Wyrok WSA z dnia 29 lipca 2026, sygn. I SA/Ke 234/26

Sygnatura: I SA/Ke 234/26
Data orzeczenia: 29 lipca 2026
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: os. fizyczna

Streszczenie

Spółka z o.o. prowadzi działalność produkcyjno-usługową, realizując kontrakty montażowe na terenie całej Polski. Pracownicy zatrudnieni na umowę o pracę są kierowani do pracy w zmiennych lokalizacjach na podstawie poleceń służbowych, często z dala od siedziby spółki i miejsca zamieszkania. Praca w terenie ma charakter powtarzalny, a okresy pobytu trwają zwykle kilka dni roboczych, bez dni wolnych. Spółka organizuje i finansuje noclegi wyłącznie w dniach faktycznego wykonywania pracy, w miejscach oddalonych od miejsca zamieszkania…

pracowników. Noclegi są organizowane centralnie, bez udziału pracowników w wyborze, a ich standard jest minimalny. Koszty są dokumentowane fakturami na spółkę i przypisywane do kontraktów. Spółka nie wypłaca diet ani innych świadczeń pieniężnych z tytułu wyjazdów, a noclegi nie są uznawane za podróż służbową. Spółka zapytała, czy zapewnienie i finansowanie noclegów pracownikom wykonującym pracę poza miejscem zamieszkania, na polecenie pracodawcy, stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a w konsekwencji czy na spółce jako płatniku ciążą obowiązki obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora KIS, uznając, że zapewnienie pracownikom noclegów w okolicznościach opisanych we wniosku nie stanowi dla nich przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT. Sąd stwierdził, że świadczenia te są ponoszone wyłącznie w interesie pracodawcy, który bez nich nie mógłby realizować kontraktów, a pracownicy nie uzyskują realnego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji na spółce nie ciążą obowiązki płatnika.

jeszcze 169 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2026 r. sprawy ze skargi E. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 3 kwietnia 2026 r. nr [...] stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko [...] Produkcja spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w D. (spółka) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że spółka jest polską spółką prawa handlowego, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka prowadzi działalność gospodarczą o charakterze produkcyjno-usługowym, polegającą w szczególności na realizacji kontraktów montażowych i usługowych na rzecz kontrahentów zlokalizowanych na terenie całej Polski. Charakter prowadzonej działalności wymaga wykonywania prac w wielu zmiennych lokalizacjach, często znacznie oddalonych zarówno od siedziby Spółki, jak i od miejsc zamieszkania pracowników. Spółka realizuje kontrakty zarówno przy wykorzystaniu własnych zasobów kadrowych, jak i – w zależności od skali i specyfiki zlecenia - przy współpracy z podwykonawcami. Przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie zasady dotyczące pracowników zatrudnionych przez Spółkę na podstawie umów

o pracę. Charakter pracy pracowników wymaga okresowego wykonywania obowiązków służbowych poza siedzibą Spółki oraz poza miejscem ich zamieszkania. Wykonywanie pracy w zmiennych lokalizacjach stanowi typowy i powtarzalny element obowiązków pracowniczych, a nie zdarzenie incydentalne. Pracownicy są kierowani do wykonywania obowiązków służbowych poza siedzibą Spółki na podstawie poleceń służbowych wydawanych przez kierownika jednostki lub osoby przez niego upoważnione. W związku z realizacją kontraktów w różnych lokalizacjach Spółka organizuje i finansuje pracownikom noclegi wyłącznie w dniach, w których pracownicy faktycznie wykonują obowiązki służbowe poza miejscem zamieszkania. Noclegi nie obejmują dni wolnych od pracy ani weekendów – w tych okresach pracownicy powracają do swoich miejsc zamieszkania. Okresy wykonywania pracy

w jednej lokalizacji mają zazwyczaj charakter krótkotrwały i obejmują kilka kolejnych dni roboczych, w zależności od specyfiki danego zlecenia. Zakwaterowanie nie ma charakteru stałego ani długoterminowego, a pracownicy nie są przypisywani do jednej lokalizacji na stałe. Noclegi nie są organizowane w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki, ani w miejscowościach stanowiących miejsce stałego zamieszkania pracowników. Zapewnienie noclegów nie jest uzależnione od stażu pracy, stanowiska ani innych kryteriów o charakterze osobistym i ma charakter wyłącznie organizacyjny. Zakwaterowanie organizowane jest centralnie przez Spółkę, bez udziału pracowników w wyborze miejsca noclegu, jego standardu ani okresu pobytu. Pracownicy nie mają możliwości rezygnacji z noclegu w zamian za ekwiwalent pieniężny ani otrzymania jakiejkolwiek rekompensaty finansowej. Nie występują również sytuacje dopłat ze strony pracowników do kosztów noclegów,

