Wyrok WSA z dnia 12 lutego 2026, sygn. I SA/Go 430/25

-B. sp. z o.o. - [...].02.2024 r. samochodu [...], rok prod. 2017 (faktura nr [...]) na kwotę netto 11.382,11 zł i VAT 2.617,89 zł,

-dla M. S.: [...].03.2024 r. samochodu [...], rok prod. 2016 (faktura nr [...]) na kwotę netto 11.382,11 zł i VAT 2.617,89 zł oraz [...].04.2024 r. samochodu [...], rok. prod. 2011 ([...]) na kwotę netto 10,975,61 zł i VAT 2.524,39 zł.

Jak wynika z danych z bazy CEPIK, dokonał też zbycia na rzecz spółki R następujących pojazdów:

-[...].04.2024 r. samochód ciężarowy [...] nr rej. [...],

-[...].04.2024 r. samochód ciężarowy [...] nr rej. [...],

-[...].04.2024 r. samochód ciężarowy [...] nr rej. [...],

-samochód ciężarowy wielozadaniowy [...], nr rej. [...] Ponadto na podstawie danych z JPK za okres od [...] lutego 2024 r. do [...] kwietnia 2024r. ustalono, że skarżący dokonał sprzedaży na łączną kwotę netto 134.590,68 zł oraz podatek należny w wysokości 30.955,89 zł:

-na rzecz: M. S. na kwotę 22.357,72 i VAT 5.142,28zł,

-B. sp. z o.o. na kwotę 92.508,92 zł i VAT 21.277,08 zł,

-R. sp. z o.o. na kwotę 19.724,04 zł i VAT 4.536,53zł.

W odwołaniu strona zarzuciła, że ww. decyzja zapadła z naruszeniem art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy brak było realnych podstaw do zastosowania tej instytucji. Żadna z przedstawionych przez organ okoliczności nie dowodzi bowiem w sposób przekonujący istnienia rzeczywistej obawy niewykonania zobowiązania. W treści decyzji nie wykazano, że Skarżący nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie zaległości w przyszłości,

że uporczywie uchyla się od zapłaty należnych danin, a tym bardziej, że udaremnia egzekucję. Co więcej, organ nie przedstawił w sposób dostatecznie szczegółowy sposobu ustalenia jego wysokości.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że przy wydawaniu decyzji o zabezpieczeniu organ nie bada istnienia obowiązku podatkowego, bowiem następuje to przy wydawaniu decyzji wymiarowej.

W decyzji o zabezpieczeniu, zgodnie z art. 33 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm. - dalej jako: "O.p."), organ wskazuje jedynie, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, obliczoną według posiadanych w momencie wydawania decyzji informacji. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie rozstrzyga ostatecznie o jego wysokości, a stanowi jedynie podstawę do zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego.

W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest bowiem zobowiązany

do prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rozmiarów. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, zgodnie

z którym postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego i z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego w celu określenia podstaw opodatkowania. W konsekwencji, zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące ustaleń

w zakresie prawidłowej kwoty przewidywanych zobowiązań, organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione w postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji, stosownie do brzmienia art. 33 § 4 pkt 2 O.p., na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym

co do wysokości podstawy opodatkowania, prawidłowo określił w zaskarżonej decyzji przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę należnych od niego odsetek za zwłokę, przedstawiając stosowne wyliczenia oraz wskazując konkretnie dokonane ustalenia, które stanowiły podstawę tych wyliczeń. Zdaniem organu odwoławczego, organ w sposób wystarczający wykazał także okoliczności, które pozwalają domniemywać, że należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych

za 2019 rok może nie zostać przez skarżącego wykonana. Sam charakter dokonanych przez skarżącego czynności polegających na posługiwaniu się fakturami VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jest okolicznością uzasadniającą obawę niewykonania przyszłego zobowiązania. Również analiza sytuacji finansowej skarżącego, w szczególności niższy dochód, następnie strata,

a w konsekwencji zawieszenie działalności gospodarczej, aktualne zadłużenie skarżącego i prowadzone w stosunku do niego, jak i jego żony, postępowania egzekucyjne i zabezpieczające, a także intensywne działania mające na celu wyzbycie się majątku potwierdzają uzasadnioną obawę, że przewidywane zobowiązanie podatkowe noże nie zostać wykonane.

