u niego przychód należny "z tytułu wykonania dzieła przekazanego zleceniodawcy
w maju 2013 r." To natomiast oznacza, że nie wystąpił również obowiązek podatkowy. Otrzymana w grudniu 2025 r. od zleceniodawcy zapłata należności obejmująca wynagrodzenie za wykonanie na podstawie umowy w 2013 r. dzieła, zgodnie z wyrokiem z 5 grudnia 2025 r., stanowi przychód w 2025 r. i dopiero od końca roku kalendarzowego, w którym upłynie termin płatności podatku z tego tytułu, będzie liczył przedawnienie.
Wskazując na treść przepisu art. 14 ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. organ podniósł, że
a contrario należy przyjąć, że przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej są naliczone i otrzymane odsetki od należności. Przychód z tego tytułu powstaje
z chwilą, gdy odsetki te zostały faktycznie otrzymane. Zatem w momencie otrzymania odsetek za zwłokę oraz odsetek ustawowych za opóźnienie powstanie u strony przychód, który powinien być opodatkowany tak, jak przychody z prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. wyłącza
z przychodów z działalności gospodarczej kwoty zwrócone podatnikowi na pokrycie wydatków, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Odnosząc się szczegółowo do tego unormowania, wskazał, że "zwrot"
w języku powszechnym oznacza oddanie, zwrócenie czegoś. Użyte w art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. określenie "inne wydatki" koresponduje natomiast z poprzedzającym go art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.f. dotyczącym zwrotu określonego rodzaju wydatków, którego treść organ przywołał. Podkreślił, że pod pojęciem wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ww. przepisach, należy rozumieć wydatki, których ustawa podatkowa nie wymienia jako dopuszczalne koszty uzyskania przychodów. Bez znaczenia pozostaje, czy podatnik dany koszt rzeczywiście ujął w swoich rozliczeniach podatkowych jako koszt uzyskania przychodów, ponieważ to ustawa podatkowa określa, które wydatki tworzą katalog dopuszczalnych kosztów uzyskania przychodów.
Zatem jeżeli zwrot poniesionych wydatków będzie dotyczyć kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym. Takie rozwiązanie wynika literalnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. Skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są uzależnione od tego, czy wydatki, które będą zwracane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z przepisami, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki zgodnie z przepisami podatkowymi podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie
z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym. Koszty procesu, takie jak opłaty sądowe, wynagrodzenia biegłego, koszty adwokackie są kategorią kosztów, które u.p.d.o.f. dopuszcza jako podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Fakt, że w części strona nie zaliczyła tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej (ponieważ w części nie były one udokumentowane albo myślała, że jako koszty procesu podlegały one wyłączeniu z kosztów podatkowych na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy), nie daje obecnie możliwości wyłączenia z opodatkowania otrzymanych kwot stanowiących zwrot kosztów procesu. Tym samym podatnik jest zobowiązany zaliczyć cały ten wpływ do przychodów podatkowych.
W konsekwencji organ stwierdził, że w związku z otrzymaniem w grudniu
2025 r. przysługującej wnioskodawcy na podstawie umowy oraz wyroku z 5 grudnia 2025 r. należności obejmującej wynagrodzenie za wykonanie dzieła, odsetki za zwłokę oraz odsetki ustawowe za opóźnienie, a także zwrot kosztów procesu powstał dla niego przychód z działalności gospodarczej w ramach spółki, proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku spółki, który podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w 2025 r.
Odnośnie kwestii dotyczącej zastosowania właściwej stawki ryczałtu od przychodów z tytułu z tytułu otrzymanych w roku 2025 odsetek za zwłokę, odsetek ustawowych za opóźnienie i zwrotu kosztów procesu organ interpretacyjny wyjaśnił, że stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zostały określone w art. 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, którego treść przywołał, a także wskazał na przepis art. 4 ust.1 pkt 1 ustawy. Nadto wskazał na definicję "usług" zawartą w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Odwołując się do opisu sprawy organ wskazał, że podatnik nie dokonał klasyfikacji wykonywanych przez siebie w ramach spółki usług w zakresie architektury - na podstawie PKWiU. Po przytoczeniu wyjaśnień do klasyfikacji PKWiU 2015 organ stwierdził, że usługi wykonywane przez stronę w ramach spółki polegające na projektowaniu architektoniczno-budowlanym budynków i innych obiektów budowlanych oraz na usługach wspomagających i poszerzających ofertę produktową o różnego rodzaju projektowanie wykonywane przez architektów i inne osoby posiadające uprawnienia do samodzielnego pełnienie funkcji projektanta w budownictwie należy traktować jako usługi w zakresie usług architektonicznych, czyli usługi mieszczące się w dziale PKWiU 71 "Usługi architektoniczne i inżynierskie; usługi w zakresie badań i analiz technicznych".
