4. art. 33 § 2 pkt 2, 4 i 6 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3, 4 i 12 oraz art. 34 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia naczelnika w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6.
Skarżący wskazał na wydanie 29 lipca 2024 r. przez dyrektora trzech decyzji, utrzymujących w mocy decyzje Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. wydane 15 grudnia 2023 r. w zakresie podatku od towarów
i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2018 r. Decyzje organu odwoławczego zostały doręczone pełnomocnikowi strony 2 sierpnia 2024 r., o czym skarżący został poinformowany - jak podaje - 5 sierpnia 2024 r. Następnie skarżący powołał się na dwie swoje wizyty w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K., które miały miejsce 6 sierpnia 2024 r. i 22 sierpnia 2024 r. Wskazał m. in., że zamierzał uzyskać informacje o całkowitej kwocie zobowiązania wynikającego
z decyzji z uwzględnieniem odsetek do tego dnia, gdyby miał dokonać płatności oraz z uwagi, że kwota zobowiązania była bardzo duża zamierzał spotkać się naczelnikiem (spotkanie nie doszło do skutku) i uzyskać informację odnośnie rozłożenia zobowiązania na raty. Podkreślił, że dysponował w tym momencie na rachunkach bankowych (w tym prywatnych, tj. odrębnych od prowadzonej działalności gospodarczej) znaczną kwotą przeznaczoną na uregulowanie części zobowiązania z tytułu u VAT za 2018 r. Zdaniem skarżącego dowodziło to, że nie miał zamiaru uchylania się od uregulowania zobowiązania, nie ukrywał środków pieniężnych oraz ich nie wyprowadzał poza system bankowy. Podniósł, że mimo to
w trakcie jego wizyty w urzędzie 6 sierpnia 2024 r. jego rachunki zostały zajęte.
W trakcie drugiej wizyty 22 sierpnia 2024 r. w obecności naczelnika poinformowano skarżącego, że tytuły egzekucyjne były przygotowane jeszcze przed jego wizytą, po otrzymaniu prawomocnej decyzji. Powyższy fakt w toku prowadzonego postępowania nie został w ogóle ustalony i wyjaśniony. Dopiero w skarżonym postanowieniu została zawarta informacja, że tytuły wykonawcze na zaległości w VAT zostały wystawione 6 sierpnia 2024 r. o godzinie 10:40. Natomiast w aktach sprawy "próżno szukać dowodu na podstawie którego tą okoliczność ustalono". Przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały doręczone skarżącemu 9 sierpnia 2024 r.
Skarżący przytoczył art. 1 pkt 1 oraz art. 6 § 1 u.p.e.a. w zakresie kryterium stosowania egzekucji administracyjnej oraz powołał się na tezy odnoszące się do wymienionych regulacji zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 2600/19. Skarżący podniósł, że organ przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a więc przed wystawieniem tytułów wykonawczych, czy przeprowadzeniem jakichkolwiek czynności egzekucyjnych, powinien ustalić, że zobowiązany podejmuje działania lub odstępuje od działań, które wskazywałyby, że zobowiązany zmierza do niewykonywania ciążącego na nim obowiązku. Skarżący podkreślił, że takie ustalenia nie zostały przez organ poczynione. Takie ustalenia nie mogłyby nawet zostać poczynione, ponieważ całokształt jego zachowania wskazywał, że nie tylko nie uchylał się od wykonania obowiązku, ale wręcz aktywnie zmierzał do jego wykonania.
Zarzucając naruszenie gwarancyjnej funkcji tytułu wykonawczego wobec zobowiązanego wyrażoną w koniecznych jego elementach, skarżący wskazał, że nie sposób ustalić na jego podstawie, który z przypadków opisanych w § 2 punkt 1-9 Rozporządzenia, miał miejsce, że nie zachodził obowiązek uprzedniego doręczenia upomnienia, przed wszczęciem egzekucji. Jak bowiem wyżej wskazano, jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, a nie przepis prawa. Mimo że decyzja dotycząca tego zobowiązania, zgodnie z art. 21 § 1 o.p. jest jedynie decyzją określającą, a nie ustalającą zobowiązanie, których organ zdaje się nie rozróżniać. Podatnik zatem, bazując na wydanym tytule wykonawczym, nie byłby w stanie stwierdzić przyczyn niedoręczenia mu upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.
