z koniecznością zapłaty licznych zobowiązań finansowych (np. alimenty na syna, opłaty za wynajmowany lokal przy ul. [...], zadłużenie w wysokości [...] zł za energię cieplną).
Ponownie zakwestionowała wysokość kosztów egzekucyjnych zarzucając, że są nieadekwatne do podjętych przez organ egzekucyjny działań w celu wyegzekwowania jej zaległości. Stwierdziła, że nie posiada majątku, którego spieniężenie pozwoliłoby na spłatę zadłużenia. Mieszkanie przy ul. [...] nie jest jej własnością, niezagospodarowana działka o pow. 111 m2 w S. przedstawia niską wartość sprzedażową, a samochody, których jest współwłaścicielką, mają wartość złomową i nie nadają się do odsprzedaży.
W dalszej części skargi skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności. Wniosła także o umorzenie wszystkich kosztów egzekucyjnych, również tych wyegzekwowanych.
Na rozprawie przed tut. sądem 2 września 2025 r., pełnomocnik skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy, poparł skargę. Wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawna udzieloną z urzędu oświadczając, że nie zostało ono uiszczone w znacznej części - w wysokości trzykrotności stawki minimalnej,
z uwagi na zawiłość sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak
i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych, którego materialną podstawę stanowi
art. 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. Zgodnie z powołaną regulacją, w brzmieniu od
20 lutego 2021 r. koszty egzekucyjne mogą być umorzone na wniosek zobowiązanego, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Organ prawidłowo przy tym zauważył, że w stosunku do postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (30 zł) zastosowanie ma art. 64e u.p.e.a.,
w brzmieniu obowiązującym przed zmianą w 2021 r. Przesłankami umorzenia kosztów w tym stanie prawnym natomiast były: 1. stwierdzenie nieściągalności od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany. wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2. za umorzeniem przemawiał ważny interes publiczny;
3. ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne.
Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "mogą być" wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Oznacza to, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie powinno zaś odpowiadać warunkom określonym w art. 107 k.p.a., tak aby strona mogła mieć pewność, a sąd mógł ocenić, że wszystkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów. W szczególności w uzasadnieniu decyzji negatywnej dla wnioskującego powinno znaleźć się szczegółowe omówienie kwestii istnienia lub nieistnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia. Jednak do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia, dochodzi w tego rodzaju sprawach dopiero po ustaleniu zaistnienia którejś z wymienionych w przepisach prawa przesłanek.
W sytuacji, gdy żadna z tych przesłanek nie zostanie spełniona, organ nie ma możliwości wyboru konsekwencji prawnych i bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania tego rodzaju ulgi.
Kontrola sądowa tego rodzaju rozstrzygnięć sprowadza się do zbadania czy akt uznaniowy poprzedzony został prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sąd bada więc, czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w myśl której organy zobligowane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Nadto, czy dowody oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.) i czy zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) oraz czy wydane akty odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności czy uzasadnienie postanowienia wskazuje przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji umorzenia. Wszystkie powołane powyżej regulacje mają zastosowanie
w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 18 k.p.a.
Sąd podziela wyrażony w judykaturze pogląd, że w sprawach dotyczących uznania administracyjnego dokonując wyboru organ podatkowy może przyjąć różne kryteria, jak np. uwzględnić okoliczności społeczne, ekonomiczne, dotychczasową postawę zobowiązanego, czy podatnika w zakresie wywiązywania się z obowiązków daniowych, okoliczności powstania zaległości, zakres wnioskowanej ulgi itp. (por. np. wyroki NSA: z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3139/13; z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15; z 27 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2620/15; publ. CBOSA). Poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą pozostawać jedynie przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Można zatem mówić, że są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. art. 64e § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Jednakże przekroczenie tych granic ma m.in. miejsce wówczas, gdy wybór alternatywy decyzyjnej dokonany został: (-) z rażącym naruszeniem zasady sprawiedliwości; (-) wskutek uwzględnienia kryteriów oczywiście nieistotnych (bagatelnych) lub nieracjonalnych; (-) na podstawie fałszywych przesłanek (argumentów, które są nieprawdziwe). Wyłączenie bowiem z zakresu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji uznaniowych obarczonych takimi wadami, stanowiłoby realne ograniczenie drogi sądowej, która umożliwiać ma przecież również zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji dochodzenie naruszonych w sposób oczywisty praw (por. analogicznie NSA w wyrokach: z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15 i z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2620/15, publ. CBOSA).