Zatem dla przychodów z tytułu świadczonych przez stronę usług w ramach spółki, które wpisują się w zakres działu PKWiU 71 "Usługi architektoniczne i inżynierskie; usługi w zakresie badań i analiz technicznych" zastosowanie ma stawka ryczałtu w wysokości 14%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
W konsekwencji, do przychodów z tytułu wskazanych we wniosku odsetek za zwłokę, odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu - jako związanych z usługami, z których przychód podlega opodatkowaniu 14% stawką ryczałtu - zastosowanie znajdzie 14% stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, określona w art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Odsetki za zwłokę, odsetki ustawowe za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu są opodatkowane stawką ryczałtu właściwą dla przychodów, z którymi wiąże się powstanie tych odsetek/kosztów procesu. Ustawodawca dla tego rodzaju przychodów nie przewidział odrębnej stawki ryczałtu. Wskazane kategorie przychodów nie zostały też wymienione we wskazanym przez podatnika art. 12 ust.1 pkt 7 lit. e ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Organ wskazał, że strona zobowiązana jest opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych przychody z tytułu otrzymanych w roku 2025 odsetek za zwłokę, odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zwrotu kosztów procesu (zarówno zaliczonych, jak i niezaliczonych wcześniej do kosztów uzyskania przychodów) według 14% stawki zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy
o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Na powyższą interpretację B. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem doradcy podatkowego w wysokości pięciokrotności stawiki minimalnej. Zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania:
a) art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie zawarcie w zaskarżonej interpretacji uzasadnienia prawnego związanego z odmową uznania za prawidłowe stanowiska wnioskodawcy dotyczącego przyjęcia, na podstawie art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f., że przychód z wykonanej przez niego usługi został osiągnięty w dacie przekazania jej efektów zleceniodawcy;
b) art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie zawarcie w zaskarżonej interpretacji uzasadnienia prawnego związanego z odmową uznania za prawidłowe stanowiska wnioskodawcy dotyczącego stosowania do opodatkowania odsetek otrzymanych w roku 2025 oraz zwrotu kosztów postępowania zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. e ustawy ryczałtowej;
2. dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego:
a) art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. w zakresie w jakim uznał za datę powstania przychodu przez skarżącego inny dzień niż dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Pisze jednocześnie, że ustawodawca przewidział wyjątki od tej zasady, ale nie ocenia, że których z tych wyjątków ma zastosowanie w opisanym stanie faktycznym. Ustawodawca nie wiąże osiągnięcia przychodu z wystawieniem faktury. Faktura potwierdza jedynie uzyskanie przychodu a czasami powoduje przyspieszenie uznania (niewłaściwa ocena co do zastosowania);
b) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą ocenę, że nie ma on zastosowania w sprawie (niewłaściwa ocena co do zastosowania);
c) art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. e ustawy ryczałtowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę, że ma nie ma on zastosowania do opodatkowania otrzymanych odsetek należnych od nieterminowej zapłaty należności oraz zwrotu wydatków zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów;
d) art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy ryczałtowej poprzez niewłaściwą ocenę, że ma on zastosowanie do opodatkowania otrzymanych odsetek należnych od nieterminowej zapłaty należności oraz zwrotu wydatków zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów;
e) art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że przychodem jest zwrot wydatków, których podatnik nie zaliczył wcześniej do kosztów uzyskania przychodów, lecz miał takie prawo.
