Dyrektor zwrócił uwagę, że w całym okresie od lipca 2019 r. do marca 2020 r. C., G., D., E. oraz E.1 wystawiły dla Skarżącego faktury o łącznej wartości brutto 375.961,80 zł, gdzie jako formę zapłaty wskazano gotówkę. W tym samym okresie suma wypłat gotówkowych Skarżącego z rachunków bankowych wyniosła 184.300 zł. W związku z powyższym nie jest możliwe, żeby kwoty wykazane na fakturach wystawionych przez ww. podmioty zostały zapłacone gotówką, a z przedłożonych przez Skarżącego wyciągów rachunków bankowych wynika, że nie były również zapłacone za pomocą przelewów bankowych. Płatności za świadczone usługi miały następoPoizwać gotówkowo, pomimo wysokich kwot, na jakie opiewały faktury, jednak Skarżący nie posiada potwierdzeń dokonania zapłaty. Ponadto wartości brutto poszczególnych faktur wynosiły (oprócz jednej faktury) od 11.070 zł do 14.956,80 zł, czyli nie przekraczały 15.000 zł. Przy czym na kwotę 14.760 zł wystawionych zostało 11 faktur, pomimo, że dotyczyć miały różnych czynności.
Dyrektor ustalił, że ww. podmioty wystawiające faktury na rzecz Skarżącego są ze sobą powiązane osobowo. Kontrahenci Skarżącego tj. C., E., E.1, G., D., wraz z kilkoma innymi spółkami (D.1, S.3, C.1 sp. z o. o.), stanowili grupę osobowo powiązanych podmiotów. Podmioty te nie wykonywały faktycznie działalności gospodarczej i nie miały takiej możliwości z uwagi na brak zaplecza lokalowego, sprzętowego i kadrowego. Brały natomiast udział w obrocie fakturami dokumentującymi fikcyjne transakcje. Podmioty te wystawiały faktury od których nie odprowadzały podatku należnego, natomiast podatek ten był odliczany przez odbiorców faktur. Organy podatkowe nie miały z nimi kontaktu, z uwagi na brak odpowiedzi na kierowane do nich pisma, co skutkowało wykreślaniem tych podmiotów z rejestru czynnych podatników VAT, wykreśleniem z KRS, uchyleniem NIP. Jako osoby reprezentujące ww. spółki (prezesi zarządów) w KRS figurowały osoby bezdomne (J. C. i A. M.) i przynajmniej w jednym przypadku (J. C.) niezdolne do pełnienia tych funkcji ze względu na stan zdrowia i ograniczoną świadomość. Także zgłoszony do KRS przedmiot działalności tych podmiotów jest zupełnie inny niż usługi, które miały świadczy dla Skarżącego. Zapłata za wszystkie te usługi miała być dokonana gotówką, a Skarżący nie przedstawił żadnych potwierdzeń zapłaty, natomiast analiza rachunków bankowych wykazała, że nie wypłacił on gotówki w kwocie umożliwiającej zapłatę za te faktury. Skarżący nie ma również, poza fakturami, żadnej dokumentacji tych usług i dostaw, w postaci zamówień, umów, specyfikacji, protokołów odbioru itp., chociaż w przypadku innych dostawców, wykonujących podobne usługi lub dostarczających podobne produkty (np. materiały promocyjno – reklamowe) dokumentacja taka została sporządzona. Również w przypadku usług świadczonych przez Skarżącego dysponuje on ich dokumentacją w postaci umów, protokołów zdawczo – odbiorczych itp. Jako niewiarygodne Dyrektor ocenił przeprowadzone przez Skarżącego powiązanie faktur dokumentujących usługi, rzekomo wykonane przez C. na rzecz Skarżącego, z fakturami wystawionymi przez Skarżącego. Wynika z niego bowiem, że w niektórych przypadkach zapłacił on znacząco wyższe kwoty podwykonawcy, niż zapłacone zostały mu przez odbiorców tych usług. Ponadto, usługi wykonane rzekomo przez C., zostały wykonane przez inne podmioty, jak wykazano na przykładach usług świadczonych przez Skarżącego dla M. oraz dla L. Ponadto wiedza Skarżącego o okolicznościach współpracy z tymi spółkami jest bardzo ogólna, a wyjaśnienia lakoniczne.