w tym z tytułu wyboru wyższego standardu zakwaterowania czy pokoju jednoosobowego. Standard noclegów ma charakter typowo pracowniczy i ogranicza się do minimum niezbędnego do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków umożliwiających prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych. Wybór miejsc noclegowych dokonywany jest wyłącznie z uwzględnieniem kryteriów ekonomicznych i organizacyjnych Spółki, takich jak bliskość miejsca wykonywania pracy, optymalizacja kosztów działalności, zapewnienie ciągłości robót oraz terminowej realizacji kontraktów. Noclegi nie mają charakteru rekreacyjnego ani konsumpcyjnego i nie służą zaspokajaniu prywatnych potrzeb mieszkaniowych pracowników. Koszty noclegów dokumentowane są fakturami wystawianymi na Spółkę. Wydatki te są przypisywane do poszczególnych zleceń lub kontraktów realizowanych przez Spółkę. Noclegi stanowią element kosztów działalności gospodarczej Spółki, ponoszonych w celu zapewnienia prawidłowej organizacji procesu pracy i wykonania zobowiązań wobec kontrahentów. W związku

z wykonywaniem pracy w zmiennych lokalizacjach, wynikających z charakteru działalności Spółki oraz postanowień umów o pracę, pracownicy realizują obowiązki służbowe poza siedzibą Spółki. W tych okolicznościach Spółka nie wypłaca diet ani innych świadczeń pieniężnych z tego tytułu, zapewniając wyłącznie noclegi jako element organizacji procesu pracy, nieobejmujące świadczeń dodatkowych. Zapewnienie noclegów stanowi element niezbędny dla prawidłowej realizacji kontraktów Spółki. Brak organizacji zakwaterowania uniemożliwiałby wykonywanie pracy w odległych lokalizacjach, co mogłoby negatywnie wpływać na terminowość

i ciągłość realizowanych zleceń oraz na zdolność Spółki do wykonywania zobowiązań umownych. Pracownicy objęci wnioskiem są zatrudnieni na podstawie umów o pracę, w których jako miejsce wykonywania pracy wskazany jest adres siedziby Spółki, a jednocześnie przewidziano wykonywanie pracy w miejscach realizacji prac montażowych na terenie kraju - zgodnie z bieżącymi potrzebami operacyjnymi Spółki. W praktyce wykonywanie pracy w zmiennych lokalizacjach stanowi typowy i powtarzalny element obowiązków wynikających ze stosunku pracy, realizowany na podstawie poleceń służbowych w ramach bieżącej organizacji pracy. Okresy pracy w danej lokalizacji mają z reguły charakter krótkotrwały (kilka kolejnych dni roboczych), a noclegi nie obejmują dni wolnych ani weekendów – w tych okresach pracownicy powracają do swoich miejsc zamieszkania. Skierowanie do wykonywania pracy w danej lokalizacji następuje każdorazowo na podstawie polecenia służbowego pracodawcy i nie pozostaje w sferze swobodnej decyzji pracownika. Finansowanie kosztów noclegów nie wiąże się z realizacją obowiązków w ramach podróży służbowej w rozumieniu art. 77? ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

W związku z powyższym spółka zapytała czy w przedstawionym stanie faktycznym zapewnienie i finansowanie przez spółkę noclegów pracownikom wykonującym - na polecenie pracodawcy - pracę poza miejscem zamieszkania,

w związku z realizacją obowiązków służbowych, stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy

z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji rodzi po stronie Spółki - jako płatnika - obowiązek obliczenia, poboru

i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 tej ustawy?

W ocenie spółki zapewnienie i finansowanie noclegów pracownikom wykonującym - na polecenie pracodawcy - pracę poza miejscem zamieszkania,

w związku z realizacją obowiązków służbowych, nie stanowi dla tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy

z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f.").

W konsekwencji, po stronie Wnioskodawcy - jako pracodawcy i płatnika - nie powstaje obowiązek obliczenia, poboru ani odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o którym mowa w art. 32 ustawy o PIT. Zapewnienie noclegów następuje wyłącznie w interesie pracodawcy i stanowi element organizacji procesu pracy, niezbędny do prawidłowej i terminowej realizacji kontraktów zawartych przez Spółkę. Świadczenie to ma charakter ściśle służbowy

i organizacyjny, a jego celem jest umożliwienie wykonywania obowiązków pracowniczych w lokalizacjach oddalonych od miejsc zamieszkania pracowników. Pracownicy korzystają z zapewnianych noclegów wyłącznie w związku

z wykonywaniem obowiązków służbowych i nie mają swobody w decydowaniu

o sposobie ich wykorzystania. Nie przysługuje im możliwość rezygnacji z noclegu

w zamian za jakiekolwiek świadczenie pieniężne ani uzyskania z tego tytułu innej formy korzyści finansowej. Zakwaterowanie jest udostępniane jedynie w dniach faktycznego wykonywania pracy i ma charakter ściśle służbowy, nie obejmuje dni wolnych ani weekendów oraz nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb mieszkaniowych pracowników. W opisanym stanie faktycznym finansowanie noclegów nie stanowi elementu wynagrodzenia pracowników ani świadczenia

o charakterze osobistym, lecz jest kosztem ponoszonym przez Wnioskodawcę w celu zapewnienia prawidłowej organizacji pracy. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, że po stronie pracowników powstaje przychód podatkowy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a tym samym brak jest podstaw do stosowania art. 32 tej ustawy. Skarżąca wskazała na art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. zawierający m.in. definicję przychodów ze stosunku pracy oraz art. 11 ust. 1 tej ustawy, który definiuje pojęcie przychodu w sensie podatkowym. Na potwierdzenie swojego stanowiska spółka wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13, w którym dokonano wykładni art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. i określono przesłanki uznania danego świadczenia za przychód ze stosunki pracy: dobrowolność po stronie pracownika, świadczenie musi być spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy, korzyść musi być indywidualna, wymierna i przypisana konkretnemu pracownikowi.

W przypadku spółki korzystanie przez pracowników z noclegów nie ma charakteru dobrowolnego. Nie jest spełniona też druga z przesłanek testu sformułowanego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13, tj. realizacja świadczenia w interesie pracownika. Zapewniane pracownikom noclegi nie prowadzą do powstania po ich stronie realnego, indywidualnego

i wymiernego przysporzenia majątkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, interpretowanego zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13. W konsekwencji po stronie pracowników nie dochodzi ani do zwiększenia aktywów, ani do uniknięcia wydatku

o charakterze osobistym, który musieliby ponieść niezależnie od wykonywania pracy na rzecz Spółki. Zapewnienie noclegu stanowi wyłącznie warunek organizacyjny wykonywania obowiązków służbowych w określonej lokalizacji.

Na potwierdzenie swojego stanowiska spółka wskazała na aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych. Spółka podniosła też, że przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ukształtowanej po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13.

W konsekwencji po stronie pracowników nie dochodzi do powstania realnego, indywidualnego przysporzenia majątkowego, rozumianego jako powiększenie aktywów albo uniknięcie wydatku o charakterze osobistym, a tym samym nie występują obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 u.p.d.o.f., w zakresie obliczenia, poboru oraz odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości zapewnianych noclegów.

Uznając stanowisko spółki za nieprawidłowe organ wskazał na art. 8 Ordynacji podatkowej – definicja płatnika, zasadę powszechności opodatkowania, art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. – definicja przychodów. Organ podniósł, że jednocześnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Organ wskazał też na art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. zawierający definicję przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy. Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika

z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu.

Organ wskazał na art. 12 ust. 2, ust. 3, art. 11 ust. 2 i ust. 2a. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy

o podatku dochodowym od osób prawnych. Kwestia rozumienia pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń" - w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13.

Organ wskazał na wyroki sądów administracyjnych, zgodnie z którymi zapewnienie przez pracodawcę bezpłatnego zakwaterowania pracownikowi mobilnemu, który z uwagi na zakres i charakter wykonywania pracy nie może

w danym dniu wrócić do domu (stałego lub czasowego miejsca pobytu), nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, w ocenie sądów, wypełnienie przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań pracodawcy. W konsekwencji, rozciąganie powyższych ustaleń na wszystkie kategorie podatników, ewentualnie wszystkie sytuacje, w których pracodawca zapewnia pracownikowi zakwaterowanie (nocleg), jest nie tylko nieuzasadnione, ale wręcz nieuprawnione. Dotyczy to między innymi zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania pracownikom, którzy - za ich zgodą – wykonują swoje obowiązki pracownicze w miejscu ściśle określonym

w umowie o pracę.

W ocenie organu wykonywania pracy na poszczególnych miejscach prowadzenia prac montażowych nie można utożsamiać ani z podróżą służbową ani

z pracą mobilną. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych za pracownika mobilnego uważa się pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się (podróży), dla którego podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Nie sposób zatem

w odniesieniu do pracowników spółki wykonujących taki rodzaj pracy jak przedstawiony we wniosku zastosować analogiczne rozwiązania jak dla pracowników mobilnych i uznać, że zapewnienie bezpłatnego zakwaterowania pracownikom leży wyłącznie w interesie pracodawcy oraz służy wyłącznie realizacji obowiązku pracowniczego, tak jak ma to miejsce w przypadku pracowników mobilnych. Jednocześnie, w takim przypadku, powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zrekompensowania pracownikom wydatków, tak jak ma to miejsce w przypadku podróży służbowej zgodnie

z art. 775 k.p.

W ocenie organu w sytuacji, gdy pracodawca - mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy - zapewni pracownikowi nocleg, to wartość tego świadczenia będzie stanowić dla pracownika przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenia te będą związane z wykonywaniem zadań służbowych w miejscu pracy, tj. w miejscu pracy przyjętym i zaakceptowanym przez pracownika, co z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji braku tego świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść przedmiotowy wydatek. Zatem przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę będzie leżeć w interesie pracownika, gdyż będzie równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku na zakwaterowanie, jaki musiałby ponieść dla wykonania obowiązków służbowych zgodnie z postanowieniami umowy, którą zawarł z pracodawcą. Z tych też względów, uznać należy, że przyjęcie przez pracownika świadczeń będzie następować za zgodą pracownika oraz przyniesie mu wymierną korzyść majątkową (w omawianym przypadku korzyść będzie polegać na uniknięciu wydatku). Tym samym spełniony będzie warunek dobrowolności świadczeń oraz jego udzielenia w interesie pracownika. Jednocześnie ww. korzyść będzie przypisana indywidualnie do pracownika.

Organ wskazał przy tym, że świadczenie dotyczące zapewnienia Pracownikom zakwaterowania może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., po spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.

W konsekwencji jako płatnik spółka będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy, od ww. dochodów ze stosunku pracy, z uwzględnieniem ww. zwolnienia przedmiotowego.

Na powyższą interpretację indywidualną spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w K.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie:

- art. 11, art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zapewnienie pracownikom delegowanym zakwaterowania (noclegów) przez pracodawcę generuje po ich stronie przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu;

- art. 121 § 1 wzw. 2 art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący swojego stanowiska co do oceny prawnej opisanego zdarzenia, a także pominięcie w wydanej interpretacji indywidualnej najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego niepowstania po stronie pracownika przychodu z tytułu zapewnienia noclegu podczas wykonywania obowiązków pracowniczych, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.

W uzasadnieniu spółka wskazała m.in., że na stronie 14 Organ przytacza różne orzeczenia, jednak jak wskazano już wcześniej orzecznictwo powołane przez Organ nie nawiązuje do aktualnej linii orzeczniczej, gdzie podkreśla się, iż istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie w czyim interesie wydatki związane z zakwaterowaniem, czy transportem pracowników są ponoszone. Odpowiedź na to pytanie jest z kolei jedna. Wydatki ponoszone są w interesie pracodawcy. Bez ich zrealizowania pracodawca nie mógłby wykonać zlecenia i uzyskać przychodu. Co istotne w sprawie ww. orzeczenia zostały wydane przed wyrokiem TK z 8 lipca 2014r. (sygn. akt K 7/13); tymczasem TK wyraźnie wykazał, że nie wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści stanowią przychód podatkowy. Co równie ważne orzeczenie te wydane zostały przed nowelizacją Dyrektywy 96/71/WE wprowadzoną Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług z dnia 28 czerwca 2018 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 173, str. 16). Przedmiotowa nowelizacja w sposób zasadniczy zmieniła brzmienie art. 3 dotyczącego warunków zatrudnienia pracowników delegowanych (o czym niżej). Zmiany weszły w życie

29 lipca 2018 r. Co prawda dyrektywa odnosi się do pracowników delegowanych do innego kraju, ale brak jest logicznych argumentów przemawiających za tym, żeby

w przypadku podróży krajowych obowiązywały inne zasady.

Organ powołał się na wyrok TK z 8 lipca 2014r. (sygn. akt K 7/13), przy czym, w ocenie skarżącej, cytując ten wyrok doszedł do innych wniosków, niż z niego płynące. Przykładowo TK stwierdził, że istnieją świadczenia, które "gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy, służą jej organizacji i-generalnie-umożliwiają prawidłowe wykona nie pracy. Oczywiście, korzysta z nich pracownik, ale tylko

w ścisłym związku z wykonywaną pracą. Spełnianie wskazanych świadczeń na rzecz pracowników leży przede wszystkim w interesie pracodawcy, który - bez poczynienia wymaganych przez przepisy (przede wszystkim b.h.p.) wydatków - nie mógłby zorganizować produkcji, czy szerzej - własnej działalności gospodarczej. Natomiast dla pracownika, jako osoby fizycznej - podatnika podatku dochodowego, poza relacją pracowniczą, nie powstaje tu przysporzenie. Korzyść ze świadczeń spełnianych na jego rzecz nie jest przez niego wynoszona na zewnątrz stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania". Opis ten idealnie pasuje do zakwaterowania podczas montaży. Bez ponoszenia kosztów noclegu Skarżąca nie mogłaby prowadzić własnej działalności gospodarczej. U pracownika zaś - poza relacją pracowniczą - nie powstaje z tego tytułu przysporzenie majątkowe. Pracownik nie jest bogatszy, gdy przenocuje na koszt pracodawcy. Nie unika także wydatku

w życiu prywatnym, gdyż nie można uniknąć wydatku, którego by się nie poniosło, gdyby nie wysłanie w podróż przez pracodawcę. To pracodawca był bowiem siłą sprawczą wyjazdu, i to jego decyzja spowodowała, że pracownik udał się w podróż. Co ciekawe odnosząc się do wyroku TK Organ przyznał, że jednak "nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu" (dół strony 13), jednak do tej kategorii nie zaliczył kosztów zakwaterowania. Organ przedstawił kilka wyroków NSA, które stwierdzają, że jeżeli pracownik korzysta z danego świadczenia dobrowolnie, to wartość świadczenia jest jego przychodem. "Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinne; - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie". Jak wskazano wyżej orzecznictwo to wykształciło się przed wydaniem wyroku przez TK oraz wspomnianą wyżej zmianą prawa unijnego. Jak to jednak zostało wyżej przedstawione - pracownik wcale nie korzysta ze świadczenia

w pełni dobrowolnie. Jeżeli nie pojedzie, nie wykona pracy i będzie nie przydatny dla Skarżącej. Nocleg dla pracownika delegowanego na montaż jest świadczeniem koniecznym, które umożliwia pracodawcy delegującemu wykonanie pracy, czyli zapewnia możliwość uzyskania przez pracodawcę przychodu.

Nie można się zatem zgodzić z Organem, że nocleg jest w interesie pracownika, a nie pracodawcy. To pracodawca realizuje zlecenia i potrzebuje ludzi (pracowników), którzy je wykonają. Aby mogło to nastąpić pracodawca z reguły będzie musiał zagwarantować swoim pracownikom nocleg - bez zakwaterowania pracownicy mogą nie chcieć jechać. W efekcie, zapewnienie noclegu jest przede wszystkim w interesie pracodawcy, a nie pracownika. To pracodawca, który realizuje zlecenia i działa w tym zakresie w sposób stały potrzebuje sprawnej obsługi logistycznej, a tym samym w przypadku zleceń kilkudniowych noclegów dla swoich pracowników. W efekcie wbrew opinii Organu potwierdza to tezę, że noclegi są przede wszystkim w interesie pracodawcy. Taka konstatacja płynie również z wielu wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stwierdzenie, że w przypadku wyjazdów w kraju sytuacja jest inna prowadziłoby do tego, nocleg przed granicą byłby przychodem, a nocleg poza granicami kraju już nie. Tymczasem w przypadku delegowania za granicę zastosowanie ma art. 3 ust. 7 Dyrektywy 96/71/WE. Skoro regulacje unijne wskazują na to, że nie można w takiej sytuacji wliczać do wynagrodzenia kosztów transportu, jak również zakwaterowania, to nie można też na gruncie prawa podatkowego przyjmować, że świadczenia te będą stanowiły przychód pracownika i powodowały powstanie obowiązków u pracodawcy jako płatnika. Organ pominął natomiast unijne regulacje i regulacje krajowe odnoszące się do pracowników delegowanych. Wedle prawa polskiego (art. 3 pkt 5 ustawy o delegowaniu) pracodawca delegujący to pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP. Wg art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 3

i ust. 5 ustawy o delegowaniu, pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest zobowiązany do zapewnienie pracownikowi odpowiednich warunków zatrudnienia, w tym wynagrodzenia, do którego nie wlicza się zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w związku z delegowaniem, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał na stanowisko Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, jakie wyraziło

w ramach konsultacji przedmiotowego zagadnienia. Z zaprezentowanej opinii resortu właściwego w zakresie przepisów szeroko pojętego prawa pracy wynika, że ani unijne dyrektywy, ani przepisy polskiego prawa pracy, w tym przepisy ustawy

z 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług, nie nakładają na pracodawcę obowiązku zapewniania (finansowania) pracownikom delegowanym zakwaterowania i transportu do nowego miejsca pracy. Przepisy unijne natomiast uzależniają taki ewentualny obowiązek pracodawcy (do finansowania wydatków za transport i zakwaterowanie) od tego, czy taki obowiązek jest już przewidziany przez prawo krajowe. Zatem ten obowiązek nie dotyczy przypadku Polski. Analiza przeważającej obecnie linii orzeczniczej sądów administracyjnych wskazuje, że składy orzekające nie dostrzegają, iż obowiązujące przepisy nie obligują pracodawcy do finansowania omawianych świadczeń pracownikom oddelegowanym, przeciwnie uważają, że taki obowiązek istnieje. W ocenie Organu, zmiana stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec otrzymywanych od pracodawcy przez pracownika oddelegowanego świadczeń w postaci transportu

i zakwaterowania dokonana na gruncie ustawy PIT ma swoje źródło w błędnej wykładni przepisów unijnych dyrektyw w kontekście polskiej ustawy z 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.

Sąd, orzekając w granicach zarzutów postawionych w skardze stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że zapewnienie zakwaterowania pracownikom (delegowanym) przez Skarżącą stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z powołaną regulacją za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 243/21, II FSK 270/21, II FSK 1246/21 oraz z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 1332/21. W tym ostatnim wyroku NSA (odwołując się do tez wynikających z ww. wcześniejszych wyroków) wskazał, że należy mieć na uwadze specyfikę świadczenia pracy przez pracowników oddelegowanych do jej wykonywania w innych państwach Unii Europejskiej. Szczególne unormowania w tym zakresie zawarte są w dyrektywie 96/71 oraz

w ustawie z dnia 10.06.2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 1140 ze zm.). W ustawie tej zawarto legalne definicje: pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP (art. 3 pkt 5), którym jest pracodawca mający siedzibę lub stałe miejsce wykonywania działalności na terytorium RP (a także agencja pracy tymczasowej), kierujący tymczasowo pracownika do innego państwa w związku z realizacją umowy zawartej z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium tego państwa oraz definicję pracownika delegowanego z terytorium RP (art. 3 pkt 7), którym jest pracownik wykonujący pracę na terytorium RP, tymczasowo delegowany przez pracodawcę do pracy na terytorium innego państwa. Ponadto w ustawie tej przewidziano, że do wynagrodzenia za pracę pracowników delegowanych wlicza się dodatek z tytułu delegowania w części,

w której nie stanowi zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w związku

z delegowaniem, takich, jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. Z kolei

w dyrektywie 96/71 po zmianach obowiązujących od dnia 29.07.2018 r. zawarto wymóg zapewniania przez Państwa Członkowskie, by przedsiębiorstwa gwarantowały pracownikom delegowanym warunki zatrudnienia obejmujące – między innymi – dodatki lub zwrot wydatków na koszty podróży, wyżywienie

i zakwaterowanie. Przede wszystkim jednak w art. 3 ust. 7 dyrektywy 96/71 przewidziano, że dodatki z tytułu delegowania uznaje się za część wynagrodzenia – chyba, że są wypłacane jako zwrot wydatków faktycznie poniesionych w związku

z delegowaniem, takich, jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. Prowadzi to do wniosku, że zarówno wartość świadczeń rzeczowych dla pracodawców, jak

i ewentualnie dokonywany zwrot wydatków czynionych samodzielnie przez pracowników delegowanych z tytułu zatrudnienia w innym Państwie Członkowskim

w zakresie kosztów podróży, wyżywienia i zakwaterowania, nie jest uważany za część wynagrodzenia. Wszelkie wydatki tego typu nie stanowią wobec tego przysporzenia pracowników i obciążają w całości pracodawcę delegującego pracownika.

Rozważania te doprowadziły do sformułowania przez Naczelny Sąd Administracyjny tez, że zapewnienie pracownikom delegowanym usług zakwaterowania i podróży leży wyłącznie w interesie pracodawcy delegującego ich

z terytorium Polski do innego państwa Unii Europejskiej, a nie pracowników delegowanych. Skoro regulacje unijne wskazują na to, że nie można w takiej sytuacji wliczać do wynagrodzenia kosztów transportu, jak również zakwaterowania, to nie można też na gruncie prawa podatkowego przyjmować, że świadczenia te będą stanowiły przychód pracownika i powodowały powstanie obowiązków u pracodawcy jako płatnika. Skoro zatem wydatki na zorganizowanie pobytu za granicą delegowanego pracownika czynione są w interesie pracodawcy, nie mogą stanowić majątkowego przysporzenia pracownika, zwłaszcza, że nie zarządza on i nie rozporządza tymi świadczeniami; nie mogą więc być także traktowane jako nieodpłatne świadczenia ze stosunku pracy, stanowiące dla pracowników delegowanych przychód podatkowy.

