W/w rozstrzygnięciu zarzucił:
1. Naruszenie art. 64e u.p.e.a. przez odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych, mimo istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających takie umorzenie oraz błędną ocenę przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego " i "ważnego interesu publicznego",
2. Naruszenie art. 7 ust. 1 u.p.e.a. przez naruszenie zasady proporcjonalności, polegające na obciążeniu skarżącego kosztami egzekucyjnymi, pomimo tego, iż brak było jakichkolwiek podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego,
3. Naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 64e u.p.e.a. przez działanie naruszające zasadę zaufania do organów administracji publicznej oraz niedochowanie ustaleń poczynionych ze skarżącym w trakcie postępowania egzekucyjnego;
4. Naruszenie art. 64e w zw. z art. 64 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez brak uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy, w tym dobrowolnej spłaty zobowiązań przez skarżącego kwoty głównej należności,
5. Naruszenie art. 64 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 64e u.p.e.a. przez wydanie postanowienia w sposób nieuwzględniający interesu skarżącego oraz niezachowanie równowagi między interesem publicznym a interesem zobowiązanego.
6. Naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6, art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a. poprzez brak przekonującego wyjaśnienia w postanowieniu przesłanek uzasadniających oddalenie zażalenia oraz poprzez brak należytego uzasadnienia postanowienia i niewskazanie wyczerpująco, czym kierował się organ oddalając zażalenie,
7. Naruszenie art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a. przez nadużycie przez organ odwoławczy prawa do wydania decyzji kasatoryjnej i przez to utrzymanie w mocy wydanego postanowienia przez organ II instancji, pomimo tego, iż istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia,
8. Naruszenie art. 75 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a poprzez brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A. W., w sytuacji kiedy dowód ten zmierzał do wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie albowiem A. W. posiada istotną wiedzę na temat sytuacji osobistej, finansowej oraz rodzinnej T. W., a ponadto na temat prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie postanowienia I instancji w całości i uwzględnienie wniosku o umorzenie naliczonych kosztów egzekucyjnych, zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie. Z ostrożności procesowej sformułowano również wniosek alternatywny o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz sąd nie podzielił wszystkich sformułowanych w niej zarzutów, o czym będzie mowa szczegółowo poniżej.
Przedmiotem kontroli sądu jest rozstrzygnięcie odmawiające skarżącemu umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie [...]zł.
Zdaniem sądu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji uzasadniało stwierdzone przez sąd naruszenie przez organy obu instancji: prawa materialnego, tj. art. 64e § 1 i § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, co do przesłanki interesu publicznego, a także naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z art. 64e § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części koszty egzekucyjne. Natomiast zgodnie z art. 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. koszty egzekucyjne mogą zostać umorzone na wniosek zobowiązanego, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych może zostać skutecznie złożony również po ich wyegzekwowaniu, a sam fakt pobrania należności nie pozbawia zobowiązanego możliwości ubiegania się o ulgę przewidzianą w art. 64e u.p.e.a. (zob. np. wyroki NSA z 22 maja 2015 r., II FSK 1178/13; z 26 lipca 2016 r., II FSK 1746/14; z 10 stycznia 2020 r., II FSK 491/18; z 16 grudnia 2021 r., III FSK 224/21).
W zaskarżonym postanowieniu słusznie zwrócono uwagę, że zastosowanie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. III FSK 1129/23 (LEX nr 3742890), omawiając przy tym zakres kontroli sądu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych: "Podkreślić jednocześnie należy, że instytucja umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a., organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy umorzyć koszty egzekucyjne, czy też nie. Uznaniowy charakter wydawanego rozstrzygnięcia nakłada na organ egzekucyjny obowiązek szczególnie starannego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola legalności aktów uznaniowych sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach (określonych m.in. przez art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.)".
W ocenie sądu powyższe warunki w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji nie zostały spełnione, w zakresie ustalenia istnienia przesłanki interesu publicznego. Organy dokonały również uprzednio błędnej, gdyż zawężającej wykładni tejże przesłanki, co spowodowało braki w uwzględnieniu i omówieniu wszystkich adekwatnych w tym względzie okoliczności stanu faktycznego sprawy i doprowadziło do wadliwego, gdyż co najmniej przedwczesnego uznania nieistnienia w realiach sprawy "interesu publicznego" umożliwiającego zadośćuczynienie żądaniu strony umorzenia kosztów egzekucyjnych.