Dyrektor zauważył, że powyższe okoliczności, świadczą, iż faktury wystawione na rzecz Skarżącego przez: C., E.1, E., G., D. są fakturami "pustymi", niedokumentującymi rzeczywistych transakcji i zostały wystawione jedynie w celu osiągnięcia nienależnej korzyści podatkowej w postaci odliczenia wykazanego w nich podatku VAT.
Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, zdaniem Dyrektora, Skarżący miał świadomość, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, bowiem nie towarzyszyło im świadczenie usług. Jest to oczywiste i dlatego Skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od towarów i usług wykazanego na tych fakturach, gdyż stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.
Odnosząc się do zakwestionowanych w decyzji Naczelnika, jako niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zakupów w ocenie Dyrektora zasadnie odmówiono Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących zakup odzieży i obuwia, sprzętów kuchennych, pościeli, materaców, książek, gier planszowych i puzzli, artykułów spożywczych i higienicznych, wędkarstwa oraz gier i sprzętu do gier komputerowych, ponieważ nie spełniają one warunku wyrażonego w przepisie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u., tj. nie były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Dlatego w kolejnych miesiącach od lipca 2019 r. do marca 2020 r. nie przysługuje Skarżącemu prawo do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących te zakupy.
Natomiast zdaniem Dyrektora niezasadnie Naczelnik odmówił Skarżącemu prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących zakupy związane z użytkowaniem łodzi, które jak wynika z opisów umieszczonych na fakturach dotyczą zakupu części (kotwica, śruba), usług serwisowych i napraw oraz opłat za postój lub przechowywanie łodzi. W przypadku tych wydatków wystąpił bowiem związek ze sprzedażą opodatkowaną, a łódź motorowa znajduje się w ewidencji środków trwałych za 2019 r.
Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzucił zaskarżonej decyzji Dyrektora naruszenie prawa procesowego, tj.:
1/ art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 125 § 1 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – dalej: O.p.) polegające na nieuwzględnieniu zarzutu naruszenia tychże przepisów i uznaniu za prawidłowe oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu ze składanych wyjaśnień z uwagi na udowodnienie przez organ okoliczności przeciwnych niż teza dowodowa strony, a w konsekwencji orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego;
2/ art. 187 § 1 O.p., polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie.
W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora oraz decyzji Naczelnika.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że uznaje za prawidłowo ustalony stan faktyczny, zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podkreślić należy, że Skarżący w złożonej skardze nawet nie usiłował merytorycznie podważyć tych ustaleń. Jedynie ogólnikowo wskazał, że stan faktyczny został ustalony sprzecznie z zasadami postępowania wyjaśniającego uregulowanego w przepisach O.p. Nie wskazał już jednak na jakiekolwiek uchybienia w dokonanej ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, jak również nie podał, jakie jeszcze inne dowody powinny przeprowadzić organy podatkowe. Wobec powyższego Sąd nie może odnieść się do stanowiska Skarżącego o błędnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i ocenie materiału dowodowego, który został zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Jedyne "merytoryczne" zarzuty Skarżącego, dotyczyły oddalenia wniosków o przeprowadzenie dowodu z jego wyjaśnień. Zarzut ten nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżący ani w toku kontroli podatkowej lub w zastrzeżeniach do niej, ani w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika, ani w odwołaniu od decyzji, jak również w toku postępowania odwoławczego nie składał żadnych wniosków dowodowych. Twierdzenie zatem, że odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych dowodowych nie może zostać uwzględnione, gdyż czynność taka nie miała miejsca.
Za bezpodstawny należy uznać również zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z wyjaśnień Skarżącego i w związku z tym fragmentarycznej i nieprawidłowej analizy materiału dowodowego. Nadmienić w związku z tym należy, że w toku postępowania podatkowego Skarżący został 3 października 2023 r. przesłuchany w charakterze strony, a ponadto w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego przesłał na wezwania Naczelnika wyjaśnienia i dokumenty. Zeznania Skarżącego oraz złożone przez niego pisemne wyjaśnienia zostały w decyzjach organów obu instancji
przeanalizowane i ocenione w powiązaniu z całością materiału dowodowego. W złożonej skardze Skarżący nawet nie usiłował wykazać nieprawidłowości w ocenie jego zeznań i wyjaśnień.
