nieruchomości uwzględniając inflację i jej wpływ na wzrost cen nieruchomości. Zdaniem skarżących, w ramach nadzoru judykacyjnego na Sądzie spoczywa powinność zbadania czy operat szacunkowy wykorzystywany przez organ egzekucyjny w celu sporządzenia opisu i oszacowania spełnił niezbędne wymagania wynikające z art. 156 ust. 3 u.g.n. Wskazali, że od oszacowania minął rok, a nadto zmienił się rynek nieruchomości spowodowany inflacją i zawirowaniem na rynkach wtórnych, co uzasadnia też skorygowanie pierwotnego oszacowania.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie organu w przedmiocie oddalenia zarzutów skarżących do odpisu i oszacowania wartości nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...].
Na wstępie należy zauważyć, że przepis art. 110u § 1 u.p.e.a. dopuszcza możliwość wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości uregulowane w komentowanym artykule są samodzielnymi środkami prawnymi, których nie należy identyfikować z zarzutem w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o jakim mowa w art. 33-35 wskazanej ustawy. Warto przy tym dodać, że omawiany przepis, tj. art. 110u u.p.e.a. nie określa okoliczności, czy przesłanek stanowiących podstawę zarzutów, lecz jedynie wskazuje, że mogą one dotyczyć wyłącznie opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Tym samym ich przedmiotem mogą być wszystkie kwestie związane z tą czynnością, w tym również błędów popełnionych w opinii rzeczoznawcy stanowiącej podstawę do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
Dalej należy wskazać, że stosownie do art. 110s § 1 u.p.e.a. do oszacowania wartości zajętej nieruchomości organ egzekucyjny wyznacza rzeczoznawcę majątkowego, o którym mowa w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 110r § 1 u.p.e.a zawiera elementy konieczne protokołu opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w § 2 tego artykułu Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie szczegółowego sposobu przeprowadzania opisu i oszacowania nieruchomości. W myśl art. 151 ust. 1 u.g.n. wartość rynkową nieruchomości stanowi szacunkowa kwota, jaką w dniu wyceny można uzyskać za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych pomiędzy kupującym a sprzedającym, którzy mają stanowczy zamiar zawarcia umowy, działają z rozeznaniem i postępują rozważnie oraz nie znajdują się w sytuacji przymusowej.
Stosownie do art. 152 u.g.n. sposoby określenia wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości (ust. 1). Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich (ust. 2). Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się podejściem mieszanym (ust. 3 zd. 1 i 2 u.g.n.). Zgodnie z przepisem art. 154 ust. 1 u.g.n. wybór właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach, cechach nieruchomości podobnych. Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinie o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 u.g.n.). Zawartość i układ treści operatu szacunkowego mogą być dostosowane do specyfiki wyceny. Niedozwolone jest natomiast odejście od wymagania, aby każdy operat szacunkowy zawierał jednoznacznie podaną wartość oraz od wymagania, aby ujawniał wszystkie założenia i warunki ograniczające, które mają wpływ na wycenę i na określaną wartość. Operat szacunkowy powinien spełniać, zarówno wymogi formalne, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Operat szacunkowy powinien zawierać też dane niezbędne dla oceny jego rzetelności i jednocześnie podawać okoliczności konieczne do oceny adekwatności operatu do okoliczności danej sprawy.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy stwierdzić należy stwierdzić, że operat szacunkowy z [...] marca 2024 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego spełnia określone prawem wymogi. Wskazać należy, że w operacie szacunkowym dokładnie uzasadniono wybór podejścia, metod i techniki szacowania wartości nieruchomości oraz w sposób zrozumiały i logiczny przedstawiono procedurę i poszczególne elementy w zakresie wyłonienia transakcji nadających się do porównania. Wyjaśnienia dotyczące doboru nieruchomości podobnych oraz opisy tych nieruchomości są klarowne.
Jak wynika z akt, rzeczoznawca do zbioru nieruchomości podobnych wybrał
9 transakcji, a następnie do metody porównywania parami dokonał doboru trzech nieruchomości, zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii
z 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r., poz. 1832). Transakcje dobrane pochodziły z okresu maksymalnie dwóch lat przed sporządzeniem wyceny. Przed podjęciem opracowania operatu dokonano oględzin szacowanej nieruchomości. Omyłki pisarskie, które w operacie wystąpiły, zostały szczegółowo opisane i wyjaśnione w piśmie (wykaz) rzeczoznawcy z [...] sierpnia 2024 r.
Sporządzony z kolei na podstawie operatu protokół opisu i szacowania wartości nieruchomości z [...] czerwca 2024 r. zawierał oznaczenie nieruchomości; numer ewidencyjny działki, na której znajduje się nieruchomość, jej powierzchnię, a także numer księgi wieczystej. Organ egzekucyjny w protokole zawarł szczegółowe informacje dotyczące lokalizacji nieruchomości, opis nieruchomości (w tym stan użytkowo techniczny, zestawienie powierzchni poszczególnych kondygnacji, wykończenie wnętrz), określone przeznaczenie nieruchomości, stwierdzone prawa
i obciążenia wynikające z treści księgi wieczystej. W protokole szczegółowo przedstawiono także sposób określenia wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw. Tym samym należy podzielić pogląd, że organ egzekucyjny zawarł
w protokole wszystkie wymagane prawem dane.
Skarżący poddają pod wątpliwość, czy operat szacunkowy wykorzystany w celu sporządzenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości spełniał wymagania wynikające z art. 156 ust. 3 u.g.n.
Nie podzielając obaw skarżących, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 156 ust. 3 cyt. ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154.
Z kolei art. 156 ust. 4 u.g.n. stanowi, że operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. W myśl art. 156 ust. 5 u.g.n. przepisy ust. 3 i 4 nie naruszają uregulowań wynikających z przepisów odrębnych. W niniejszej sprawie, operat szacunkowy został sporządzony [...] marca 2024 r. w celu określenia wartości rynkowej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] na potrzeby prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Z kolei opis i oszacowanie organ egzekucyjny przeprowadził [...] czerwca 2024 r. wskazując w protokole na wartość nieruchomości oszacowaną przez ww. rzeczoznawcę.
W związku z powyższym, w sprawie operat został wykorzystany przed upływem okresu o którym w art. 156 ust. 3 u.g.n., a zatem wątpliwości skarżących są nieuzasadnione.
Dodać jedynie należy, że skarżący błędnie w skardze wiąże datę sporządzenia operatu szacunkowego z datą [...] grudnia 2023 r. tj. z datą oględzin nieruchomości. Są to bowiem dwie odrębne kwestie. Nie ulega wątpliwości, że dla określenia terminu ważności operatu szacunkowego znaczenie ma data jego sporządzenia, a nie data oględzin nieruchomości, co wynika jednoznacznie z treści przepisu art. 156 ust. 3 u.g.n. Tym samym mijają się również z prawdą twierdząc, że w dniu sporządzenia skargi tj. [...] grudnia 2024 r. od wyceny rzeczoznawcy minął rok. Co do zarzutu, że od oszacowania minął rok i zmienił się rynek nieruchomości spowodowany inflacją, co uzasadnienia skorygowanie pierwotnego oszacowania, należy zauważyć, że w administracyjnej egzekucji z nieruchomości, do czasu legalnego wykorzystania w postępowaniu egzekucyjnym sporządzonego opisu i oszacowania, nie stosuje się przepisów art. 156 ust. 3 i art. 156 ust. 4 u.g.n., zastosowanie posiadają natomiast regulacje prawne wynikające z art. 110u § 2 i art. 111k§ 2 u.p.e.a. (vide: wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1634/23). Pierwszy z nich stanowi, że jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Ich dokonanie należy traktować jako wyjątek w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tego powodu ustawodawca wprowadza kwantyfikator supremacji zmian, bowiem wyłącznie zmiany istotne mogą prowadzić do ponownego opisu i oszacowania. Muszą to być zmiany, które miały miejsce pomiędzy sporządzeniem opisu a wyznaczonym terminem licytacji. Zatem okres pomiędzy dokonaniem opisu i szacowania, a terminem licytacji, nie został powiązany już z art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n., a upływ terminów, o których mowa w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, po dokonaniu czynności opisu i oszacowania a przed terminem licytacji, nie stanowi o wadliwości czynności opisu i oszacowania dokonanych na podstawie operatu szacunkowego aktualnego na moment dokonywania tych czynności. Zasygnalizować jedynie należy za organem, że w sprawie, nie tylko na moment wydania zaskarżonego postanowienia ale i na moment udzielania odpowiedzi na skargę, nie wyznaczono jeszcze terminu licytacji.
Zatem, okoliczności wskazane w skardze - tj. zmiany na rynku nieruchomości – które miały nastąpić po dokonaniu szacowania, nie mogły mieć wpływu na prawidłowość tej czynności, z kolei prawidłowość samej czynności opisu i oszacowania strona nie zdołała podważyć. Nadmienić jedynie w tym miejscu należy, że celem sporządzenia operatu a następnie opisu i oszacowania nie było ustalenie najwyższej ceny nieruchomości, lecz ustalenie wartości rynkowej. W końcu też, oszacowana wartość nieruchomości stanowi jedynie podstawę do obliczenia ceny wywołania nieruchomości, nie stanowi zaś ceny, za którą nieruchomość zostanie sprzedana. Wartość rynkowa nieruchomości to jedynie najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku. Faktycznie zaś cenę tę ustalą sami kupujący (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 2030/21). Poza tym, skarżący odwołując się jedynie ogólnikowo do zmian na rynku nieruchomości, de facto nie dowiedli, że zaszły istotne zmiany w stanie nieruchomości, o czym mowa w art. 110u § 2 u.p.e.a. Tymczasem tylko takie zmiany mogłyby stanowić przyczynek do rozważań na temat ewentualnego przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania. Skarżący dalej podnoszą, że rzeczoznawca przy ustalenie powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego nie uwzględnił niezbędnej części funkcjonowania domu tj. powierzchni piwnic, które wynoszą 200,06 m², czym zaniżono wartość wyceny. Odnosząc się do tego zarzutu wpierw należy zauważyć, że rzeczoznawca uwzględnił w operacie szacunkowym istnienie piwnic (powierzchnia dodatkowa) przy wycenie, ustalając wagę tej cechy na poziomie 10%. A więc nie jest tak, że powierzchnia ta nie została w ogóle wzięta pod uwagę. Natomiast to, w oparciu o jakie kryteria rzeczoznawca dokonuje ustaleń w zakresie powierzchni użytkowej, pozostawało poza zakresem weryfikacji organu egzekucyjnego, jako element merytoryczny operatu szacunkowego. Przypomnieć trzeba, że ani Sąd, ani organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Konieczna jest natomiast w toku tych postępowań ocena operatu szacunkowego pod względem formalnym, polegająca na zbadaniu, czy został on sporządzony przez uprawnioną osobę, czy jego treść zawiera wymagane przepisami prawa elementy, czy nie zawiera oczywistych wad czy niejasności, pomyłek, braków, które powinny być poprawione, sprostowane lub uzupełnione, tak aby dokument ten miał wartość dowodową. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji jest więc możliwa do granic wiedzy specjalistycznej jaką posiada organ w zakresie metodologii szacowania nieruchomości.
O wyborze podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości decyduje rzeczoznawca majątkowy zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. (por. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 755/19). W przypadku niestwierdzenia naruszenia procedury sporządzenia operatu i stwierdzeniu, że jego ustalenia są spójne, logiczne i kompletne, organ nie ma podstaw do zakwestionowania ustaleń zawartych w operacie szacunkowym, w szczególności w zakresie przyjętej metody i techniki wyceny. Dowód z operatu szacunkowego, podlega ocenie organu administracji publicznej, tak jak każda inna opinia, na podstawie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., lecz merytorycznie wiąże organ w tym sensie, że nie może on samodzielnie zmienić obliczeń rzeczoznawcy. W zakresie zarzutu wskazania przy wycenie metodą porównania parami tej samej nieruchomości, należy zauważyć, że rzeczoznawca do pisma z [...] sierpnia 2024 r. załączyła wykaz omyłek pisarskich, zgodnie z § 84 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości wskazując, że w operacie znalazł się błąd polegający na tym, że nieruchomość wyceniana została dwukrotnie porównana z nieruchomością "B" (tabele na stronie 34 operatu). Jednocześnie cechy, korekty i ceny wskazane w trzeciej z tabel są cechami odpowiadającymi nieruchomości C. Rzeczoznawca wyjaśniła, że zaistniała omyłka pisarska nie ma wpływu na określoną w operacie wartość nieruchomości, a załączony wykaz omyłek został załączony do operatu szacunkowego. Zatem kwestia ta została wyjaśniona.
Co do stwierdzenia w skardze, że w zależności od przyjętej metody wyceny można uzyskać inne wartości nieruchomości, ponownie należy podkreślić, że o wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje wyłącznie rzeczoznawca. Jeśli zaś strona w toku prowadzonego postępowania zapoznała się z operatem i uważała, że jest on wadliwy, to powinna wystąpić, zgodnie z art. 157 u.g.n., do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę jego prawidłowości, a po jej uzyskaniu przedłożyć ten dowód organowi, co umożliwiłoby weryfikację wiarygodności operatu sporządzonego i ewentualne podjęcie z urzędu działań mających na celu wyjaśnienie zaistniałych rozbieżności. W przypadku gdy organ nie miał wątpliwości co do operatu, inicjatywa wystąpienia do organizacji rzeczoznawców należała do strony (por. wyrok NSA z 10 sierpnia 2021 r., I OSK 494/21; wyrok NSA z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1540/21). Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by skarżący skorzystali z tego prawa.
Końcowo Sąd nie podziela zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych tj. art. 121 Ordynacji podatkowej. Regulacja ta nie miała bowiem zastosowania w sprawie, co wynika z 18 u.p.e.a., który odsyła w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania k.p.a. Z kolei oceniając zarzut strony pod kątem zawartej w art. 8 Kpa zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej, Sąd nie dostrzega jej naruszenia. Wskazać też należy, że strona nie uzasadniła w skardze podniesionego zarzutu. Natomiast samo niezadowolenie skarżących z wydanego rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem przez organ art. 8 k.p.a. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania (vide: wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., II OSK 23/18).
Mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.