Zdaniem skarżącego ponadto, nie można stwierdzić, że w kwestii zastosowania przez naczelnika dyspozycji z art. 239f § 1 pkt 2 o.p., a więc wstrzymania z urzędu wykonania decyzji ostatecznej, wobec której wniesiono skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zostało przeprowadzone postępowanie jurysdykcyjne. Postępowanie przywołane przez organ bowiem, nie było ukierunkowane na ustalenie konkretnego prawa lub obowiązku, imiennie oznaczonego adresata w drodze zewnętrznego aktu administracyjnego, tylko dotyczyło obowiązku organu, bowiem ustawodawca nie uzależnił stosowania
art. 239f § 1 pkt 2 o.p. od aktywności strony. Dyrektor w odpowiedzi na pisma strony, o których organ wspomniał, wydał 16 września 2024 r. stanowiska w sprawie zażalenia na poszczególne postanowienia, które to stanowiska nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, nie można uznać, że przedmiot zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., był przedmiotem rozstrzygnięcia w innym postępowaniu jurysdykcyjnym, a zatem stwierdzenie jego niedopuszczalności było bezpodstawne. Przepis art. 239f § 1 pkt 2 o.p., nie stawia wymagań w jakim trybie hipoteka przymusowa powinna zostać ustanowiona. Jak źródło regulacji hipoteki przymusowej w obowiązujących przepisach, należy wskazać przepisy Rozdziału 3 Ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984 z późn. zm" dalej: "u.k.w.h.") z art. 109-110 u.k.w.h. na czele. Pozostają z nimi w związku przepisy dotyczące tytułów wykonawczych z art. 27 u.p.e.a. i trybu z art. 35 o.p. przewidzianego w art. 110 pkt 3 u.k.w.h. Natomiast postanowienie prokuratora o ustanowieniu hipoteki przymusowej, wydane w ramach postępowania karnego skarbowego, jest wydawane na podstawie art. 110 u.k.w.h. pkt 2, a więc w trybie równorzędnym do ustanowienia hipoteki przymusowej na podstawie art. 35 o.p. w zw. z art. 110 pkt 3 u.k.w.h. Nie można więc postawić tezy, że dyspozycja art. 239f § 1 pkt 2 o.p. odnosi się jedynie do zabezpieczenia w postaci hipoteki przymusowej, ustanowionej w trybie art. 35 o.p., bowiem ustawodawca nie wprowadził takiego rozróżnienia i nie powinien wprowadzać go również organ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak
i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, co na podstawie powołanego art. 119 pkt 3 p.p.s.a. pozwoliło na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie
w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, a co za tym idzie jej późniejszej kontroli sądowej. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego
z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa
w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku
w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a) i b). Zarzut
w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują natomiast przepisy art. 34 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei stosownie do
art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1. oddala zarzut
w sprawie egzekucji administracyjnej; 2. uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a. w całości, b. w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3.stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a. zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym; b. zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Przywołania ponadto wymaga przepis art. 34 § 4 pkt 3 b u.p.e.a. Zgodnie z tą regulacją organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5 - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo
w części. Umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych (art. 60 § 1 zdanie pierwsze u.p.e.a.). Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. prowadzi, poprzez uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, do przywrócenia w ten sposób stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji.
W sprawie administracyjnej zainicjowanej zarzutami z art. 33 ustawy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązek organu (wierzyciela) sprowadza się do zbadania zasadności konkretnego zarzutu lub zarzutów wniesionych przez zobowiązanego. Zobowiązany nie może przy tym zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie zarzutów oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarżący złożył zarzuty określone w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a, pkt 4 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. Zarzucił błędne wskazanie w tytułach wykonawczych podstawy ich wystawienia. Według skarżącego skoro zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa taka też powinna być podstawa ich wystawienia. Organ natomiast nieprawidłowo jako podstawę wystawienia tytułu wykonawczego wpisał orzeczenie. Skarżący zarzuca również brak uprzedniego doręczenia mu upomnienia względnie błędne wskazanie podstawy braku obowiązku doręczenia upomnienia
w tytułach wykonawczych. Podnosi, że nie sposób ustalić na podstawie tytułu wykonawczego, który z przypadków opisanych w § 2 punkt 1-9 Rozporządzenia, wyłączających obowiązek uprzedniego doręczenia upomnienia miał miejsce. Zarzut określony w pkt 6 lit. c skarżący z kolei uzasadnia wystąpieniem przesłanek
z art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (wstrzymanie z urzędu wykonania decyzji ostatecznej).
Zdaniem sądu organ prawidłowo na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oddalił zarzuty określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego
z orzeczenia oraz braku doręczenia skarżącemu upomnienia. Argumentacja strony
w tym zakresie jest niezasadna.
Podkreślić należy, co następuje: Postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało na podstawie tytułów wykonawczych odnośnie do zaległości podatkowych
w podatkach unormowanych i wykonywanych na prawnej zasadzie samoobliczenia, które z mocy art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej powstają z mocy samego prawa (podatek od towarów i usług).
W takim przypadku, co wymaga podkreślenia w kontekście zarzutów skargi, niezależnie od intencji zobowiązanego dłużnika, można zgodnie z prawem wystawić tytuły wykonawcze i prowadzić administracyjne postępowanie egzekucyjne, określając jako podstawę prawną obowiązku orzeczenie. W niniejszej sprawie tym orzeczeniem jest orzeczenie, o którym mowa w art. 4 u.pe.a. tj. decyzja. Z tych względów organ prawidłowo, wbrew twierdzeniom skarżącego, określił w części D, poz. 3 tytułu wykonawczego podstawę prawna obowiązku: orzeczenie, identyfikując je w poz. 4 jako decyzja, a nie jak chce tego skarżący "z mocy prawa".
Ponadto wymaga wyjaśnienia, że zasadniczo, z przepisu art. 15 § 1 ustawy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęta po doręczeniu zobowiązanemu pisemnego upomnienia. W § 5 tego przepisu zawarta jest (jednak) delegacja ustawowa do określenia w drodze rozporządzenia sytuacji, w których wszczęcie egzekucji nie musi być poprzedzone doręczeniem upomnienia. W jej wykonaniu Minister Finansów wydał 30 października 2014 r. rozporządzenie w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. 2017.131 t.j.). W § 2 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a ich wysokość została określona w ostatecznym orzeczeniu. Z powyższego wynika ocena i wniosek, że prawidłowo organy egzekucyjne podały, że nie miały prawnego obowiązku doręczania upomnienia. Skarżący właściwie nie kwestionuje tej okoliczności, akcentuje natomiast brak wskazania w treści tytułu wykonawczego konkretnego przepisu (punktu § 2) ww. rozporządzenia, co jego zdaniem narusza funkcję gwarancyjną tytułu wykonawczego wobec zobowiązanego, który w takiej sytuacji nie wie dlaczego nie otrzymał upomnienia przed wszczęciem egzekucji. W tym zakresie przede wszystkim należy wskazać, że kwestia oceny prawidłowości wypełnienia tytułu wykonawczego nie mieści się w katalogu zarzutów, określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Dodatkowo jedynie należy wskazać, że z informacji zawartych w tytułach wykonawczych wynika jednoznacznie, że dotyczą należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, gdyż dotyczą VAT, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.