Wobec powyższego podniesione zarzuty nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że sporne zagadnienia sprowadzają się w istocie do trzech kwestii. Pierwsza związana jest z wprowadzeniem przez Skarżącego do obrotu prawnego faktur VAT wystawionych na rzecz spółki S., które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a czynności na nich wykazane nie miały faktycznie miejsca. Druga dotyczy odliczenia przez Skarżącego podatku naliczonego z faktur otrzymanych od spółek E., E.1, G., D. i C., które w ocenie Dyrektora, nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, a ich rola sprowadzała sią do wystawiania "pustych" faktur VAT. Ostatnia sporna kwestia związana jest z dokonaniem przez Skarżącego odliczenia podatku z faktur dokumentujących zakupy niezwiązane z czynnościami opodatkowanymi.
W zakresie współpracy ze spółką S., Skarżący wystawiał faktury na wykonanie różnorodnych usług. Pierwsza grupa usług, która miała być wykonana przez Skarżącego związana była z wykonaniem analiz rynku, raportów, sprawozdań itp. Skarżący zarówno w toku kontroli podatkowej, jak i postępowania podatkowego, nie przedłożył żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby, że takie analizy, raporty lub inne opracowania zostały przez niego wykonane lub że były u Skarżącego zamawiane przez S. Skarżący nie okazał ani kopii tych opracowań w wersji papierowej lub elektronicznej, którymi z pewnością dysponowałby, gdyby je opracowywał. Nie okazał również zamówień lub umowy z S. na wykonanie takich usług, ani żadnej korespondencji mailowej z tym podmiotem. Również w zasobach spółki S. brak jest jakiejkolwiek dokumentacji związanej z rzekomo wykonanymi usługami. Wynika to bezpośrednio z wyjaśnień likwidatora tej spółki M. G.1. Na brak jakichkolwiek kontraktów handlowych ze Skarżącym wskazał także jeden z handlowców spółki P. R.
Nie sposób racjonalnie potwierdzić tezy, że nie zachowały się jakiekolwiek dokumenty (papierowe, elektroniczne) z wykonania usług, które zdaniem Skarżącego miały polegać na szeroko pojętej analizie rynku chemicznego i kosmetycznego w Polsce i miały być przygotowana na potrzeby dopasowania skali działalności firmy S. do potrzeb klientów i konsumentów, a także w celu opracowania właściwej strategii rozwoju firmy. Dla wykonania tego typu usług, Skarżący miał pozyskiwać szczegółowe dane, które następnie miały być analizowane, szacowane, opracowywane i na ich podstawie przygotowywane miały były raporty, analizy, opracowania oraz prognozy i sprawozdania. Powinny zatem zachować się jakiekolwiek nośniki danych, których analiza mogłaby potwierdzić stanowisko Skarżącego o faktycznie wykonanych czynnościach.
Skarżący miał również osobiście wykonywać tłumaczenia specyfikacji chemicznych, choć nie posiadał specjalistycznej wiedzy w zakresie branży chemicznej i nie ma wykształcenia wyższego w zakresie chemii lub pokrewnych nauk. Podzielić zatem w tym zakresie należy stanowisko Dyrektora, że ukończenie studiów w zakresie marketingu i zarządzania oraz nawet wieloletnie doświadczenie na stanowiskach związanych z zarządzaniem nie powoduje nabycia kompetencji do dokonywania specjalistycznych tłumaczeń. Niewiarygodne jest aby profesjonalny przedsiębiorca działający w branży chemicznej, tj. S., zlecił takie usługi osobie nie mającej żadnych kwalifikacji w tej dziedzinie. Poza tym w spółce S. brak jest jakichkolwiek tłumaczeń, które miały być przez Skarżącego sporządzone.