Ponieważ przesłanka interesu publicznego nie ma jednolitej definicji, to w każdym przypadku przesłankę tę należy oceniać indywidualnie. Przez "interes publiczny" należy rozumieć nakaz postępowania w sposób respektujący wartości wspólne dla całego społeczeństwa. W interesie publicznym leży takie prowadzenie postępowania, by nie narażać strony na ponoszenie niecelowych kosztów. W interesie publicznym jest też takie działanie organu, które nie podważa do niego zaufania. Obowiązek działania organu w sposób budzący zaufanie do państwa i działań reprezentujących to państwo organów znajduje swoje umocowanie w wynikającej z art. 2 Konstytucji zasadzie demokratycznego państwa prawa, które urzeczywistnia zasadę sprawiedliwości społecznej. Nie chodzi przy tym jedynie o wykreowanie pozytywnego wizerunku organu w odbiorze społecznym, ale przede wszystkim o elementarne poczucie sprawiedliwości u obywateli, które wynika z uczciwości w działaniu organów przejawiającej się w proporcjonalności podejmowanych czynności. Państwo nie może wobec obywatela stosować instytucji procesowych przy wykorzystaniu aparatu urzędniczego w sposób, który budzi zasadnicze wątpliwości co do ich sprawiedliwości. Zasada zaufania do państwa stanowi fundament zasady demokratycznego państwa prawnego, ale również źródło innych zasad o bardziej szczegółowym charakterze, które odwołują się do idei zaufania w relacjach między państwem a jednostką. Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego. Obywatel nie może pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że organ zastosował "kruczek prawny", by wywołać wobec niego negatywne skutki prawne, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam podejmuje aktywne działania, by wobec państwa pozostać uczciwym. Z tego właśnie powodu sprzeczne z interesem publicznym jest takie prowadzenie postępowania egzekucyjnego, którego celem jest w zasadzie tylko obciążenie strony kosztami. Co do zasady postępowanie ma na celu wyegzekwowanie należności publicznej, a nie uzyskanie przez organ dodatkowych "korzyści" wynikających z uzyskania dodatkowych kosztów egzekucyjnych tylko z tego względu, że jest to dopuszczalne w świetle przepisów (tak NSA w wyroku z 19 grudnia 2018 r., II FSK 3602/16 - wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi też wątpliwości, że w każdym przypadku organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą celowości (art. 7 § 3 u.p.e.a.), proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i respektować wymagania płynące z zasady zaufania (art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.)
Za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3602/16 (publ. CBOSA), który sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela, wskazać trzeba, że przy ocenie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu publicznego" w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych nie można abstrahować od warunków, w jakich dokonano czynności egzekucyjnych, od których następnie naliczono koszty egzekucyjne.
Dla oceny istnienia przesłanki interesu publicznego przy rozpoznaniu wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, nie bez znaczenia pozostaje nadto okoliczność, że organ podatkowy pełnił w postępowaniu egzekucyjnym rolę wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym. Zespolenie obu tych funkcji przesądza bowiem o sposobie wszczęcia egzekucji administracyjnej w sprawie, która w takim przypadku jest wszczynana z urzędu. Zgodnie z art. 26 § 4 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Daje to organowi pewien margines swobody przy ocenie celowości uruchomienia postępowania wykonawczego. Zdaniem sądu, w omawianym zakresie (ustalenia istnienia przesłanki interesu publicznego) analizie podlega również owa "celowość" zainicjowania egzekucji administracyjnej w poniżej przedstawionym kontekście.
Jak wynika z art. 6 § 1 u.p.e.a., wierzyciel ma prawny obowiązek wszczęcia egzekucji w sytuacji "uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku".
W orzecznictwie sądów administracyjnych można dostrzec dwa sposoby rozumienia zwrotu "zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku". W części orzeczeń przyjmuje się, że zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, jeżeli obowiązek stał się wymagalny, a zobowiązany nie podjął działań w celu jego wykonania. Wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych bezzwłocznie po upływie terminu wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji lub z przepisu prawa (np.: wyrok NSA z 5 października 1999r., IV SA 1502/97; wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., II FSK 3197/14). Druga grupa orzeczeń przyjmowała, że ww. sformułowanie winno być rozumiane jako nakładające na wierzyciela konieczność ustalenia, że zobowiązany uchyla się od obowiązku, tj. świadomie podejmuje działania lub odstępuje od określonych działań, zamierzając w ten sposób doprowadzić do stanu niewykonywania obowiązku. Określenie "uchyla się" wskazuje więc na to, że przesłanką podjęcia przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych jest nie tylko stwierdzenie niewykonania obowiązku, ale przede wszystkim stwierdzenie, że zobowiązany nie ma zamiaru przystąpić do wykonania obowiązku (np. wyrok NSA z 10 czerwca 2014r., II FSK 1705/12). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w tym wyroku, że dokonując wykładni pojęcia "uchylanie się od wykonania obowiązku" należy uwzględnić subiektywne nastawienie zobowiązanego, rozmyślność, a więc i zamiar uchylania się od wykonania obowiązku. Wyrażenie to należy interpretować z uwzględnieniem nastawienia zobowiązanego do wykonania obowiązku, ale w sposób uwzględniający również uzasadnione zagrożenie uszczuplenia dochodów budżetu państwa. Tylko wówczas, gdy zobowiązany świadomie zmierza do niewykonania ciążącego na nim obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, można przypisać mu uchylanie się od jego wykonania w rozumieniu art. 6 § 1 u.p.e.a. Świadomość uchylania się nie może być ustalana tylko i wyłącznie w oparciu o sam fakt upływu terminu wykonania obowiązku, otrzymania upomnienia, czy tytułu wykonawczego. Muszą zajść jeszcze dodatkowe przesłanki faktyczne, które by to świadome nastawienie zobowiązanego obrazowały.