Zauważyć w tym miejscu należy, że wprawdzie poczynione wyżej rozważania dotyczą stricte delegowania pracowników do innego państwa Unii Europejskiej, jednakże w ww. wyroku NSA z 1 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1246/21 –

w odniesieniu do oddelegowywania pracowników w "różnych lokalizacjach geograficznych na całym świecie, głównie poza terenem Rzeczypospolitej Polski,

a na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej" – powołując się m.in. na zasadę równego traktowania NSA za zasadne uznał jednakowe traktowanie pracowników delegowanych za granicę, w tym także poza UE. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w tym względzie na to, że "mając na uwadze charakter wykonywanych przez pracowników Spółki obowiązków, które także w przypadku delegowania poza UE, niczym nie różnią się od tych wykonywanych na terenie innych państw członkowskich, przyjąć należy, że również w takich przypadkach nie będzie podstawy do przyjęcia, iż uzyskują oni nieodpłatne świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f. Trudno byłoby bowiem znaleźć racjonalne powody, dla których ten sam pracownik przez część miesiąca, czy nawet roku podatkowego, miałby uzyskiwać nieodpłatne świadczenia z tytułu zapewnianego przez pracodawcę zakwaterowania, a przez część nie. Jedynym kryterium różnicującym byłoby miejsce delegowania – a mianowicie świadczenie pracy

w innym Państwie Członkowskim UE. To zaś prowadziłoby do pośredniej dyskryminacji pracowników w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych z tytułu wykonywania pracy delegowanej w zależności od miejsca jej wykonywania. Tego rodzaju sytuacja byłaby niezgodna ze standardami demokratycznego państwa prawnego wywodzonego z art. 2 Konstytucji RP. Dyskryminacja to nierówne traktowanie, prawnie nieusprawiedliwione i nieuzasadnione obiektywnymi przyczynami, a wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną

w równym stopniu powinny być traktowane równo. Z punktu widzenia pracownika trudno przyjąć, aby to samo świadczenie w postaci kosztów podróży raz miało dla niego charakter nieodpłatnego świadczenia, a innym razem nie. Tym samym

w realiach rozpatrywanej sprawy wszystkie świadczenia związane z ponoszeniem przez Spółkę kosztów transportu pracowników należy uznać za ponoszone

w interesie pracodawcy. Wobec tego nie rodzą one w ogóle obowiązku podatkowego z tytułu niedopłatnych świadczeń po stronie pracowników."

Zdaniem sądu nie ma również powodów, ażeby z punktu widzenia zasady równości w inny sposób (gorzej) traktować (delegowanych) pracowników, którym zapewniane jest zakwaterowanie z dala od miejsca zamieszkania – na terytorium RP (w sytuacji, gdy odległość od miejsca zamieszkania pracownika w istocie wymusza konieczność zapewnienia pracownikowi zakwaterowania), od pracowników, którym zapewniane jest zakwaterowanie z dala od miejsca zamieszkania – poza granicami RP, czy to w UE, czy też poza nią. Kryterium prawnie relewantnym jest w tym przypadku zapewnienie pracownikowi zakwaterowania przez pracodawcę z dala od miejsca zamieszkania. Nie powinno mieć przy tym znaczenia to, czy zakwaterowanie jest w kraju, czy poza krajem. Nie tylko w zależności od tego jaka jest odległość (ew. czas dojazdu/dolotu) między miejscem zamieszkania a miejscem świadczenia pracy odległość (ew. czas dojazdu/dolotu) między miejscem zakwaterowania za granicą (czy to w Unii, czy poza nią) a miejscem zamieszkania może w konkretnym przypadku być mniejsza niż odległość (ew. czas dojazdu/dolotu) między miejscami zakwaterowania za granicą i w Kraju.