Kolejne usługi, które Skarżący miał wykonać, związane miały być z organizacją i prowadzeniem prezentacji i spotkań. Według Skarżącego spotkania takie miały odbywać się najczęściej w salce konferencyjnej firmy lub pomieszczeniu wynajętym na ten cel. Stwierdzenie Skarżącego sugeruje, że spotkania takie miały odbywać się w W. Tymczasem na niektórych fakturach dotyczących takich wydarzeń znajduje się informacja, że odbywały się poza W. Dotyczy to następujących faktur: • [...] z 5.08.2019 r. wystawiona za szkolenie ''''[...]''''. [...] .2019'' • [...] z 2.12.2019 r. wystawiona za organizację prezentacji dla klienta i spotkania, wynajem sali i sprzętu multimedialnego • [...] z 23.12.2019 r. wystawiona również za organizację prezentacji dla klienta i spotkania, wynajem sali i sprzętu multimedialnego. Jednakże po stronie zakupów Skarżący nie zaewidencjonował faktury, z której wynikałoby, że w dniach 1-2 sierpnia 2019 r. poniósł jakiekolwiek koszty z tytułu organizacji tego szkolenia, np. wynajem sali w R. lub koszty noclegu. Natomiast w rozliczeniu za grudzień 2019 r. Skarżący nie ujął żadnych faktur, z których wynikałoby, że zakupił usługę wynajęcia sali (i to dwukrotnie), w której mógłby przeprowadzić prezentację i spotkanie z klientem.
Skarżący w wielu przypadkach wystawiał na rzecz S. faktury za udział w konferencjach i innych wydarzeniach organizowanych przez inne niż ta spółka podmioty, które nie były organizowane jedynie dla pracowników S. lub dla klientów i partnerów tej spółki. Z zaprezentowanych przez Dyrektora na str. 25 i 26 decyzji 13 takich wydarzeń, wynika między innymi, że w 10 z nich wprost wskazano P. R., jako uczestnika oraz J. D. (który według Skarżącego miał bezpośrednio kontaktować się z nim w imieniu S. i któremu miała być przekazywana dokumentacja). P. R. w złożonych zeznaniach, jak już wcześniej zaznaczono, zaprzeczył, aby znał Skarżącego. Trudno wobec tego przyjąć za wiarygodne stanowisko Skarżącego, że faktycznie wydarzenia takie organizował. Gdyby tak było w rzeczywistości, kojarzyłby z całą pewności organizatora uczestnictwa w takim spotkaniu, czyli Skarżącego. Ponadto P. R. zaprzeczył, aby uczestniczył w konferencjach wspólnie z J. D. (poza jednym wydarzeniem – targi [...], lecz organizacją tych targów zajmowały się oddziały firmy macierzystej w [...]: S.1 oraz S.2). Sam J. D. wprawdzie zeznał, że podczas takich wydarzeń brał udział wspólnie z P. R., niemniej jednak pomimo zapewnień, że wspólnie z P. R. brał udział w wielu kongresach, szkoleniach itp., nie wymienił nawet przykładowo jakiegoś konkretnego wydarzenia. Zasadnie zatem Dyrektor odmówił wiarygodności zeznań J. D. w tym zakresie.
Prawidłowo również stwierdził Dyrektor, że gdyby Skarżący rzeczywiście zapewniał S. udział w opisanych na fakturach wydarzeniach, powinien dysponować fakturami VAT wystawionymi przez organizatorów tych wydarzeń, które dałoby się powiązać z fakturami wystawionymi przez Skarżącego dla S. Byłyby to np. faktura wystawiona przez Y. za udział w [...] zjeździe tego Y., faktura wystawiona przez L.1 za udział w Seminarium [...], faktury wystawione przez Y.1 za udział w "[...]" oraz za udział w Konferencji "[...]" itd. Tymczasem w rejestrze zakupu Skarżący nie wykazał faktur od organizatorów wydarzeń w których mieli wziąć udział J. D. i P. R.
Słusznie także Dyrektor zwrócił uwagę na rażącą dysproporcję pomiędzy cenami za zapewnienie udziału w tych wydarzeniach wykazanymi na wystawianych przez Skarżącego fakturach a rzeczywistym kosztem takiego udziału. Przykładowo za zapewnienie udziału J. D. i P. R. w ''[...]" Skarżący wystawił fakturę na kwotę 6.400 zł netto, VAT 1.472 zł, brutto 7.872 zł. Jednakże z cennika zamieszczonego na stronie internetowej Y.1 (https://[...]/) wynika, że cena za udział w tej konferencji dla uczestników niezrzeszonych w Y.1 wynosiła od 300 do 700 zł brutto, a w przypadku uczestników zrzeszonych w Y.1 od 0 do 400 zł, w zależności od zakresu udziału w tej konferencji (udział w roli słuchacza; udział w roli słuchacza i wystąpienie konferencyjne; udział w roli słuchacza i publikacja artykułu; udział w roli słuchacza, wystąpienie konferencyjne i publikacja artykułu). Zatem koszt udziału dwóch osób wynosił maksymalnie 1 400 zł brutto. Jest całkowicie nieprawdopodobne, aby firma działająca w branży chemicznej jaką jest S., zlecała Skarżącemu wyszukiwanie w Internecie konferencji i innych wydarzeń branżowych i "zapewnianie uczestnictwa" czyli w praktyce zarejestrowanie przez internetowy formularz zgłoszeniowy i wniesienie opłaty i była gotowa zapłacić za tę usługę kilkakrotnie więcej, niż wynosi rzeczywisty koszt. Takie postępowanie jest niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym. Również i ta okoliczność przemawia zdaniem Sądu za tym, że usługi opisane na zakwestionowanych w tym zakresie fakturach, nie miały w rzeczywistości miejsca.
Kolejna usługa jaka miała być świadczona na rzecz spółki S., związana była z kopiowaniem dokumentów, archiwizacją dokumentów, obsługą gastronomiczną, dostarczaniem materiałów reklamowo – biurowych i promocyjno – reklamowych oraz dostarczenie materiałów ochronnych przeciwwirusowych. Zasadnie jednak w tych przypadkach stwierdził Dyrektor, że wyjaśnienia Skarżącego w tej części są bardzo ogólne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Skarżący nie potrafił podać danych osób, które miały archiwizować i kopiować dokumenty. Z przedłożonych przez Skarżącego faktur zakupu nie wynika, aby dokonywał on zakupów produktów gastronomicznych oraz usług cateringowych mających służyć świadczeniu usług gastronomicznych dla spółki S. Natomiast przedłożone faktury zakupu produktów spożywczych dotyczą zakupów na potrzeby "domowe". Brak jest także faktur z których wynikałby zakup materiałów biurowych - reklamowych oraz materiałów ochrony przeciwwirusowej, które następnie miały być odprzedane do spółki S. Podobnie w odniesieniu do usług druku folderów, specyfikacji chemicznej firmy S., druku (dodruku) wizytówek J. D., z przedłożonych faktur zakupu nie wynika, aby w okresie w którym miały być przez Skarżącego wykonywane ww. usługi, zakupił on usługi drukowania.
W konsekwencji nie mogły być wykonane przez Skarżącego usługi transportowe na rzecz S. Przedmiotem transportu miały były bieżące zlecenia i potrzeby J. D.; usługa transportu dotyczyła przewozu: przedmiotów, sprzętu, przesyłek, dokumentów i materiałów np. reklamowych oraz imprez i wydarzeń eventowych organizowanych przez Skarżącego dla S. Skoro jednak Skarżący usług takich faktycznie nie wykonywał, nie mógł ich również powiązać z usługami transportu.
Ponadto właściwie zauważył Dyrektor, że nie bez znaczenia dla oceny transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Skarżącego dla S., jest skorygowanie przez tę spółkę rozliczenia w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług poprzez wyłączenie z kosztów oraz z podatku naliczonego wartości wynikających z faktur wystawionych przez Skarżącego.
Jak z powyższego wynika, Dyrektor miał pełne podstawy do stwierdzenia, że Skarżący nie świadczył żadnych usług na rzecz S. Tym samym wystawione przez niego faktury na rzecz tego podmiotu nie dokumentują wykonania przez Skarżącego czynności podlegających opodatkowaniu, określonych w art. 5 i 8 u.p.t.u. Wartości wykazane na zakwestionowanych fakturach nie powinny być zatem uwzględnione w rozliczeniu podatku VAT. Prawidłowo zatem Dyrektor skorygował rozliczenie podatku należnego, co szczegółowo przedstawione zostało w tabeli na str. 30 decyzji.
Wobec tak poczynionych ustaleń, zasadnie zastosowano w sprawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Jak wynika z tego przepisu, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Dlatego też już samo wystawienie faktury i wykazanie w niej kwoty podatku powoduje konieczność jego zapłaty. Przepis ten dotyczy bowiem obowiązku zapłaty, a nie obowiązku podatkowego Zdarzeniem rodzącym obowiązek zapłaty danej kwoty podatku nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. Natomiast wystawienie faktury VAT oznacza sporządzenie i jej przekazanie innemu podmiotowi, tj. wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktury takie zostały przez Skarżącego wprowadzone do obrotu prawnego. Prawidłowo zatem nałożono na Skarżącego obowiązek zapłaty podatku, wykazanego na zakwestionowanych fakturach, które wystawione zostały na rzecz spółki S.
Druga sporna kwestia dotyczyła odliczenia przez Skarżącego podatku naliczonego z faktur otrzymanych od spółek E., E.1, G., D. i C., które w ocenie Dyrektora, nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, a ich rola sprowadzała sią do wystawiania "pustych" faktur VAT. Szczegółowe ustalenia Dyrektora w tym przedmiocie, podane zostały we wstępnej części uzasadnienia i jak wskazano, Sąd w pełni je akceptuje. Sam Skarżący w żaden sposób ustaleń tych nie kwestionował. Nie ma wobec powyższego potrzeby ich ponownego przytaczania.
Podzielić w tym zakresie należy ocenę Dyrektora, że powyższe podmioty, były powiązane osobowo, nie wykonywały faktycznie działalności gospodarczej i nie miały takiej możliwości z uwagi na brak zaplecza lokalowego, sprzętowego i kadrowego. Brały natomiast udział w obrocie fakturami dokumentującymi fikcyjne transakcje. Podmioty te wystawiały faktury od których nie odprowadzały podatku należnego, natomiast podatek ten był odliczany przez odbiorców faktur. Organy podatkowe nie miały z nimi kontaktu, z uwagi na brak odpowiedzi na kierowane do nich pisma, co skutkowało wykreślaniem tych podmiotów z rejestru czynnych podatników VAT, wykreśleniem z KRS, uchyleniem NIP. Jako osoby reprezentujące ww. spółki (prezesi zarządów) w KRS figurowały osoby bezdomne (J. C. i A. M.) i przynajmniej w jednym przypadku (J. C.) niezdolne do pełnienia tych funkcji ze względu na stan zdrowia i ograniczoną świadomość.
Również Skarżący nie był w stanie podać jakichkolwiek przekonywujących informacji co do kontaktów handlowych z tymi podmiotami. Poza fakturami i lakonicznymi wyjaśnieniami, Skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, mogącej świadczyć, że zakwestionowane usługi zostały faktycznie wykonane.
W związku z powyższym, zasadnie ustalił Dyrektor, że Skarżący miał świadomość, że wystawione przez opisane podmioty faktury, nie dokumentują rzeczywistych transakcji, bowiem nie towarzyszyło im świadczenie usług. Dlatego też prawidłowo Dyrektor zastosował normę wynikającą z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., który stanowi, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne, stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Ostatnia sporna kwestia związana była z dokonaniem przez Skarżącego odliczenia podatku z faktur dokumentujących zakupy niezwiązane z czynnościami opodatkowanymi. Dotyczyło to zakupu odzieży, sprzętu kuchennego, pościeli, materacy, gier komputerowych i planszowych, książek, puzzli, artykułów spożywczych i środków czystości, wydatków związanych z wędkarstwem i grami komputerowymi.