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela to ostatnie stanowisko. Innymi słowy, tylko wówczas, gdy zobowiązany świadomie zmierza do niewykonania ciążącego na nim obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, można przypisać mu uchylanie się od jego wykonania w rozumieniu art. 6 § 1 u.p.e.a. (wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., II FSK 1705/12, CBOSA).
Należy także podkreślić, że organy nie tylko mogą, ale i powinny podejmować działania zmierzające do dobrowolnego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, co wynika expressis verbis w szczególności z dyspozycji art. 6 § 1b u.p.e.a., ale także z nakazu prowadzenia postępowania w sposób, który będzie budził do nich zaufanie, co z kolei wynika z dyspozycji art. 8 § 1 k.p.a. (zasada ogólna postępowania administracyjnego), stosowanego w związku z normą odsyłającą z art. 18 u.p.e.a. W myśl przywołanego wyżej art. 6 § 1b u.p.e.a. przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku.
W kontekście wyżej zaprezentowanego rozumienia przesłanki interesu publicznego oraz aspektów wymagających w jej ramach rozważenia, zdaniem sądu doszło w kontrolowanej sprawie do uchybień polegających na nieuwzględnieniu i nieomówieniu przez organy szeregu okoliczności istotnych z perspektywy oceny celowości zainicjowania postępowania egzekucyjnego oraz realizacji zasady proporcjonalności i zaufania.
Przypominając chronologię zdarzeń wskazać trzeba, że decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług doręczono stronie w dniu 28 sierpnia 2025 r., w dniu 11 września 2025 r. wystawiono tytuł wykonawczy i również tego dnia dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych. Dnia 12 września 2025 r. organ uzyskał z jednego z zajętych rachunków bankowych środki pieniężne, które w całości zaspokoiły dochodzone wierzytelności objęte tytułem wykonawczym oraz naliczone koszty egzekucyjne.
Zdaniem sądu, w zakresie istnienia przesłanki interesu publicznego, po pierwsze rozważenia wymagała okoliczność wpłat znaczących kwot zaległości przez zobowiązanego w dniach 3 i 4 września 2025 r. W sposób oczywisty wynika z nich bowiem wola dobrowolnej zapłaty przez stronę ciążących na niej zaległości. Po drugie organy nie odnoszą się do eksponowanej przez stronę argumentacji dotyczącej kontaktów i rozmów skarżącego, jego żony oraz pełnomocnika z pracownikami organu w dniach pomiędzy doręczeniem decyzji ostatecznej, a finalnym wystawieniem tytułu wykonawczego przez organ. Według deklaracji strony rozmowy te dotyczyły wysokości należnych odsetek oraz wątpliwości w zakresie prawidłowego ich wyliczenia. Strona podaje, że informacje o sumie należnych odsetek otrzymała 11 września 2025 r., czyli w tym samym dniu, w którym organ wystawił tytuł oraz tylko jeden dzień przed całkowitym wyegzekwowaniem zarówno kwoty zaległości jak i kosztów egzekucyjnych. Organ winien szczegółowo odnieść się do powyższych twierdzeń, ponieważ okoliczności z nich wynikające mają wpływ na ocenę celowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Świadczą też o podejmowanych przez organ działaniach informacyjnych, lecz wskazana przez skarżącego kolejność zdarzeń może prowadzić do wniosku, że stronie uniemożliwiono dobrowolną zapłatę pozostałej do wpłaty zaległości, skoro w tym samym dniu poinformowano ją o wyliczonej wysokości należnych odsetek, a następnie wystawiono tytuł i dokonano zajęć.
Okoliczności powyższe – ich przebieg, umiejscowienie na osi czasu, mają znaczenie w kontrolowanej sprawie, bowiem są istotne dla oceny uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku, a w konsekwencji celowości zainicjowania przez organ postępowania egzekucyjnego generującego dla skarżącego dodatkowe koszty.
Również istotna z perspektywy istnienia przesłanki interesu publicznego (w kontekście wskazanych zasad zaufania, proporcjonalności i celowości), umożliwiającej umorzenie kosztów egzekucyjnych jest zdaniem sądu postawa zobowiązanego jako wieloletniego przedsiębiorcy w realizowaniu zobowiązań publicznoprawnych do których był obowiązany. Skarżący konsekwentnie podkreślał, że w wieloletniej historii prowadzonej działalności gospodarczej nie zdarzyło się aby zalegał, czy zwlekał w wykonywaniu obowiązków publicznoprawnych. Jednak organy nie odniosły się do tej argumentacji, czyniąc rozważania w omawianym zakresie niepełnymi.
W przekonaniu sądu, zasadności wyegzekwowania od strony również kosztów egzekucyjnych oraz braku przesłanek do ich umorzenia nie potwierdza też eksponowana przez organ okoliczność wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o umorzenie odsetek. Nie może bowiem rodzić negatywnych konsekwencji dla strony deklaracja skorzystania z uprawnienia prawem przysługującego. Nie świadczy ona także jednoznacznie o braku woli dobrowolnej spłaty zaległości. Podkreślić też trzeba, że wniosek taki faktycznie wpłynął w dniu 18 września 2025 r. – zatem już po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, i – co wiadome jest sądowi z urzędu (sygn. akt I SA/Ke 251/26) – organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z tego wniosku.
Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie dyrektora, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają art. 64e § 1 i § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, co do przesłanki interesu publicznego, a także naruszają przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią wyżej zaprezentowaną ocenę prawną i dokonają koniecznych ustaleń w zakresie istnienia przesłanki interesu publicznego, co pozwoli w pełny sposób rozpoznać wniosek skarżącego o umorzenie kosztów egzekucyjnych. W szczególności organy powinny ustalić i ocenić znaczenie okoliczności związanych z przebiegiem i treścią kontaktów strony z organem podatkowym, poprzedzających wszczęcie egzekucji, winny ocenić fakt dobrowolnego uregulowania przez stronę części zaległości podatkowej w łącznej kwocie [...]zł. (w tym co do możliwości przyjęcia uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku) oraz ustalić i ocenić postawę wnioskodawcy – przedsiębiorcy w realizowaniu zobowiązań publicznoprawnych w przeszłości, w kontekście przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a.
Sąd natomiast nie stwierdza nieprawidłowości w ustaleniach i ocenie organów w zakresie braku istnienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego. Stabilna sytuacja materialna skarżącego, stan jego majątku – ruchomego i nieruchomego, okoliczność prowadzenia dochodowej działalności gospodarczej od szeregu lat, nawet w zestawieniu z wielkością ponoszonych wydatków nie czyni zasadnym wniosku, że zapłata kosztów zagrozi egzystencji jego oraz jego rodziny, czy spowoduje konieczność zaprzestania prowadzenia działalności stanowiącej źródło jego utrzymania.
Zasadne jest także stanowisko organów, że w granicach kontrolowanej sprawy nie mogą być rozpoznawane, a tym samym nie mogą być skuteczne te wszystkie argumenty skarżącego, które dotyczą kwestii, objętych zgodnie z przepisami prawa innymi środkami zaskarżenia (zarzuty w egzekucji administracyjnej, skarga na czynność egzekucyjną). Zatem podnoszone okoliczności w zakresie: braku doręczenia upomnienia, uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego oraz samej wysokości kosztów egzekucyjnych nie mogą mieć wpływu na wynik dokonanej kontroli zaskarżonego postanowienia.
Końcowo zauważyć trzeba, że nie mógł zostać uwzględniony wniosek strony dotyczący umorzenia przez sąd kosztów postępowania egzekucyjnego. Sąd administracyjny w efekcie dokonywanej kontroli wydawanych przez organy aktów administracyjnych może – stosownie do treści art. 145 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. – wyeliminować je z obrotu prawnego, po uprzednim stwierdzeniu naruszenia przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie zastępuje natomiast organów administracji i nie wydaje rozstrzygnięć, w zakresie żądania strony co do istoty.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a oraz art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesione przez skarżącego celowe koszty w łącznej kwocie [...]zł, na które składają się: wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł).