Kolegium znany jest z urzędu fakt podnoszenia przez A. K. zarzutów względem postępowania podziałowego. Jednakże kwestie związane z podziałem nieruchomości, nie mogą być przenoszone na grunt postępowania podatkowego.
W skardze do tut. Sądu A. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, stwierdzenia naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
I. rażące naruszenie art. 21 p.geod.kart. poprzez jego pozorne zastosowanie polegające na formalnym uznaniu związania danymi ewidencji gruntów i budynków przy jednoczesnym całkowitym pominięciu skutków prawnych wynikających z tych danych;
II. rażące naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z ich oceną prawną, brak logicznego powiązania między ustaleniami a rozstrzygnięciem;
III. naruszenie art. 194 o.p. poprzez odmowę nadania mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu (EGiB) przy jednoczesnym deklaratywnym uznaniu jego wiążącego charakteru;
IV. naruszenie art. 2 i art. 4 u.p.o.l. poprzez błędne określenie przedmiotu opodatkowania w sposób oderwany od rzeczywistego stanu faktycznego;
V. naruszenie art. 121 § 1 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia wewnętrznie sprzecznego.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ jednocześnie uznaje, że budynek znajduje się na dwóch działkach i rozstrzyga sprawę tak, jakby znajdował się na jednej nieruchomości. Tymczasem niedopuszczalne jest przyjęcie, że częściowe posadowienie budynku na działce sąsiedniej nie ma znaczenia podatkowego. Organ powołuje się na księgę wieczystą dotyczącą działki nr [...] pomijając fakt, że budynek fizycznie znajduje się także na działce nr [...], a podstawą opodatkowania są dane z ewidencji, nie zaś wyłącznie wpisy w księdze wieczystej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje "podziału budynku na części" przypisane do poszczególnych działek. W ewidencji jest to jeden obiekt, co zostało prawidłowo uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania.
W piśmie procesowym z 2 czerwca 2026 r. skarżący w całości podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Wyjaśnił, że nie domaga się zmian w ewidencji, lecz wskazuje na brak spójności między ustaleniami wynikającymi z ewidencji, a treścią rozstrzygnięcia organów podatkowych.
Na rozprawie 29 lipca 2026 r. skarżący oświadczył, że domaga się, aby w decyzji było jasno określone, że jego budynek posadowiony jest na dwóch działkach. Wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia prezydenta Miasta Kielce z 5 marca 2026 r. o posadowieniu opodatkowanego budynku. W decyzji organu I instancji jest odniesienie tylko do posadowienia budynku na działce nr [...], a winno być tez odnośnie działki nr [...]. Sąd postanowił przeprowadził dowód z przestawionego zaświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Według art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy powołanej wyżej uchwały Rady Miasta Kielce z dnia 29 sierpnia 2024 r., Nr V/105/2024, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
W kontekście zawartej w skardze argumentacji istotne znaczenie ma art. 21 ust. 1 p.geod.kart., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zagadnienie związania organów danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, było już przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyraził w nich stanowisko, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. II FPS 1/09). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. II FPS 2/13).
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest w istocie niesporny. Ani organ, ani skarżący nie kwestionuje, że budynek będący przedmiotem opodatkowania, tj. budynek mieszkalny nr ewid. [...] o powierzchni zabudowy 140 m² posadowiony jest na działce nr [...] i w części na działce nr [...]. Organ I instancji wyraźnie wskazał to w swojej decyzji z 30 stycznia 2026 r. Taki stan rzeczy wynika bowiem z ewidencji gruntów i budynków. Nie jest więc prawdą, jak stwierdził skarżący na rozprawie, że w decyzji organu I instancji jest odniesienie tylko do posadowienia budynku na działce nr [...]. Skarżący domagał się również nadania powyższej okoliczności bliżej nieokreślonego znaczenia podatkowego. W tym miejscu należy więc wyjaśnić, że jak wynika z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. grunty i budynki stanowią odrębny przedmiot opodatkowania. Poza sporem jest, że A. K. i D. K. są współwłaścicielami ww. budynku w całości. Budynek ten niewątpliwie jest związany z działką nr [...]. Organ trafnie wskazał, że ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje "podziału budynku na części" przypisane do poszczególnych działek. W ewidencji jest to jeden obiekt i jako taki organ zasadnie uwzględnił go przy ustalaniu podstawy opodatkowania.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.