W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze J. C. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 24 czerwca 2025 r. w całości i zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837; z późn. zm.) w zw. z art. 3 ust. 2 i 7 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym w brzmieniu ustalonym przez Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/316 z dnia 21 lutego 2019 r. (Dz. U. L 51) poprzez ich błędną wykładnię, nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że aby nabycie gruntów rolnych mogło skorzystać ze zwolnienia konieczne jest, by kwota limitu zobowiązania podatkowego mieściła się w limicie indywidualnym i krajowym pomocy de minimis w rolnictwie bez uwzględnienia zwolnienia, pomimo tego, że z interpretacji wyżej wskazanych przepisów wynika, że zwolnienie powinno zostać zastosowane,
2) art. 2a, 120, 121 § 1, art. 122, 125 i 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111; z późn. zm.) poprzez stosowanie zasady in dubio pro fisco (w razie wątpliwości na korzyść fiskusa) w miejsce zasady in dubio pro tributario (w razie wątpliwości na korzyść podatnika), dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób budzący nieufność do organów podatkowych i niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a w szczególności przewlekłe i powierzchowne załatwienie sprawy oraz niedokonanie kompleksowej, celowościowej i systemowej wykładni przepisów będących źródłem sporu, a także niespełniające wymogów ustawowych uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji w zakresie przesłanek i motywów rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez pominięcie i w konsekwencji brak odniesienia do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzającego prawidłowość zastosowania pomocy de minimis do wysokości limitu indywidualnego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wykluczająca zastosowanie zwolnienia zawartego w przepisach art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, gdyż w sytuacji, kiedy kwota podatku przewyższa limit pomocy de minimis, zwolnienie powinno być stosowane do wysokości niewykorzystanej pomocy de minimis. Celem rozporządzenia nr 1408/ 2013 jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę, zatem brak jest przeszkód, aby skarżący uzyskał tę pomoc w wysokości, która tej kwocie odpowiada.
W ocenie skarżącego zasadniczym warunkiem udzielenia pomocy de minimis jednemu przedsiębiorcy jest nieprzekroczenie maksymalnego pułapu tej pomocy określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013. Nie można natomiast twierdzić, że rozporządzenie nr 1408/2013 wprowadza zakaz udzielania pomocy de minimis do "części" konkretnego środka pomocy (w przypadku skarżącego zastosowanie zwolnienia przewidzianego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn). Wymaga ono jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie zastosował się do treści art. 2a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz art. 3 ust. 2 i 7 rozporządzenia nr 1408/2013, nie rozstrzygając wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść skarżącego, podczas gdy w świetle powołanej regulacji należało zastosować zasadę in dubio pro tributario. Działania organu odwoławczego w myśl zasady in dubio pro fisco w niniejszej sprawie wynikają z niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy w myśl zasady prawdy obiektywnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący nabył w spadku po zmarłym A. C. następujące składniki majątkowe:
1. nieruchomość niezabudowana o powierzchni gruntu 3.900 m2, położona w S. D. W. gm. B. o wartości [...] zł;
2. gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni 68,8580 ha, w tym działka zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 108 m2, położona w B. ul. [...], o łącznej wartości [...] zł, w tym wartość budynku mieszkalnego: [...] zł, nieużytki: [...] zł, grunty zabudowane: [...] zł, lasy: [...] zł, grunty orne: [...] zł, łąki: [...] zł;
3. stodoła murowana o powierzchni zabudowy 202 m2 rok budowy: 1946, położona w B. ul. [...], o wartości [...] zł,
4. obora murowana o powierzchni zabudowy 119 m2 rok budowy: 1946, położona w B. ul. [...], o wartości [...] zł;
5. ciągnik rolniczy URSU rok prod. 1997 o wartości [...] zł;
6. ciągnik rolniczy John Deere rok prod. 2005 o wartości [...] zł;
7. samochód osobowy Nissan Qashquai rok prod. 2012 o wartości [...] zł;
8. motorower Shenke o wartości [...] zł.
Suma wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych wyniosła [...] zł.
Wartość długów, ciężarów i nakładów obciążających nabyte rzeczy wykazano w wysokości [...] zł.