Sąd podziela w pełni ustalenia Dyrektora, że wydatki te nie miały związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością opodatkowaną. Wydatki na zakup odzieży, obuwia są wydatkami ściśle osobistymi, związanymi z realizacją osobistych potrzeb, niezależnie od prowadzonej działalności, bądź wykonywanej pracy. Wydatki na odzież w zasadzie w każdym przypadku zaspokajają również potrzeby osobiste przedsiębiorcy, co powoduje, że pozostają one bez związku z wykonywaniem czynności opodatkowanej. Jedynie wydatki na odzież typowo ochronną (roboczą) oraz na odzież opatrzoną cechami charakterystycznymi dla firmy (logo, krój, kolor), która utraciła przez to charakter odzieży osobistej ma związek z wykonywaniem czynności opodatkowanej, ale z akt sprawy nie wynika, że Skarżący lub jego pracownik – J. M. używał takiej odzieży w związku z wykonywana pracą. W aktach sprawy znajduje się pismo J. M. z 5 kwietnia 2024 r., w którym wyjaśnił, że korzystanie przez niego z odzieży roboczej w jego zakresie obowiązków nie było potrzebne i nie miało miejsca. Natomiast Skarżący nie przedłożył dokumentów oraz nie wskazał dowodów potwierdzających, że w ramach zatrudnienia pracownika J. M. był obowiązany do zapewnienia mu ubrania roboczego. Poza tym charakter pracy wykonywanej przez J. M. tj. tworzenie koncepcji kreatywnych oraz przygotowanie projektów do produkcji i nadzór autorski nad ich realizacją, jak słusznie zauważył Dyrektor, nie wymagał korzystania z odzieży roboczej.
W piśmie z 5 kwietnia 2024 r. J. M. odniósł się również do kwestii wyposażenia firmy Skarżącego. Według jego wyjaśnień było to standardowy sprzęt w firmach marketingowo – eventowych, tj. meble, tv, komputery, skanery i drukarki. Nie wspomina natomiast w wyjaśnieniach o tym, jakoby w biurze były materace, ani że były tam jakieś miejsca przeznaczone do spania, wymagające zakupu materaców i pościeli. Podzielić w tym kontekście należy stanowisko Dyrektora, że wydatki na materace oraz pościel mają charakter osobisty. Zakup sprzętu kuchennego (m.in. garnki, suszarki do grzybów, opiekacz, maszynka do zmiękczania mięsa, durszlak), słuchawki prysznicowej, książek kucharskich, środków higieny osobistej (np. płyny [...], końcówki do [...]) również uznać należy za wydatki osobiste.
Co do zakupu myjki ciśnieniowej, Skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem, że znajduje się w firmie i ma bardzo szerokie zastosowanie, nie wskazał już jednak żadnych konkretów. Nie wskazał także, komu konkretnie zostały przekazane upominki w postaci książek, puzzli i gier.
Zasadnie także podał Dyrektor, że z analizy faktur w zakresie zakupów artykułów spożywczych, artykułów higienicznych, chemii gospodarczej i artykułów przemysłowych wynika, że były to zakupy typowo na potrzeby "domowe". Świadczy o tym rodzaj i ilość kupowanych towarów. W toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów (faktur, umów, specyfikacji, zamówień), z których wynikałoby, że w trakcie wydarzeń (imprez, wyjazdów integracyjnych) organizowanych przez firmę Skarżącego, były świadczone takie usługi jak udostępnianie gier, sprzętu wędkarskiego, sprzętu narciarskiego itp. Również wyjaśnienia i dokumentacja usług przedłożona przez kontrahentów dla których Skarżący świadczył usługi w badanym okresie nie wskazuje na świadczenie usług tego właśnie rodzaju.
Doszło zatem w ocenie Sądu do prawidłowej odmowy Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących powyższe zakupy, ponieważ nie spełniają one warunku wyrażonego w przepisie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u., tj. nie były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Ponieważ, jak już zostało to wcześniej wskazane, podniesione przez Skarżącego zarzuty, nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, kontrola decyzji Dyrektora, dokonana została przede wszystkim w oparciu o dyspozycję przewidzianą w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: .p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany "granicami skargi", czyli jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na tej podstawie kontrola decyzji Dyrektora wykazała, że nie jest ona dotknięta jakimikolwiek wadami, które powodowałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako pozbawioną podstaw.