Wyrok WSA z dnia 11 grudnia 2025, sygn. I SA/Ke 402/25

W ocenie Dyrektora, następstwo czasowe opisanych zdarzeń oraz stan sprawy nie nasuwa podejrzeń w zakresie pozorowanego charakteru wszczęcia postępowania karnoskarbowego, które miałoby służyć jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia. Biorąc pod uwagę sekwencję i czas podejmowanych działań przez organ podatkowy oraz organ przygotowawczy, poczynione w ich następstwie ustalenia, w tym wypadku co do wagi i charakteru nieprawidłowości podatkowych w firmie podatnika, nie sposób uznać, w opinii Dyrektora, aby wszczęcie postępowania karnego skarbowego związanego z zaniżeniem zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za ww. rok podatkowy miało charakter pozorowany czy instrumentalny. Z przytoczonych powyżej okoliczności jednoznacznie wynika, że jedyną przesłanką wszczęcia i prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie karnej skarbowej było uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego, a jego celem ukaranie sprawcy tego przestępstwa.

Powyższe okoliczności potwierdzają, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie służyło wyłącznie przerwaniu biegu przedawnienia, a prawo do wydania decyzji podatkowej w zakresie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013, nie uległo przedawnieniu, z uwagi na skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Już samo wniesienie aktu oskarżenia a następnie wydanie wyroku w sprawie najdobitniej świadczy o zrealizowaniu celu postępowania.

Dyrektor, uwzględniając powyższe, wywiódł, że nie upłynął jeszcze termin przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.

Następnie organ odniósł się do najdalej idącego zarzutu odwołania, dotyczącego nieuzasadnionego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła okoliczność zawieszenia w trybie przepisu art. 70

§ 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i o przedawnieniu się w konsekwencji powyższego zobowiązania podatkowego strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013. Dyrektor przedstawił w tym zakresie obszernie umotywowane stanowisko. Wskazał, że nieprawdziwe było twierdzenie podatnika, że finansowy organ postępowania przygotowawczego nie był uprawniony do wszczęcia postępowania karnego skarbowego w przedmiotowej sprawie i nie doszło do prawnie skutecznej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z czym zobowiązanie to przedawniło się. W okresie od 31 marca 2020 r. obowiązywał przepis art. 15 zzr ust. 6 ww. ustawy covidowej, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemiologicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o m.in. przestępstwa i wykroczenia skarbowe. Przepis ten został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. Tym samym, zawieszenie przedawnienia karalności czynów miało miejsce w okresie od 31 marca 2020r. do 15 maja 2020r., tj. 46 dni. W związku z tym karalność przestępstwa skarbowego popełnionego przez podatnika ustała po upływie 46 dni roku 2025, czyli z upływem 15 lutego 2025 r.

W takim stanie rzeczy Sąd Rejonowy w K. orzekając w sprawie karnej skarbowej po upływie tego terminu zmuszony był umorzyć postępowanie co do tego czynu. Nie zmienia to faktu, zdaniem organu odwoławczego, że sąd karny ustalił, iż bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z końcem roku 2014 r., z czego wynika - na podstawie przywołanych wyżej przepisów art. 44 § 1 i 5 k.k.s. oraz przepisu art. 15 zzr ust. 6 ustawy covidowej - że w dniu wszczęcia postępowania karnego skarbowego, tj. 8 października 2019r. nie ustała jeszcze karalność przestępstwa skarbowego podatnika.

Odnosząc się natomiast do kwestii merytorycznych związanych z wymiarem podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013, Dyrektor - uwzględniając stanowisko zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Dyrektor przedstawił w ponownie przeprowadzonym postępowaniu szczegółowe rozliczenia dochodów osiąganych przez małżonków N. w 2013 r. (str. 19 i nast.).

W wyniku tak dokonanych ustaleń organ odwoławczy podniósł, że stwierdzone w czasie kontroli oraz postępowania podatkowego i opisane nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania przychodów i kosztów uzyskania przychodów w firmie K. N. "B.-K." [...], dały podstawę do stwierdzenia, że podatkowa księga przychodów i rozchodów za 2013 rok prowadzona była nierzetelnie. Łączna wartość zawyżonych kosztów uzyskania przychodów mająca wpływ na nierzetelność księgi wyniosła [...] zł i stanowiło 0,989% kosztów zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 rok, natomiast wartość zaniżonych przychodów wyniosła [...] zł i stanowiła 8,91% przychodów zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 rok. Nierzetelność skutkuje pominięciem księgi jako dowodu w postępowaniu podatkowym stosownie do art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej.

W zakresie ustaleń dla E. N. z tytułu sprzedaży nieruchomości organ odwoławczy podał, że uwzględniając stanowisko zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku NSA z 26 lipca 2023 r. w sprawie II FSK 85/21 uznał, że uzyskane przez podatnika przychody ze sprzedaży nieruchomości należy traktować jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej określony w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i że - w razie braku przeciwnych dowodów - dochód z tytułu zbywania nieruchomości należy potraktować jako dochód z działalności jednego i drugiego małżonka oraz uwzględnić obok samej ceny zakupu nieruchomości również opłaty związane z nabyciem nieruchomości, które wprost wynikają z aktu notarialnego, dla E. N. ze sprzedaży nieruchomości ustalono przychód w kwocie [...]zł. Uwzględniając zaś koszty uzyskania przychodu (8 622,35 zł) wyliczono dochód - [...] zł.

Końcowo Dyrektor w tabeli przedstawił ustalenia odnośnie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych dla K. N. i E. N. za 2013 rok.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. N. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania podatkowego. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 208 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sprawie wskutek nieuprawnionego przyjęcia zaistnienia, prawnie skutecznej, przestanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy czyn zarzucany stronie we wszczętym postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe nie znalazł potwierdzenia w toku prowadzonego postępowania podatkowego, gdzie zostało ustalone, iż wypełniał on jedynie znamiona wykroczenia skarbowego a postępowanie to zostało zainicjowane już po upływie karalności czynu będącego wykroczeniem skarbowym,

2. art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sprawie wskutek nieuprawnionego przyjęcia zaistnienia prawnie skutecznej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w okolicznościach wskazujących na instrumentalny charakter jego wszczęcia,

3. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie, w zakresie uchylenia decyzji oraz umorzenia postępowania, w okolicznościach wyżej wskazanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organy w sposób nieuprawniony przyjęły zaistnienie, prawnie skutecznej, przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wszczęcie postępowania karno-skarbowego 8 października 2019 r. miało wyłącznie instrumentalny charakter. Nastąpiło po czterech latach i dwóch miesiącach od zakończenia kontroli w sytuacji, gdy Dział Kontroli Podatkowej w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. skierował do komórki do spraw karnych skarbowych zawiadomienie o ujawnieniu przestępstwa lub wykroczenia skarbowego już 26 sierpnia 2015 r. tj. po upływie 3 miesięcy od zakończenia kontroli. Postępowanie podatkowe prowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji wszczęte postanowieniem z 21 października 2015 r., bez uzasadnionych powodów, trwało cztery lata. Opisując przebieg postępowania skarżący wskazał, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego dotyczącego podatku dochodowego za 2013 r. miało wyłącznie na celu zapewnienie organowi odwoławczemu nieograniczonego czasu na rozpatrzenie środka odwoławczego.

Ponadto w toku prowadzonego dalej postępowania podatkowego oraz karnego ustalone zostało, że narażenie na uszczuplenie należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. nie przekraczało ustawowego progu. Okoliczność ta przesądza o tym, że czyn mogący być przypisanym stronie w tym zakresie wypełnia jedynie znamiona wykroczenia, którego karalność ustała z dniem 31 grudnia 2015 r. tj. na blisko cztery lata przed wszczęciem postępowania karnego skarbowego obejmującego ten zarzut.

Postawienie stronie zarzutu popełnienia przestępstwa, jak się później okazało mylnie, wynikało jedynie z wadliwie przeprowadzonego postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego przez organ podatkowy pierwszej instancji. W chwili wszczęcia postępowania karnego skarbowego finansowy organ postępowania przygotowawczego utracił już uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia postępowania obejmującego zarzut narażenia na uszczuplenie należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., bowiem zarzucany czyn, nie wypełniając znamion przestępstwa skarbowego stanowił jedynie wykroczenie skarbowe.

Końcowo strona wskazała, że wyrokiem z dnia 26 marca 2025 r. Sąd Rejonowy w K. umorzył postępowanie co do stawianego stronie zarzutu dotyczącego czynów objętych okresem 2013 r. ustalając, iż nastąpiło narażenie na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie [...]zł. Od tego wyroku strona złożyła apelację, kwestionując między innymi kwalifikację przypisywanych jej czynów. Postępowanie przed sądem odwoławczym nie zostało zakończone.

Wobec powyższego zobowiązanie podatkowe małżonków N. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., w myśl art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, uległo przedawnieniu 31 grudnia 2019 r. Po tej dacie zaistniała więc przesłanka bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania w sprawie oraz niemożności merytorycznego orzekania, czego nie dostrzegły organy podatkowe.

Zatem decyzje organów podatkowych zostały wydane po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych tj. z naruszeniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie 11 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wyjaśnił, że od wyroku karnego została wywiedziona apelacja, ale nie miał informacji o terminie jej rozpoznania. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W kontekście podniesionych skargą zarzutów stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie ostatecznie spór dotyczy tego, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r.

Stosownie bowiem do treści art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Jednocześnie art. 70c O.p. stanowi, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.

W kwestii dopuszczalności oceny przez sąd administracyjny, czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia wypowiedział się twierdząco NSA w uchwale 7 sędziów z 24 maja 2021 r. I FPS 1/21. NSA w uchwale tej uznał, że w świetle art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji. NSA wymienił też w powołanej uchwale okoliczności istotne dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dzieląc je na:

1) ustawowe, czyli wywodzone wprost z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. oraz

2) świadczące o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego.

Okoliczności ustawowe określił NSA jako przesłanki pozytywne, tj. konieczne, chociaż mogące okazać się niewystarczające do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w tym:

a) wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

b) ustalenie związku podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego objętego postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie - z niewykonaniem zobowiązania, którego dotyczy przedawnienie;

c) zawiadomienie podatnika o tych okolicznościach w sposób wskazany w art. 70c O.p. najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

Zaś wśród okoliczności określonych przez NSA jako mogące świadczyć o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego (przesłanki negatywne), tj. takie, których wystąpienie może wskazywać na to, że pomimo zaistnienia ustawowych podstaw zawieszenia terminu przedawnienia nie może być mowy o skutecznym zawieszeniu jego biegu, wskazano w ww. uchwale NSA na:

a) krótki okres pozostający w momencie wszczęcia postępowania karnego skarbowego do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

b) oczywisty brak przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (art. 1 k.k.s.) lub istnienie negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k.;

c) brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.

Oceniając sporną kwestię instrumentalności poprzez pryzmat przytoczonych przepisów i ich wykładni dokonanej w przywołanych uchwałach NSA oraz ukształtowanym nimi orzecznictwie sądowym tut. Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności.

Dnia 8 października 2019 r. wszczęto postępowanie karno-skarbowe związane z uszczupleniem podatkowym, tj. w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach podatkowych PIT-36 za lata 2013 r. i 2014 r. złożonych w Drugim Urzędzie Skarbowym w K., poprzez zaniżenie przychodów i zawyżenie kosztów ich uzyskania na skutek nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za lata 2013-2014, co naraziło Skarb Państwa na uszczuplenie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 w kwocie [...]zł, a za rok 2014 r. w kwocie [...]zł, tj. o czyn z art. 56 § 2 kks, w zw. z art. 61 § 1 kks, w zw. z art. 6 § 2 kks, w zw. z art. 7 § 1 kks. Zawiadomienie o powyższym zostało doręczone pełnomocnikowi małżonków N. w postępowaniu podatkowym 4 listopada 2019 r.

Z akt sprawy wynika, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło na 83 dni przed upływem nominalnego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013, ale już po wydaniu w dniu 12 września 2019 r. decyzji podatkowej w przedmiotowej sprawie. Organ prowadzący dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe podejmował w toku postępowania czynności procesowe, które miały na celu realizację celów postępowania karnego skarbowego. W dniu 28 października 2019 r. postępowanie karnoskarbowe przeszło w fazę in personam w związku z postanowieniem K. N. zarzutów. Następnie skierowano do sądu rejonowego akt oskarżenia. Postępowanie karne skarbowe w pierwszej instancji zostało zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z 26 marca 2025 r. sygn. akt IX K [...].

W ocenie Sądu wystąpił także bezpośredni i ścisły związek pomiędzy podejrzeniem popełnienia wyżej opisanych przestępstw skarbowych wskazanych w zawiadomieniu (zaniżenie przychodów i zawyżenie kosztów ich uzyskania na skutek nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów) z niewykonaniem przez skarżącego zobowiązania w podatku VAT za okres objęty decyzją. Podkreślić trzeba, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wymaga, aby z niewykonaniem zobowiązania podatkowego wiązało się podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. W wyroku z 19 grudnia 2024 r. (sygn. akt I FSK 692/24) NSA uznał, że dla skutecznego zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie jest konieczne, aby wszczęte postępowanie karne skarbowe lub śledztwo odnosiło się do konkretnych transakcji podatnika - wystarczające jest, by podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego pozostawało w związku z niewykonaniem tego samego zobowiązania podatkowego, którego bieg przedawnienia ulega zawieszeniu. Istotny jest zatem moment wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Trzeba jednoznacznie podkreślić, że cele postępowania przygotowawczego oraz fakt posłużenia się w hipotezie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. sformułowaniem "podejrzenie popełnienia", nie zaś "popełnienie" przestępstwa lub wykroczenia, wiążącym się z niewykonaniem danego zobowiązania podatkowego, a uzasadniającym wszczęcie postępowania w sprawie karnej skarbowej, powoduje - pod warunkiem spełnienia przez organ wymogu z art. 70c O.p. - zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Zgodnie z art. 297 k.p.k. celem postępowania przygotowawczego jest przede wszystkim ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo (pkt 1), następnie zaś wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy (pkt 2), zebranie danych osobopoznawczych i środowiskowych stosownie do art. 213 i art. 214 k.p.k. (pkt 3), a także wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody (pkt 4) oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu (pkt 5). Dopiero ustalenia poczynione w toku postępowania przygotowawczego przesądzać mogą o dalszych losach postępowania w sprawie karnej skarbowej. W tym względzie stanowić one będą podstawę albo dla jego umorzenia (w przypadku ziszczenia się którejś z przesłanek z art. 17 k.p.k.), albo dla przedstawienia zarzutów (jeżeli - zgodnie z art. 313 k.p.k. - dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba). Zatem to nie tyle fakt popełnienia czynu, lecz powzięcie przez organ podatkowy podejrzenia co do jego popełnienia, skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania, którego niewykonanie wiąże się z tym podejrzeniem, jeśli postępowanie w sprawie karnej skarbowej obejmującej ten czyn zostało wszczęte i o wszczęciu tym podatnik został poinformowany przed upływem biegu tego terminu (art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c o.p.). Wynika to wprost z użytego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. sformułowania "podejrzenie popełnienia" (zob. wyrok NSA z 14 kwietnia 2025 r. I FSK 1078/24).

Podsumowując, postępowanie karne skarbowe dotyczące skarżącego miało mocne procesowe podstawy, na tyle mocne i uzasadnione, że doprowadziły one do skierowania do sądu karnego aktu oskarżenia przeciwko K. N., a następnie wydania wyroku karnego. Nie może zatem być wątpliwości, że cele postępowania karnego skarbowego były realizowane i finalnie doprowadziły do wydania wyroku karnego w sprawie, nadal nieprawomocnego. Dlatego w tej sprawie Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że wszczęcie dochodzenia nie miało charakteru instrumentalnego, a przebieg tego postępowania nie cechował się pozorowanymi działaniami służącymi jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia. Istniał też niezaprzeczalny związek toczącego się postępowania karnego skarbowego z wykonaniem przedmiotowego zobowiązania podatkowego za 2013 rok.

W niniejszej sprawie skarżący wywodzi, że wyrokiem karnym Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego popełnienia wyłącznie wykroczenia skarbowego, a przedawnienie karalności tego czynu przed wszczęciem postępowania karnego skarbowego świadczy o niedopuszczalności prowadzenia tego postępowania i w konsekwencji o niemożności wywołania – pomimo wszczęcia dochodzenia skarbowego, o którym zawiadomiono podatnika (jego pełnomocnika) - skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za sporny okres.

Jak wynika z sentencji wyroku sądu karnego K. N. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego (art. 61 § 1 k.k.s. i art. 54 § 3 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.) polegającego na tym, że K. N. w dniu 11 kwietnia 2014 r. nierzetelnie prowadził księgę i podał nieprawdę w zeznaniu rocznym PIT-36 za rok 2013, przez co zawyżył stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej, zawyżył koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz zaniżył przychód z tej działalności poprzez niewykazanie przychodów z tytułu sprzedaży nieruchomości i udziałów w nieruchomości i zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o wydatki, które nie mogą zostać uznane za koszty prowadzenia działalności, przez co naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych. Świadczy o tym orzeczenie zawarte w pkt I.1. sentencji wyroku karnego.

Z uzasadnienia wyroku karnego wynika, że na skutek wydania tego wyroku po upływie terminach przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego i wykroczenia skarbowego wynikających z k.k.s. (nawet po doliczeniu 46 dni wynikających z zawieszenia przedawnienia karalności tych czynów) sąd postępowanie co do tego czynu umorzył.

Niemniej w tej sprawie nie ma wątpliwości, że na dzień wszczęcia postępowania karnoskarbowego i zawiadomienia o tym fakcie pełnomocnika skarżącego, jak również na dzień wydania kwestionowanych skargą decyzji zarówno kwalifikacja prawna czynu, którego dotyczyło postępowanie karnoskarbowe, jak i brak przedawnienia karalności powyższego przestępstwa skarbowego, umożliwiały organom podatkowym wydanie tych decyzji. Doszło bowiem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok.

Nie było zarzutów skargi odnośnie do pozostałych podstaw faktycznych i prawnych wydania zaskarżonej decyzji, a z urzędu Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego.

Z tych przyczyn, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.