W związku z powyższym łączna czysta wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika wyniosła [...] zł.
Przedmiotem sporu w rozpoznanej sprawie było, czy nabycie własności gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1837; z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.s.d.".
W ocenie sądu zasadne okazały się sformułowane w skardze zarzuty nakierowane na podważenie wyrażonej przez organ odwoławczy wykładni przepisów prawa materialnego, statuujących prawo do zwolnienia w podatku od spadków i darowizn gruntów stanowiących gospodarstwo rolne, określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w związku art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U.UE.L.2013.352.9). W zaskarżonej decyzji organ ograniczył się bowiem do zastosowania wykładni językowej, przedstawiając w jej wyniku swoje rozumienie tychże przepisów. Nie dokonano zatem kompleksowej wykładni językowej, celowościowej i systemowej ww. przepisów będących źródłem sporu w sprawie, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w związku art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013, pomijając w szczególności ich wykładnię celowościową.
Nie stanowiła sporu okoliczność, że w sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania do nabycia przez podatnika w drodze dziedziczenia gospodarstwa rolnego zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 zd. 1 u.p.s.d.
Zasadniczy problem prawny występujący w sprawie dotyczył tego, czy możliwe jest zwolnienie podatkowe, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., co do wysokości dopuszczalnej kwoty stanowiącej pomoc de minimis przewidzianej w rozporządzeniu nr 1408/2013, jeżeli całkowita kwota zwolnienia kwotę tę przekracza. Tożsamy problem prawny był już przedmiotem orzekania przez NSA w wyroku z 6 czerwca 2025 r., III FSK 344/24, w którym sąd odwoławczy oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z 16 listopada 2023 r., I SA/Po 474/23 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podzielił stanowisko zawarte w powyższych orzeczeniach.
Należy jednocześnie podkreślić, że podobny problem prawny był przedmiotem wypowiedzi orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 295; ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 m.in. w wyrokach: z 6 czerwca 2025 r., III FSK 344/24, z 13 maja 2025 r., III FSK 144/24, z 12 marca 2025 r., III FSK 1531/23, z 24 lipca 2024, III FSK 1256/23; z 23 kwietnia 2024 r., III FSK 247/22; z 5 lipca 2022 r., III FSK 256/22, z 22 września 2021 r., III FSK 188/21 i III FSK 189/21, z 2 września 2020 r., II FSK 1422/18 i II FSK 1423/18, z 7 lipca 2020 r., II FSK 930/20 i z 21 stycznia 2020 r., II FSK 456/18 oraz na gruncie ustawy z 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1502) w zw. z art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 w wyroku z 17 lipca 2025 r., I GSK 525/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy wyrażone w wyżej wymienionych orzeczeniach i w dalszej części uzasadnienia posłuży się przedstawioną tam argumentacją. Ubocznie należy zauważyć, że argumentem z linii orzeczniczej posługują się obie strony sporu, z tym że skarżący aktualną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast organ – uprzednią linią orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Analiza aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie interpretacji art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 prowadzi do wniosku, że jest to utrwalona linia orzecznicza. Warto podkreślić, że istotą linii orzeczniczej jest sytuacja, w której większość sądów rozpatrujących podobny przypadek, rozstrzyga go identycznie lub podobnie, a stan ten kreuje pewną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym kierowaną do kolejnych składów orzekających. Argument z linii orzeczniczej stanowi z natury rzeczy odmianę wykładni, łączącą elementy interpretacji systemowej, funkcjonalnej i historycznej. Odwołuje się do ustabilizowanego w poprzednich orzeczeniach sądowych wzorca interpretacji określonych przepisów prawa, czy wywiedzionej z nich zasady (por. A. Jakubowski, S. Gajewski, Argument z linii orzeczniczej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Warszawa 2015, s. 16). W niniejszej sprawie dotyczy wzorca interpretacji art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie własności gruntów, stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, wraz z będącymi ich częścią składową drzewami i innymi roślinami, pod warunkiem że w wyniku nabycia zostanie utworzone lub powiększone gospodarstwo rolne, a powierzchnia gospodarstwa rolnego utworzonego lub powstałego w wyniku powiększenia będzie nie mniejsza niż 11 ha i nie większa niż 300 ha oraz gospodarstwo to będzie prowadzone przez nabywcę przez okres co najmniej 5 lat od dnia nabycia. W przepisie tym wskazano jednocześnie, że zwolnienie to stanowi pomoc de minimis w rolnictwie, o której mowa w rozporządzeniu nr 1408/2013. Według art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia (w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 20.000 euro w okresie trzech lat podatkowych.
Z powołanych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że przyznanie zwolnienia z opodatkowania możliwe jest wówczas, gdy zwolnienie to (po spełnieniu pozostałych warunków przewidzianych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d.) nie będzie naruszało postanowień rozporządzenia nr 1408/2013. Biorąc pod uwagę, że zasadniczym celem powyższego rozporządzenia, jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę, brak jest natomiast przeszkód, aby dany podmiot uzyskał pomoc w wysokości, która kwocie tej odpowiada.
Według zarówno art. 3 ust. 2, jak również art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia, górny pułap przyznanej pomocy nie może przekraczać określonej wysokości. Jest to jedyna przeszkoda w uznaniu danej pomocy - w rozpoznawanej sprawie zwolnienia podatkowego - za pomoc de minimis, która za taką będzie uznana według omawianego rozporządzenia. Prawodawca unijny używa bowiem sformułowań "całkowita kwota pomocy" (art. 3 ust. 2) oraz "pułap określony w ust. 2" (art. 3 ust. 7), podając jednocześnie, że nie mogą one przekroczyć określonej kwoty.
Nie ma takiego przepisu prawa materialnego, który by zakazywał dokonywania częściowego zwolnienia podatkowego w tym przypadku w zakresie podatku od spadków i darowizn. Wynik rozumowania argumentum a maiori ad minus jest jednoznaczny, tj. skoro limit pomocy de minimis ma postać maksymalnej kwoty, to dopuszczalne jest również udzielnie tej pomocy poniżej tego limitu (tej kwoty), a tym samym przyznanie zwolnienia do wysokości tego limitu. W sytuacji, gdy kwota podatku przewyższyłaby limit dla pomocy de minimis, wynikający z rozporządzenia nr 1408/2013, płatnik powinien obliczyć i pobrać podatek jedynie w kwocie nadwyżki nad limitem. Pomoc ta może zatem zostać udzielona do wysokości nieprzekraczającej tego limitu. Przy interpretacji zamieszczonego w treści tego przepisu sformułowania "nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy posłużyć się treścią pkt 8 preambuły do rozporządzenia nr 1408/2013, gdzie jednoznacznie potwierdzono, że "dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych". Tym samym, gdy faktyczna kwota nowej pomocy (tu: zwolnienia podatkowego), nie doprowadzi do przekroczenia tak rozumianej całkowitej kwoty pomocy, czyli nie zostanie przekroczony jej maksymalny pułap, to nie ma przeszkód dla jej przyznania w tej wysokości (por. wyrok NSA z 7 lipca 2020 r., II FSK 930/20).
Nie można zatem zasadnie twierdzić, że rozporządzenie nr 1408/2013 wprowadza zakaz udzielania pomocy de minimis do części konkretnego środka pomocy, lecz wymaga ono jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości (w rozpatrywanej sprawie równowartości 20 000 euro). W takim zaś przypadku, zwolnienie od opodatkowania przewidziane w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. należy odczytywać w ten sposób, że po spełnieniu warunków określonych w pierwszej części przepisu, zwolnienie ma zastosowanie do kwoty nieprzekraczającej limitu określonego w rozporządzeniu nr 1408/2013. W konsekwencji, jeżeli wysokość zwolnienia przekroczyłaby tę kwotę, nadwyżka nie jest objęta zwolnieniem podatkowym.
Taka konstrukcja zwolnienia, czyli wskazanie limitu kwotowego, została wyraźnie przewidziana przez ustawodawcę. Ustawodawca przez odwołanie się do rozporządzenia nr 1408/2013, które jak wyżej wskazano, zakazuje jedynie udzielania pomocy ponad określony pułap, uregulował tę kwestię w ten sposób, że zwolnienie podatkowe nie może przekroczyć określonej w odrębnym akcie prawnym kwoty.
W kontekście stanowiska organu odwoławczego należy zauważyć, że zgodnie z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w celu wykonania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Decyzja wiąże w całości adresatów, do których jest kierowana. Natomiast zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej. Ich celem jest wyrażenie stanowiska lub też wysunięcie postulatu w danej dziedzinie. Przywołana zatem przez organ odwoławczy opinia Komisji Europejskiej nie mogła mieć w sprawie rozstrzygającego znaczenia.
Z powyższych względów, w ocenie sądu, organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w zw. z art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013. Przeprowadzone przez organ postępowanie uchybiało również określonej w art. 120 Ordynacji podatkowej zasadzie legalizmu albowiem organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni prawa - art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013. Na uwzględnienie zasługują także zarzuty skargi: naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie) poprzez nieuwzględnienie aktualnego orzecznictwa NSA w zakresie wykładni art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013, naruszenie art. 125 Ordynacji podatkowej (zasady szybkości postępowania podatkowego) z uwagi na rozpoznanie odwołania z 25 stycznia 2023 r. decyzją z 24 czerwca 2025 r. w sytuacji, gdy sprawa nie wymagała zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, a wykładnia art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 wynikała z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naruszenie przepisu art. 125 Ordynacji podatkowej pozostało jednak bez wpływu na wynik sprawy.
Niezasadny był natomiast, w ocenie sądu, zarzut naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej.
Wyniki wykładni językowej, funkcjonalnej i celowościowej art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. oraz art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 wskazują bowiem, że w sprawie nie zachodziła konieczność odwoływania się do zasady in dubio pro tributario określonej w art. 2a Ordynacji podatkowej. Jak trafnie podniósł w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wskazana zasada znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wyniki wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie była przekonująca, a mimo to organ podatkowy wybrał z nich opcję niekorzystną dla podatnika. Nie można jednak zgodzić się z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie, jak i w ww. sprawach będących przedmiotem orzekania NSA brak było podstaw do stosowania wykładni celowościowej i historycznej. Ponadto, również zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, same różnice w interpretacji treści normy prawnej prezentowane przez podatników, obecne w literaturze przedmiotu, orzecznictwie sądowym, czy interpretacjach podatkowych nie świadczą o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów (por. wyrok NSA z 9 września 2022 r., II FSK 205/2020). Takie wątpliwości w analizowanym przypadku nie miały miejsca, co potwierdza w szczególności aktualne jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Według art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten normuje zasadę prawdy materialnej. Zasada ta znajduje rozwinięcie w szeregu przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zatem do skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia tego przepisu konieczne jest powiązanie z konkretną normą prawną regulującą postępowanie dowodowe. Powiązanie z art. 191 Ordynacji podatkowej nie mogło jednak odnieść zamierzonego skutku. Wyrażona bowiem w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów wymaga, by organ podatkowy zgromadził w sposób zgodny z przepisami prawa formalnego wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. Przepis ten narusza ocena uwzględniająca tylko część zgromadzonego materiału dowodowego bądź oparta na wadliwie zgromadzonym (niepełnym) materiale dowodowym. To daje stronie podstawę do skutecznego jej podważenia, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowiło informację, dlaczego w sprawie zastosowanie znajduje zrekonstruowana przez organ odwoławczy norma prawna, a także dlaczego wyrażony przez skarżącego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek błędnie, to jednak organ wskazał, dlaczego w świetle przepisów prawa stanowisko skarżącego jest wadliwe.
Ponownie rozpoznając sprawę, organy winny zastosować się do dokonanej przez sąd wykładni przepisów prawa materialnego i ponownie zbadać, czy wobec skarżącego, który otrzymał w okresie 3-letnim pomoc do mininimis w rolnictwie, możliwe jest zastosowanie zwolnienia podatkowego, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. i nienaliczenie podatku od spadków i darowizn z uwzględnieniem indywidualnego pułapu pomocy de minimis, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1408/2013.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu.
O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis sądowy w kwocie 2000 zł.