II. przepisów prawa materialnego:
1/ art. 24 ust. 4-5a u.s.u.s. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez potraktowanie należności z tytułu składek jako nieprzedawnionych, możliwych do ściągnięcia w egzekucji, bowiem zostały zabezpieczone poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej na udziale w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w K., dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą [...], podczas gdy ww. zabezpieczenie ma charakter jedynie iluzoryczny, albowiem ze względu na jego treść, z tak ustanowionej hipoteki wierzyciel skorzystać nie będzie w stanie, a nadto organ prowadził i nie prowadzi egzekucji z przedmiotu zabezpieczenia, wobec czego należy stwierdzić, że należności w ten sposób zabezpieczone uległy przedawnieniu; a z najdalej posuniętej ostrożności, niezależnie od powyższego:
2/ art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ("rozporządzenie") oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje przesłanek do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, które skutkowałyby umorzeniem należności z tytułu składek, przy jednoczesnym niedostatecznie wnikliwym rozważeniu okoliczności, o których mowa w 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.
Uzasadniając skargę wskazał, że w jego ocenie organ nie sprostał wykonaniu wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z 10 kwietnia 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 63/25. Organ arbitralnie uznał, że przynajmniej co do części należności, których dotyczy wniosek, co prawda upłynął termin przedawnienia, jednak są one zabezpieczone hipoteką. Tego rodzaju uzasadnienie nie jest dla niego jasne, choćby w kontekście normy zawartej w art. 24 ust. 5 u.s.u.s. W ocenie skarżącego w świetle tego przepisu należności albo się przedawniają, albo nie. Stwierdził, że organ nie wskazał jasno, czy wedle jego ustaleń doszło do przedawnienia należności, nawet tych zabezpieczonych hipotecznie. Podał jedynie, że upłynął termin przedawnienia niektórych należności. Akcentował, że wobec należności, co do których organ uznał, iż upłynął termin ich przedawnienia, organ nie prowadził egzekucji z przedmiotu zabezpieczenia hipotecznego, tj. z użytkowania wieczystego. Okoliczność ta poddaje w wątpliwość zasadność dokonania i utrzymywania zabezpieczenia hipotecznego, a w konsekwencji - dalsze istnienie należności.
Dodał, że dokonane przez organ zabezpieczenie hipoteczne jest w jego ocenie wadliwe również z tej przyczyny, że zostało dokonane na prawie użytkowania wieczystego, które co prawda nadal mu przysługuje, a które to prawo posiada obecnie iluzoryczny charakter. W dniu 30 listopada 2000 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. B. N. w sprawie egzekucyjnej I Km [...] (z wniosku innego wierzyciela) dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewid. nr [...], dla której Sąd Rejonowy w K. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewid. nr [...], dla której Sąd Rejonowy w K. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] W dniu 31 maja 2002 r. organ skierował do Sądu Rejonowego w K. wniosek o wyznaczenie organu egzekucyjnego do łącznego prowadzenia dalszej egzekucji w związku z zaistniałym zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej, a to w myśl ar. 773 k.p.c.
Z treści ww. wniosku z 31 maja 2002 r. wynika, że organ w 20 marca 2002 r. został poinformowany o prowadzeniu w stosunku do mnie oraz mojej nieżyjącej już małżonki, B. W., postępowania w sprawie Km [...]. Zarzucał, że organ przez szereg lat nie podejmował żadnych czynności ukierunkowanych na ściągnięcie należności z tytułu składek albo przynajmniej zabezpieczenie tychże należności za pomocą ustanowienia hipoteki przymusowej na przysługującym mu prawie użytkowania wieczystego.