W uzasadnieniu skarżący m.in. wskazał, że stwierdzenie organu, że Sąd “potwierdził wykonanie przez spółkę usługi, za którą należy się wynagrodzenie" - pozostaje w oczywistej sprzeczności ze zdaniem “Pana przychód powstał - w oparciu o wyrok zapadły przed Sądem Apelacyjnym - w grudniu 2025 r." Sąd w wyroku nie ukształtował pomiędzy skarżącym a zleceniodawcą nowego stosunku prawnego,
a rzeczywiście potwierdził istnienie starego, tj. zlecenia i jego wykonania. Dodatkowo zasądził zapłatę wynagrodzenia z odsetkami za kilkuletnie opóźnienie. Gdyby sąd tworzył nowy stosunek prawny, nie przyznałby odsetek, a co najwyżej odsetki należałyby się od daty wyroku. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z tytułu wykonania umowy przedawniło się.
Zdaniem skarżącego od ww. przychodu opodatkowanego zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych zastosowanie będzie miała stawka 3% na postawie art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. e ustawy ryczałtowej. Organ wskazał na stawkę w wysokości 14%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy ryczałtowej. Z uzasadnienia interpretacji nie sposób jednak wyczytać dlaczego przychody z odsetek za zwłokę mają być traktowane jako wynagrodzenie za wykonanie “usług architektonicznych i inżynierskich; usług w zakresie badań i analiz technicznych". Organ nie przedstawił żadnego uzasadnienia, dlaczego odsetki otrzymane przez skarżącego mają podlegać stawce 14% i dlaczego nie jest właściwe zastosowanie stawki i przepisów wskazanych przez skarżącego. Ten wnioskował, że odsetki podlegają stawce 3%. Uznał bowiem, że gdyby odsetki były skatalogowane jako przychód, znalazłyby się wśród przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2, 5-10 i 19-21 u.p.d.o.f., tj. tam gdzie znalazły się odsetki od depozytów, kary umowne przychody ze sprzedaży środków trwałych, z umorzenia zobowiązań lub sprzedaży wierzytelności. Inaczej mówić tam, gdzie ustawodawca umieścił niemal wszystkie przychody, jakie mogą osiągać podatnicy bez względu na rodzaj prowadzonej działalności. Natura odsetek, jako przychodu, bliższa jest oprocentowaniu depozytów niż świadczeniu usług czy wykonywaniu działalności handlowej. Nie może też znikać z oczu ich karny charakter. Nie są to przychody, planowane przez podatników, a uzyskiwane incydentalnie. Wysokość odsetek nie zależy też od tego jaki rodzaj usług wykonywał podatnik, a od tego które z przepisów o ich naliczaniu, będą miały zastosowanie w przypadku jego relacji z kontrahentem.
Strona nie zgadza się z oceną organu, że uznanie za przychód zwrotu wydatków ponoszonych na prowadzenie postępowania mającego na celu odzyskanie należności. Podatnik niektórych z tych kosztów nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, pomimo że miał takie prawo. Zdaniem organu sam fakt, że miał to prawo, powoduje, że ma obowiązek uznać je za przychód w momencie uzyskania. Nie prowadzi jednak do takiego wniosku literalna (ani żadna inna) wykładnia przepisu art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. Wykładnia wymienionego przepisu zaproponowana przez organ kłóci się nie tylko z brzmieniem przepisu ale jest też nie do przyjęcia
z innych powodów. Również wykładnia celowościowa przemawia przeciwko tej zastosowanej przez organ. Jak organ zauważył, przychodem opodatkowanym jest taki, który zwiększa aktywa podatnika. Słuszne jest opodatkowanie zwrotu wydatków, które wcześniej zmniejszyły podatek. Wykładnię podaną przez organ trudno przyjąć za poprawną. Organ nie wskazał żadnego uzasadnienia znajdującego się
w przepisach dla swojego twierdzenia. Gdyby ustawodawca chciał, by chodziło tu
o zwrot wydatków, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, dałby temu wyraz “literalnie". Zwłaszcza, że kolejny pkt 3b byłby zbędny, gdyby wykładania pkt 3a była właściwa.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.