Dokonując oceny wystąpienia w sprawie przesłanek umorzenia wskazać należy, że przesłanka zawarta w art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a. (stan prawny przed
2021 r.) została sformułowana alternatywnie. Występuje ona zatem zarówno wtedy, gdy stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku, jak również wtedy, gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Wyjaśnić należy, że nieściągalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy w wyniku czynności egzekucyjnych stwierdzono brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję
i wskazany brak majątku ma charakter trwały. Z kolei wykazanie przez zobowiązanego, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej również podlega ocenie w kontekście trwałego charakteru braku majątku, z którego może być prowadzona egzekucja.
W art. 64e u.p.e.a. chodzi o uszczerbek o charakterze kwalifikowanym, którego skutki znacznie przewyższają normalne skutki związane z uszczupleniem majątkowym. Podstawą umorzenia kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być bowiem wyłącznie obawa wystąpienia uszczerbku o charakterze istotnym, znacznym, szczególnie dotkliwym, pozostającym jednocześnie w bezpośrednim związku przyczynowym z wymiarem kosztów egzekucyjnych.
W zakresie pozostałych przesłanek umorzenia należy wskazać, że ustawodawca nie zdefiniował w ustawie pojęć "ważnego interesu zobowiązanego"
i "interesu publicznego". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy
z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości.
Jeżeli chodzi o pojęcie "ważnego interesu zobowiązanego", które na podstawie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1553) weszło do porządku prawnego jako przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych w dniu 20 lutego 2021r., to nie doczekało się ono jeszcze samodzielnej wykładni w orzecznictwie. Stąd zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do wykładni tożsamego pojęcia, wypracowanej w orzecznictwie na tle art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. W tym świetle należy uznać, że przez ważny interes zobowiązanego należy zdaniem sądu rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne, czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Przy czym pojęcia ważnego interesu zobowiązanego nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonych należności, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków.
Z kolei przesłankę interesu publicznego interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego.
W niniejszej sprawie wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych skarżąca uzasadniła trudna sytuacją materialną.
Ważny interes w umorzeniu należności ze względu na trudną sytuację finansową zobowiązanej zachodzi wtedy, gdy pomiędzy obowiązkiem zapłaty należności i sytuacją materialną wnioskodawcy istnieje związek tego rodzaju, że wykonanie obowiązku zapłaty kosztów mogłoby spowodować niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Ustalenia i ocena organu, uwzględniając treść wniosku, winny zatem koncentrować się na zbadaniu, czy zapłata należności nie spowoduje zagrożenia dla możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych zobowiązanej. Powyższe wymagało dokonania
i przedstawienia w uzasadnieniu decyzji szczegółowej analizy jej sytuacji finansowej, określenia źródła dochodów, wydatków niezbędnych dla egzystencji zobowiązanej
i osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe oraz określenia relacji pomiędzy tymi wielkościami. Zdaniem sądu za przyjęciem wystąpienia ważnego interesu zobowiązanego może przemawiać niemożność zapłacenia długu rozumiana jako absolutny brak środków na jej realizację albo też brak środków na zapłatę bez uszczuplenia podstawowych potrzeb życiowych. Ważny interes zobowiązanego może zachodzić zatem także wówczas, gdy wskutek niskich dochodów, sytuujących się na granicy minimum socjalnego, wnioskodawca nie jest w stanie pogodzić obowiązku spłaty należności z koniecznością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy sąd stwierdza, że organy administracyjne prawidłowo przeanalizowały sytuację majątkową skarżącej i jej możliwości płatnicze w kontekście omówionych wyżej przesłanek umorzenia i przekonująco uzasadniły powody, jakie legły u podstaw odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Ustalenia organów, jak również wywiedzione wnioski nie uchybiły przepisom postępowania ani prawa materialnego. Zdaniem sądu powody, jakimi kierowały się organy, odmawiając skarżącej umorzenia kosztów egzekucyjnych, zostały poparte racjonalną, przekonującą argumentacją, zachowaniem należytej proporcji pomiędzy interesem publicznym a ważnym interesem zobowiązanego. Organ przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalił sytuację finansową i rodzinną skarżącego przedstawiając ją w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Oparł się w tym zakresie między innymi na oświadczeniu skarżącej o stanie majątkowym, kserokopii zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 22 maja 2024 r.; kserokopii zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.
