Co również istotne, kwota Płatności Gwarancyjnej za Zachęty została skalkulowana w oparciu o trzy istniejące umowy najmu, z uwzględnieniem wartości Zachęt, które zostały udzielone najemcom w poszczególnych okresach rozliczeniowych oraz czasu trwania poszczególnych Zachęt dla poszczególnych istniejących umów najmu. Płatność ta została skalkulowana na podstawie różnicy między potencjalnym przychodem, jaki Spółka uzyskałaby, gdyby nie udzielono Zachęt najemcom, a faktycznym przychodem, jaki otrzymuje od najemców po uwzględnieniu tych Zachęt. Zatem pomimo tego, że Płatność Gwarancyjna za Zachęty została otrzymana jednorazowo, jej charakter i sposób kalkulacji wskazują, że odnosi się ona proporcjonalnie do okresów rozliczeniowych, w których obowiązują Zachęty. Płatność Gwarancyjna za Zachęty jest więc ściśle skorelowana ze wskazanymi umowami najmu (i czasem trwania Zachęt w ramach tych umów), a tym samym z uzyskiwanymi z ich tytułu przychodami.
Biorąc pod uwagę powyższe, Płatność Gwarancyjna za Zachęty stanowi de facto element cenotwórczy usług najmu świadczonych przez Spółkę na rzecz najemców, którym udzielono Zachęt, w oparciu o które wskazana Płatność została skalkulowana. Ekonomicznie płatność ta jest bezpośrednio powiązana z przychodami z tytułu świadczenia usług najmu.
W konsekwencji, w ocenie wnioskodawcy, skoro przychody z tytułu usług najmu rozliczane są w okresach rozliczeniowych, to również przychód z tytułu Płatności Gwarancyjnej za Zachęty – jako przychód ściśle związany z przychodami z tytułu najmu – powinien być rozpoznany w okresach rozliczeniowych, proporcjonalnie do czasu trwania poszczególnych Zachęt dla umów najmu, w oparciu o które została skalkulowana Płatność Gwarancyjna. Jednocześnie takie podejście jest spójne z ww. wnioskami dotyczącymi stosowania art. 14 ust. 1e Ustawy o PIT (a także art. 12 ust. 3c Ustawy o CIT).
Końcowo wnioskodawca wskazał, że za opisanym powyżej sposobem rozliczenia przychodu z tytułu Płatności Gwarancyjnej za Zachęty przemawia również ujęcie rachunkowe. Dla celów księgowych płatność ta jest i będzie rozpoznana proporcjonalnie do czasu trwania poszczególnych Zachęt dla umów najmu – w oparciu o które wskazana płatność została obliczona, w ramach rozliczeń międzyokresowych czynnych (czyli niejako proporcjonalnie do miesięcznych okresów rozliczeniowych). Jakkolwiek ustawodawca przewidział odrębne reguły dot. rozpoznawania przychodów dla celów rachunkowych oraz podatkowych, to należy zauważyć, że rachunkowy model rozpoznania przychodu z tytułu Płatności Gwarancyjnej za Zachęty także potwierdza, że jest to świadczenie o charakterze okresowym (rozpoznawane proporcjonalnie w czasie).
Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ interpretacyjny wskazał na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm., dalej ustawa o PIT, lub u.p.d.o.f.) tj. art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, 1c, 1e, 1i. Organ przywołując elementy podanego we wniosku stanu faktycznego stwierdził, że dla Płatności Gwarancyjnej za Zachęty nie znajdzie zastosowania art. 14 ust. 1e tej ustawy. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku, gdy strony umowy ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych. Wtedy za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Okoliczności sprawy nie wskazują natomiast, aby Płatności Gwarancyjne za Zachęty wynikały ze świadczonych usług. Jak sam wnioskodawca podaje – są one wyrównaniem braku przychodów w związku z niewynajętymi lokalami, a także z kontynuacją umów, w ramach których ustalono Zachęty dla najemców. Spółka, przyjmując tylko rolę nabywcy nieruchomości, nie spełnia żadnego dodatkowego świadczenia wobec zbywcy nieruchomości. Otrzymywane od zbywcy nieruchomości płatności nie są wynagrodzeniem za żadną usługę. Dlatego nie można uznać, że Płatności Gwarancyjne są wynagrodzeniem z świadczone usługi ciągłe wobec zbywcy nieruchomości. Zatem z wniosku nie wynika, aby to były należności będące bezpośrednią konsekwencją wykonania usługi, czy też dokonania dostawy towarów bądź zbycia prawa majątkowego.
W ocenie organu opisane we wniosku Płatności Gwarancyjne za Zachęty stanowią rodzaj rekompensaty/wyrównania ubytku za utracone przyszłe (które miały powstać po nabyciu nieruchomości) przychody. Nie można więc w tej sytuacji zastosować art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym przychód powstaje w dacie otrzymania tych płatności zgodnie z art. 14 ust. 1i ww. ustawy.
Podsumowując organ stwierdził, że przychód z tytułu Płatności Gwarancyjnej za Zachęty powinien być rozpoznany przez wnioskodawcę (w okresie przed przekształceniem Spółki w spółkę z o.o.) zgodnie z art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychód w dacie otrzymania tych płatności.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze P. B. zaskarżył interpretację z 6 lutego 2026 r. w całości zarzucając:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 14 ust. 1e ustawy o PIT poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwą ocenę co do zastosowania, polegające na uznaniu przez organ, że przepis ten nie znajduje zastosowania do Płatności Gwarancyjnej za Zachęty podczas gdy wskazana płatność stanowi kategorię przychodu, o której mowa w tym przepisie;
- art. 14 ust. 1i ustawy o PIT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek nieprawidłowej kwalifikacji Płatności Gwarancyjnej za Zachęty jako rodzaju przychodu, który powinien być rozpoznany w dacie otrzymania tych płatności;
2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 14c § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez brak sformułowania przez organ prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska skarżącego, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni i zastosowania art. 14 ust. 1e oraz art. 14ust. 1i ustawy o PIT ponieważ pominął kluczowe elementy opisanego stanu faktycznego (tj. powiązanie Płatności z świadczonymi usługami) oraz wynikające z niego konsekwencje dla kwalifikacji momentu powstania przychodu.
Wskazał, że rolą Płatności Gwarancyjnej za Zachęty było więc zwiększenie przychodów z najmu konkretnych powierzchni (tj. z konkretnych umów najmu). Z ekonomicznego punktu widzenia Płatność Gwarancyjna za Zachęty służyła zapewnieniu, aby przychody z najmu osiągane przez Spółkę odpowiadały pewnym założeniom biznesowym (rynkowym), poprzez uzgodnienie, że część otrzymywanych Płatności związanych z wynajmem określonych Powierzchni przypisana do okresów obowiązywania Zachęt będzie uiszczana przez inny podmiot (tj. Sprzedającego, zgodnie z zawartą Umową.
Błędne jest więc twierdzenie Organu, że Płatności Gwarancyjne za Zachęty nie wynikały ze świadczonych usług. Otrzymane Płatności były ściśle powiązane z istniejącymi umowami najmu.
W ocenie skarżącego zastosowanie zasad wynikających z art.14 ust. 1e ustawy o PIT nie jest uzależnione od tego, aby płatność była dokonywana przez podmiot będący stroną umowy dot. danej usługi świadczonej w okresach rozliczeniowych (w stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku: umowy najmu). Ustawa wiąże moment powstania przychodu z faktem, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, a nie z tożsamością podmiotu dokonującego zapłaty. Brzmienie art. 14 ust. 1e ustawy o PIT nie zawiera wymogu, aby przychód z tytułu świadczenia usługi rozliczanej okresowo pochodził od kontrahenta będącego bezpośrednio stroną umowy (usługobiorcy).
W ocenie skarżącego oznacza to, że okoliczność, iż płatność (prowadząca z perspektywy ekonomicznej do zwiększenia wartości przychodu - tu z tytułu świadczonych umów najmu, a więc otrzymywanego czynszu) dokonywana jest przez
podmiot trzeci, sama w sobie nie wyłącza możliwości zastosowania tego przepisu (o ile świadczenie, którego dotyczy przychód, jest rozliczane w okresach rozliczeniowych).
Tym samym prowadzona przez Spółkę działalność generuje dwa strumienie przychodów:
(1) płatności czynszowe od najemców wynikające z umów najmu rozliczanych miesięcznie;
(2) oraz Płatności Gwarancyjne za Zachęty odnoszące się do tych samych okresów i obliczone na podstawie tych samych parametrów (mające na celu zneutralizowanie wpływu udzielonych Zachęt na poziom przychodów z umów najmu - czyli niejako przerzucenie ciężaru ekonomicznego części czynszu na inny podmiot).
Oba te strumienie dotyczą więc tej samej działalności - świadczenia usług najmu i odnoszą się do tych samych miesięcznych okresów rozliczeniowych. Z tego powodu nie jest celowe wprowadzenie odmiennych zasad ustalania momentu powstania przychodu podatkowego z tego tytułu.
Za nieuzasadnioną należy uznać także argumentację organu w tej części, w której, stwierdzając, że okoliczności sprawy nie wskazują, aby Płatności Gwarancyjne za Zachęty wynikały ze świadczonych usług, powołał się na okoliczności dotyczące "wyrównania braku przychodów w związku z niewynajętymi lokalami".
Tego rodzaju Płatności - tj. Płatności Gwarancyjne za niewynajęte powierzchnie - nie stanowiły przedmiotu pytania skierowanego do organu. Zakresem wniosku objęte są bowiem wyłącznie Płatności Gwarancyjne za Zachęty, bezpośrednio powiązane z umowami (usługami) najmu - a więc realnym świadczeniem Spółki.
Z uwagi na powyższe błędna jest również przedstawiona przez organ konstatacja, zgodnie z którą Płatność Gwarancyjna za Zachęty nie stanowi "wynagrodzenia za żadną usługę" tylko dlatego, że Spółka "nie spełnia żadnego dodatkowego świadczenia wobec zbywcy nieruchomości" . W tych okolicznościach niezasadne jest bowiem utożsamianie Płatności Gwarancyjnej za Zachęty z autonomicznym świadczeniem związanym wyłącznie z transakcją sprzedaży nieruchomości, podczas gdy - zgodnie z opisem - odnosi się ona do relacji wynikających z usług najmu świadczonych przez Spółkę.
Ponadto, w opisie stanu faktycznego jednoznacznie wskazano, że zarówno umowy najmu, jak i umowa gwarancji czynszowej posługiwały się miesięcznymi okresami rozliczeniowymi (w umowie określonymi jako "okresy obliczeniowe"), a Płatność Gwarancyjna za Zachęty została odniesiona do tych okresów. Umowa gwarancji zakłada obliczenie płatności za każdy miesięczny okres obliczeniowy, a okres obowiązywania Zachęt wynikał z analogicznych miesięcznych okresów przewidzianych w umowach najmu. Z opisu nie wynika, aby korelacja ta była incydentalna - przeciwnie, potwierdza to ścisły związek ze świadczonymi usługami najmu.
Jednocześnie, co nie zostało zakwestionowane przez organ, bez znaczenia dla zastosowania art. 14 ust. 1e ustawy o PIT pozostaje moment faktycznego dokonania płatności, czy też dzień wystawienia faktury lub innego dokumentu księgowego. Oznacza to, że norma z art. 14 ust. 1e ustawy o PIT znajduje zastosowanie zarówno w przypadku, gdy Płatność jest dokonywana z góry, jak i w przypadku płatności z dołu.
W tych okolicznościach przyjęcie przez organ, że Płatność Gwarancyjna za Zachęty stanowi przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 1i ustawy o PIT, prowadzi do pominięcia wskazanych we wniosku elementów stanu faktycznego, w szczególności jej ścisłego związku z usługami najmu i wprowadzonymi okresami rozliczeniowymi. Tym samym zastosowanie art. 14 ust. 1i ustawy o PIT nie znajduje oparcia w przedstawionym stanie faktycznym.
Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący zarzucił, że organ w uzasadnieniu interpretacji nie przedstawił rzeczowej argumentacji ani prawidłowych reguł wykładni prawa podatkowego, które mogłyby posłużyć do zakwestionowania stanowiska skarżącego wyrażonego we wniosku.
Organ ograniczył uzasadnienie swojego stanowiska do przytoczenia ogólnych zasad dotyczących momentu powstania przychodu i następnie - w sposób kategoryczny - stwierdził, że okoliczności sprawy nie wskazują, aby Płatności Gwarancyjne za Zachęty wynikały ze świadczonych usług, a także że płatności te stanowią rodzaj rekompensaty/wyrównania ubytku za utracone przyszłe przychody. Organ nie wyjaśnił jednak, na jakiej podstawie uznał, że przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne prowadzą do takich wniosków, ani jakie elementy stanu faktycznego miały uzasadniać zakwalifikowanie płatności do kategorii przychodów określonych w art. 14 ust. 1i ustawy o PIT.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 143) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontrolując zaskarżoną interpretację indywidualną sąd nie stwierdził zarzucanych jej w treści skargi uchybień zarówno procesowych jak i materialnoprawnych.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Płatności Gwarancyjne za Zachęty należy zakwalifikować jako przychód z tytułu usługi, rozliczanej w okresach rozliczeniowych, o którym mowa w art. 14 ust 1e u.p.d.o.f.
Zdaniem sądu rację ma organ uznając, że przepis ten nie będzie miał zastosowania w stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację.
Przywołania w tym miejscu wymagają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych traktujące o momencie powstania przychodu.
Mianowicie, zgodnie z art. 14 ust 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
W myśl art. 14 ust 1c tej ustawy za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności.
Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nierzadziej niż raz w roku (art. 14 ust 1e). W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty (art. 14 ust 1i).
Przepis art. 14 ust 1e ustawy podatkowej przewiduje wyjątek od zasady ogólnej określonej w art. 14 ust 1c dotyczącej określania daty powstania przychodu. Określony w art. 14 ust 1e u.p.d.o.f. szczególny moment powstania przychodu przewidziany został dla usług rozliczanych okresowo. Omawiana regułę stosuje się zatem tylko wówczas, gdy strony ustalą, że płatność będzie rozliczana w okresach rozliczeniowych.
Tym samym o szczególnym momencie powstania obowiązku podatkowego decydować będą – charakter usług (usługi ciągłe) i przyjęte zgodnie przez strony okresy rozliczeniowe.
Przepisy podatkowe nie definiują usług o charakterze ciągłym, niemniej jednak organy podatkowe oraz sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały, co należy rozumieć przez świadczenie takich usług. Cechą usługi świadczonej w sposób ciągły jest to, że świadczenia w ramach tej usługi trwają dłuższy czas i tworzą funkcjonalną całość, a upływ pewnego czasu nie pozwala na uznanie usługi za wykonaną pomimo jej dalszego świadczenia (por. wyrok NSA z 16 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2086/10, publ. CBOSA).
Istotą świadczenia ciągłego jest pewna stałość i trwałe spełnianie świadczenia w czasie, co powoduje niemożność wyróżnienia powtarzających się odrębnych czynności stanowiących samodzielne świadczenia i w konsekwencji określenia dnia dokonania danej czynności, jako dnia spełnienia świadczenia (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 935/11, publ. CBOSA)
Za usługę ciągłą należy uznać każdą usługę, która wykonywana jest periodycznie i w której jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, a moment zakończenia (definitywnego wykonania) nie jest z góry określony. W usłudze tej powinny dać się wyodrębnić okresy, po których zakończeniu następuje rozliczenie częściowego wykonania usługi (okresy rozliczeniowe). Usługa ciągła nie kończy się jednak wraz z zakończeniem tego okresu, lecz trwa nadal do momentu rozwiązania umowy (tak: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 24 kwietnia 2014 r., nr [...]). Aby danym usługom można było nadać przymiot ciągłości, musiałby się składać z takich czynności, z których nie da się wyodrębnić powtarzających się czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne. Także możność wyodrębnienia poszczególnych usług przekreśla ciągły charakter ich świadczenia. (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 11 lipca 2013r., nr [...])
Typowym przykładem usług ciągłych są usługi najmu, dzierżawy czy też leasingu. Znamiona usługi ciągłej spełnia także wykonywanie stałej, comiesięcznej obsługi biurowej, podatkowo-księgowej czy prawnej, w której ustalono, że miesiącem rozliczeniowym dla wykonywanych kompleksowo usług będzie przykładowo miesiąc kalendarzowy.
W kontekście powyższych uwag oraz mając na względzie okoliczności stanu faktycznego opisanego we wniosku, w tym charakterystyki wiążącej Spółkę i sprzedającego nieruchomość umowy gwarancji czynszowej, zasadnie organ wywiódł, że Spółka nie świadczy na jej podstawie żadnych usług sprzedającemu nieruchomość, zatem do ustalenia momentu przychodu w tym przypadku nie może znaleźć zastosowania art. 14 ust 1e u.p.d.o.f.
Płatności Gwarancyjne za Zachęty jakie Spółka otrzymuje w realizacji postanowień umowy nie są konsekwencją świadczonych przez nią usług, natomiast stanowią wyrównanie braku przychodów w związku z niewynajętymi lokalami oraz wynikają z faktu kontynuowania przez Spółkę umów najmu (uprzednio zawartych przez sprzedającego nieruchomość), w ramach których ustalono zachęty dla najemców. Spółka przyjmując rolę nabywcy nieruchomości nie spełnia żadnego dodatkowego świadczenia wobec zbywcy. Otrzymywane płatności od zbywcy nie są zatem wynagrodzeniem za żadną usługę, w tym usługę ciągłą, nie są bowiem konsekwencją wykonania usługi.
Nie ulega wątpliwości, ze opisane we wniosku Płatności Gwarancyjne za Zachęty stanowią rodzaj rekompensaty, czy wyrównania ubytku za utracone przez Spółkę przyszłe przychody, które mogły powstać po nabyciu nieruchomości. Spółka bowiem kontynuowała umowy z uwzględnieniem uprzednio przewidzianych w nich zachęt.
Zatem o prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej świadczy – słuszne zdaniem sadu – rozpoznanie i zidentyfikowanie celu zawartej umowy i rodzaju (charakterystyki) świadczenia z niej wynikającego. Nie było nim – wbrew stanowisku Spółki – wynagrodzenie za świadczone usługi ciągłe, lecz rekompensata z tytułu utraconych korzyści, wyrównanie braku przychodów spowodowane uwzględnieniem zachęt u obecnych i przyszłych najemców.
Odmiennej kwalifikacji otrzymanej płatności nie może zmienić okoliczność, że sposób jej wyliczenia nawiązywał do świadczonych przez spółkę usług ciągłych względem innych podmiotów. Sam sposób wyliczenia świadczenia nie wpływa bowiem na jego podstawowy charakter, cel i rodzaj. Związek ze świadczonymi przez Spółkę na rzecz innych podmiotów usługami ciągłymi nie czyni z należności wynikającej z umowy gwarancji czynszowej wynagrodzenia za te właśnie usługi. Są one bowiem dokonywane z odrębnych tytułów i w oparciu o odrębne, zawarte pomiędzy różnymi podmiotami czynności prawne.
Stąd uwypuklany w skardze związek Płatności Gwarancyjnych za Zachęty ze świadczonymi usługami ciągłymi i istniejącymi umowami najmu, związany ze sposobem ich wyliczenia oraz ustalenie okresów obliczeniowych w odniesieniu do wszystkich płatności gwarancyjnych przez strony umowy, nie mogły skutecznie wpłynąć na zmianę oceny zaprezentowanego w sprawie stanowiska organu.
Sąd nie podziela również argumentacji skargi wskazującej na wady uzasadnienia wydanej interpretacji indywidualnej. Rolą organu było wyjaśnienie znaczenia przepisów prawnych, które wskaże zainteresowany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w kontekście podanego przez niego stanu faktycznego. Niezbędnym zatem było powiązanie w uzasadnieniu prawnym interpretowanych przepisów ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku oraz stanowiskiem wnioskodawcy, a także wskazanie dlaczego w świetle tych przepisów jego pogląd jest wadliwy. Organ wydający interpretację wskazuje tym samym właściwą kwalifikację prawną konkretnego, opisanego przez podatnika stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (tak: NSA w wyroku z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1271/18).
Wbrew zarzutom procesowym skargi, organ zadośćuczynił powyższym wymogom wydając zaskarżoną interpretację indywidualną. Udzielając odpowiedzi przeczącej przy ocenie stanowiska wnioskodawcy, wyjaśnił dlaczego takie, a nie inne, stanowisko zostało zajęte. Przy czym, pomimo zwięzłego wywodu, zaprezentowane uzasadnienie należy uznać za wyczerpujące, albowiem wynika z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy. Decydującym dla rozstrzygnięcia istoty problemu prawnego było natomiast słuszne założenie organu, że w stanie faktycznym sprawy wnioskodawca nie świadcząc usług ciągłych na podstawie zawartej umowy gwarancji czynszowych, nie może stosować do należności otrzymanych tytułem Płatności Gwarancyjnych za Zachęty art. 14 ust 1e u.p.d.o.f., określającego szczególny moment powstania przychodu, przewidzianego dla usług rozliczanych okresowo.
Mając na względzie powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.