Odnosząc się do zaś wskazanych w odwołaniu składników majątku skarżącego, organ odwoławczy wyjaśnił, że stanowi on niższą wartość, bowiem stwierdzono również nieprawidłowości w trakcie innych postępowań w zakresie innych zobowiązań. Ponadto posiadana przez skarżącego nieruchomość nie stanowi jedynie jego własności,

a dodatkowo jest ona obciążona wpisami hipotek na znaczne kwoty, co rodzi słuszną obawę, że majątek ten nie będzie wystarczającym zabezpieczeniem interesów Skarbu Państwa z tytułu przyszłych zobowiązań podatkowych.

W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów:

I. Naruszenie prawa materialnego:

1. naruszenie art. 33 § 1 w związku z art. 33 § 2 oraz art. 33 § 4 i art. 33c Ordynacji podatkowej - poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy zachodzi "uzasadniona obawa", iż zobowiązanie podatkowe Skarżącego za 2019 r. nie zostanie wykonane, mimo że:

-skarżący posiada legalny, ujawniony majątek (udział 1/2 w lokalu mieszkalnym

w [...]oraz pojazdy),

-majątek ten jest już w znacznym zakresie objęty zabezpieczeniami (hipoteki przymusowe, zajęcie nieruchomości, zajęcia ruchomości i rachunków bankowych),

-Skarżący deklaruje gotowość ustanowienia dobrowolnego zabezpieczenia (hipoteka na udziale w nieruchomości, inne formy gwarancji), co zostało przez organ zignorowane,

a więc brak jest realnej, uprawdopodobnionej podstawy do twierdzenia, że ewentualne zobowiązanie nie zostanie wykonane;

II. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

2. naruszenie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący okoliczności sprawy i dokonanie dowolnej,

a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału, w szczególności:

-pominięcie znaczenia faktu, że skarżący posiada udział 1/2 w lokalu mieszkalnym

o wartości 214.000 zł, przy jednoczesnej kwocie zabezpieczenia jedynie 47.053 zł,

-nieuwzgiędnienie deklarowanej gotowości Skarżącego do ustanowienia dobrowolnego zabezpieczenia (hipoteka, gwarancja),

-zignorowanie argumentacji Skarżącego, że w jego przypadku występuje przejściowa trudność płynnościowa, a nie "trwałe nieuiszczanie zobowiązań" w rozumieniu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej,

3. naruszenie art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej - przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę legalizmu, zaufania

do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania, polegające na:

- przyjęciu jednostronnej, skrajnie niekorzystnej dla Skarżącego oceny jego sytuacji majątkowej i płatniczej,

- oparciu się na hipotetycznych założeniach co do rzekomego "wyzbywania się majątku" oraz "trwałego nieuiszczania zobowiązań", bez wykazania konkretnych czynności Skarżącego, które obiektywnie utrudniają lub udaremniają egzekucję,

- lakonicznym odpieraniu zarzutów odwołania, bez merytorycznego odniesienia się do kluczowych argumentów, w szczególności dotyczących posiadanego majątku oraz propozycji dobrowolnego zabezpieczenia,

4. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewystarczający i schematyczny, w szczególności:

-brak jest precyzyjnego wyjaśnienia, dlaczego opisane w decyzji okoliczności faktyczne miałyby świadczyć o wystąpieniu "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania,

-organ nie przeprowadził rzetelnej analizy proporcjonalności i nie wykazał,

że zastosowany środek jest konieczny oraz najmniej uciążliwy dla Skarżącego,

-ograniczono się do stwierdzenia, że "opisane okoliczności mogą rodzić obawę", bez przedstawienia przekonującego wywodu logicznego,

5. naruszenie art. 33 § 4 w związku z art. 33c Ordynacji podatkowej - przez niewystarczające uzasadnienie sposobu ustalenia przybliżonej kwoty zobowiązania i odsetek:

-choć decyzja odwołuje się do "szczegółowego wyliczenia kwoty zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w wysokości 149.615,17 zł", to organ nie wykazał, w jaki sposób z tej kwoty wyprowadzono przybliżone zobowiązanie 79.811 zł

i zabezpieczaną kwotę 47.053 zł,

-organ nie wskazał, jaki margines błędu przyjęto przy "przybliżeniu" oraz czy i jak uwzględniono ryzyko pomyłki na korzyść Skarżącego,

-w efekcie Skarżący nie jest w stanie zweryfikować poprawności przyjętych przez organ założeń.

III. Naruszenie zasad konstytucyjnych:

6. naruszenie art. 2, art. 7 oraz art. 84 Konstytucji RP - poprzez zastosowanie środka zabezpieczającego o charakterze wyjątkowym i ingerującym istotnie w sferę majątkową Skarżącego (zajęcia rachunków bankowych, ruchomości, liczne hipoteki przymusowe) w sytuacji, gdy:

-nie wykazano realnej konieczności sięgnięcia po tak daleko idący instrument,

-organ zignorował mniej dolegliwe formy zabezpieczenia, w tym dobrowolną hipotekę na udziale w nieruchomości,

-w praktyce doszło do kumulacji zabezpieczeń i egzekucji, prowadzącej do paraliżu możliwości zarobkowych Skarżącego,

IV. Naruszenie zasady in dublo pro tributario:

7. naruszenie art. 2a Ordynacji podatkowej - przez nierozstrzygnięcie na korzyść Skarżącego istotnych wątpliwości co do zakresu i treści przepisów dotyczących przesłanki "uzasadnionej obawy" z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej:

-pojęcia "trwałego nieuiszczania zobowiązań" oraz "czynności polegających

na zbywaniu majątku" mają charakter otwarty i nieostry,

-przy tak daleko idącej ingerencji w majątek podatnika wątpliwości interpretacyjne powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika, a nie fiskusa.

Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie - w przypadku uznania, że materiał dowodowy wymaga istotnego uzupełnienia - o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem

art. 57a. Ten ostatni przepis nie znajduje w sprawie zastosowania.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym

na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.

Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 33

§ 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających

w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Zgodnie z treścią § 2 pkt 2 tego przepisu, zabezpieczenia w okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Z kolei art. 33 § 4 pkt 2 O.p., wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

Z powyższego wynika, że organ podatkowy w decyzji zabezpieczającej musi wykazać (uprawdopodobnić) istnienie po pierwsze, zobowiązania podatkowego podlegającego zabezpieczeniu (w przybliżonej kwocie), po drugie, uzasadnionej obawy niewykonania przez podatnika tego zobowiązania podatkowego.

W doktrynie i judykaturze zgodnie wskazuje się, że katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty

w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności" (m.in. wyroki NSA: z 7 czerwca 2013r. sygn. akt I FSK 970/12, z 11 września 2014r. sygn. akt I FSK 1423/13). Obie wymienione

w art. 33 § 1 O.p. przesłanki szczegółowe stanowią jedynie przykłady działania uzasadniającego obawę niewykonania zobowiązania podatkowego i z całą pewnością nie wyczerpują wszystkich możliwych sytuacji. Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy,

że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

W tym miejscu podnieść też trzeba, że celem postępowania zabezpieczającego, nie jest przymusowy pobór należności podatkowych, lecz zagwarantowanie środków na zaspokojenie w przyszłości należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak,

że jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Istotą decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania.

Podkreślić zatem należy, iż podstawą postępowania zabezpieczającego jest przeanalizowanie okoliczności sprawy pod kątem uprawdopodobnienia zaistnienia nieprawidłowości i w związku z tym ewentualności powstania przedmiotowego zobowiązania podatkowego w kwotach wynikających z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. To oznacza, że kwestie związane ze sposobem prowadzenia postępowania podatkowego i ewentualne uchybienia organów w tym zakresie nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ podatkowy nie przedstawił

w sposób dostatecznie szczegółowy okoliczności decydujących o zabezpieczeniu ani sposobu ustalenia jego wysokości zauważyć należy, że zarówno organ I instancji, jak

i organ odwoławczy, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym

w postępowaniu prowadzonym w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r., w uzasadnieniach swoich decyzji przedstawili stosowne wyliczenia, zarówno w zakresie kwoty zawyżenia kosztów uzyskania przychodów na łączną kwotę 149.615,17 zł, jak i określenia przybliżonej kwoty zobowiązania. Organ podatkowy określił przybliżoną kwotę zobowiązania

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w wysokości 79.811 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 18.561 zł naliczonymi za okres od[...]maja 2020 r. do dnia wydania decyzji I instancji, a także przybliżoną kwotę odsetek

od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych

za grudzień 2019 r. w wysokości 66 zł za okres od [...]stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. (data złożenia zeznania) od kwoty 7.009 zł, oraz orzekł o zabezpieczeniu na majątku skarżącego kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej wysokości 47.053 zł, w tym należność główna 28.426 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 18.627 zł (18.561 zł + 66 zł)

Skarżący w skardze podniósł również, że organy błędnie przyjęły, iż w realiach niniejszej sprawy zachodzi "uzasadniona obawa", że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok nie zostanie wykonane, pomijając fakt, że skarżący posiada legalny i ujawniony majątek (udział ½ lokalu mieszkalnego oraz pojazdy), a także deklaruje gotowość ustanowienia dobrowolnego zabezpieczenia (hipoteka na udziale w nieruchomości, inne gwarancje).