Sąd, orzekając w granicach zarzutów postawionych w skardze stwierdził, że zasadne są zarzuty naruszenia art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f., art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przez ich błędne zastosowanie oraz art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię.
Zdaniem organu przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy przedawnienia, które w niniejszej sprawie nie wystąpiło, skoro nie powstał
u skarżącego przychód należny "z tytułu wykonania dzieła przekazanego zleceniodawcy w maju 2013 r." W ocenie organu to oznacza nie wystąpił również obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe w 2013 r. Otrzymana przez podatnika w grudniu 2025 r. od zleceniodawcy zapłata należności obejmująca wynagrodzenie za wykonanie na podstawie umowy w 2013 r. dzieła, zgodnie
z wyrokiem z 5 grudnia 2025 r., stanowi przychód w 2025 r. i dopiero od końca roku kalendarzowego, w którym upłynie termin płatności podatku z tego tytułu będzie liczone przedawnienie.
W ocenie podatnika natomiast zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące wynagrodzenia z tytułu wykonania dzieła przekazanego zleceniodawcy w maju 2013 r. uległo przedawnieniu. Do przekazania dzieła, tj. efektu wykonania usługi przez wnioskodawcę zleceniodawcy doszło bowiem w maju 2013 r. Termin złożenia zeznania podatkowego zapłaty podatku od dochodu osiągniętego w 2013 r. przypadał wnioskodawcy na 30 kwietnia 2014 r. Licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, termin 5-letni upłynął 31 grudnia 2019 r. W świetle art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu uważa się bowiem dzień wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi. Data zapłaty nie wpływa na powstanie obowiązku podatkowego.
Zdaniem sądu stanowisko organu jest nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat , licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże powstanie takiego zobowiązania z uzyskaniem dochodu (art. 9 ust. 1). Dochodem ze źródła przychodów, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym (art. 9 ust. 2). Źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.).
Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa
w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Natomiast w myśl art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się,
z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności.
Przepis art. 14 u.p.d.o.f. stanowi podstawową regulację dla osób fizycznych prowadzących jakąkolwiek aktywność o charakterze działalności gospodarczej. O ile przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazuje, co stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o tyle art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. wprowadza ogólną zasadę ustalania momentu powstania przychodu. Ustawodawca zdecydował się w tym przypadku na regułę wiążącą moment powstania przychodu z dniem wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie późniejszym niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zatem w przypadku przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej wprowadzono odstępstwo od reguły ogólnej powstania przychodu w podatku dochodowym, tj. otrzymania realnego przysporzenia. W ramach dyrektywy ogólnej można jednocześnie wyróżnić podstawowy moment związany z dniem wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, oraz modyfikacje związane z wystawieniem faktury VAT lub otrzymaniem należności. Należy jednak podkreślić, że w ramach reguły ogólnej zawsze oceniać należy najwcześniej występujący moment jako datę powstania przychodu.
Uwzględniając powyższe regulacje prawne i rozważania i zestawiając je ze stanem faktycznym sprawy, należy wskazać, że skoro usługa (dzieło) została wykonana częściowo przez skarżącego i przekazana zleceniodawcy w 2013 r., to nie można zgodzić się z organem, że nie powstało zobowiązanie podatkowe, a nawet obowiązek podatkowy w 2013 r. Brzmienie przepisów art. 14 ust. 1 oraz 14 ust. 1c u.p.d.o.f. jest jasne, nie wymaga skomplikowanej wykładni. Wynika z nich expressis verbis, że przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Jako datę powstania tego przychodu przepis określa natomiast m.in. dzień częściowego wykonania usługi. W sprawie poza sporem jest, że usługa została częściowo wykonana przez skarżącego
w 2013 r. oraz, że nie otrzymał za nią zapłaty (kwoty należnej). Oznacza to, że obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe powstało w stosunku do skarżącego, wbrew twierdzeniom organu, już w 2013 r. Wyrok sądu, przyznający skarżącemu wynagrodzenie za tę usługę, nie zmienił zaistniałego w 2013 r. stanu faktycznego, przeciwnie potwierdził częściowe wykonanie usługi przez skarżącego,
w zakresie w jakim domagał się zapłaty od zleceniodawcy. W świetle powołanych regulacji, nie ma wpływu na ustalenie momentu powstania przychodu i zobowiązania podatkowego, okoliczność otrzymania przez skarżącego zapłaty w grudniu 2025 r. Stanowisko organu nie znajduje uzasadnienia w przywołanych w indywidualnej interpretacji przepisach ustawy.