o zmianie wysokości zajęcia z 22 maja 2024 r.; potwierdzeniu przelewu emerytury za czerwiec w wysokości 882,30 zł; umowie z 19 września 2023 r. zawartej z Gminą S. w sprawie stanu zadłużenia za zajmowany lokal w S. przy ul. [...], zadłużenie wynosi [...] zł, spłata nastąpi w 28 ratach po [...] zł; umowie z 18 września 2023 r. zawartej z Gminą S. w sprawie stanu zadłużenia z tytułu zajmowanego lokalu w S. przy ul. [...], zadłużenie wynosi [...] zł, spłata nastąpi w 13 ratach po [...] zł miesięcznie; wyroku Sądu Rejonowego w S. I Wydział Cywilny z 6 lutego 2024 r. - sprawa z powództwa [...] Sp. z o.o.; danych wynikających z dostępnych baz informacyjnych
Organ prawidłowo ustalił przychody i wydatki skarżącej pozostającej
w jednoosobowym gospodarstwie domowym oraz posiadany przez skarżącą majątek. Istotne przy tym jest, że skarżąca dysponuje stałym dochodem z tytułu emerytury oraz dodatkowym dochodem z tytułu prowadzenia pracowni twórczej. Należy zgodzić się ze skarżącą, że jej sytuacja materialna jest trudna. Z emerytury
w wysokości [...] zł prowadzona jest egzekucja w wysokość ok. [...] zł (alimenty na syna). Z kolei dochód z prowadzenia pracowni twórczej nie jest regularny.
W takich sytuacjach istnienie uciążliwości i trudności jest oczywiste. Organ prawidłowo jednak ocenił, że skarżąca posiada środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Niezbędne potrzeby życiowe to takie, których zaspokojenie jest konieczne bądź też, których niezaspokojenie negatywnie (szkodliwie) wpłynie na byt zobowiązanego lub jego rodzinę. Przy czym wymaga podkreślenia, że niezbędne potrzeby życiowe należy rozumieć w sposób obiektywny, a nie poprzez subiektywne postrzeganie tych potrzeb przez skarżącego.
Z oświadczenia skarżącej wynika, ze wydatki związane z bieżącym utrzymaniem
i zaspokojeniem podstawowych potrzeb (mieszkanie, wyżywienie) pokrywane są przez skarżącą z uzyskiwanych dochodów. Skarżąca nie sygnalizowała przy tym problemów ze zdrowiem czy związanych z nimi wydatkami. Zobowiązana ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Mieszka bowiem w mieszkaniu komunalnym. Mieszkanie to jest wprawdzie zadłużone na ponad 2 tys. zł, to jednak istotne jest, że skarżąca zawarła z gminą umowę na spłatę tego zadłużenia w ratach, tj. 28 rat po [...] zł. Taka sama umowa została zawarta w odniesieniu do wynajmowanego przez skarżącą lokalu wykorzystywanego na pracownie twórczą (zadłużenie 1328, 13 rat po [...] zł). Poza tym istotne jest, że źródło spłaty zaległości wnioskodawczyni mogą stanowić środki ze sprzedaży udziału nieruchomości, która wchodzi w skład jej majątku czy samochodu. Należy przy tym wskazać, że ocena możliwości płatniczych skarżącej jest racjonalna przede wszystkim z uwagi na kwotę kosztów egzekucyjnych, o którym umorzenie wnioskuje skarżąca – [...] zł. Oczywiście zapłata tych kosztów stanowi uszczerbek majątkowy jednak nie zachwieje pozycji bytowej skarżącej. Wymaga przy tym wskazania, że już ok. połowa tej kwoty została przez organ wyegzekwowana, a skarżąca nie wykazała, że brak tych środków pozbawił ją podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca jest przy tym ciągle aktywna zawodowo.
Wpływu na ocenę możliwości płatniczych skarżącej nie ma fakt posiadania zadłużenia w zakładzie energetycznym. W tym zakresie należy wskazać, że rozpatrując wniosek o umorzenie należności publicznoprawnych, jakimi są koszty egzekucyjne, organ nie może przyznać prymatu zobowiązaniom cywilnoprawnym.
