Nawiązując do treści art. 116 ust 3 ustawy organ wyjaśnił, że w literaturze i orzecznictwie przyjęto pogląd, że w przypadku znaków akcyzy, które straciły swoją ważność, mamy do czynienia z nieodpowiednimi znakami akcyzy, którym to pojęciem ustawodawca posłużył się w tym właśnie przepisie. Natomiast zgodnie z art. 116 ust. 4 ustawy - do zakupienia legalizacyjnych znaków akcyzy i oznaczenia - nimi wyrobów oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi występujących poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, w przypadku gdy wyroby te przeznaczone są do dalszej sprzedaży, zobowiązany jest posiadacz tych wyrobów. Posiadanie rzeczy nie jest jednak tożsame z prawem własności. Posiadanie bowiem oznacza faktyczne dysponowanie rzeczą, nawet jeżeli nie jest związane z przysługującym danej osobie prawem do niej (czyli bez tytułu prawnego). Z uwagi na to, że wyroby akcyzowe oznaczone nieobowiązującymi (nieodpowiednimi) znakami akcyzy będą znajdować się w posiadaniu kontrahenta Spółki, to zgodnie z art. 116 ust. 3 to na nim, co do zasady, ciążył będzie obowiązek oznaczania tych wyrobów akcyzowych legalizacyjnymi znakami akcyzy. To kontrahent Spółki będący posiadaczem tych wyrobów powinien zatem zakupić legalizacyjne znaki akcyzy i oznaczyć nimi wyroby po utracie ważności przez podatkowe znaki akcyzy, którymi są oznaczone, w sytuacji, w której wyroby te będą przemieszczane do Spółki. To w posiadaniu tego kontrahenta będą wyroby, w momencie utraty ważności przez znaki akcyzy, którymi są one oznaczone, oraz w okresie, w którym zostaną przez niego przeniesione na zaplecze lub do magazynu sklepu, zgodnie z warunkami porozumień, aż do momentu ich odbioru przez Spółkę.
Jednocześnie organ stwierdził, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy, zwrot wyrobów przez kontrahenta Spółce, w momencie ich odebrania przez Spółkę będzie stanowił sprzedaż tych wyrobów — faktyczne przejście posiadania. Zatem najpóźniej przed tym przekazaniem wyroby muszą być oznaczone ważnymi znakami akcyzy. Fakt, że banderole podatkowe nałożone na wyroby akcyzowe straciły ważność nie jest równoznaczny ze zmianą przeznaczenia wyrobów nimi oznaczonych. Niewątpliwie bowiem, wyroby akcyzowe nie są przeznaczone do dalszej sprzedaży, wówczas, gdy ich posiadaczem jest ich ostateczny konsument. W sytuacji natomiast, w której kontrahent Spółki (niebędący ostatecznym konsumentem) posiada takie wyroby, sam fakt utraty ważność przez podatkowe znaki akcyzy, nie przesądza że nie są one już przeznaczone do dalszej sprzedaży. W opisanym zdarzeniu przyszłym, w sytuacji, gdy kontrahent Spółki dokona usunięcia wszelkich Produktów z ekspozycji sprzedażowej, obejmującej ekspozycję sklepową, promocyjną oraz o ile ma to zastosowanie także internetową, oraz przeniesienia Produktów z powierzchni sklepowej na zaplecze lub do magazynu sklepu, a następnie przekaże je Spółce wyroby te będą przedmiotem sprzedaży między Kontrahentem a Spółką.
Organ przypomniał, że stosownie do treści art. 117 ust. 3 ustawy, wyroby akcyzowe podlegające obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy nie mogą być przedmiotem sprzedaży na terytorium kraju bez ich uprzedniego prawidłowego oznaczenia odpowiednimi znakami akcyzy.
Zatem, po utracie ważności podatkowych znaków akcyzy u kontrahentów Spółki nie jest możliwy zwrot wyrobów akcyzowych do Spółki przed nałożeniem na te wyroby legalizacyjnych znaków akcyzy. Odbiorca wyrobów nie może bowiem przejąć od posiadacza tych wyrobów obowiązku ich oznaczenia znakami legalizacyjnymi.
Na powyższą interpretację indywidualną spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.
1. art. 14c Ordynacji podatkowej polegające na braku wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego negatywnej oceny stanowiska Skarżącej, w szczególności całkowite pominięcie mającej znaczenie dla sprawy analizy rozróżnienia pojęć posiadania od dzierżenia i brak uzasadnienia powodu pominięcia znaczenia cywilistycznego tych pojęć.
2. art. 14h w zw. z art. 121 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na: dokonaniu oceny stanowiska Skarżącej z pominięciem podstawowych zasad wykładni prawa podatkowego, w szczególności zasady ścisłej interpretacji przepisów nakładających obowiązki publicznoprawne, dokonaniu oceny stanowiska Skarżącej z pominięciem rat/o legis mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, powołanie się w uzasadnieniu interpretacji na stanowiska sądów administracyjnych winnych sprawach i bezkrytyczne przeniesienie tez z tych orzeczeń na odmiennie ukształtowany stan faktyczny, bez analizy tej różnicy. co narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 116 ust. 3 z zw. z art. 116 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na: niewłaściwej wykładni pojęcia posiadacz, uwzględniającej potoczne rozumienie tego słowa, a nie rozumienie prawne, uwzględniające przepisy Kodeksu cywilnego, co doprowadziło do błędnego przypisania kontrahentowi Spółki roli posiadacza wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy i oznaczonych nieodpowiednimi znakami akcyzy, w sytuacji gdy kontrahent był jedynie ich dzierżycielem, utożsamieniu fizycznego wydania rzeczy z przeniesieniem posiadania w znaczeniu prawnym, z pominięciem cywilistycznego rozumienia pojęcia posiadania oraz rozróżnienia pomiędzy posiadaniem a dzierżeniem, niewłaściwej, pomijającej zarówno literalne brzemiennie przepisu jak i jego rafio legis, wykładni pojęcia dalszej sprzedaży, przyjmując, że samo fizyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych oznaczonych nieważnymi znakami akcyzy z magazynu kontrahenta do składu podatkowego Skarżącej stanowi dalszą sprzedaż wyrobów akcyzowych, a tym samym skutkuje obowiązkiem uprzedniego oznaczenia tych wyrobów legalizacyjnymi znakami akcyzy, podczas gdy przemieszczenie to dotyczy wyrobów stanowiących własność Skarżącej oraz będących w jej posiadaniu (samoistnym) oraz nie następuje w celu ich dalszej sprzedaży. Powyższa, błędna wykładnia przepisów doprowadziła do niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 116 ust. 4 z zw. z art. 116 ust. 3 i przyjęcia, iż odbiór przez Skarżącą własnych wyrobów akcyzowych z magazynu kontrahenta stanowi sprzedaż w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, mimo że nie dochodzi w takim przypadku ani do przeniesienia własności, ani do przeniesienia posiadania na inny podmiot i w konsekwencji przyjęcia, że kontrahent Skarżącej jest zobowiązany do oznaczenia wyrobów akcyzowych legalizacyjnymi znakami akcyzy.
2. Art. 336 oraz art. 338 kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 ust 1 pkt 21 oraz art. 116 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym polegające na niewłaściwej ocenie co do ich zastosowania, a w konsekwencji pominięcie cywilistycznego znaczenia pojęcia posiadania, skutkujące błędnym przyjęciem. że kontrahent Skarżącej pozostaje posiadaczem wyrobów akcyzowych po przejściu ich własności na Skarżącą.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.
Sąd, orzekając w granicach sformułowanych zarzutów stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym, dopuszczalności przemieszczenia wyrobów akcyzowych (płynu do papierosów elektronicznych) do składu podatkowego Spółki po dacie zakończenia sprzedaży, pomimo upływu terminu ważności podatkowych znaków akcyzy, którymi wyroby te są oznaczone, bez obowiązku ich oznaczania legalizacyjnymi znakami akcyzy. Przy czym sporne jest także ustalenie, czy dokonanie zwrotu (przekazania) wyrobów przez kontrahenta Spółki stanowi sprzedaż tych wyrobów i czy powinny one być w tym momencie oznaczone legalizacyjnymi znakami akcyzy.
Nie budzi natomiast wątpliwości, że płyn do papierosów elektronicznych jest wyrobem akcyzowym, podlegającym obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy. Legalizacyjne znaki akcyzy są potwierdzeniem prawa podmiotu obowiązanego do oznaczenia wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, do przeznaczenia tych wyrobów do sprzedaży (art. 2 ust 1 pkt 17 ustawy).
Nakreślając dalej ramy prawne kontrolowanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 116 ust 3 ustawy obowiązek oznaczania wyrobów akcyzowych legalizacyjnymi znakami akcyzy powstaje w przypadku wystąpienia poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych nieoznaczonych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, w przypadku gdy wyroby te przeznaczone są do dalszej sprzedaży.
W myśl art. 116 ust 4 ustawy w przypadku wyrobów akcyzowych, o których mowa w ust. 3, posiadacz tych wyrobów, a w odniesieniu do wyrobów akcyzowych zbywanych przez właściwy organ administracji publicznej zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - nabywca tych wyrobów, jest obowiązany zakupić znaki akcyzy i oznaczyć nimi wyroby. Z czynności oznaczania sporządza się protokół.
Stosownie do treści art. 117 ust 3 ustawy wyroby akcyzowe podlegające obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy nie mogą być przedmiotem sprzedaży na terytorium kraju bez ich uprzedniego prawidłowego oznaczenia odpowiednimi znakami akcyzy. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Godzi się w tym miejscu wskazać, że zgodnie z treścią art. 2 ust 1 pkt 21 ustawy sprzedaż to czynność faktyczna lub prawna, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.
Natomiast zgodnie z art. 5 ustawy czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5a, art. 9 ust. 1, art. 9a ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2, art. 9c ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1-2, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.
Na wstępie rozważań przypomnieć też trzeba, istotne z perspektywy oceny stanowisk stron, zasady prymatu wykładni językowej przepisów podatkowych oraz autonomii prawa podatkowego.
Fundamentalne reguły wykładni przepisów prawnych za punkt wyjścia przyjmują założenie o racjonalnym ustawodawcy, a więc takim ustawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy. Wykładnia językowa jest zatem nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa podatkowego, ale również zakreśla jej granice.
W procesie interpretacji prawa przyjmuje się domniemanie, że ustawodawca posługuje się językiem powszechnym. Oznacza to, że w procesie interpretacji prawa przyjmować należy takie znaczenie terminów i zwrotów użytych w tekście przepisów prawnych, jakie mają one w języku etnicznym, najszerzej stosowanym na terytorium danego państwa. Oznacza to, że jeżeli jakieś pojęcie nie jest zdefiniowane, zasadą powinno być potoczne rozumienie tego terminu.
Wskazać również należy na autonomię prawa podatkowego, która w ujęciu wewnętrznym odnoszona jest do stosunków tego prawa z innymi gałęziami prawa w obrębie systemu prawa. Podstawowym powodem zaistnienia tego rodzaju autonomii było wyodrębnienie prawa podatkowego jako osobnej gałęzi prawa ze względu na swoiste dla tego prawa instytucje prawne, siatkę pojęciową oraz metodę regulacji.
Cechą charakterystyczną polskiego prawa podatkowego jest jego autonomiczność w stosunku do innych gałęzi prawa pozytywnego.
Stosownie do treści art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.
W myśl zaś przepisu art. 3 pkt 1 O.p., pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Taką ustawą podatkową jest ustawa o podatku akcyzowym.
Zasada autonomii oznacza zatem niezależność prawa podatkowego od innych dziedzin prawa, szczególnie przejawiając się w autonomii pojęć (terminów) tego prawa (por. M. Zirk-Sadowski, Problem autonomii prawa podatkowego w świetle orzecznictwa NSA, Kwartalnik Prawa Podatkowego, 2001, nr 2,s.39-52; R. Mastalski, Autonomia prawa podatkowego a spójność i zupełność systemu prawa, Przegląd Podatkowy, 2003, nr 10, s. 12; A. Gomułowicz, J. Małecki, Podatki i prawo podatkowe, Warszawa 2002, s. 136 i n. oraz uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FPS 3/11 oraz uchwała NSA z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt I FPS 2/16).