Bez znaczenia dla rekonstrukcji normy prawnej wynikającej z przepisów unijnych oraz krajowych unormowań jest także art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., zgodnie z którym wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł. Niezależnie od tej regulacji, limitującej zwolnienie od podatku kosztów zakwaterowania wyłącznie do kwoty 500 zł miesięcznie, przyjąć należy, że poniesione przez pracodawcę delegującego pracownika w ramach świadczenia usług do innego miasta koszty zakwaterowania, nie stanowią w ogóle przychodu określanego jako wartość innych nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. po stronie pracownika.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2026 r. sygn. akt II FSK 916/25 wskazał, że zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze. zm.), dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Zgodnie z tym przepisem, dyrektywy są jednym ze źródeł prawa unijnego. Są aktem prawny pochodnym w stosunku do prawa pierwotnego, który stanowią regulacje traktatowe, jak i tzw. zasady ogólne prawa. Normy dyrektyw wymagają wprowadzenia (implementowania, transpozycji) do prawa krajowego zagadnień będących przedmiotem dyrektywy w wyznaczonych terminach. Dyrektywy, jako akty prawne kierowane do Państw Członkowskich, nie mogą ze swej istoty być natomiast bezpośrednim źródłem uprawnień lub obowiązków jednostki. Podkreślenia wymaga, że wyróżnia się dwie kategorie relacji wynikających z dyrektyw, które mogą dotyczyć płaszczyzny horyzontalnej (pomiędzy podmiotami równorzędnymi - najczęściej dotyczą obrotu cywilnoprawnego), jak i relacji wertykalnych (czyli takie, w których uczestniczy podmiot będący emanacją państwa). W sytuacji, kiedy Państwo Członkowskie dokona implementacji postanowień dyrektywy poprzez wydanie stosownego aktu prawnego, prawa i obowiązki jednostek będą wynikać z norm prawa krajowego. W przypadku natomiast braku implementacji norm dyrektywy do porządku prawnego danego państwa jednostki mogą w stosunkach wertykalnych

(tj. w relacjach jednostka - państwo), powołać się przed organami i sądami państw członkowskich na dyrektywy, jako źródło swoich praw, w sytuacji, gdy dyrektywy te uzyskają status bezpośrednio skutecznych. Warunki, w jakich można dopuścić bezpośredni skutek dyrektyw, sprecyzowało orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. I tak, aby uznać uregulowania dyrektywy za bezpośrednio skuteczne w relacjach wertykalnych, przepisy danej dyrektywy muszą być w swej treści jasne, precyzyjne

i bezwarunkowe, z jej norm wynikać winny prawa jednostki wobec państwa (obowiązki państwa), ponadto upłynął już termin implementacji, albo implementacja jest nieprawidłowa. Przy czym należy zauważyć, że jasna i precyzyjna w swym brzmieniu treść postanowień dyrektywy oznacza także sytuacje, w których treść ta umożliwia jednoznaczną wykładnię analizowanego przepisu (por. np. wyroki TSUE

w sprawach: [...], sygn. 41/74; [...], sygn. C-8/81; [...], sygn. C-62/00; [...], sygn.

C-62/93, publ. https://curia.europa.eu). Z wyroków tych, jak i z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że możliwość powołania się na bezpośredni skutek przepisu dyrektywy jest prawem podmiotu, któremu ta dyrektywa przyznaje bezpośrednio uprawnienie, niemożliwe do zrealizowania z winy państwa członkowskiego UE, a państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy niewdrożonej lub nieprawidłowo wdrożonej dyrektywy przeciwko jednostkom

(por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 lutego 2017 r.

sygn. akt I GSK 1965/15 oraz z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt II FSK 235/20).

Powyższe oznacza, że spółka była uprawiona do powoływania się na zapisy dyrektyw unijnych i wynikające z nich konsekwencje dotyczące charakteryzowania świadczeń ponoszonych przez nią na rzecz pracowników, które nie mogą zostać zakwalifikowane jako nieodpłatne świadczenia osób fizycznych będących pracownikami w rozumieniu ustawy podatkowej.

Z wskazanych zatem powyżej przyczyn świadczenia na rzecz pracowników delegowanych do pracy w innym mieście na terenie całej Polski nie mogą zostać uznane za jakikolwiek element wynagrodzenia tak w rozumieniu przepisów prawa pracy, jak i w konsekwencji zapisu wynikającego z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie stanowią one bowiem nieodpłatnych świadczeń, skoro obciążają

w całości pracodawców. W konsekwencji, na podmiocie dokonującym świadczeń

z ww. tytułu (pracodawcy) nie ciążą obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f.

Rozpatrując ponownie wniosek o wydanie interpretacji organ dokona oceny zaprezentowanego we wniosku stanowiska skarżącej z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania

(pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się wpis od skargi sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.

jeszcze 3956 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo