Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą interpretację. Wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie:
1) art. 14c Ordynacji podatkowej poprzez niespełnienie wymogu uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy oraz wymogu wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym,
2) art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r. poprzez jego niezastosowanie,
3) art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2025 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie,
4) art. 1a ust. 1 pkt. 2b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym rozumieniu zdefiniowanego w tym przepisie pojęcia robót budowlanych, skutkującą niewłaściwą oceną, że transformatory i rozdzielnice objęte wnioskiem skarżącej są urządzeniami technicznymi wzniesionymi w wyniku robót budowlanych w rozumieniu przepisów u.p.o.l.
W uzasadnieniu spółka wskazała na elementy wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym jego uzasadnienie, które zestawiła z uzasadnieniem zaskarżonej interpretacji organu. Podniosła, że rozważania organu podatkowego są niespójne, nie przedstawiają żadnego logicznego ciągu rozumowania i nie prowadzą w sposób logiczny do końcowej konkluzji, że główna stacja transformatorowa, stacja trafo TR46 (Sorbacal), rozdzielnie umiejscowione w budynkach o konstrukcji tradycyjnej, jak również transformatory w metalowych obudowach na płozach podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako budowle. Formułując tę konkluzję organ podatkowy nie wskazuje też żadnego konkretnego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. uzasadniającego takie stanowisko organu podatkowego. Powyższe okoliczności same w sobie przesądzają o zasadności skargi i uzasadniają uchylenie zaskarżonej interpretacji, gdyż jest ona całkowicie niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna, nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 14c Ordynacji podatkowej w zakresie wymogu uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy oraz wymogu wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Skarżąca analizując treść otrzymanej interpretacji w istocie rzeczy nie wie, dlaczego organ podatkowy tak uważa, a jednocześnie nie jest w stanie zrozumieć nawet końcowej konkluzji organu podatkowego o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowli zarówno głównej stacji transformatorowej, stacji trafo TR46 (Sorbacal), rozdzielni umiejscowionych w budynkach o konstrukcji tradycyjnej jak również transformatorów w metalowych obudowach na płozach - z tak sformułowanego stanowiska organu podatkowego należałoby wnioskować, że wskazane we wniosku skarżącej stacje transformatorowe podlegają opodatkowaniu jako stanowiące budowle obiekty budowlane obejmujące łącznie zarówno budynki tych stacji jak i wszystkie urządzenia znajdujące się w tych budynkach, co zdaniem skarżącej jest oczywiście nieprawidłowe.
W sprawie przedmiotem wniosku było wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości transformatorów i rozdzielnic na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. Wójt wydając zaskarżoną interpretację przytoczył w uzasadnieniu swojego stanowiska definicje pojęć budynku, budowli i urządzenia budowlanego w brzmieniu mającym zastosowanie w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2025 r., nie zauważając i ignorując okoliczność, że od dnia 1 stycznia 2025 r. definicje budynku, budowli oraz urządzenia budowlanego zawarte w art. 1a ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 u.p.o.l. są istotnie inne w stosunku do definicji tych pojęć obowiązujących przed 1 stycznia 2025 r. i przytoczonych przez organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji.
W konsekwencji, uzasadniając stanowisko organ podatkowy zastosował przepisy art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. w brzmieniu już nie obowiązującym, natomiast nie zastosował ich w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r., którego wniosek dotyczył. Jest to błąd organu podatkowego skutkujący tym, że wszystkie odwołania i rozważania dotyczące przepisów Prawa budowlanego oraz zawartych w przepisach Prawa budowlanego definicji pojęć budynku i budowli, zarówno zawarte w przytoczonych przez organ podatkowy orzeczeniach sądów administracyjnych jak i własne organu podatkowego, są nieadekwatne do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2025 r. i nieuzasadnione w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r.
Wobec tego, zdaniem skarżącej należy uznać, że zawarta w zaskarżonej interpretacji argumentacja organu podatkowego mająca uzasadnić nieprawidłowość stanowiska skarżącej jest całkowicie chybiona w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r.
W dalszej kolejności spółka przedstawiła uzasadnienie zarzutu wskazanego w punkcie 4 skargi, wyjaśniając poprawność stanowiska merytorycznego, jakie przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kiecach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa.
Dalej należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić należy, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowią jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczają granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. (zob. J. Rudowski (w:) S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 14b-i powołane tam orzecznictwo). Zatem stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumpcję rozważa.
W realiach sprawy nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca zapytał o kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości transformatorów i rozdzielnic wchodzących w skład zakładowej sieci elektroenergetycznej w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r., podkreślając różnice w definicjach, istotnych z punktu widzenia rozważanego problemu, pojęć oraz treść załącznika nr 4 w bieżącym brzmieniu.
Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się szczególnie doniosłą rolę wskazania prawidłowego stanowiska organu podatkowego wraz z uzasadnieniem prawnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2018 r., II FSK 1012/16 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to niezbędne w przypadku, gdy organ interpretujący negatywnie ocenia stanowisko wnioskodawcy. Urzędowe wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym musi być na tyle jednoznaczne, aby podatnik mógł się do niego zastosować. Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywnioskować, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Za nieprawidłowe uznaje się takie działanie organu podatkowego, w którym nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący, dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, przez nieodniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów (zob. K. Teszner (w:) Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 14c). Zauważyć należy, że z samej dyspozycji art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że uzasadnienie prawne, jako składnik interpretacji indywidualnej nie może być ani lakoniczne, ani wybiórcze. Wskazuje się więc, że uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § Ordynacji podatkowej, musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym te, a nie inne, przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższą argumentację potwierdza i podkreśla treść art. 14h o.p. przez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, w którym ustanowiono zasadę zaufania do organów podatkowych (zob. wyrok NSA z 30 marca 2022 r., I FSK 2246/18). Zatem na organie podatkowym wydającym interpretację indywidualną spoczywa z mocy art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej obowiązek dokonania wyczerpującej oceny stanowiska wnioskodawcy, albowiem daje to temu ostatniemu gwarancję, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie mu szkodzić, niezależnie od zawartego w interpretacji stanowiska. Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy (zob. wyrok NSA z 11 października 2018 r., II FSK 2817/16). Dopuszczalne przy tym jest pominięcie przez organ w wydanej interpretacji takich elementów stanu faktycznego oraz argumentów wnioskodawcy, które nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Niemniej, obowiązkiem organu wydającego interpretację indywidualną jest odniesienie się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia swojego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy powinna być przy tym powiązana z istotnymi dla hipotezy danej normy prawa podatkowego elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku (zob. wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r., II FSK 160/18).
Uwzględniając powyższe zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie odpowiada omówionym wymaganiom, tym samym zasadny okazał się zarzut skargi w tym zakresie, obejmujący naruszenie art. 14c Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, że ocena stanowiska spółki zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji znajduje się w istocie w ostatnim akapicie na str. 8. Z kolei Wójt po przytoczeniu treści wniosku i stanowiska spółki (str. 1-4), w dalszej części interpretacji przywołał treść przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jednakże w brzmieniu sprzed 2025 r. Uczynił to pomimo uprzedniego stwierdzenia, że od 1 stycznia 2025 r. obowiązują nowe regulacje w tym w obszarze u.p.o.l., które mają znaczenie w analizowanej sprawie. Następnie na str. 5-7 organ przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: wyrok NSA z 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1025/08; wyrok WSA w Olsztynie z 9 października 2011 r., sygn. akt I SA/OI/579/11; wyrok WSA w Opolu I SA/Op 14/19; wyroki NSA z 6 września 2023 r. sygn. akt III FSK/319/23 oraz z 28 lutego 2023 sygn. akt III FSK 4233/21.
Zdaniem sądu, taka konstrukcja uzasadnienia zaskarżonej interpretacji jest wadliwa, albowiem w istocie nie wynika z niego, z jakich powodów organ uważa stanowisko spółki za nieprawidłowe. W szczególności sąd stwierdza, że organ nie ocenił wszystkich istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego oraz argumentów wnioskodawcy w relacji do aktualnego brzmienia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka wszak całe swoje stanowisko oparła o nowe brzmienie przepisów ustawy i załącznika, z którymi powiązała skutki podatkowe. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie jest wyczerpujące i przekonujące. Ponownie podkreślić trzeba, że spółka we wniosku wskazała na treść przepisów u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. i o ich wykładnię się zwróciła w przedstawionym stanie faktycznym. Natomiast w zaskarżonej interpretacji Wójt wskazał na treść spornych przepisów sprzed tej daty, jak również wykorzystał argumentację orzeczeń wydanych w odmiennych stanach prawnych i faktycznych. Nadto ubocznie odnotowania wymaga fakt, że oznaczenia wskazanych w interpretacji orzeczeń są błędne, co sprawia, że nawet ich prawidłowa identyfikacja jest utrudniona.
Zatem, wobec stwierdzonych wyżej uchybień, należy podnieść, że Wójt - nie dokonał wykładni przepisów wskazanych przez podatnika, co w istocie nie pozwala na odkodowanie, jakie jest stanowisko organu, co do możliwości ich zastosowania w stanie faktycznym przedstawionym przez spółkę. Tymczasem właśnie do stosowania przepisów u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2025 r. odwoływała się spółka, a więc jej stanowisko zostało przez organ zignorowane. To również świadczy o niekompletności i istotnej wadliwości uzasadnienia zaskarżonej interpretacji oraz stanowiska zajętego w niej przez organ, a tym samym o istotnym naruszeniu art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie słusznie w skardze zarzucono, że wydając zaskarżoną interpretację organ naruszył art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2025 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
Reasumując, w ocenie sądu, w realiach niniejszej sprawy stanowisko organu całkowicie pomija argumenty spółki przedstawione we wniosku o interpretację i nie odnosi się do nich. Sprowadza się w istocie do zacytowania przepisów prawa w brzmieniu sprzed 2025 r. oraz poglądów orzecznictwa (również wyrażonych w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.) na poparcie stwierdzenia, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe.
Tymczasem z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać powinien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia stanowiska odmiennego (wyrok NSA z 25 marca 2025 r. sygn. II FSK 169/22). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowany jest pogląd, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a jego obowiązkiem jest odniesienie się do stanowiska wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (por. wyroki NSA z: 26 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 3351/18, 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II FSK 1092/19). Organ wydający interpretację związany jest zakresem problemu prawnego, jaki strona wskazuje we wniosku i problem ten powinien rozstrzygnąć odwołując się do konkretnych regulacji prawnych, dokonując ich wykładni na tle zarysowanego we wniosku stanu faktycznego. Natomiast w niniejszej sprawie przyjęty tok rozumowania organu nie jest możliwy do zbadania i oceny, a co za tym idzie zaskarżona interpretacja wymyka się spod kontroli sądu. W realiach sprawy nie wiadomo tak naprawdę, które przepisy organ uznaje za właściwe dla udzielenia odpowiedzi na pytanie spółki i jak je rozumie (wykładnia prawa). Zatem nie wiadomo jakie jest merytoryczne i umotywowane prawnie stanowisko organu odnośnie zagadnienia przedstawionego we wniosku o interpretację.
Spółka składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oczekiwała jednoznacznego rozstrzygnięcia postawionego pytania. We wniosku wskazała wprost, że przedmiotem interpretacji w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego ma być art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 1a ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. W związku z przedstawionym opisem stanu faktycznego spółka zapytała czy i w jakim zakresie opisane transformatory oraz rozdzielnice podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ww. ustawy. Następnie spółka wyraziła własne stanowisko, że w jej ocenie spółki wskazane transformatory oraz rozdzielnice w pkt 1 wniosku są urządzeniami technicznymi niewskazanymi w art. 1a ust. 1 u.p.o.l., stąd też nie polegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ani jako budynki ani jako budowle. Podniosła jednocześnie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie budynki stacji transformatorowych i rozdzielni, a ich podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa.
Odpowiedzi na zadane pytanie organ w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa nie udzielił, co trafnie zarzuciła spółka. Dostrzeżona wadliwość interpretacji indywidualnej uzasadniała jej uchylenie, albowiem przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy z wyjaśnionych wyżej powodów, jak również do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2025 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
Skarżąca spółka miała prawo oczekiwać od organu podatkowego nie tylko rozstrzygnięcia czy zajęte przez nią stanowisko jest prawidłowe bądź nie, ale też przedstawienia rzetelnego uzasadnienia prawnego, dotyczącego wszystkich aspektów przedstawionego przez nią stanu faktycznego. W sytuacji, gdy organ nie zgadzał się ze stanowiskiem podatniczki, nie można uznać, aby wystarczające było samo stwierdzenie, że jest ono nieprawidłowe.
Raz jeszcze trzeba podkreślić, że brak uzasadnienia prawnego w rozumieniu art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, polega nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, a także, co istotne, na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Brak odniesienia się przez organ do zajętego we wniosku stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej połączony z błędnym przytoczeniem jej podstaw prawnych oraz powołaniem orzecznictwa zapadłego w dawnym stanie prawnym – uniemożliwia zdaniem sądu realizację celu wydania tej interpretacji, czyli uzyskania przez podatnika rzetelnej i pełnej informacji o jego sytuacji prawnopodatkowej w konkretnym stanie faktycznym. Niewątpliwie zaś brak uzasadnienia prawnego jest samoistną podstawą uchylenia interpretacji, skoro w takim przypadku wnioskodawczyni nie ma pewności, na podstawie jakich przepisów organ uznał jej stanowisko za nieprawidłowe, ani też jaka ich wykładnia była tego przyczyną (zob. wyrok NSA z 11 lutego 2025 r., II FSK 628/22).
Wobec uchylenia zaskarżonej interpretacji w całości, rozpatrując ponownie wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, organ powinien dokonać oceny stanowiska strony skarżącej w sposób jasny i jednoznaczny. Powinnością organu będzie dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, ewentualnie odstąpienie od uzasadnienia prawnego w przypadku uznania, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W przypadku uzasadnienia prawnego negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy konieczne będzie dokonanie przez organ analizy wszystkich istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego oraz twierdzeń wnioskodawcy w powiązaniu z przepisami prawa mającymi zastosowanie w sprawie. Wymagane od organu wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym powinno być wyczerpujące, precyzyjne i przekonujące, w szczególności poprzez odniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów.
Z uwagi na charakter naruszeń prawa, jakich dopuścił się organ wydając zaskarżoną interpretację, sąd nie był obowiązany odnosić się do pozostałego zarzutu skargi, co byłoby działaniem przedwczesnym, gdyż to rolą organu podatkowego jest odniesienie się do wątpliwości podatnika przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W związku z powyższym sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną intrepretację indywidualną, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji wyroku rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), zasądzając na rzecz skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania z uwzględnieniem uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości minimalnej (480 zł).