W świetle przedstawianych okoliczności faktycznych i prawnych, zdaniem Kolegium brak jest podstaw do zastosowania w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości stawek właściwych dla gruntów pozostałych. Tym samym prawidłowo w warunkach rozpatrywanej sprawy przyjęto, że sporny grunt stanowi grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie najwyższych stawek.
Na decyzję Kolegium z 14 maja 2026 r. spółka wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zarzuciła:
1. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że sporna nieruchomość automatycznie stanowi grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo że organ nie wykazał rzeczywistego, konkretnego, aktualnego i obiektywnego związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą;
2. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez utożsamienie potencjalnej, przyszłej i warunkowej możliwości wykorzystania nieruchomości z aktualnym związkiem gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej;
3. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez objęcie najwyższą stawką całej powierzchni gruntu, bez zbadania, jaka część nieruchomości jest faktycznie możliwa do aktualnego wykorzystania, a jaka część pozostaje zdegradowana, zajęta przez hałdę naturalnego materiału skalnego (pokopalniany produkt uboczny powstały przy wydobyciu rudy żelaza) i wymaga wcześniejszych prac technicznych lub rekultywacyjnych:
4. naruszenie standardu wynikającego z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, przez zastosowanie automatyzmu polegającego na przyjęciu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o zastosowaniu najwyższej stawki podatku od nieruchomości;
5. naruszenie § 1 ust. 1 lit. c uchwały nr VIII/81/2024 Rady Miejskiej w Stąporkowie z dnia 28 listopada 2024 r, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że kategoria gruntów pozostałych nie może mieć zastosowania do nieruchomości posiadanej przez przedsiębiorcę, mimo że uchwała nie przewiduje takiego wyłączenia;
6. naruszenie § 1 ust. 1 lit. a i c uchwały nr VIII/81/2024 Rady Miejskiej w Stąporkowie przez faktyczne dopisanie do uchwały ograniczenia, którego rada gminy nie ustanowiła, tj. jakoby "grunty pozostałe" nie mogły obejmować gruntów posiadanych przez osoby prawne albo przedsiębiorców;
7. naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak ustalenia, jaka część nieruchomości była w analizowanym okresie realnie możliwa do wykorzystania, a jaka część była faktycznie wyłączona z użycia z powodu istniejącej hałdy, zdewastowania terenu, braku przygotowania gruntu i konieczności wykonania prac technicznych lub rekultywacyjnych;
8. naruszenie art 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym okoliczności dotyczących stanu nieruchomości, charakteru hałdy, potrzeby wykonania prac przygotowawczych, kosztów rekultywacji, możliwości technicznego wykorzystania gruntu oraz ekonomicznej zasadności wykorzystania gruntu;
9. naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na wyprowadzeniu z samego statusu podatnika wniosku o gospodarczym charakterze całego gruntu, bez oceny jego rzeczywistego stanu i faktycznej przydatności;
10. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niewystarczające uzasadnienie decyzji, w szczególności brak przekonującego wyjaśnienia, dlaczego nieruchomość nie mogła zostać zakwalifikowana jako "grunt pozostały" w rozumieniu uchwały rady gminy, a także dlaczego najwyższą stawką objęto całość powierzchni, bez ustalenia faktycznego zakresu terenu zdegradowanego i przydatnego do użycia;
11. naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady proporcjonalności przez przyjęcie nadmiernie fiskalnej, automatycznej i gospodarczo nieracjonalnej władni, prowadzącej do zastosowania najwyższej stawki podatku od nieruchomości wobec całego terenu, którego rzeczywisty, aktualny i obiektywny związek z działalnością gospodarczą nie został przez organ wykazany;
12. naruszenie art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez dowolne niewystarczająco uzasadnione przyjęcie, że samo ujęcie nieruchomości w ewidencji środków trwałych przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu, mimo że grunty nie podlegają amortyzacji, skarżąca nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ani umorzeniowych od tej nieruchomości i nie zalicza takich odpisów do kosztów podatkowych;
13. naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez zastąpienie konkretnych ustaleń faktycznych domniemaniem, że profesjonalny podmiot nabywający grunt musiał nabyć go w celu prowadzenia na nim działalności gospodarczej, podczas gdy nieruchomość została przyjęta w ramach ugodowego rozliczenia długu kontrahenta biznesowego, jako składnik majątkowy spółki, a nie jako przygotowany teren operacyjny lub inwestycyjny przeznaczony do bieżącego wykorzystania gospodarczego;
14. naruszenie zasady ścisłej wykładni przepisów prawa podatkowego, wynikającej z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, przez rozszerzającą interpretację przesłanki związania gruntu z działalnością gospodarczą na niekorzyść podatnika.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd w składzie orzekającym nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w Kielcach z
14 maja 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Stąporkowa z 12 lutego 2026r. w sprawie określenia dla F. Sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2025 r. z nieruchomości położonej w obrębie wsi S., gm. Stąporków za okres od 1 czerwca 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w kwocie 49.980 zł od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Spór dotyczy prawidłowości opodatkowania działki gruntu będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej, położonej w obrębie wsi S., gm. Stąporków, nr [...] o powierzchni 9,52 ha, opis użytku – tereny różne (Tr).
Analiza skargi oraz podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że kwestionowany jest zarówno sposób prowadzenia postępowania podatkowego jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego.
W kontekście uchybienia wymienionym przepisom postępowania skarżąca uwypukla zaniechania organu w postępowaniu dowodowym polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i braku ustaleń dotyczących stanu opodatkowanej nieruchomości, możliwości technicznego wykorzystania gruntu, ekonomicznej zasadności wykorzystania gruntu oraz zakresu prac koniecznych do wykonania i kosztów jakie się z nimi wiążą (w tym kosztów rekultywacji).
Naruszenie przepisów prawa materialnego skarżąca upatruje natomiast przede wszystkim w niedopuszczalnym automatyzmie zakwalifikowania działki jako związanej z działalnością gospodarczą spółki oraz przyjęciu jako wystarczającego do opodatkowania gruntu najwyższą stawką, samego faktu jego posiadania przez przedsiębiorcę.
Zdaniem sądu podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów proceduralnych i stwierdza, że organy przeprowadziły postępowanie podatkowe w prawidłowy i kompletny sposób. Zebrały pełny materiał dowodowy w sprawie, co pozwoliło na poczynienie wszelkich koniecznych do rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości kwestii.
Organ odwoławczy ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego bez naruszenia art. 191 O.p., stanowiącego, że organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego.
W realiach kontrolowanej sprawy organy podatkowe nie miały obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie okoliczności faktycznego wykorzystywania spornej działki przez spółkę, czyli okoliczności zajęcia jej na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie były też obowiązane ustalać bieżącego stanu działki, w kontekście możliwości częściowego jej wykorzystania, skoro dowodów na wyłączenie z użytkowania nie dostarczyła sama skarżąca.
Zauważenia wymaga, że zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków sporna działka gruntu, będąca w użytkowaniu wieczystym skarżącej, położona jest w obrębie wsi S., gm. Stąporków, jej numer to [...], powierzchnia - 9,52 ha, natomiast opis (oznaczenie) użytku to – tereny różne (Tr). Taka klasyfikacja działki nie wskazuje sama w sobie na brak możliwości gospodarczego jej wykorzystania.
Skarżąca w piśmie z dnia 31 grudnia 2025 r. podnosiła, że sporny grunt stanowi nieużytek – jest terenem surowym, nieuzbrojonym, nieutwardzonym, bez infrastruktury technicznej. Jednakże w ewidencji gruntów i budynków omawiana działka nie jest sklasyfikowana jako nieużytek (N), tylko tereny różne, a dane te są w tym zakresie wiążące dla organu podatkowego. Jeżeli skarżąca uważa, że klasyfikacja gruntu jest błędna, winna podjąć stosowne czynności mogące doprowadzić do jej zmiany. Samo jednak przekonanie skarżącej, że grunt stanowi nieużytek, nie może mieć wpływu na bieżący wymiar podatku. Jak wynika natomiast z przepisów ustawy podatkowej – art. 7 ust 1 pkt 10 u.p.o.l. jedynie grunty stanowiące nieużytki są zwolnione z podatku od nieruchomości, chyba, że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zasada ta jest z pewnością znana skarżącej, albowiem pozostałe grunty przez nią nabyte korzystają z opisanego zwolnienia.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły – wbrew zarzutom skargi – że sporna nieruchomość w całości podlega opodatkowaniu według najwyższej stawki, jako związana z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą.
Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Wynik literalnej wykładni analizowanego przepisu mógłby wskazywać, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek.
Pogląd ten został jednak zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15, a następnie w wyroku z 24 lutego 2021r., sygn. akt SK 39/19, w którym Trybunał uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Trybunał w pierwszym z przywołanych wyroków konkludował, iż samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania nieruchomości stawką podatkową od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danej nieruchomości w działalności gospodarczej, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości.
Jak natomiast podał TK w uzasadnieniu wyroku z 24 lutego 2021 r. przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji.
Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatrywał w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
Za poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2026 r. w sprawie o sygn. akt III FSK 1019/25 wskazać trzeba, że omawiane orzeczenie TK wyrokiem interpretacyjnym. Wyrok nie derogował przepisu, lecz pozbawił domniemania konstytucyjności jeden wariant jego rozumienia. Dla wyznaczenia zakresu tego wariantu istotne są dwie okoliczności wynikające wprost z uzasadnienia wyroku.
Po pierwsze, wyrok SK 39/19 nie różnicuje adresatów. Zawarta w jego sentencji wypowiedź odnosi się do przedmiotów opodatkowania będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców i innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną, a odmienne stanowisko nie dałoby się pogodzić z art. 32 Konstytucji RP (wyrok NSA z 4 marca 2021 r., III FSK 895/21). Wariantem wyeliminowanym jest automatyzm, to jest uznanie posiadania za jedyny prawnie doniosły fakt i wykluczenie badania, czy rzecz należy do gospodarczej sfery podatnika. Zakaz ten obowiązuje wobec każdego podatnika. Czym innym jest natomiast to, jakie ustalenia są w konkretnej sprawie potrzebne, aby zakazowi temu uczynić zadość. Trybunał rozpoznawał skargę podatnika występującego "w dwojakim charakterze - jako przedsiębiorca i jako osoba prywatna (w zakresie swojego majątku osobistego)" (pkt 4.1 uzasadnienia), a wadą zakwestionowanej wykładni było to, że nie pozwalała ona odróżnić majątku przynależnego do sfery gospodarczej od pozostającego poza nią, mimo że obie sfery realnie istniały. Okoliczność ta nie zawęża zakresu wyroku, wyjaśnia jednak, przeciwko czemu został on skierowany.
Po drugie, Trybunał wyraźnie ograniczył przedmiot kontroli do definicji legalnej zawartej w pierwszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wyłączając z niego wyłączenia od tej definicji - do 31 grudnia 2015 r. ujęte w końcowej części tego przepisu (klauzula względów technicznych), a od 1 stycznia 2016 r. w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Konstytucyjność tych wyłączeń była przedmiotem odrębnych spraw o sygn. SK 40/19 oraz SK 2/20 (pkt 1.3 uzasadnienia). Z wyroku SK 39/19 nie sposób więc wyprowadzać samodzielnej przesłanki wyłączającej, opartej na stanie technicznym lub gospodarczej nieprzydatności nieruchomości.
Zawarte w uzasadnieniu wyroku stwierdzenie, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką z powodu posiadania nieruchomości "niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej", posługuje się koniunkcją, a nie alternatywą. Odnosi się ono do sytuacji nadzwyczajnych, w których nieruchomość z przyczyn obiektywnych, niezależnych od podatnika i niedających się przewidzieć nie może być wykorzystywana gospodarczo, i to z zastrzeżeniem, że przedsiębiorca nie podejmuje wobec niej w tym czasie żadnych czynności przygotowawczych, zachowawczych ani zabezpieczających (wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21; teza wyroku NSA z 29 kwietnia 2026 r., III FSK 6/24).
Norma wyprowadzana z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zgodzie z wyrokiem Trybunału zbudowana jest z dwóch elementów: posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę oraz przynależności tego przedmiotu do gospodarczej sfery aktywności posiadacza. Trybunał zakwestionował wykładnię, która element drugi pomijała, czyniąc posiadanie jedynym prawnie doniosłym faktem i wykluczając możliwość wykazania, że rzecz do tej sfery nie należy.
Dalej wyjaśnienia wymaga, że sposobu definiowania relacji związania z prowadzoną działalnością gospodarczą podjął się NSA w wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21. W wyroku tym stwierdzono m.in., że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Zatem jak wynika z zaprezentowanych rozważań, związanie może przybrać trzy postacie: przynależność przedmiotu opodatkowania do przedsiębiorstwa podatnika, jednorodnie gospodarczy charakter jego aktywności albo funkcjonalne powiązanie rzeczy z prowadzonym przedsiębiorstwem.
Kryteria te charakter alternatywny, a nie kumulatywny - przy istnieniu posiadania wystarcza spełnienie choćby jednego z nich, co nie wyklucza jednoczesnego wystąpienia kilku. Formuła ta jest w orzecznictwie powtarzana w niezmienionym brzmieniu (zob. np. wyroki NSA: z 18 grudnia 2023 r., III FSK 536/23; z 9 grudnia 2025r., III FSK 1342/24). W drugim z tych orzeczeń stwierdzono zarazem, że wynikający z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego zakaz poprzestania na samym posiadaniu "nie oznacza jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".
Przenosząc powyższe na realia kontrolowanej sprawy wskazać trzeba, że organy zastosowały zaprezentowane kryteria, a zaistnienie omówionych postaci związania nieruchomości z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości sądu.
Po pierwsze wskazać trzeba, że skarżąca jest spółką prawa handlowego – przedsiębiorcą, wpisanym do KRS. Spółkę kapitałową tworzy się w celu prowadzenia działalności gospodarczej, czyli zorganizowanej działalności zarobkowej, wykonywanej we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 Prawa przedsiębiorców). Spółka nie wykazała, aby w trakcie roku 2025 działała również w strefie pozagospodarczej – tj. nie wykazała, że obok działalności gospodarczej prowadzi działalność statutową, społeczną, publiczną, rolniczą, lub inną nie spełniającą definicji z art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l., tym samym nie jest możliwe założenie, że przedmiot opodatkowania – działka gruntu – służy innej niż gospodarcza sferze. Ustalając rzeczywisty zakres aktywności podatniczki w roku podatkowym, w kontrolowanej sprawie należało przyjąć, że jedyną sferą jej aktywności była działalność gospodarcza. Przemawia za tym również szeroko określony przedmiot działalności gospodarczej obejmujący m.in. działalność związaną ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów, czy działalność związaną z rekultywacją i pozostałą działalnością usługową związaną z gospodarką odpadami.
W ten sposób ziściła się okoliczność jednorodnie gospodarczego charakteru aktywności skarżącej, co świadczy o istnieniu relacji związania spornej nieruchomości z działalnością gospodarczą strony.
Dalej podnieść trzeba, że w sprawie nie budzi także wątpliwości okoliczność przynależności przedmiotu opodatkowania do przedsiębiorstwa podatniczki. Grunt został nabyty do majątku spółki i stanowi jego składnik. Według oświadczenia skarżącej został ujęty w ewidencji środków trwałych, co stanowi ewidentnie wyraz jego gospodarczego związku z prowadzoną działalnością. Nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa skarżącej, w rozumieniu art. 551 k.c.
Nadto skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o trwałej, niezależnej od strony i obiektywnej niemożności wykorzystania gospodarczego nieruchomości. Z pewnością okolicznościami takimi nie są: występowanie hałdy, brak uzbrojenia terenu, czy konieczność przeprowadzenia prac na nieruchomości, w tym prac rekultywacyjnych. Powyższe świadczy o stopniu przygotowania nieruchomości do zagospodarowania, czy konieczności poniesienia nakładów inwestycyjnych. Skarżąca nie przedstawiła natomiast dowodów potwierdzających wyłączenie możliwości gospodarczego wykorzystania spornego gruntu z trwałych i obiektywnych przyczyn. Podkreślić też trzeba, że stan nieruchomości był stronie znany w dacie zawieranych umów, co świadczy o świadomym przyjęciu składnika majątkowego o określonych cechach. Skarżąca nie zdecydowała się również następnie na zbycie tego składnika jej majątku. Nie może mieć tym samym wpływu na wynik kontroli zaskarżonej decyzji eksponowana w skardze okoliczność przyjęcia nieruchomości w ramach ugodowego rozliczenia długu kontrahenta. Dalsze bowiem czynności świadczą o zaliczeniu do majątku spółki spornej nieruchomości, która stanowi obecnie składnik jej przedsiębiorstwa.
W realiach sprawy ziściły się zatem dwie ze wskazanych powyżej postaci związania nieruchomości z działalnością gospodarczą podatniczki, przy czym, jak już wyżej wspomniano są to kryteria alternatywne, co oznacza, że wystarczające dla zastosowania art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 5 ust 1 pkt 1 lit a u.p.o.l. jest spełnienie jednego z nich.
Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe nie przyjęły automatycznie, że sporny grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącą, ani nie uzależniły takiego wniosku jedynie od okoliczności posiadania gruntu przez przedsiębiorcę.
Wobec dokonanych powyżej ustaleń i ich pozytywnego znaczenia dla możliwości zastosowania w sprawie art. 1a ust 1 pkt 3 oraz art. 5 ust 1 pkt 1 lit a u.p.o.l., nie mogą odnieść spodziewanego skutku zarzuty skarżącej, w których wywodzi naruszenie przepisów zarówno ustawy podatkowej jak i Konstytucji poprzez nałożenie na nią nieproporcjonalnego ciężaru podatkowego jak i przyjęcie nadmiernie fiskalnej, czy rozszerzającej wykładni przepisów prawa z niekorzyścią dla podatnika.
Końcowo podniesienia wymaga, że złożony na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2026 r. wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii geodety do wyników pomiarów oraz mapy, zdaniem sądu nie był niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, dlatego na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a. sąd postanowił odmówić ich przeprowadzenia. Omówione wyżej okoliczności dawały pełny obraz sprawy podatkowej i były wystarczające do wydania decyzji podatkowych na przyjętej przez organy podatkowe podstawie materialnoprawnej.
Mając na względzie powyższe, sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.