Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzuciła naruszenie art. 40 § 3 k.p.a. poprzez nieodręczenie do ustanowionego w sprawie pełnomocnika wspólników spółki cywilnej M. s.c. decyzji oraz pism kierowanych do strony postępowania administracyjnego, tj. wspólników spółki cywilnej M. s.c. w tracie jego trwania, a które to skutkuje nieważnością wydanej decyzji, a w dalszej kolejności skutkuje bezczynnością organu;
Następnie strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez odrzucenie oferty skarżącego z powodu niewykazania w formularzu ofertowym telefonu z sekretarką automatyczną i faksem przy jednoczesnym złożeniu oświadczenia zawartego w formularzu ofertowym o spełnianiu wszystkich wymagań oraz przy jednoczesnym okazaniu w trakcie wizytacji miejsca udzielania świadczeń stosownego telefonu z sekretarką automatyczną i faxem, co jest równoznaczne ze spełnieniem wymagań koniecznych.
2. art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez odrzucenie oferty skarżącego i uznanie przez komisję konkursową braku pomieszczenia magazynowego z uwagi na zapisy zawarte w umowie najmu pomieszczeń.
Nadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na braku podjęcia wszelkich czynności oraz niewyczerpujące zbadanie sprawy w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia istotnych okoliczności, koniecznych do dokładnego wyjaśnienia zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego oraz zarzutów zawartych w stanowisku odwołującego;
2. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niepodjęcie czynności prawnych mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w świetle zarzutów zawartych w odwołaniu oraz stanowisku odwołującego, w zakresie zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wynajmującego lokal skarżącemu, mimo że organ był do tego zobowiązany stosując zasadę równego traktowania stron postępowania administracyjnego, gdzie przeprowadzono rozprawę w miejscu wskazanym do udzielania świadczeń przez E.-M.. tj. w K. oraz przesłuchanie właściciela lokalu wynajmującego lokal E.-M.;
3. art. 8 k.p.a. przez niedokonanie wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony oraz nieuwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, co skutkowało naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W oparciu o powyższe Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu w całości na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wniosła o jej uchylenie w całości.
W uzasadnieniu skargi strona opisała przebieg postępowania w sprawie. Następnie powołała się na orzecznictwo NSA na poparcie zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Wywiodła, że decyzja nie została skutecznie doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Organ od 1 lutego 2025 r. pozostaje w bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a to z uwagi na brak skutecznego poinformowania pełnomocnika, zgodnie z art. 36 k.p.a., tj. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyny zwłoki oraz podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Powyższe wynika wprost z wyżej podnoszonych argumentów dotyczących zasady doręczania pism procesowych i pomimo przesłania zawiadomień bezpośrednio do strony o wyznaczeniu nowych terminów załatwienia sprawy. Organ naruszył zasadę doręczania pism ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, do którego po dniu 8 stycznia 2025 r. powinny być kierowane wszelkie pisma wychodzące w toku postępowania administracyjnego.
Odnośnie naruszenia prawa materialnego Spółka podniosła, że Prezes nie uwzględnił argumentu, że wymienione w rozporządzeniu elementy takie jak telefon, sekretarka automatyczna i faks stanowią enumeratywnie wymienione w rozporządzeniu w sprawie świadczeń gwarantowanych elementy pomieszczenia biurowego, które to pomieszczenie biurowe nie jest wykazane w słowniku zasobów udostępnionych przy tworzeniu ofert. Organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego zarzutu, w którym wyjaśniono, czym strona kierowała się, dodając zasoby do oferty, a także podniosła, że produkt wskazany przez komisję konkursową zawarty w uzasadnieniu odrzucenia oferty "001197 system rejestrujący rozmowy telefoniczne" nie jest wymogiem do realizacji świadczeń w ramach fizjoterapii domowej, a jest to system rejestrujący rozmowy telefoniczne, który jest wymogiem koniecznym wskazanym do realizacji świadczeń w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Prezes NFZ odnosząc się do powyższego zarzutu skarżącego w wydanej decyzji przepisał stanowisko komisji konkursowej zawarte w zawiadomieniu oferenta o odrzuceniu oferty z 12 grudnia 2024 r., w żaden sposób nie odnosząc się do argumentów skarżącego.
Również w zakresie zakwestionowania przez komisję konkursową umowy najmu lokalu Prezes przywołał w pełni stanowisko komisji konkursowej zawarte w uzasadnieniu do odrzucenia oferty. Odwołując się do umowy najmu i protokołu zawierającego wynik weryfikacji oferenta z 11 grudnia 2024 r. Spółka wywiodła, że organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych przez nią argumentów, jak również nie zweryfikował prawidłowości postępowania komisji konkursowej, która pomimo posiadania wiedzy o posiadaniu przez oferenta pomieszczeń magazynowego oraz pomieszczenia na leki odrzuciła jego ofertę. Nie uwzględniono posiadania przez oferenta miejsca udzielania świadczeń i spełniania przez niego warunku koniecznego. Prezes zaniechał przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego polegającego na przeprowadzeniu rozprawy i przesłuchaniu wynajmującego lokal skarżącemu, analogicznie jak zostało przeprowadzone w ramach dowodu w zakresie oferenta E.-M..
Powyższe doprowadziło do naruszenia przez organ przepisów postępowania obejmującego zasady postępowania dowodowego określone w art. 7, art. 8, art. 77
§ 1 k.p.a., polegające na braku podjęcia wszelkich czynności oraz niewyczerpującym zbadaniu sprawy w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia istotnych okoliczności, koniecznych do dokładnego wyjaśnienia zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego oraz zarzutów zawartych w "Stanowisku Odwołującego". Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie zarzutów wskazanych w odwołaniu i stanowisku odwołującego, będącym uzupełnieniem odwołania. Na poparcie stanowiska strona wskazała na treść ww. przepisów oraz orzecznictwo w spornym obszarze.
Końcowo Spółka zarzuciła, że organ wydając decyzję, nie dokonał właściwej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie nieposiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu spełniającego warunki określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia, z których wprost wynika, aby oferent zapewnił pomieszczenie biurowe z telefonem, sekretarką automatyczną i faksem oraz pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny. Z umowy oraz z weryfikacji oferenta wynikało że przedmiotem najmu objęte było pomieszczenie biurowe oraz pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny.
W odpowiedzi na skargę Prezes wniósł o jej oddalenie. Odnośnie zarzutu braku doręczenia decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi wyjaśnił, że Spółka ustanowiła trzech pełnomocników, w tym m.in. wspólnika M. M., któremu doręczono sporną decyzję. Skoro strona nie wskazała, któremu pełnomocnikowi należy doręczać pisma, zaskarżona decyzja została doręczona stronie prawidłowo.
W dniu 17 września 2025 r. udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w K..
Na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżącej oraz Prokurator zawiadomieni o terminie rozprawy nie stawili się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zarówno w aspekcie ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak zastosowania do jego oceny przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonego aktu wyczerpująco wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Podstawę prawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zadaniem NFZ jest określenie warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowanie nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń oraz zapewnienie równego do nich dostępu. W ramach tych działań, zgodnie z art. 134 ustawy, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (ust. 1). Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej winny być udostępniane świadczeniodawcom na takich samych zasadach (art. 134 ust. 2 ustawy). Specjalne wymagania w zakresie konieczności uwzględnienia równego traktowania świadczeniodawców oraz zapewnienia uczciwej konkurencji nałożono również na Ministra właściwego do spraw zdrowia, który na podstawie art. 139 ust. 9 ustawy został zobowiązany do określenia w drodze rozporządzenia sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań, oraz trybu pracy, przy uwzględnieniu tych zasad.
Zgodnie z art. 132 ustawy, podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej (z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4 i art. 132c ustawy) jest umowa zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, która w myśl art. 139 ust. 1 ustawy (z zastrzeżeniem art. 159 i art. 159a ustawy) jest zawierana po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań.
Stosownie do art. 146 ust. 1 ustawy, Prezes Funduszu określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz szczegółowe warunki umów wymagane od świadczeniodawców. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy).
Oferent (świadczeniodawca) jest zobowiązany do przygotowania i złożenia oferty zgodnie z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Niespełnianie warunków wymaganych od świadczeniodawców skutkuje odrzuceniem oferty w części jawnej postępowania konkursowego, kiedy to ustala się (m.in.), które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Przepis art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach wymienia enumeratywnie przypadki (przyczyny) odrzucenia oferty; skonstruowany jest w ten sposób, że wystąpienie którejkolwiek z tych przyczyn powoduje konieczność (przymus) odrzucenia oferty, bez możliwości podjęcia przez organ innej decyzji. Odrzuca się ofertę między innymi wówczas, jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 (art. art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach).
Zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 tej ustawy. Zasady przeprowadzania postępowania, o których mowa w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zostały określone w Dziale VI tej ustawy.
Oceniając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji należało zatem uwzględnić, że rozpoznanie odwołania wniesionego na podstawie art. 154 w związku z art. 152 ustawy jest ograniczone wyłącznie do zbadania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy (oferenta), zaś w granicach tego postępowania nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie.