W tym miejscu wskazać trzeba, że organy podatkowe dokonały pełnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego pod kątem możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Dysponowały bardzo szeroką wiedzą dotyczącą majątku zarówno skarżącego, jak również jego małżonki, tj.: informacjami z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, danymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, informacjami dotyczącymi toczących się postępowań egzekucyjnych

i zabezpieczających czy informacjami wynikającymi z postępowania upadłościowego żony skarżącego.

I tak, z analizy zeznań podatkowych skarżącego PIT-37 wynika, że w latach 2022-2024 uzyskał dochód odpowiednio: 1.270zł, 327zł i 1.051,63zł. Z kolei, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, w zeznaniach PIT-36L, wykazał dochód jedynie w latach 2021-2022, w kolejnych dwóch latach odnotował stratę, by ostatecznie z dniem [...] kwietnia 2024 r. zawiesić działalność gospodarczą. Zgodzić się należy z organami, że wykazany w latach 2021-2022 dochód nie może świadczyć o jego posiadaniu

na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że jak ustalono jednocześnie, skarżący posiada zaległości podatkowe za lata 2023 i 2024 z tytułu prowadzonej działalność gospodarczej.

W sprawie prawidłowo ustalono również, że w stosunku do skarżącego prowadzone są postępowania egzekucyjne dotyczące podatku VAT za poszczególne okresy 2018, 2019, 2023 i 2024 r. oraz w zakresie mandatu karnego - stan zaległości na dzień [...] października 2025 r. wynosił łącznie 206.369,32 zł (należność główna 109.281,97 zł, odsetki za zwłokę 97.087,35 zł), a także postępowanie zabezpieczające dot. zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych (PPL) za 2018 i 2019 r.,

w ramach których dokonano: zajęcia rachunków bankowych skarżącego w bankach [...], zajęcia ruchomości (do postępowania egzekucyjnego samochód ciężarowy [...],

do postępowania zabezpieczającego samochód ciężarowy [...]) oraz zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego (skarżący jest zatrudniony na 1/8 etatu,

z miesięcznym wynagrodzeniem 463,81 zł). Zwiększa to zatem łączną kwotę należności, które skarżący będzie zobowiązany zapłacić na rzecz budżetu państwa

i potwierdza obawę niewykonania zobowiązań podatkowych.

W toku prowadzonego postępowania organy potwierdziły, że skarżący jest współwłaścicielem w udziale ½ lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość

o powierzchni 49,81 m² poł. w [...], KW nr [...], wraz z żoną, na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej, jednak w księdze wieczystej wpisane jest ostrzeżenie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z tej nieruchomości, a ponadto nieruchomość ta obciążona jest hipoteką umowną zwykłą na kwotę 150.000 zł oraz kaucyjną w kwocie 75.000 zł na rzecz P w [...], hipoteką przymusową w kwocie 200.910 zł jako zabezpieczenie zaległości w podatku VAT za okres I kw. 2013 r.-IV kw. 2014 r., hipoteką przymusową w kwocie 43.747,50 zł jako zabezpieczenie przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., hipoteką przymusową w kwocie 60.144 zł jako zabezpieczenie przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., hipoteką przymusową w kwocie 109.299 zł jako zabezpieczenie zaległości w podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2019 r., hipoteką przymusową w kwocie 182.403 zł jako zabezpieczenie zaległości w podatku od towarów i usług za I-VI oraz III i IV kwartał 2018 r., a także hipoteką przymusową w kwocie 140.982 zł jako zabezpieczenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. W dniu [...] września 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] dokonał zajęcia ww. nieruchomości, a kwota dochodzonych należności na ten dzień wynosiła 245.904,73 zł. Z kolei, postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy w [...]ogłosił upadłość żony skarżącego – M. P., a w konsekwencji prowadzone wobec M. P. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Jak ustalono, wartość nieruchomości na [...] sierpnia 2023 r. wynosiła 214.000 zł. Ostatecznie, umową z [...] kwietnia 2024 r. ww. udział żony skarżącego nabyła J.sp. z o.o. z siedzibą

w [...].