Podkreślenia też wymaga, że ustawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest wykorzystanie dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Zatem w sytuacji, gdy organ dostrzega jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych, to podjęte negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne.
Przechodząc do oceny przesłanki interesu publicznego sąd podkreśla, że interes publiczny, o jakim mowa w art. 64e musi być tego rodzaju, aby można go było określić przymiotnikiem "ważny". Użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość instytucji umorzenia kosztów egzekucyjnych. Udzielenie ulgi w tym zakresie powinno być zatem podyktowane wystąpieniem szczególnie istotnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie
w sposób ogólny określono jako "ważny interes publiczny". Koszty egzekucyjne są należnością związaną z przymusowym dochodzeniem zobowiązań publicznoprawnych. W interesie publicznym jest zrealizowanie celów egzekucji administracyjnej, stąd ulga w tym zakresie jest rozwiązaniem nadzwyczajnym, stosowanym wyjątkowo. Przypomnieć również trzeba, że z treści art. 84 Konstytucji RP wynika nałożony na każdego obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie. Odstąpienie od dochodzenia należnych kosztów egzekucyjnych w przypadku braku szczególnych okoliczności byłoby więc naruszeniem konstytucyjnej zasady powszechności obciążenia daninami publicznymi. Interes publiczny nie może być oceniany jednostronnie. Powstanie przedmiotu sprawy było skutkiem niedopełnienia przez skarżąca obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości i opłat za gospodarowanie nieruchomościami. Co istotne podatek ten ma charakter majątkowy, a jego pobór związany jest od faktu posiadania nieruchomości. Skarżąca posiada realne możliwości spłaty kosztów egzekucyjnych
z uwagi na posiadany udział w nieruchomości oraz samochód, których wartość znacznie przekracza kwotę kosztów egzekucyjnych, o których umorzenie wnioskuje skarżąca. Ponadto jak już wyżej podkreślano skarżąca jest ciągle aktywna zawodowo. Podkreślić należy, że umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na interes publiczny może wystąpić w sytuacji, gdy skutki umorzenia mogą przynieść pozytywne rezultaty ważne z punktu widzenia szerszej społeczności, a nie tylko samego zobowiązanego.
Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają zarzuty dotyczące wysokości kosztów egzekucyjnych. W tym zakresie sąd podziela stanowisko organu, zgodnie
z którym postępowanie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych. W konsekwencji poza ramami postępowania dotyczącego umorzenia kosztów egzekucyjnych znajduje się kwestia prawidłowości oraz wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych. Dla obowiązku zapłaty należnych kosztów nie ma również znaczenia dobrowolna wpłata przez skarżącą zaległości na rzecz wierzycieli.
Ustosunkowując się do wniosku skargi o umorzenie należności należy wskazać, że sądowej kontroli legalności decyzji podlega prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie formalne decyzji, nie zaś zasadność jej wydania. O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających
z przepisów prawa materialnego rozstrzygają bowiem organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie co do umorzenia przedmiotowych należności należy do kompetencji organu.
W niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności decyzji, sąd stwierdził, że przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, a wyciągnięte wnioski nie wychodzą poza granice zakreślone w art. 80 K.p.a. i znajdują odzwierciedlenie
w uzasadnieniach obu decyzji.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd orzekł w zakresie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu na mocy
art. 250 p.p.s.a. w związku z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2024 r., poz. 763). Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku adwokata o przyznanie wynagrodzenia w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Podniesiony przez pełnomocnika argument o zawiłości sprawy i wartości przedmiotu zaskarżenia nie mógł zostać uwzględniony. Przesłanki przyznania adwokatowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne, zostało uregulowane w § 4 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia. Należą do nich przed wszystkim nakład pracy adwokata, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie. W niniejszej sprawie zapoznanie się przez pełnomocnika z aktami sprawy (akta sądowe, 1 skoroszyt akt administracyjnych ), stawiennictwo na rozprawie oraz rodzaj sprawy nie wskazują, że wymagały poświęcenia nadzwyczajnego nakładu pracy i czasu. Ponadto, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna. W tego rodzaju sprawach zastosowanie znajdują przepisy § 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia.