(t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Organ odwoławczy uchybił zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Ponadto, zdaniem sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza postanowienia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz nie realizuje zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 tej ustawy.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że analogiczny problem prawny na tle tożsamego stanu faktycznego był przedmiotem oceny tut. Sądu (wyrok z 23 kwietnia 2026 r., I SA/Ke 89/26) i w dalszej części uzasadnienia sąd posłuży się rozważaniami wynikającymi z uzasadnienia ww. wyroku, co do zasady podzielając je w zakresie ww. oceny.
W związku z powyższym należy wskazać, że stosownie do art. 127 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. W świetle wskazanej zasady postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej (podatkowej), która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Istotą administracyjnego toku instancji jest więc dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Przyjęta konstrukcja zakłada więc ponowną analizę (badanie) sprawy w toku postępowania odwoławczego. Zadanie organu drugiej instancji nie ogranicza się do kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I FSK 2245/21; ten i przywołane w dalszej części uzasadnienia wyroki dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada dwuinstancyjności postępowania tworzy obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r., II FSK 844/15). Zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wyrażona w art. 127 Ordynacji podatkowej nie zamyka się zatem wyłącznie w przyznaniu jednostce prawa do weryfikacji orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez organ wyższego stopnia, ale wyznacza także rolę procesową organu odwoławczego. Jak zauważają przedstawiciele nauki prawa, istotnym elementem zasady dwuinstancyjności postępowania jest zakres rozpoznania i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczają go granice sprawy rozstrzygniętej decyzją (postanowieniem) organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji. Tożsamość ta dotyczy tak elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Zatem realizując zasadę dwuinstancyjności organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę w jej całokształcie (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., II OSK 1241/13). Toteż do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy
z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie, czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11). Konieczne jest zatem, aby rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10).
Stosownie zaś do postanowień art. 124 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Rozwinięcie tej zasady stanowią m. in. postanowienia
art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zasada informowania
o motywach rozstrzygnięcia i przekonywania o jego zasadności oznacza, że uzasadnienie decyzji powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ, załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu,
a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi nie tylko samej stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoli na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda tego, poprzez wniesienie skargi do sądu (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2019 r., II FSK 1954/17).
Przedmiotem kontroli sądu była decyzja kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce w przedmiocie odmowy skarżącej umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił zatem przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Stosownie do powołanej regulacji organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
Wymaga wyjaśnienia, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że
w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie.
Przywołany przepis wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania administracyjnego. W pierwszej organ administracyjny obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 Ordynacji podatkowej (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 Ordynacji podatkowej (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście wykładnia art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.
W przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: stosuje ulgę albo odmawia jej udzielenia. Artykuł 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego,
w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Stwierdzenie zaś przez organ braku przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego
w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że nie będzie on dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok NSA z 16 marca 2006 r., II FSK 493/05). Brak tych przesłanek oznacza wobec tego konieczność wydania decyzji o odmowie zastosowania ulgi podatkowej i to nie w ramach uznania administracyjnego.
Wymaga ponadto zaznaczenia, że kolegium rozpatrując odwołania od decyzji, których kierunek rozstrzygnięcia pozostawiony został do uznania organowi pierwszej instancji ma ograniczone możliwości orzekania. Wynika to bezpośrednio z art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej który stanowi, że samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Regulacja taka oznacza, że kolegium rozpatrując odwołanie od decyzji dotyczącej ulg podatkowych, powinno w pierwszej kolejności dokonać ustaleń, czy w sprawie występuje jedna z przesłanek do ich stosowania, czyli "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". W tym zakresie kolegium nie jest skrępowane żadnymi ograniczeniami wynikającymi z faktu, że końcowe rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organowi pierwszej instancji. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że jedna z tych przesłanek wystąpiła, zaś organ pierwszej instancji odmówił zastosowania ulgi, kolegium nie orzeka zgodnie z pełnymi zasadami dwuinstancyjności postępowania, lecz ogranicza się do zbadania, czy organ pierwszej instancji nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Innymi słowy kolegium nie może zastąpić organu uprawnionego do stosowania ulg i je przyznać.
Spełnienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, powodujących że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i (lub) osób zależnych od niego. Rozpatrujący niniejszą sprawę sąd aprobuje również pogląd wyrażony w wyrokach NSA (z: 10 marca 2010 r., I FSK 31/08; 16 grudnia 2025 r., III FSK 799/25), że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika.
Z kolei istnienia przesłanki "interesu publicznego" nie można wiązać wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, uzależniać jej ziszczenie od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać jej przesłance ważnego interesu podatnika.
Podkreślić należy, że ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. Zwrócił na to uwagę m.in. NSA w wyroku z 3 lipca 2007 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1026/06. Wprowadzenie do art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty, odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem.
W konsekwencji ustalenie przez organ administracyjny kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości
w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego sytuacji finansowej
w dającym się przewidzieć okresie przy dołożeniu przez podatnika starań, aby pozyskać środki pieniężne). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA
z: 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; 16 grudnia 2025 r., III FSK 799/25).
Nie jest przy tym zasadne zrównanie interesu publicznego z interesem fiskalnym. Taki sposób rozumienia interesu publicznego, zawsze prowadziłby do negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia. Przesłanka interesu publicznego musi być rozumiana szerzej. "Publiczny" to bowiem dotyczący ogółu ludzi i służący ogółowi, dostępny dla wszystkich. Można się do niego odwoływać poprzez ustalenie hierarchii celów i wartości jakie powinny obowiązywać w procesie stosowania prawa (por. A. Choduń, A. Gomułowicz, A. Skoczylas, Klauzule generalne i zwroty niedookreślone w prawie podatkowym i administracyjnym. Wybrane zagadnienia teoretyczne i orzecznicze, Warszawa 2013, s. 97).
Zdaniem sądu tak należy postrzegać przesłankę interesu publicznego, określoną w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.
Przy takim przedstawieniu rozumienia obu interesów dodać również należy, że żaden z nich nie ma pozycji nadrzędnej.
W świetle powyższych rozważań nie powinno budzić wątpliwości, że w pewnych przypadkach przed zasadą powszechności opodatkowania (art. 84 Konstytucji RP) należy dać pierwszeństwo innym konstytucyjnym zasadom. Chodzi o zasadę powszechności opodatkowania odnoszącą się do systemu podatków jako całości i wyrażającą się w postulacie, w myśl którego wszyscy podatnicy powinni łożyć na pokrywanie wspólnych potrzeb w granicach wyznaczonych tymi potrzebami oraz w stopniu wyznaczonym przez ustawy podatkowe, jak i powszechności opodatkowania odnoszącej się do poszczególnych podatków i ocenianej przez pryzmat ich zakresu podmiotowego oraz przedmiotowego (por. A. Barwaniec, Kilka uwag o istocie zasady sprawiedliwości podatkowej, publ. St.PiA.2017/2/3-10).
W konkretnych okolicznościach faktycznych może dojść do sytuacji, w której w interesie praworządnego państwa, realizującego zasadę sprawiedliwości społecznej, będzie leżała eliminacja ciężarów publicznoprawnych. Powszechnie przyjmuje się, że sprawiedliwość jest podstawą ładu społecznego, jest realizowana w życiu społecznym. Odnosi się do relacji człowieka do innych ludzi, relacji człowieka z państwem, relacji jednych grup czy wspólnot do innych oraz ich relacji do państwa. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że sprawiedliwość społeczna wiąże się z tym, co służy dobru wspólnemu (por. W. Dziedziak, O prawie słusznym (perspektywa systemu prawa stanowionego), Lublin 2015, s. 110). Niezaprzeczalnym jest także, że zwrot "sprawiedliwość społeczna" ma znaczenie normatywne. Wynika to wprost z treści art. 2 Konstytucji RP. Ponadto, w orzecznictwie Sądu Najwyższego, co akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie, przyjmuje się, że norma wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którą Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, zawiera zasadę prawną państwa sprawiedliwości społecznej ze względu na jej nadrzędność aksjologiczną w stosunku do innych norm systemu prawnego. Wynika to z wagi zawartej w niej treści oraz doniosłości dla systemu prawnego.
Określona w art. 2 Konstytucji RP zasada demokratycznego państwa prawnego ma charakter kompleksowy. Wywodzona jest z niej konieczność zapewnienia bezpieczeństwa prawnego jednostki, pewności co do prawa, przewidywalności stanowionego prawa, lojalności państwa względem obywateli, co powinno budować zaufanie jednostki do Państwa. Bezpieczeństwo prawne obywateli winno być przy tym rozumiane nie tylko formalnie jako przewidywalność działań władzy publicznej, ale także jako skuteczne zabezpieczenie dóbr życiowych i interesów człowieka.
Zasada sprawiedliwości społecznej zobowiązuje do sprawiedliwego i społecznego uzasadnienia działań państwa, a także stanowi kryterium oceny procesu stanowienia i stosowania prawa, będąc tym samym podstawą oceny konstytucyjności, czyli prawnej dopuszczalności podjętych działań organów władzy publicznej. Konstytucyjny nakaz sprawiedliwości społecznej nakłada na organy władzy publicznej obowiązek podejmowania działań zmierzających do osiągnięcia stanu sprawiedliwości społecznej w takim stopniu, w jakim to jest faktycznie i prawnie możliwe.
Proces stosowania prawa ma zatem spowodować, że abstrakcyjna "sprawiedliwość społeczna" stanie się realną sprawiedliwością zindywidualizowaną.
Przy powyższym przedstawieniu rozumienia obu interesów, dodać również należy, że żaden z nich nie ma pozycji nadrzędnej.
W niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził brak przesłanek do udzielenia ulg, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się zaś do stanowiska kolegium wyrażonego w zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie sąd stwierdził, że organ ten nie wskazał, czy w sprawie występuje, czy też nie przesłanka ważnego interesu podatnika, co w stanie faktycznym sprawy narusza opisaną wyżej zasadę dwuinstancyjności postępowania. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że realizując zasadę dwuinstancyjności organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę w jej całokształcie (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., II OSK 1241/13).
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego opisano natomiast jedynie sytuację materialną skarżącej, relacjonując ustalenia organu I instancji. Informacje te nie zostały jednak przeanalizowane w kontekście przesłanki ważnego interesu podatnika. Ponadto argumentacja decyzji jest niespójna, nie wiadomo bowiem czy dotyczy ustaleń i oceny przesłanki ważnego interesu podatnika, czy interesu publicznego. Na to, że organ ocenia przesłankę interesu publicznego wskazuje dopiero ostatnie zdanie uzasadnienia decyzji i to sformułowane, że "ten fakt dodatkowo przemawia za brakiem interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowej". Nie można zatem prześledzić sposobu rozumowania kolegium, które skłoniło go do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takie rozstrzygnięcie uchyla się spod kontroli sądu, który nie może domyślać się motywów działania organu. Istotne przy tym jest, że w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Zgodnie z językowymi dyrektywami wykładni spójnik "lub" użyty w przepisie oznacza przy tym, że wystarcza spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek. Brak zatem ustaleń organu odwoławczego w zakresie jednej z przesłanek umorzenia czyni to rozstrzygnięcie wadliwym.
Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zwrócił ponadto uwagę na lakoniczne ustosunkowanie się organu do zarzutu odwołania naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zasady pogłębiania zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez wydanie decyzji odmiennej niż decyzji w poprzednich latach
w zakresie stosowania ulg w podatku od nieruchomości w stosunku do skarżącej, co do tych samych nieruchomości, w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Zdaniem sądu stwierdzenie, że każda decyzja podejmowana w tym zakresie jest decyzją indywidualną jest mało konkretne, a przede wszystkim nieprzekonujące, co narusza wyżej omówione przepisy art. 124 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Dodatkowo sąd orzekający w niniejszej sprawie dostrzegł, że z jednej strony wyjaśniając stronie znaczenie przesłanki interesu publicznego na s. 3 zaskarżonej decyzji (i wskazując przy tym na wartości wspólne dla całego społeczeństwa: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwa, korektę błędnych decyzji, konieczność sięgania po pomoc państwa), wziął przy ocenie tej przesłanki w zasadzie tylko interes fiskalny gminy, o czym świadczy treść zaskarżonej decyzji. Na s. 4 zaskarżonej decyzji kolegium stwierdziło bowiem, że udzielenie ulgi będzie miało negatywny wpływ na możliwość finansowania przez gminę ciążących na niej obowiązków, co negatywnie wpłynie na życie mieszkańców gminy. Umorzenie zaległości podatkowej pogorszy sytuację finansową gminy, wpływając przy tym na zmniejszenie subwencji ogólnej z budżetu państwa, a więc kolejne pogorszenie tej sytuacji.
Nie zasługiwało również na akceptację sądu orzekającego sprawie stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym kwestie związane z przeznaczeniem gruntów i niemożnością korzystania z nich przez stronę, nie mogą być oceniane w postępowaniu podatkowym.
Akta sprawy (m.in. porozumienie z [...] zawarte pomiędzy Miastem K. a skarżącą i jej mężem, porozumienie z 30 września 2020 r. zawarte pomiędzy Gminą K. a skarżącą i jej mężem, pismo z [...] [...] Miasta K. skierowane do skarżącej) potwierdzają stanowisko skarżącej, że z opodatkowanych nieruchomości skarżąca nie może korzystać w pełnym zakresie właścicielskim. W zasadzie jest właścicielem tytularnym, a z nieruchomości tych korzystają mieszkańcy K., traktując je jako miejsce spacerów, wyprowadzania psów, parkowania samochodów, przejścia i ścieżki.
Opodatkowane nieruchomości stanowiące własność skarżącej przeznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" jako park miejski.
Jest to w sprawie okoliczność niesporna. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" wynika także, że obszar objęty planem położony jest w całości w K. [...], w obrębie [...], dla której obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia zawarte w obowiązujących dla tego obszaru przepisach odrębnych oraz w uchwałach w sprawie [...]. Na obszarze objętym ww. planem występują ograniczenia zabudowy, m.in. nakaz ujednolicenia charakteru elementów zagospodarowania terenu, nakaz objęcia jedną inwestycją, zakaz budowy ogrodzeń, zakaz budowy budynków oraz budowli, za wyjątkiem dróg, sieci uzbrojenia terenu, zakaz podziału działek, za wyjątkiem podziału pod poszerzenie pasa drogowego oraz wydzielenia działek pod ciąg pieszo-rowerowy i szlak turystyczny pieszo-rowerowy.
Natomiast z treści ww. porozumienia z 30 września 2020 r. wynika, że Gmina K. zobowiązała się przedstawić propozycję zamiany gruntów, a w przypadku ich braku – wykupić sporne nieruchomości za cenę rynkową, do czego według oświadczenia skarżącej nie doszło.
W ocenie sądu powyższe okoliczności winny być wzięte pod uwagę przy ocenie przesłanki interesu publicznego. Niewątpliwie skarżąca znalazła się bowiem w sytuacji niepewności, stanie naruszenia bezpieczeństwa prawnego rozumianego w znaczeniu przedstawionym już w niniejszym uzasadnieniu - przewidywalności działań władzy publicznej, skutecznym zabezpieczeniu interesów człowieka (w szczególności uprawnień właścicielskich wynikających z art. 64 Konstytucji RP).
Nieprawidłowa była zatem, zdaniem sądu, ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez kolegium w kontekście przesłanki interesu publicznego z pominięciem elementu faktycznego sprawy związanego z całokształtem okoliczności dotyczących niemożności normalnego korzystania przez skarżącą z opodatkowanych, będących jej własnością, nieruchomości.
W ponownie prowadzonym postępowaniu kolegium weźmie pod uwagę rozważania sądu, usunie spostrzeżone nieprawidłowości, które zostały zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu. W pierwszej kolejności będzie zobowiązane do wyraźnego przesądzenia czy w sprawie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" (z uwzględnieniem szczegółowej oceny prawnej tej przesłanki) oraz rozważy, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Kolegium swoje stanowisko przedstawi w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu spełniającym wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz realizującym zasadę przekonywania, o której mowa w art. 124 Ordynacji podatkowej.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł o uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te złożyła się kwota wpisu sądowego (500 zł).