Zdaniem sądu organ prawidłowo również, stosownie do treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność zarzutu braku wymagalności obowiązku
w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Niewątpliwie taką inną przyczyną jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Stosownie do powołanej regulacji organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego z urzędu - po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę - do wysokości odpowiadającej wartości przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. Z kolei zgodnie z art. 239f § 4 Ordynacji podatkowej w sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
W zakresie podnoszonego zarzutu istotne jest ustalenie, że naczelnik wydał 22 sierpnia 2024 r. trzy postanowienia, w których odmówił P. J.: przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych w postaci hipoteki przymusowej na nieruchomości, wynikających z decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K., utrzymanych w mocy decyzjami dyrektora
z 29 lipca 2024 r.; wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji dyrektora
z 29 lipca 2024 r. i poprzedzających je decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Celno- Skarbowego w K. z 15 grudnia 2023 r. W zażaleniach na te postanowienia podatnik zarzucił naruszenie art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Zażalenia zostały rozpatrzone postanowieniami, utrzymującymi w mocy postanowienia organu
I instancji, wydanymi przez dyrektora 17 stycznia 2025 r. Od tych postanowień nie została wniesiona skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Istotne przy tym jest, że w zażaleniach na te postanowienia podatnik zarzucił naruszenie
art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie zarzut nie uwzględnienia regulacji prawnej z art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej strona podnosi w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wydane w niniejszym postępowaniu.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej jest środkiem obrony przed egzekucją, niekonkurencyjnym
w stosunku do środków prawnych przysługujących zobowiązanemu w ramach odrębnych postępowań: podatkowego, administracyjnego lub sądowego. Kontrola postępowania zainicjowanego wniesionymi przez stronę zarzutami nie jest kolejną instancją, z wykorzystaniem której strona mogłaby podważać rozstrzygnięcia zapadłe w innych postępowaniach. Celem (ratio legis) art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia organ możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli dana kwestia była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów. Uregulowanie to wprowadza wyżej wspomnianą zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Jednocześnie, nie ma uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących danej kwestii, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był lub będzie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu.
W niniejszej sprawie organy zatem prawidłowo uznały, że wniesiony przez skarżącego zarzut braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny jest niedopuszczalny. Opiera się bowiem na twierdzeniu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej w związku z treścią art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że zarzut został podniesiony zarówno w powołanych zażaleniach z 28 sierpnia 2024 r. wniesionych do dyrektora na postanowienia naczelnika z 22 sierpnia 2024 r. jak i w zażaleniu z 7 listopada 2024 r. na postanowienie naczelnika z 24 października 2024 r. Ten sam zarzut byłby więc rozpatrywany, jak prawidłowo stwierdził organ, w dwóch odrębnych postępowaniach administracyjnych: podatkowym w trybie przepisów Ordynacji podatkowej
i administracyjnym w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji. Dodatkowo jedynie, w kontekście argumentacji skarżącego, należy wskazać, że wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej nie następuje z mocy prawa, lecz wymaga rozstrzygnięcia organu, co wynika z wyżej powołanego
art. 239f § 4 Ordynacji podatkowej. W obrocie prawnym brak jest natomiast postanowienia o wstrzymaniu wykonania ostatecznych decyzji wydanych wobec skarżącego w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2018 r.
Zdaniem sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma zarzut naruszenia zasady postępowania egzekucyjnego wyrażonej w art. 6 u.p.e.a. - dobrowolnego regulowania zobowiązań. Jak już wyżej wskazano postępowanie egzekucyjne
w niniejszej sprawie wszczęte zostało na podstawie tytułów wykonawczych odnośnie do zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, tj. w podatku powstającym z mocy samego prawa. W tej sytuacji, niezależnie od intencji zobowiązanego dłużnika, można zgodnie z prawem wystawić tytuły wykonawcze i prowadzić administracyjne postępowanie egzekucyjne, określając jako podstawę prawną obowiązku orzeczenie, co m.in. uzasadnia brak obowiązku skierowania do dłużnika upomnienia. Organ trafnie ponadto zauważył, że okoliczności podnoszone przez skarżącego w zakresie naruszenia art. 6 u.p.e.a. nie są wymienione jako podstawa wniesienia zarzutów.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.