Zgodzić się należy z organami, że w sytuacji, kiedy nieruchomość jest obciążona hipotekami sumarycznie na znaczną kwotę, to sam fakt posiadania przez Skarżącego udziału w tej nieruchomości nie jest gwarancją tego, że wierzyciel zaspokoi roszczenie, szczególnie w sytuacji, kiedy stanowi ona zarazem miejsce zamieszkania Skarżącego

i nie gwarantuje skutecznej egzekucji.

Trafnie też zauważyły organy podatkowe, że skarżący był stroną wielu czynności majątkowych, w zakresie obrotu nieruchomościami, jak i pojazdami mechanicznymi. Ustalono m.in., że skarżący zbył: [...] grudnia 2021 r. - samochód ciężarowy [...], [...], a [...] listopada 2022 r. - samochód ciężarowy [...], nr rej. [...] (ww. transakcje nie zostały odnotowane w bazie CEPIK), zaś udział w pojeździe marki [...] (wraz z udziałami

o łącznej wartości nominalnej 100.000 zł w R.sp. z o.o.) wniósł do [...], założonej [...] czerwca 2024 r., w celu pokrycia funduszu założycielskiego.

W tym miejscu dodać należy, że spółkę z ograniczona odpowiedzialnością pod nazwą R.sp. z o.o. skarżący założył [...] kwietnia 2024 r. Jej kapitał zakładowy wynosi 100.000 zł i dzieli się na 100 udziałów i wszystkie udziały zostały objęte przez skarżącego, który jest jedynym wspólnikiem i członkiem zarządu. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. pozostała działalność pocztowa i kurierska. Jak ustalił organ, ww. spółka w 2024 r. odnotowała stratę w wysokości 10.260,58 zł.

Na podstawie zgromadzonych danych organy ustaliły nadto, że w roku 2024 prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą skarżący dokonał sprzedaży na rzecz ww. spółki R.następujących pojazdów:

-[...].04.2024 r. - [...] samochód ciężarowy VAN 2010, nr rej. [...],

-[...].04.2024 r. - [...] samochód ciężarowy VAN 2011, nr rej. [...],

-[...].04.2024 r. - [...] samochód ciężarowy VAT 2007, nr rej. [...]

-[...].05.2024 r. - [...] samochód ciężarowy wielozadaniowy 2010, nr rej. [...]

zaś na rzecz B sp. z o.o.:

-[...].02.2024 r. samochodu [...], rok prod. 2017 (faktura nr [...]na kwotę netto 11.382,11 zł i VAT 2.617,89 zł),

a na rzecz M. S.:

-[...].03.2024 r. samochodu [...], rok prod. 2016 (faktura nr [...]na kwotę netto 11.382,11 zi i VAT 2.617,89 zł),

-[...].04.2024 r. samochodu [...], rok prod. 2011 (faktura nr [...]na kwotę netto 10,975,61 zł i VAT 2.524,39 zł).

Ponadto na podstawie danych z JPK za okres od [...] lutego 2024r. do [...] kwietnia 2024r. ustalono, że skarżący dokonał sprzedaży na łączną kwotę netto 134.590,68 zł oraz podatek należny w wysokości 30.955,89 zł, na rzecz:

-M. S. na kwotę 22.357,72 i VAT 5.142,28zł,

-B. sp. z o.o. na kwotę 92.508,92 zł i VAT 21.277,08 zł, oraz

-R.sp. z o.o. na kwotę 19.724,04 zł i VAT 4.536,53zł.

W ocenie Sądu, powyższe dane potwierdzają, że obecny stan majątkowy skarżącego jest znacząco niewystarczający do zapłaty przewidywanej zaległości podatkowej, zaś intensywne działania podejmowane przez skarżącego rodzą uzasadnioną obawę, że będzie on chciał się wyzbyć również innych posiadanych dóbr, co może doprowadzić do trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań.

Podkreślenia wymaga, że skarżący w toku postępowania zabezpieczającego nie wskazał majątku, który pozwalałby na uznanie, że należności te zostaną przez niego uiszczone. Pomimo wezwania z [...] maja 2025 r., nie złożył oświadczenia

o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (ORD-HZ). Za chybiony uznać należy zatem zarzut podnoszony w skardze zignorowania przez organ jego deklaracji gotowości ustanowienia dobrowolnego zabezpieczenia (hipoteka na udziale

w nieruchomości, inne formy gwarancji).

Odnosząc zaś posiadany przez skarżącego majątek (1/2 udziału w lokalu mieszkalnym) do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych należy zauważyć, że, co prawda, składniki majątku skarżącego stanowiły wyższą wartość aniżeli przewidywane zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie, to jednak zapominać nie można, że ww. nieruchomość jest już obciążona licznymi hipotekami sumarycznie

na znacznie wyższą wartość. Dodać w tym miejscu należy, że udział żony skarżącego w ww. nieruchomości został zbyty [...] kwietnia 2024 r.

Poza tym, uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych, sobie tylko wiadomych przyczyn (wyrok NSA z 22 czerwca 2021r., sygn. akt I FSK 1712/20). Może być bowiem również i tak, że kwestia majątku skarżącego może nie mieć decydującego znaczenia, lecz sposób jego działania w toku postępowania, który potwierdza, że wierzyciel podatkowy będzie miał trudności

w zaspokojeniu swojego roszczenia i że być może nie będzie warunków do skutecznego wyegzekwowania kwoty zobowiązania podatkowego.

Również twierdzenie skarżącego, że nie wyzbył się aktywów, gdyż przeniesienie części jego majątku stanowiło legalne czynności prawne oraz standardowy instrument planowania sukcesji i zabezpieczenia rodziny, nie jest w ocenie Sądu przekonujące. Przeniesienie i zbycie nastąpiło bowiem do utworzonej spółki kapitałowej oraz fundacji, a więc te składniki majątkowe stały się częścią majątku odpowiednio spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością i fundacji rodzinnej, a ponadto, zasadnie organ mógł nie mieć pewności, czy uzyskane środki pieniężne ze sprzedaży pojazdów na rzecz spółki zostaną przekazane na spłatę zobowiązania podatkowego.

Niewątpliwie sposób postępowania skarżącego w niniejszej sprawie, zasadnie rodził obawę, że wierzyciel może nie uzyskać spłaty zobowiązania.

Trzeba też mieć na uwadze, że ustalenia dokonane w toku prowadzonego postępowania podatkowego dowodzą, że skarżący prowadząc w 2023 i 2024 r. działalność gospodarczą nie regulował na bieżąco zadeklarowanych przez siebie zobowiązań podatkowych, a postępowania podatkowe prowadzone za 2018 i 2019 rok, także w podatku VAT, wykazały nieprawidłowości w rozliczeniach.

W końcu trzeba też dostrzec, że powodem wszczęcia postępowań podatkowych za 2019 rok wobec skarżącego było odliczanie faktur co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że nie dokumentują one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tymczasem w orzecznictwie niejednokrotnie podkreślano, że posługiwanie

się nierzetelnymi fakturami jest jedną z okoliczności uzasadniających wystąpienie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego (vide: wyrok NSA z 25 marca 2021 r., II FSK 1126/20).

W konsekwencji, mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd podziela pogląd organu, że skarżący prawdopodobnie nie będzie wykonywał przewidywanego zobowiązania podatkowego. Prawdopodobieństwo to wystarczy do ustalenia,

że zachodzi uzasadniona obawa wskazana w art. 33 § 1 O.p. Organy nie muszą udowodnić, że istnieje ta obawa, lecz mają ją uprawdopodobnić, czyli wykazać,

że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie może nie zostać wykonane, co też miało miejsce (zob. np. wyroki NSA z 18 maja 2017r., sygn. akt I FSK 1880/15 czy

z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1548/17). Co więcej, zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji.

Za nieuzasadnione należało uznać również zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów O.p. Zdaniem Sądu, organy podatkowe działały na podstawie

i w granicach obowiązujących przepisów prawa z pełnym zachowaniem reguł wynikających z zasad postępowania podatkowego. W toku postępowania podjęto niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zebrano

i rozpatrzono materiał dowodowy. Wszystkie okoliczności istotne dla orzeczenia o zabezpieczeniu zostały podane w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi od strony faktycznej jak i prawnej.

W tym stanie rzecz, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.