W myśl art. 152 ustawy o świadczeniach, zakres kontroli jest zatem ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, będącego wynikiem naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania. Do skutecznego wniesienia odwołania nie wystarcza samo istnienie interesu prawnego, lecz jest także konieczne wystąpienie uszczerbku w tym interesie na skutek nieprawidłowości przebiegu postępowania. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez określonego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego). Oznacza to, że konieczne jest stwierdzenie naruszenia zasad postępowania, które musi naruszać rzeczywiście istniejący interes świadczeniodawcy, a posiadanie interesu prawnego związane jest z oceną, czy naruszenie określonych zasad postępowania powoduje to, że oferent pozbawiony jest możliwości zawarcia umowy (por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r., II GSK 2007/15, wyrok WSA w Gliwicach z 26 maja 2017 r., IV SA/GL 212/17, powołana strona internetowa).
Nie miał Sąd w tej sprawie wątpliwości, że skarżąca Spółka była uprawniona do wniesienia odwołania, albowiem jest to środek prawny umożliwiający, ale też przysługujący świadczeniodawcy do kwestionowania rozstrzygnięcia postępowania. Interes prawny Spółki wyraża się w uprawnieniu do skontrolowania rozstrzygnięcia postępowania w kontekście przestrzegania zasad postępowania, w szczególności zasady równego traktowania oferentów. Dlatego słusznie odwołanie zostało rozpatrzone przez Prezesa Funduszu, a z uwagi na niezasadność zarzutów odwołującego dotyczących odrzucenia jego oferty, właściwie w decyzji orzeczono o oddaleniu odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Funduszu wydaje bowiem decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (art. 154 ust. 3 ustawy).
Wymagania, jakie w przepisach prawa zostały przewidziane dla świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia domowa zostały uregulowane w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 listopada 20213 r. o sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej. Wynika z tych przepisów, że wyposażenie świadczeniodawcy ma stanowić m.in. pomieszczenie biurowe z telefonem, sekretarką automatyczną i faksem oraz pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny. Obu tych warunków na dzień złożenia oferty Spółka nie spełniła.
Jeżeli chodzi o telefon, sekretarkę automatyczną i faks, rację należy przyznać organowi, bo wskazuje na to treść złożonej oferty, że telefon okazany przez świadczeniodawcę w dacie kontroli nie został wskazany w Części V formularza ofertowego zatyt. "Wykaz Zasobów". Należy zatem przyjąć, że na dzień złożenia oferty, Spółka takim zasobem nie dysponowała w punktu widzenia wymogów prawnych w takim postępowaniu przewidzianych.
Trzeba przypomnieć, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, jako postępowanie swoiste, podlega szczególnego rodzaju regulacji, która zawarta została w dziale VI ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z przyjętych w tej mierze rozwiązań prawnych wynika, że postępowanie to, znane tej tylko ustawie, charakteryzuje się wysokim stopniem jego sformalizowania oraz szczególnego rodzaju obligatoryjnymi wymaganiami dotyczącymi trybu przeprowadzenia tego postępowania, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia celu, w którym postępowanie to jest prowadzone. Jego realizacji towarzyszyć musi, a potwierdza to analiza przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz przepisów wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, szczególnego rodzaju metodyka działania organów NFZ, która w zakresie przyznanych im przepisami prawa uprawnień, obejmuje również prawo kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie. W tym też kontekście podkreślenia wymaga, że z treści przywołanego powyżej obligatoryjnego oświadczenia oferenta, gdy chodzi o przestrzeń czasu którego dotyczy składane przez niego zapewnienie o spełnianiu wszelkich warunków, jednoznacznie wynika, że musi być ono zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, zarówno w dniu składania oferty, jak i od początku obowiązywania umowy, co oznacza zapewnienie o trwałości spełniania warunków w tak określonej przestrzeni czasowej, a co za tym idzie również i w toku postępowania prowadzonego w sprawie zwarcia umowy o świadczenia opieki zdrowotnej, co z kolei prowadzi do wniosku, że oferta ma być aktualna w toku całego postępowania, poczynając od jej złożenia, aż do dnia rozpoczęcia obowiązywania umowy, co służyć ma konkretnemu celowi, a mianowicie stworzenia możliwości jej zweryfikowania na odpowiednim etapie postępowania konkursowego. Konsekwencją powyższego, jest wniosek, że spełnianie przez oferenta wymagań (warunków) dotyczących pomieszczeń, sprzętu i personelu podlega kontroli w toku postępowania konkursowego z punktu widzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie również w treści art. 158 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ustanawiającego zakaz dokonywania zmian warunków w umowie, które podlegały ocenie w trakcie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 9zob. wyrok NSA z 22 kwietnia 2015 r., II GSK 816/14).
Ta argumentacja odnosi się także do drugiego z wymagań przewidzianych prawem, którego Spółka również nie spełniła, a mianowicie odrębnego pomieszczenia magazynowego na leki i sprzęt medyczny. Skoro bowiem z umowy najmu nie wynikało na dzień złożenia oferty, że Spółce takie pomieszczenie również wynajęto, a dopiero w dniu kontroli aneksowano umowę najmu celem wypełnienia warunku określonego rozporządzeniem, to oznacza, że na dzień złożenia oferty dodatkowego pomieszczenia jako pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny oferent nie wynajmował. Zmiana umowy nastąpiła w dniu 11 grudnia 2024 r., bo dla swojej skuteczności i ważności wymagane było zawarcie aneksu na piśmie. Dlatego nawet jeśli intencją Spółki było korzystanie z takiego pomieszczenia na wyłączność, w przewidzianym w ustawie celu, to z zawartej w dniu 2 listopada 2024 r. umowy najmu to nie wynikało. Odwołanie Spółki nie mogło zatem okazać się skuteczne. Strona nie wykazała naruszenia prawa, naruszenia zasad postępowania, stąd zasadnym stało się oddalenie jej odwołania. Konstatacja ta – wobec chybionych zarzutów skargi – doprowadziła także do oddalenia skargi.
Należy przy tym zauważyć, iż treść formularzy była jawna i dostępna dla wszystkich. Warunki składania ofert, wymagania prawne obowiązywały każdego oferenta na równi i bez wyjątku. Oferta złożona przez skarżącą została poddana analizie, weryfikacji przez komisję konkursową, która - w wyniku przeprowadzonej kontroli - stwierdziła niespełnianie wymaganych prawem warunków i na tej podstawie oferta została odrzucona zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach.
W tych okolicznościach prawidłowość zaskarżonej decyzji organu nie budzi wątpliwości Sądu, skoro jej treść zdeterminowana została wystąpieniem w sprawie bezwzględnej przesłanki odrzucenia oferty.
Inną kwestią jest prawo skarżącej do kwestionowania warunków oceny innych ofert złożonych w postępowaniu. Sąd nie podziela stanowiska Spółki, że zarzuty skierowane do oferty świadczeniodawcy konkurującego ze skarżąca mogłyby skutkować uwzględnieniem jej odwołania, gdy nie stwierdzono, że doszło do naruszenia zasad postępowania, z powodu czego interes prawny Spółki miałby doznać uszczerbku. Niemniej w uzasadnieniu wydanej decyzji i w odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zarzutów dotyczących oferty E.-M. sp. z o.o., która została wybrana w postępowaniu. Wyjaśniono nieprawidłowości zawarte w tej ofercie. Prezes Funduszu unieważnił postępowanie, co nie mogło rzecz jasna prowadzić do uwzględnienia odwołania Spółki, skoro strona nie wykazała, że doszło do nieuprawnionego odrzucenia jej oferty.
Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji doprowadziła zatem Sąd do wniosku, że zasadnie oferta skarżącej Spółki została odrzucona na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, albowiem oferta nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego aktu odniósł się do zgłaszanych w odwołaniu zarzutów Spółki i wyjaśnił powody odrzucenia oferty nie tylko samej odwołującej, ale także E.-M.. Prowadzenie postępowania dowodowego wobec ustaleń zawartych w protokole z wizytacji, który korzysta przecież ze szczególnej mocy dowodowej (art. 76 k.p.a.) nie było konieczne w sprawie, zwłaszcza nie było niezbędne przesłuchanie samego wynajmującego, skoro wyniki weryfikacji treści oferty pokazały, że już w dacie jej złożenia wymogi przewidziane regulacjami prawnymi obowiązującymi w kontrolowanym postępowaniu nie zostały spełnione, a ustalenia kontrolujących potwierdzała treść dokumentów (umowy i zapisu aneksującego oraz formularza ofertowego cz. V "Wykaz zasobów").
Odnosząc się do zarzutu związanego z doręczaniem pism pełnomocnikowi skarżącej, trzeba wyjaśnić, że w sytuacji, gdy podmiot udziela kilku pełnomocnictw bez wskazania pierwszeństwa w doręczaniu korespondencji na rzecz jednego z nich, organ jest uprawniony do wyboru pełnomocnika, któremu tego doręczenia dokonuje. Z drugiej strony nie doszło do ujemnych skutków procesowych po stronie Spółki z powodu dokonanego przez organ wyboru pełnomocnika do doręczeń, innego niż radca prawny.
Z tych też powodów oczywiście bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące bezczynności organu i rażącego naruszenia prawa.
Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, a jej rozstrzygnięcie zawiera podstawy we właściwie zastosowanych i interpretowanych przez organ przepisach prawa materialnego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.