Sąd podziela ponadto zarzuty skargi, że argumentacja organu w omawianej kwestii jest sprzeczna. Z jednej strony bowiem organ podnosi, że sąd potwierdził wykonanie przez spółkę usługi, za którą należy się wynagrodzenie, a następnie stwierdza, że przychód skarżącego powstał w oparciu o wyrok zapadły przed Sądem Apelacyjnym - w grudniu 2025 r. Jak już wyżej wskazano sąd w wyroku nie ukształtował pomiędzy skarżącym a zleceniodawcą nowego stosunku prawnego,
lecz potwierdził istnienie starego, tj. zlecenia i jego wykonania. O wykonaniu usługi
w 2013 r. świadczy ponadto zasądzenie przez ten sąd wynagrodzenia z odsetkami za kilkuletnie opóźnienie. W konsekwencji skarżący prawidłowo wywiódł, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące wynagrodzenia z tytułu wykonania dzieła, przekazanego zleceniodawcy w 2013 r., zasądzonego prawomocnym wyrokiem sądu w grudniu 2025 r., uległo przedawnieniu, stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Wpływ na treść rozstrzygnięcia miał również zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię. Stosownie do powołanej regulacji do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
W niniejszej sprawie poza sporem jest, że do "innych wydatków", o których mowa w przywołanym przepisie należy zaliczyć zasądzone skarżącemu przez sąd koszty procesu. Spór dotyczy natomiast pojęcia "wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów".
Organ wskazując na literalną wykładnię przepisu stwierdził, że pojęcie "wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów" dotyczy wydatków, które wskutek regulacji ustawowej (art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.) nie podlegają zaliczeniu
w poczet kosztów uzyskania przychodu. Jeżeli jednak dany wydatek, tak jak koszty procesu, jest przez ustawę zaliczany do kosztów uzyskania przychodu, to zwrot tego wydatku stanowi dla podatnika przychód niezależnie od tego, czy ten w momencie poniesienia wydatku zaliczył go w poczet kosztów uzyskania przychodu. Z tych względów organ stwierdził, że przychodem skarżącego są wszystkie poniesione wydatki na koszty procesu, zwrócone wyrokiem sądu, bez względu na okoliczność ich zaliczenia lub nie przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki takie, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych dopuszcza bowiem jako podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
Zdaniem skarżącego natomiast pojęcie "wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów" dotyczy wydatków, które faktycznie nie zostały zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów, a nie wydatków, które miał prawo na podstawie ustawy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
Podzielając w omawianej kwestii stanowisko skarżącego należy wskazać, że wbrew twierdzeniom organu literalna wykładnia przepisu art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. nie prowadzi do wniosków wysnutych przez organ. Przeciwnie, zdaniem sądu redakcja omawianej normy skłania do uznania, że decyduje fakt nieuwzględnienia danego wydatku w kosztach, a nie potencjalna możliwość jego uwzględnienia. Wynika z tego, że jedynie wówczas, gdy podatnik uzyskujący przychody z działalności gospodarczej zaliczy poniesiony przez niego, a następnie zrefundowany mu wydatek do kosztów uzyskania przychodów, powinien uznać jego zwrot za przychód. W wyroku z 27 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 559/23 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "ustawodawca uznaje jako regułę, że należności, które stanowią dla podatnika zwrot poniesionych wydatków nie mogą zostać uznane za przychód, chyba że wcześniej podatnik zarachował dany wydatek w ciężar kosztów podatkowych. Regulacja ta potwierdza wobec tego wprost, że tylko definitywne przysporzenia, które powiększają majątek lub zmniejszają zobowiązania, mogą stanowić przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f." Stanowisko skarżącego potwierdza zatem również wykładnia celowościowa art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., którą należało uwzględnić.
W konsekwencji nieprawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym skarżący jest zobowiązany w rozliczeniu podatkowym za 2025 r. wykazać przychód obejmujący wynagrodzenie za wykonaną częściowo usługę oraz kwotę obejmującą wszystkie zasądzone koszty procesu. Jak wyżej wykazano bowiem zobowiązanie podatkowe dotyczące wynagrodzenia uległo przedawnieniu. Opodatkowana zaś będzie część przychodów z tytułu zwrotu kosztów procesu zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów oraz zasądzone odsetki za zwłokę oraz odsetki ustawowe za opóźnienie.
Z tych względów sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w części dotyczącej pytań numer 1 i numer 2.
Sąd nie uwzględnił natomiast zarzutów skargi dotyczących stanowiska organu w zakresie wysokości stawki opodatkowania podatkiem od przychodów ewidencjonowanych zasądzonych odsetek i kosztów postępowania
(pytanie numer 4).
Należy podzielić stanowisko organu, że do opodatkowania ww. przychodów ma stawka określona w art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, tj. 14%. Jest to bowiem stawka właściwa dla usług (usługi architektoniczne i inżynierski – PKWiU 71), w związku z wykonaniem których, skarżącemu zostały przyznane odsetki i zwrot kosztów procesu.
Odsetki za zwłokę, odsetki ustawowe za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu są opodatkowane stawką ryczałtu właściwą dla przychodów, z którymi wiąże się powstanie tych odsetek/kosztów procesu. Ustawodawca dla tego rodzaju przychodów nie przewidział odrębnej stawki ryczałtu. Wskazane kategorie przychodów nie zostały też wymienione we wskazanym przez skarżącego
art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. e ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Podsumowując, odsetki dzielą los świadczenia głównego, z którego przychód podlega opodatkowaniu. Dzieło, za które skarżący otrzymał należność, powstało
w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, a odsetki i koszty procesu są konsekwencją braku zapłaty tej należności. W przypadku otrzymania przez podatnika odsetek zasądzonych na jego rzecz w związku z opóźnieniem płatniczym kontrahenta nie można mówić o realizacji odrębnego świadczenia, które będąc samodzielną usługą miałoby przyporządkowaną stawkę ryczałtu. Wobec tego zasadnym jest powiązanie odsetek ze stawką właściwą dla przychodu uzyskanego
w związku z realizacją świadczenia, z zapłatą za które spóźnił się kontrahent. To z kolei przemawia za tym, że właściwa jest stawka ryczałtu, która miała zastosowanie do przychodu z samego świadczenia (tutaj 14% stawki zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b ustawy ryczałtowej).
Z tych względów sąd oddalił skargę w części dotyczącej stanowiska organu
w zakresie pytania numer 4.
Zakres żądania skargi oraz jej zarzuty nie pozwalają natomiast sądowi,
w związku z treścią art. 57 p.p.s.a., na kontrolę zaskarżonej interpretacji w zakresie stanowiska dotyczącego pytania numer 3 w kontekście gwarancyjnej funkcji interpretacji. Z tych względów sąd oddalił skargę w części dotyczącej stanowiska organu również w zakresie pytania numer 3.
Ponownie rozpoznając wniosek o udzielenie interpretacji organ powinien dokonać oceny stanowiska strony, przedstawionego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1
lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Punkt 2 sentencji wyroku uzasadnia art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania, na które składają się: wpis od skargi – 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł, w punkcie 3 sentencji wyroku sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw.
z art. 205 § 1 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego
w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687).
Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia w wysokości pięciokrotności stawki minimalnej. Przesłanki przyznania doradcy podatkowemu wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne, zostały uregulowane w § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Należą do nich przed wszystkim niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie sądu rodzaj sprawy nie wskazuje, że wymagał poświęcenia nadzwyczajnego nakładu pracy i czasu. Podniesiony przez pełnomocnika argument o skomplikowanym charakterze sprawy i związanym z tym nakładem pracy, nie mógł zostać uwzględniony. Wbrew twierdzeniom zawartym
w skardze sprawa nie ma wielowątkowego charakteru i nie dotyczy kilku stanów faktycznych, wymagających rozpatrywania jej w wielu stanach prawnych.