Autonomia prawa podatkowego to swego rodzaju kompromis pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu, to jednocześnie inne dziedziny prawa, nie mogą stanowić źródła powstania lub wykluczenia obowiązku podatkowego, jako skutku określonego zdarzenia, ponieważ jest to zastrzeżone wyłącznie dla przepisów prawa podatkowego, pomimo że niejednokrotnie jest to związane z dokonaniem czynności prawnej regulowanej innymi przepisami prawa (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FPS 3/11). Wszystkie prawa i obowiązki związane z opodatkowaniem wynikać mogą wyłącznie z przepisów materialnego prawa podatkowego, gdyż to one wyłącznie kształtują sytuację prawnopodatkową podatnika.
Zatem opodatkowanie akcyzą oraz obowiązki towarzyszące obrotowi wyrobami akcyzowymi, w tym konieczność stosowania odpowiednich znaków akcyzy, nie jest zależne od woli podatnika i podmiotów uczestniczących w takim obrocie, lecz uzależnione od okoliczności wskazanych przez ustawodawcę, które wpływają na takie obowiązki.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy, przypomnieć trzeba, że z treści zawieranych przez skarżącą Porozumień z kontrahentami wynikało, że Produkty będą sprzedawane przez kontrahenta do odpowiednio określonej daty zakończenia sprzedaży, która co do zasady będzie przypadać na dzień bezpośrednio poprzedzający upływ terminu ważności podatkowego znaku akcyzy naniesionego na opakowanie jednostkowe płynu lub na płyn do papierosów elektronicznych. Produkty te mają być następnie wycofane ze sprzedaży i przeniesione na zaplecze lub do magazynu kontrahenta. Zgodnie z warunkami Porozumień przeniesienie własności Produktów z kontrahenta na Spółkę nastąpi z mocy samego Porozumienia w określonym dniu, jednak każdorazowo moment ten przypadnie w czasie, gdy Produkty będą oznaczone prawidłowo naniesionymi i ważnymi znakami akcyzy. Skarżąca będzie dalej zobowiązana do dokonania fizycznego odbioru Produktów w terminie określonym w Porozumieniu.
Niewątpliwie przemieszczenie towarów z magazynów kontrahenta do składu podatkowego Spółki nastąpi w okresie, gdy będą one oznaczone nieważnymi znakami akcyzy.
Ze stanu faktycznego wynika zatem, że wyroby akcyzowe oznaczone nieobowiązującymi znakami akcyzy będą znajdowały się w magazynach kontrahenta, do czasu ich odebrania przez skarżącą.
Zdaniem sądu, na podstawie przywołanych na wstępie przepisów prawa oraz dokonując ich właściwej wykładni organ interpretacyjny przyjął, że w opisanym stanie kontrahent Spółki jako posiadacz towaru w dniu, kiedy tracą ważność znaki akcyzy i w dalszym czasie, kiedy towar oczekuje w jego magazynie na przekazanie go Spółce, jest zobowiązany zakupić znaki akcyzy i oznaczyć nimi wyroby. Obowiązek ten wynika wprost z art. 116 ust 3 i ust 4 ustawy, w których wskazano, że obowiązek oznaczania wyrobów akcyzowych legalizacyjnymi znakami akcyzy powstaje w przypadku wystąpienia poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych nieoznaczonych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, w przypadku gdy wyroby te przeznaczone są do dalszej sprzedaży, a ciąży on na posiadaczu wyrobów.
Słusznie organ przyjął także, że faktyczny zwrot wyrobów, który nastąpi w momencie odebrania towaru przez Spółkę stanowi sprzedaż tych wyrobów, w świetle definicji zawartej w art. 2 ust 1 pkt 21 ustawy – albowiem skutkuje faktycznym przeniesieniem posiadania. Definicja ta jest dla organów wiążąca przy ocenie skutków podatkowych opisanych zdarzeń. Konsekwencją opisanego założenia jest przyjęcie przeznaczenia wyrobów do dalszej sprzedaży, która oznacza każdą kolejną sprzedaż (w tym faktyczne przekazanie wyrobów Spółce).
Jak już powyżej wskazano sprzedaż według definicji ustawy to czynność faktyczna lub prawna, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.
Umowa sprzedaży jest również unormowana w kodeksie cywilnym (art. 535 k.c.) lecz zestawienie przepisów regulujących sprzedaż w rozumieniu cywilistycznym i podatkowym nakazuje uznać, że pojęcie to zdefiniowane w art. 2 ust 1 pkt 21 ustawy o podatku akcyzowym ma szerszy zakres niż pojęcie z art. 535 k.c. Przedmiotem umowy sprzedaży jest przeniesienie prawa własności rzeczy, zaś przeniesienie posiadania jest jedynie jej wykonaniem. Na gruncie ustawy o podatku akcyzowym należy natomiast przyjąć, że ustawodawca za samodzielne (niezależne) formy sprzedaży uznaje nie tylko przeniesienie własności, ale również przeniesienie posiadania, bez względu na okoliczność, iż stanowi ono wykonanie czynności prawnej. Zatem sprzedaż obejmuje również przeniesienie posiadania – czynność faktyczną, która na gruncie ustawy o podatku akcyzowym jest samoistną formą sprzedaży.
Innymi słowy konstrukcja sprzedaży zawarta w ustawie podatkowej nie jest tożsama ze sprzedażą w pojęciu cywilistycznym, jej zdefiniowanie w ustawie podatkowej ma charakter autonomiczny względem przepisów prawa cywilnego. Jest to działanie celowe i niezbędne do określenia zasad opodatkowania akcyzą i dalszych obowiązków wynikających z brzmienia norm podatkowych. Szeroka definicja sprzedaży z założenia ustawodawcy ma obejmować wszystkie możliwe transakcje i czynności, których przedmiotem mogą być wyroby akcyzowe.
Sąd podziela też stanowisko organów w zakresie w jakim wyrażeniom "posiadanie" i "posiadacz" nadaje znaczenie językowe. Według słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) posiadać oznacza dysponować czymś, zatem posiadacz towaru - to podmiot mający w dyspozycji towar.
Zatem termin "posiadanie" w ustawie o podatku akcyzowym obejmuje zarówno posiadanie samoistne, jak i zależne, a także zarówno posiadanie w dobrej, jak i w złej wierze, oraz posiadanie prawne (zgodne z prawem) i bezprawne (wykonywanie przez osobę, której nie przysługuje prawo, w zakresie którego włada rzeczą) – por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2026 r. I FSK 795/24. Czynność przeniesienia posiadania sprowadza się do wydania rzeczy innej osobie (w wykonaniu np. umowy najmu, dzierżawy, użytkowania), a w pojęciu tym mieści się również dzierżenie.
W świetle powyższego nie można uznać za zasadne zarzutów skargi, gdzie skarżąca podnosi błędną wykładnię przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz zawartych w niej pojęć posiadania i sprzedaży, odbiegających od cywilistycznego znaczenia tych pojęć.
Podkreślenia również wymaga, że ustalenia dokonywane między podmiotami gospodarczymi nie mogą skutecznie prowadzić do pominięcia obowiązków oznaczania towarów ważnymi znakami akcyzy.
Nie są zasadne również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14c O.p., art. 14h w zw. z art. 121 i 120 O.p. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia stanowiska negatywnego, pominięcie analizy pojęć posiadania i dzierżenia jak i cywilistycznego ich znaczenia oraz pominięcie podstawowych zasad wykładni prawa. Jak wynika z powyżej zaprezentowanych rozważań organ nie był obowiązany do systemowej wykładni przepisów podatkowych, a wnioski jakie wywiódł z dokonanej wykładni językowej są właściwe i pełne. W kontekście wyroków sądów administracyjnych, którymi posłużył się organ należy podnieść, że słusznie wskazywano na podobieństwo objętych nimi stanów w aspekcie obowiązków posiadacza towarów oraz istoty spraw, ujętej jako zwrot towarów. Zdaniem sądu, to, że skarżąca zmodyfikowała stan faktyczny wprowadzając ustalenia umowne w zakresie daty przeniesienia własności nie sprzedanych towarów z kontrahenta na Spółkę, nie wpływa na ocenę wyłożonych i zastosowanych przez organ przepisów prawa – ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie niż w prawie cywilnym definiują sprzedaż oraz jednoznacznie określają obowiązki posiadacza towaru, którym w realiach kontrolowanej sprawy, w dacie odbioru towaru przez Spółkę był jej kontrahent.
Podkreślić jednocześnie trzeba, że sama Spółka we wniosku o interpretację nie żądała wykładni przepisów kodeksu cywilnego, ani nie budowała własnego stanowiska na rozróżnieniu pojęć cywilistycznych, natomiast podniosła te argumenty po raz pierwszy dopiero w skardze.
Mając na względzie powyższe sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.