W dniu 30 maja 2005 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. L. Z. przejął prowadzenie postępowania w sprawie KM [...] po Komorniku Sądowym B. N., w tym oczywiście w zakresie dokonanych zajęć na prawach do nieruchomości w postaci użytkowania wieczystego. Co znaczące, czynnościami egzekucyjnymi [...] Sądowy nie objął przysługującego mu z małżonką udziału w prawie użytkowania wieczystego do nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] położonej w K. przy ul. [...]. Jest to o tyle ciekawe, że nieruchomość ta stanowi drogę dojazdową do nieruchomości okolicznych, w tym do działek nr [...] Z przyczyn, których nie zna, udział ten nie został zlicytowany i zbyty w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego z jego udziałem jako dłużnika. Na skutek tego ewidentnego zaniedbania (po stronie komornika, ale i wierzycieli), prawo to ma jedynie charakter iluzoryczny - trudno bowiem sobie wyobrazić, aby ktokolwiek zechciał je nabyć. A mimo to organ ustanowił na nim zabezpieczenie hipoteczne, choć uczynił to dopiero w roku 2009 r. Podsumował, że rzeczywistym celem organu nie jest podejmowanie faktycznie skutecznych czynności egzekucyjnych, a jedynie działań o iluzorycznym charakterze. Stwierdził również, że na podstawie lektury zaskarżonej decyzji odniósł wrażenie, iż wynikająca z przepisów prawa uznaniowość organu przeszła w pewnego rodzaju dowolność.
Skarżący wniósł o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci: wniosku ZUS z 31 maja 2002 r., znak [...] [...]/02; postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej K.-W. w K. z 31 października 2017 r. w sprawie PR 4 Ds. 315.2017; pisma Komornika Sądowego z 17 maja 2013 r. w sprawie Km [...] (wysłuchanie wierzyciela art. 827 k.p.c.); postanowienia Komornika Sądowego z 19 czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie Km [...] - na okoliczność ich treści, w szczególności celem wykazania, że działania podejmowane wobec skarżącego przez ZUS miały jedynie charakter pozorny i nie zmierzały w sposób rzeczywisty do ściągnięcia w toku egzekucji należności z tytułu składek.
W odpowiedzi na skargę zakład wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 19 stycznia 2026 r. skarżący wniósł o włączenie i dopuszczenie do sprawy dokumentów, mających jego zdaniem kluczowe znaczenie w sprawie, a które nie były dotychczas ujawniane oraz przedstawiane: zawiadomienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. o zakończeniu egzekucji prowadzonej na podstawie dalszego TW/odpisu TW z 25 listopada 2025 r. w sprawie nr [...]; decyzji ZUS z 21 grudnia 2006 r. [...] [...] w sprawie umorzenia z urzędu należności spółki cywilnej PHU "P.", którą jako wspólnicy prowadziło małżeństwo D. i B. W. w latach 1997-2001; zawiadomienia z 10 października 2024 r. nr [...]/490535/2024; kopii czterech decyzji ZUS, kopii dwóch aktów notarialnych: Rep. A [...] z 18 listopada 1993 r., Rep. A [...] z 27 stycznia 1995 r. wraz z mapą ewidencyjną Urzędu Miasta K. przedstawiającą układ sytuacyjny działek nr [...] oraz działki [...] – drogi dojazdowej. Stwierdził przy tym, że organ nie próbował i nie prowadził egzekucji z przedmiotu zabezpieczenia, nigdy nie wyceniono i nie poddano licytacji przedmiotowej nieruchomości, nigdy nie zostały podjęte niezbędne czynności i działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stworzone zostały fikcyjne i iluzoryczne zabezpieczenia hipoteczne na nieruchomości mające na celu jedynie zabezpieczenie przed przedawnieniem należności. Skarżący podkreślił znaczenie dla sprawy nieprawidłowości zaistniałych w toku postępowania egzekucyjnego – sprzedaż działek nr [...] oraz nr [...], bez działki nr [...] stanowiącej drogę dojazdową do tych działek.
Na etapie postępowania sądowego udział w sprawie zgłosiła Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. M. Ł..
Na rozprawie 22 stycznia 2026 r. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów załączonych do skargi i pisma procesowego z 19 stycznia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2024.1267), dalej jako "p.u.s.a." i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2024.935), określanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 p.u.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.
Na wstępie rozważań należy przypomnieć, iż sprawa była już przedmiotem kontroli tut. sądu, który to wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r., I SA/Ke 63/25 uchylił poprzednio wydaną decyzję zakładu (z 18 grudnia 2024 r.).
Kontrola zaskarżonej decyzji wymagała zatem zbadania, czy organ wykonał zalecenia zawarte w powołanym wyroku. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie podkreśla się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne oraz sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, z 16 maja 2007 r., I FSK 857/06, z 16 października 2014 r., II FSK 2506/12, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza zatem, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Art. 153 p.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotowa ocenę. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu.
Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., II FSK 353/16). Przez "ocenę prawną" rozumie się natomiast wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018). Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. wyrok NSA z 1 lutego 2022 r., II FSK 1393/21).
Ponadto art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Strona postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (skarżąca lub organ administracji) niezadowolona z wyroku ma prawo wnieść skargę kasacyjną. Jeśli jednak tego nie uczyni, musi liczyć się z konsekwencjami prawnymi wynikającymi z brzmienia zacytowanego wyżej art. 153 p.p.s.a.
W wyroku z 10 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że z uzasadnienia decyzji oraz dołączonego do niej materiału dowodowego sprawy, nie wynikają konieczne w niniejszej sprawie ustalenia organu pozwalające stwierdzić, w jakiej wysokości należności są wymagalne, choć istnieją wątpliwości, czy częściowo nie wygasły. Naruszono tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznego ustalenia, czy i ewentualnie które spośród należności objętych wnioskiem o umorzenie uległy przedawnieniu w kontekście przepisów art. 24 ust. 5, ust. 5a oraz ust. 5b u.s.u.s. Organ nie dokonał bowiem stosownej analizy przedawnienia w odniesieniu do poszczególnych należności z tytułu składek. Tym samym zagadnienie dotyczące przedawnienia należności składkowych skarżącego nie zostało wyjaśnione w stopniu pozwalającym na jednoznaczne przyjęcie, że są one wymagalne.
Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić podniesione w uzasadnieniu wyroku uwagi, przede wszystkim wyjaśnić i wykazać w decyzji to, czy i w jakim zakresie zaległe należności uległy przedawnieniu, czy też nie. Powołując się na instytucję przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności składkowych, organ winien odnieść je do poszczególnych należności i dołączyć do akt sprawy dokumenty, które będą obrazować wszystkie istotne w tej kwestii okoliczności faktyczne. Jeśli dojdzie do przekonania, że przedawnienie należności nie nastąpiło, da temu wyraz w decyzji w sposób poddający się weryfikacji przez sąd. Następnie przedstawi wynik swej oceny w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Zdaniem sądu, powyższe wskazania nie zostały uwzględnione w toku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego.
Zaskarżona decyzja ponownie narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zakład przytaczając treść art. 24 ust. 5b u.s.u.s. i wskazując zestawienie okresów zadłużenia od kwietnia 2011 r. do września 2011 r. oraz za styczeń 2012 r. i luty 2012 r. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy (s. 42-46 zaskarżonej decyzji), przyjął że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od doręczenia upomnienia, załączając do akt sprawy te upomnienia wraz z dowodem ich doręczenia skarżącemu. Tymczasem z treści art. 24 ust. 5b u.s.u.s. wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych przez pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której mowa w art. 24 ust. 5b u.s.u.s., należy rozumieć czynność zmierzającą bezpośrednio do wyegzekwowania zobowiązania, realizowaną w toku egzekucji, a zatem może to być wystawienie tytułu wykonawczego, dokonanie zajęcia, np. rachunku bankowego, czyli dokonanie stricte czynności egzekucyjnych. Wystawienia i doręczenia upomnienia (art. 15 u.p.e.a.) nie można zatem uznać za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia należności składkowych. Upomnienie zmierza do dobrowolnego wykonania obowiązku. Nie stanowi jednak działania zmierzającego do przymusowego wykonania zobowiązania, co cechuje działania egzekucyjne. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego", uregulowanej w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Wystawienia i doręczenia upomnienia nie można uznać więc za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia należności składkowych. Jest to czynność realizowana poza postępowaniem egzekucyjnym, przed jego wszczęciem. Dopiero bowiem po doręczeniu upomnienia, możliwe jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 19 lutego 2025 r., I GSK 1502/21; wyrok WSA w Łodzi z 16 października 2025 r., III SA/Łd 402/25; wyrok WSA we Wrocławiu z 23 października 2024 r., III SA/Wr 267/24).
Biorąc pod uwagę powyższe i przenosząc je w realia niniejszej sprawy, należy uznać, że zakład, wbrew wytycznym WSA w Kielcach, nadal nie dokonał prawidłowej oceny kwestii przedawnienia należności składkowych za okres od kwietnia 2011 r. do września 2011 r. oraz za styczeń 2012 r. i luty 2012 r. Błędnie bowiem powiązał kwestię doręczenia skarżącemu upomnienia z dokonaniem pierwszej czynności egzekucyjnej, dokumentując w aktach sprawy jedynie wystawienie upomnień i ich doręczenie. Aktualne pozostają zatem wytyczne wynikające z ww. wyroku WSA w Kielcach. Organ nie dokonał bowiem stosownej analizy przedawnienia w odniesieniu do wszystkich poszczególnych należności z tytułu składek. Tym samym zagadnienie dotyczące przedawnienia należności składkowych skarżącego nie zostało wyjaśnione w stopniu pozwalającym na jednoznaczne przyjęcie, że są one wymagalne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, okoliczność ta winna być wyjaśniona jako pierwsza. Ponadto, winna być poparta materiałem dowodowym pozwalającym na ocenę zajętego przez organ stanowiska w tym zakresie.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że nie może zawiesić biegu terminu przedawnienia zdarzenie, które wystąpiło w czasie, gdy bieg terminu jest już zawieszony wskutek zaistnienia innego, wcześniejszego zdarzenia powodującego zawieszenie terminu. Pisząc zatem między innymi, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło "od odbioru zajęcia egzekucyjnego 25.05.2009 do nadal" i wskazując kolejne okresy zawieszenia "nakładające się" na ten pierwszy okres zawieszenia, organ postąpił w sposób nieprawidłowy. Należy przy tym zauważyć, że przedstawienie okresu końcowego zawieszenia biegu terminu przedawnienia poprzez wskazanie: "do prawomocnej decyzji 27.04.2010" nie realizuje wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Nie wiadomo bowiem o jaką decyzję chodzi i co oznacza podana data. Przyjmując nawet, że chodzi o datę prawomocności decyzji, nie wyjaśniono, w jaki sposób data ta została obliczona. Z kolei posługując się pojęciem "zerwania układu ratalnego" i wskazaniem daty ("do zerwania układu ratalnego 23.11.2018"), organ nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez to pojęcie i skąd wynika podana data, tym bardziej, że w innym miejscu decyzji posługuje się tym samym pojęciem z podaniem daty i dodatkowo wskazaniem "odebrano osobiście", nie przytaczając w tym miejscu podstawy prawnej zawieszenia biegu terminu przedawnienia powiązanej z "zerwaniem układu ratalnego".
Wobec powyższego, sąd stwierdził, że organ naruszył przepisy proceduralne, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, tj. kwestii związanych z ewentualnym przedawnieniem zobowiązań składkowych.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ najpierw oceni kwestię ewentualnego przedawnienia wszystkich składek. Jeśli dojdzie do przekonania, że ono nie nastąpiło, da temu wyraz w decyzji w sposób poddający się weryfikacji przez sąd z uwzględnieniem powyższej oceny prawnej i rozważań sądu. Wskaże podstawy prawne zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności w odniesieniu do poszczególnych należności, a nie jak w zaskarżonej decyzji w sposób ogólny przed dokonaniem szczegółowej analizy w tym zakresie (s. 11-15 zaskarżonej decyzji). Dołączy przy tym wszystkie dokumenty potwierdzające okoliczności mające wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia w stosunku do wszystkich należności. Następnie zakład dokona ponownej oceny istnienia przesłanek umorzenia, z uwzględnieniem aktualnej sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego, przedstawiając jej wynik w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów załączonych do skargi i pisma procesowego z 19 stycznia 2026 r. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje zatem podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania nowego stanu faktycznego sprawy, nie może być kontynuacją postępowania dowodowego prowadzonego przez organy (por. wyrok NSA z: 3 grudnia 2025 r., III OSK 2774/22; 19 grudnia 2025 r., III OSK 2568/24). A tak byłoby w niniejszej sprawie, w przypadku przyprowadzenia dowodów wymienionych w skardze i piśmie procesowym skarżącego. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał rozstrzygnąć, czy zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.
Ponowne wadliwości natury procesowej spowodowały, że wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a., mianowicie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.